VOLGT NOG !

Nieuwe CD van P.Van Sant 'Escape in Style' nu klaar

PERSTEKST EN CONCERTVERSLAG

PERSTEKST

Gitarist-singer-songwriter P. Van Sant is een buitenbeentje. De man begon met blues op zijn 15de en heeft intussen al meer dan dertig jaar podiumervaring, ruim 10 jaar daarvan met The Boxcars. Vanaf 1996 maakt Van Sant muziek onder eigen naam. Met albums als 'This Hounddog's Still Howlin' (1996) en 'Me And The Guitarman' (1998), toonde hij zich eerst als een doorleefde bluesman en later ook als een veelzijdige singer-songwriter. In 2004 komt daar nog “I’m a Believer” bij, uitgebracht op het Belgische “Blue Gems” Label. Deze CD bevat

een eigenzinnige mix van Blues, Folk en Wereldmuziek, uniek en origineel. Kortom, pure geloofwaardige blues/roots in al zijn facetten, Made in Belgium. Na het verschijnen van “I’m a Believer” besloot P. Van Sant om een ietwat rustiger periode in te lassen. Hij maakte hiervan gebruik om levensstijl en imago een grondige opknapbeurt te geven. Naast het schrijven van nieuwe, sterk persoonlijke songs, ging hij ook op zoek naar de geschikte kompanen om hem te begeleiden. Deze vond hij in de gedaante van Dirk Lekenne (Guitars & Slide Guitars), Jo Vandenhouten (Bass) en Danny Hoedemaekers – Drums. Gedurende een hele periode repeteert de band de nieuwe nummers en tijdens een aantal optredens worden ze uitgeprobeerd voor publiek. De reacties, ook van de aanwezige pers, logen er niet om.

Reden genoeg om terug met Blue Gems in zee te gaan en een nieuwe CD “Escape in Style” op te nemen.

P. Van Sant laat zich kennen als een singer-songwriter in de beste Amerikaanse bluestraditie. Zijn in rokerige kroegen gerijpte stem schurkt zich zo gretig tegen de folk,country en swampblues aan dat je je in de broeierige Mississippi-delta waant. Maar “Sante” is een gewone volksjongen uit het Leuvense, die al decennia lang bewijst dat het gevoel van de blues overal kan ontstaan. Hij laat zich inspireren door zijn blueshelden Leadbelly, Mississippi Fred Mc Dowell en Townes Van Zandt. Net als hen haalt hij de inspiratie voor zijn muzikale kortverhalen uit eigen ervaringen en het alledaagse leven. Live krijgt deze grootstadblues – met uitstapjes naar andere genres – met P. Van Sant nog een extra dimensie. “Escape in Style” werd officieel voorgesteld aan publiek en pers, op maandag 10 november 2008 in Het Depot te Leuven.
P. Van Sant & Band verzorgden er het voorprogramma van Tony Joe White.  

Na 30 jaar rock 'n roll , 4 CD 's , een roerig leven,  het writer's block en de bezinning staat -ie d'er nu terug : de 'Sante' is back en hoe ! Geruggensteund door een ijzersterke formatie (Tusk) wist P. Van Sant ons al twee keer in te pakken met nieuw werk én dan eindelijk ook eens de elektrische , krachtige versie van o.a.z'n 'Ship of Fools'. We troffen de Sante backstage op Bierbeek Blues en hadden een kort gesprek tegen een achtergrond van Nina Van Horn rumoer waarvan je hier de verstaanbare flarden vindt.

P.Van Sant : … Monsieur Paul ( alias Paul Van Bruystegem – n.v.d.r.) van Triggerfinger geweest, misschien zelfs nog, dat is de gitarist waarmee ik vroeger nog in The Boxcars  speelde, wel, die gaat nu mijn volgende plaat producen, binnen twee, drie weken ben ik aan het opnemen, mogelijks komen daar wat reprises op maar vooral nieuwe dingen want ik heb verschrikkelijk veel nieuwe songs geschreven , zelfs wat te veel dus … de ouwe CD’s zijn al lang  niet meer verkrijgbaar…

 Jassepoes: …en op wat label gaat dat nieuwe album dan verschijnen?

P.Van Sant :Dat weet ik nog niet, eerst de muziek nu, dat soort beslommeringen  heb ik me nog nooit aangetrokken, veel nieuwe dingen dus, een gedeelte met de band samen, een gedeelte solo  en sommige dingen met Paul samen, een beetje zoals het repertoire van vanavond en allemaal eigen werk, geen covers…een songwriter moet songs schrijven en  geen covers brengen ! Ik ben bijna 50 nu, een ‘ouwe’ mens aan ’t worden en heb nu die rijpheid…de teksten gaan over mijn leven  en songs maken, da’s wat ik ’t liefste doe…songs, songs, songs… de rest is….en nu heb ik na een lange zoektocht  eindelijk de geschikte muzikanten gevonden…

Jassepoes: Je ziet het  , je hebt er weer zin in, ik zag je vroeger meermaals op festivals ,akoestisch dan en steeds aan het begin van  de avond of namiddag geprogrammeerd en toen dacht ik al dat het toch wel zonde was dat zo’n artiest op zo’n ondankbaar uur of moment moest aantreden…

P.Van Sant.: Ja, da’s erg hé, geef mij ook eens een kans later op de avond… en gelijk heb je, ik heb er weer verschrikkelijk veel zin in !

Jassepoes: : maar als je akoestisch gaat , dan ben je wel beter af in kleinere zalen…

P.Van Sant : Ja, dat vind ik ook, ik heb me vroeger dikwijls afgevraagd waarom ik het allemaal deed , ge rijdt naar een optreden, speelt daar alleen en achteraf rijdt ge alleen terug naar huis … alleen is maar alleen  en nu, met de band kun je es op de mannen letten en op de repetities is het ook allemaal veel plezanter, nu kan ik weer aan alles beginnen jong !

Jassepoes: Wel , ik ben erg curieus naar de nieuwe CD, stuur hem maar gauw binnen voor een review als die klaar is, trouwens, heb je de vorige review (van I’m a believer) gelezen?

P.Van Sant.: van Jassepoes? Ik heb die op m’n slaapkamer geplakt, ik weet niet of je dat weet, jong ?

Jassepoes: :… neen, wist ik niet maar doet me wel plezier dat je’t goed vond  ! Maar ’t was verdorie wel  een sterke plaat ook…

P.Van Sant :. En de volgende gaat véél beter zijn !...

    CD-RELEASE in DEPOT TE LEUVEN + CONCERTVERSLAG TONY JOE WHITE 

Maandag,even na zevenen s’avonds ben ik blij da’k goed en wel geparkeerd sta onder het Martelarenplein  te Leuven want even later blijkt daar helemaal geen plaatsje meer vrij te zijn, hoor ik achteraf vertellen en ’t is al zo moeilijk om een plaatsje te vinden in deze stad ! Goed volk aan de ingang van het Depot waar even later de CD release van de Sante zal plaatsvinden want naast Fons Maes van Keys and Chords treffen we daar ook al Freddy van Rootsville waarbij ‘de witte’ MVS zich ook al gauw vervoegt. Toch is het nog even wachten tot wanneer om 20.00 hr. de ingangsdeuren zich ontsluiten, dat mocht wat vroeger, gezien het stipt aangekondigde optreden om 20.30 hr. Afin, alleszins wel volk genoeg al heeft dat, om eerlijk te zijn, vooral te maken met de ster van de avond, Tony Joe White, die vanavond hier de hoofdbrok is. En voorwaar, lang hoeven we niet te wachten alvorens P.Van Sant, na een wel zeer korte aankondiging, even later de avond mag openen.


   

Geen verrassing meer, deze band, die we intussen al een paar keer met veel plezier mochten smaken  en we keken reeds geruime tijd reikhalzend naar de aangekondigde nieuwe CD uit. Waarom het dan ook goed 4 jaar duurde alvorens de Sante met deze nieuwe uitpakte heeft vooral te maken met een overdenkingsperiode en het zoeken naar de goede formule en de juiste entourage, maar die heeft-ie nu met deze sterke band zeker en vast te pakken. Dirk Lekenne aan de elektrische en slidegitaar staat de Sante meer dan ondersteunend bij en hetzelfde mag gezegd over Jo Vandenhouten aan de bass en een Danny Hoedemaekers overtuigend en enthousiast op de drums. Op een goeie drie kwartier werken P. Van sant & Band, want zo noemen ze zich nu, zich door de CD en krijg je een goed idee van deze singer songwriter die het al jaren kan en wat hij zoal vermag met zijn levensechte teksten, nu eens akoestisch gebracht en dan weer geruggesteund door het ruimere instrumentale van de band. Veel nieuw werk met een opvallend goeie ‘Escape in Style’, het titelnummer en ook is er een reply,  een update als het ware voor Dylan’s ‘The Times, they are a changing’ waarbij alles dus wél bij het oude lijkt te blijven .Een exposé volgt van wel heel persoonlijke gevoelens in korte songs, puur en gemeend,kreunend en steunend gebracht met een echte bluesvoice en die hebben we echt te weinig in Vlaanderen ! Petje af  voor de Sante maar 't leven is in 't echt dan ook niet steeds een lolletje...
Ook krijgen we een enkele herneming uit z’n vorige schijf 'I m a believer'en zijn  ‘Ship of Fools’ krijgt hier een remake,is minder psychedelisch en mag  het optreden afsluiten. Een ruim applaus volgt maar al gauw is duidelijk dat de ruime meerderheid van het publiek slechts gekomen is voor één man,‘senior’ Tony Joe White en een bis of enige toegift voor P.Van Sant & Band zit er nu niet in. Persoonlijk vind ik dit spijtig , had graag een ‘échte CD release gehad waar de Sante alleen centraal stond want nu was dit niet het geval, maar wellicht hebben er nu wel méér bluesminnaars die hem nog niet kenden kunnen kennismaken met een artiest die voor mij bij de groten hoort in de Nationale Bluesscène !

   

Bon, Tony Joe White dus, zoals gewoonlijk slechts met een minimale begeleiding. Een bass keyboard, naast een, voor weinige nummers gebruikt , ‘gewoon’ orgel en drums, that’s it en da’s altijd te weinig natuurlijk. Vooral voor de uitmuntende songs die TJ met de tijd bijeen geschreven heeft zou een begeleidingsband, met blazers, hier veel meer op z’n plaats geweest zijn.Want je krijgt vooral een bloemlezing uit ouder werk, net zoals op z’n nieuwe schijf ‘Deep Cuts (lees de uitstekende recensie van Daan Wouters) en naar ik meen zat er ‘Polk Salad Annie’ hier in Leuven wél bij, in tegenstelling tot die nieuwe schijf die het zonder 'Annie', z’n bekendste moet stellen.

Veel soulvol werk verder zoals ‘You’re gonna look good in blues’ en ‘Rainy night in Georgia ‘ en de man stelt het enthousiaste publiek zeker niet teleur alhoewel hij een vermoeide indruk  maakt. 65 is ie intussen en dus zeker nog niet versleten en bijtijds klinkt z’n distorted gitaar wel krachtig genoeg maar het is vooral de manier waarop weet je… geef mij liever een echte basgitaar dan zo’n nep bass keyboard en die drums a la ‘Sly’ Lowell Dunbar (van de Jamaïcaanse ritmesectie Sly and Robbie’) gaat ook wel vervelen na een tijdje. Was het trouwens zoon Jody die ook ‘Deep Cuts’ prodjoeste, daar achter de keyboards ?


   

 Een goed gevulde set krijgen we voorwaar wel en dus heeft iedereen waar voor z’n geld maar op een toegift moet je wel lang wachten, persoonlijk had ik het al lang opgegeven maar toen kwam–ie toch nog terug en eindigde de avond met een magistrale,grootse versie van ‘Steamy Windows’.Blij da’k hem uiteindelijk toch eens live gezien heb, deze formidabele songwriter met de diepe bariton, maar in deze bezetting kom ik er geen tweede keer op af ! (Winus)

Terry Garland News

Many fans ask when Terry's old CD's will again be available for purchase. We're working on that, one CD at a time. We are starting by making digital downloads available.

Terry's CD, "The One to Blame", is now available for download! Go to www.cdbaby.com/cd/terrygarland3

www.terrygarland.com
http://www.sonicbids.com/terrygarland2
http://www.myspace.com/terrygarland

COOLBUZZ NIEUWTJES

DEDE PRIEST OP TV

A.s. zondag 8 maart a.s. zal Dede Priest een aantal nummers vertolken in het VPRO programma “Vrije Geluiden”. Begeleiding op gitaar door Raymond “Guitar Ray” Nijenhuis. Aanvang van het programma is om 10.30 uur (Ned 1).

COOL BUZZ TRIO IN W2, DEN BOSCH

Als je dan toch op tijd wakker bent n.a.v. Dede’s TV optreden, rij dan a.s. zondagmiddag door naar Den Bosch, waar in een heus Cool Buzz trio zal optreden. The Rhythm Chiefs, Big Blind en The Death Letters zullen gezamenlijk W2 aandoen. Aanvang 15.00 uur.

HOKIE JOINT NAAR NEDERLAND

Na alle positieve reacties op hun debuutalbum “The Way It Goes…Sometimes” en de daaruit voortvloeiende besprekingen en interviews, kon het niet uitblijven dat het uit Colchester afkomstige Hokie Hoint de plas zou oversteken. Optredens op Moulin Blues en Ribs & Blues zijn inmiddels bevestigd…..meer info volgt snel!  

T-99 TOURT DOOR DUITSLAND

Ter ondersteuning van hun meest recente album “Vagabonds” doet T-99 momenteel een tourtje door Duitsland. Meer nieuws rond de band en het multi media spektakel “Celluloid Fever: The Freak” volgt binnenkort.

THE DEATH LETTERS RAZEN DOOR

Het explosieve duo The Death Letters stapelt de een na de andere positieve recensie op elkaar, speelden al een paar keer live op Radio 3 en de interviews zijn niet aan te slepen. Artikelen verschenen al in muziekbladen als Revolver en OOR maar ook dagbladen als NRC en Parool, omroepbladen als de Veronica Gids delen mee in de feestvreugde. To be continued….. 

BIG BLIND IN DE STUDIO

Deze maand wordt de laatste hand gelegd aan “Circus Left Town”, het tweede album van Big Blind. We verklappen alvast dat de band, onder productionele leiding van Mischa den Haring, een fraai, gevarieerd album gaat afleveren, dat weer een stap voorwaarts is in vergelijking tot hun al zo goed ontvangen debuut. Geplande release, tweede helft mei.

BIG BLIND BIJ “RAYMANN IS LAAT”

Na release van hun debuutalbum “Dressed To Win”, mocht Big Blind de een na de andere positieve recensie oprapen en speelde de band o.a. live op Radio 3fm. Inmiddels waren de Noordwijkers al te zien op festivals als het BRBF, Ribs & Blues, Bluesrock Tegelen en op uitnodiging op het Linton Music Festival in Engeland. In mei van dit jaar zal hun tweede album “Circus Left Town” verschijnen. In aanloop daar naartoe zal de band op 14 maart a.s. te zien zijn bij “Raymann Is Laat” op Nederland 1.

- perstekst -

BRITBLUES - NIEUWE ALBUMS/SHOWS

AYNSLEY LISTER

Ondanks z’n jeugdige leeftijd is Aynsley Lister inmiddels een gevestigde waarde in de bluesscene. Echter niet een die met oogkleppen op loopt. Aynsley levert met “Equilibrium” (releasedatum 2 maart) een uitstekend album af, dat laveert tussen blues en melodieuze rock en toont daarmee nog eens aan tot de voorhoede van zijn generatie te behoren. Het album staat vol originals, plus een verrassende cover van de Gnarls Barkley hit “Crazy”.

Iedereen kent Snowy White van z’n wereldhit “Bird Of Paradise” maar de Brit heeft natuurlijk veel meer in z’n mars en is bovendien nog zeer actief. Later dit jaar staat een album met z’n band The White Flames op de planning maar eerst zal op 20 april a.s. “In Our Time Of Living”, het debuut van The Snowy White Blues Project verschijnen. De band bestaat naast Snowy uit Matt Jacobs (gitaar/zang), Ruud Weber Jr. (bass/zang) en Juan van Emmerloot (drums/percussie).

Optredens:        20 mei: Weert – De Bosuil

21 mei: Handzame (B) – Delirium Bluesfestival

22 mei: Leeuwarden – Muziekcentrum Schaaf

23 mei: Hengelo – Bam Festival (middag)

23 mei: Zoetermeer – Boerderij (avond)

24 mei: Veendam – Cultuurcentrum Van Beeresteijn (middag)

24 mei: Purmerend – P3 (avond)

MATT SCHOFIELD

Matt Schofield wordt al jarenlang gezien als een van de grootste talenten die de Britse bluesscene voortbracht. Collega muzikanten als Robben Ford lopen met hem weg vanwege zijn superieure spel en veelzijdigheid. Het aanvankelijke trio is anno 2009 uitgegroeid tot een kwartet, dat naast Matt bestaat uit Jeff Walker (bas), Alain Baudry (drums) en keyboard wizard Jonny Henderson. Het nieuwe album “Heads, Tails & Aces” zal op 4 mei a.s. verschijnen maar eerst doet de band met de nieuwe line-up al een aantal shows in Nederland.

Optredens:        6 maart: Amstelveen – P60

7 maart: Leerdam – Blues Festival

8 maart: Oosterhout – Oud Brabant

Danny Bryant en zijn RedEyeBand  - een decade on stage

Crossroads Café Antwerpen  1 feb 2009 – concertverslag

click for slideshow

Laat ons meteen duidelijk zijn , Danny Bryant behoort ondanks zijn onmiskenbare kwaliteiten als door God begenadigde gitarist, niet zo direct tot mijn naaste favorieten…Dat heeft vooral te maken met zijn songs die niet steeds even sterk zijn en de beperktheid van de driemansformule  zoals  zijn RedEyeBand er één is. Op ‘Black and white’, Danny’s voorlopig laatste (en intussen al zesde ! CD) staan er immers, buiten de titelsong en 'Old Blues song', helaas maar weinige nummers die mij aanspreken, die de kracht hebben om zich in het geheugen te nestelen…Het is bluesrock ten dienste van de, weliswaar schitterende, gitaarsolo’s en op zich is daar niks tegen. Je vindt immers wereldwijd horden bluesliefhebbers die hier pap van lusten ! Alleen vind ik het op plaat ook deze keer nogal schraal geproduced. Waarom bijtijds geen backing vocals of een wolkje Hammond daar tegenaan plakken?... omdat dat live ook zo niet gebracht wordt? …Zwak excuus, het is niet omdat je met het Royal Philharmonic de studio ingaat, dat je ook steeds al dat volk moet meebrengen…

Soit, dat voor wat het platenwerk betreft al valt er ook nog wat te zeggen voor wat betreft de schikking van de tracks op de ronde schijf , dat lijkt mij ook niet steeds zo mooi in balans, een schoonheidsfoutje dat Danny ook live vermag te maken, heb ik de indruk. Zo kregen we na de rockende start in de Crossroads al meteen een ballade d’er achter aan…

Maar verder geen kwaad woord over de familybusiness die de RedEyeBand wel is. Pa Ken speelt bas, vrouwtje Kirby (met wie Danny huwde een paar maand na Swing 2004,waar ik Danny nog voor de lens had) prepareert Danny’s gitaren  en zit opzij van het podium en ma Heather houdt alles vanuit het zaaltje nauwlettend in het oog, want zij staat dan ook in voor het management van zoonlief…Op dat podium manifesteert Danny zich intussen als een echt showbeest en haalt de meest ongelooflijke klanken uit z’n  hand made Fret King gitaren. Alles inderdaad voor het betere rockin’ guitar werk al mag ie daarbij ook krachtig vocaal voor de dag komen,somtijds Springsteen like.... Virtuoze gitarist, maar wat wil je als je oudgediende Walter Trout ( Canned Heat, John Mayall,  …) als mentor mag noemen ! Danny speelde sinds den beginne, op 18 jarige leeftijd was dat reeds, al dik 2000 gigs bij mekaar en concerteerde intussen over gans de wereld en stond daarbij op podia met o.a. Carlos Santana en Buddy Guy, om er maar enkelen te noemen…De band bestaat naast reeds genoemde pa Ken Bryant uit, intussen de nu  al derde drummer sinds het ontstaan van de band, mister Trevor Barr en da’s tesamen een ritmesectie op maat ! Weliswaar geen spielereien maar good old fashioned drum en basswerk. Ken loves it nog steeds en het maakt ‘m daarbij niet uit of dat in een kleine club of een gig op een major festival betreft. Wat festivals betreft zou Danny trouwens nog es graag Swing aandoen, weet ie te vertellen en wat ons betreft zit dat wel goed. Danny is immers eveneens uitstekend plaatjesvoer voor de fotografen onder ons !  Een happy family is het all together, weliswaar met rode oogjes van het vele toeren (vandaar ook de ‘red eye’ Band, komt vanwege een foto met rooie oogjes) , stevig rockend podiumwerk eveneens al zit daar intussen ook al meer akoestisch gitaarwerk tussen , mostly eigen songs bovendien met slechts énkele,maar wél welgekomen covers, een tevreden publiek en aanmoedigend gejoel en applaus + bissen…wat zat ik eigenlijk te ‘kreften’ in het begin van dit stukje?  In any case, felicius met de tien jaar op het podium, Danny, and see you somewhere on stage ! (Winus)

Velvetone rootsrock & Americana

Bromfietsconcert 25 Januari

Velvetone, da's American based rock 'n roll die hen meer typeert en verder draagt dan het label 'rockabilly band' alleen.  RayDevaryo zingt een pittige set covers maar vooral ook eigen werk aan mekaar. Hij wordt daarin geruggesteund door Andy Merck, eveneens aan de shoutin' vocals, de elektrische maar most of all , de lekkere upright bass en Tammo Lüers aan de rockin' elektrische gitaar. Een echte gitaarfreak blijkt, en niet alleen op klasse en dus duur stuff,maar evengoed op ...Bauknecht materiaal ! Lees er de bio van de jongens op hun site maar eens op na !Klik daarna door naar hun MySpace en maak uitgebreid kennis met hun Americana music ! Steff Ulrich, aan de drums,dat is de meanest of them all en in die hoedanigheid heeft ie het makkelijker om op de drums raak te toeken, die krijgen er flink van langs ! Defenitely rootsrock brengen deze Duitse gasten maar daarbij wordt uit vanalle Amerikaanse vaten getapt en dus krijg je evengoed wat twangy countryrock op de scène. Dat zij dat overtuigend brengen, dat konden wij aan den lijve ondervinden want op een bepaald ogenblik was 'shakin Winus' niet meer van het beetje dansvloer in den Brommer te houden. Hier en daar werd er ook wat geswingd maar verder bleef de grote dansambiance toch wel weg...nochtans géén schuchter volk in de tent...Gerard van onze Romantics vond het ook allemaal best leuk en het publiek wist tot driemaal toe de Velvetone jongens terug te halen voor bisnummers. Spijtig genoeg bleven de beurzen wat té dicht bij de rondgang van 'Los Dos Sombreros', blijkbaar vinden er te veel dat een gratis gig dan maar hélemaal gratis moet wezen ook. Vergeet echter niet dat goed entertainment z'n prijs heeft en in dit geval betrof het hier zelfs een enige gig in onze Nederlanden dit voorjaar (het optreden daags voordien ergens in Holland werd jammerlijk gecanceled) en dienden de organisatoren dus bovendien ook nog es de overnachtingskosten op te hoesten ! Als je weet dat in de meeste rock en dance café's een entréé geldt van zo'n 10 euro, wel...wees dan niet zo bescheiden volgende keer als je je amuseert en don't  be the asshole die zich laat kennen door een paar centen in de Sombrero hoeden te droppen (pinten, dat gebeurt ook al...) Laat ons gaan voor méér van die fijne rockevents met klassebands als Velvetone, weg met boring sundays, Winus says yes !(Winus)

- Persbericht-

Twee maanden geleden kwam het debuutalbum “The Way It Goes…Sometimes” van het Engelse Hokie Joint uit en de Britten mogen zich verheugen in louter positieve kritieken tot dusver. Er wordt momenteel gewerkt aan een mei tour, dus hou deze mannen  in de gaten, want daar wil je als liefhebber misschien wel bij zijn, bij die eerste Benelux shows van “the band bringing the blues to the masses”.

- zelf zagen we ze enkel live in diverse clips op youtube en de band's myspace, veelbelovend, dus daar hoor je  later hier nog wel meer van ! (Winus) -

Voor een voorproefje click the pic !

- Persbericht-

 Al jarenlang wordt er in de maand maart in een aantal Nederlandse theaters een kwalitatief hoogstaand bluesfestival georganiseerd.

Een vrij uniek concept waarbij de organisatoren samenwerken en gezamenlijk de (doorgaans Amerikaanse)  hoofdacts naar Nederland halen om op bij hen op te treden.

Zo zullen er dit jaar in De Agnietenhof in Tiel, De Schouwburg in Cuijk en het Parkstad Limburg Theater, Heerlen weer bijzondere acts optreden. De hoofdacts zijn in 2009 de volgende artiesten. Drievoudig W.C. Handy Award winnaar Joe Louis Walker, mondharmonicaspeler Sugar Blue, die o.a. op drie Rolling Stones albums meespeelde en de blinde, uit New Orleans afkomstige bluesmuzikant Bryan Lee met zijn Power Blues Band, die voor het eerst in 15 jaar weer in Nederland zal optreden.

Het resterende programma zal per theater verschillen maar voor kwaliteit staat men uiteraard garant.

Vrijdag 20 maart      Heerlen – Parkstad Limburg Theater

Zaterdag 21 maart    Tiel – Agnietenhof

Zaterdag 28 maart    Cuijk - Schouwburg

TOPBLUES IN DE PROVINCIE.

De Amerikaanse gitarist en zanger Joe Louis Walker, harmonica wizard Sugar Blue en de blinde zanger, gitarist Bryan Lee zijn de grootste trekpleisters van The Southern Bluesnight, dat op vrijdag 20 maart zijn 13e editie beleeft in het Parkstad Limburg Theater in Heerlen, van An Evening With The Blues (19e editie) op zaterdag 21 maart in de Tielse Agnietenhof en van de 9e editie van Blues Alive in de Schouwburg van Cuijk, dat precies een week later, op 28 maart plaatsvindt.

Joe Louis Walker, tegenwoordig wonend in New York, wordt tot een van de belangrijkste bluesmannen van dit moment gerekend en bracht eind september 2008 zijn nieuwste cd ‘Witness To The Blues’ uit, die lovende kritieken kreeg van de muziekpers.

Hij is geboren in San Francisco. Zijn ouders waren groot bluesliefhebbers. (T-Bone Walker, B.B. King, Meade Lux Lewis, Amos Milburn, Pete Johnson). Dan is het niet zo verwonderlijk dat hij op zijn veertiende begon met gitaarspelen. Twee jaar later verliet hij school om zich geheel aan de muziek te wijden. Hij werd goede vrienden met Mike Bloomfield (Butterfield Blues Band), die Walker introduceerde in de Bay Area scene, waar ook Santana met zijn bluesband, deel van uitmaakte. Walker opende voor vele bluesgrootheden zoals Earl Hooker, Freddy King, Mississippi Fred McDowell en Lowell Fulson. Een groot misverstand is, dat Joe Louis pas in de jaren 80 met blues begon, terwijl het al 20 jaar eerder was.
Zijn zang is beïnvloed door Wilson Pickett, James Brown, Bobby Womack and Otis Redding.
Ergens in 1975 kwam er verandering in zijn leven. Hij werd voor 10 jaar lid van het gospel kwartet "The Spiritual Corinthians", waarmee hij een album 'God Will Provide' opnam.
Daarna richtte hij de de groep The Bosstalkers op in San Francisco. Een jaar later lag zijn eerste album "Cold Is The Night." in de winkels. Daarna volgden nog vier albums voor het label Hightone Records, voordat Joe Louis overstapt naar Verve/Gitanes. Dat leverde hem o.a. op W.C. Handy Award voor Contemporary Male Artist of the Year (1988 and 1991) en Band of the Year (1996) met zijn groep.

Grammy award winnaar Sugar Blue wordt ook wel de Jimi Hendrix of de Charlie Parker van de harmonica genoemd. Namen die qua niveau in hetzelfde rijtje passen als de deze revolutionaire, electrische bluesharmonica artiest. Hij groeide op met jazz, en luisterde vooral naar Dexter Young en Lester Gordon... Maar hij verloor al snel zijn hart aan Muddy Waters en de grote blueshelden. Hij heeft getoerd en platen opgenomen met the Rolling Stones, Willie Dixon, Bob Dylan, Stan Getz, Ray Charles, Frank Zappa en Prince... De enorme energie van zijn muziek is altijd overweldigend, en maakt een bezoek naar zijn concerten tot onvergetelijke ervaringen! Een vurig hart, dat met de kracht van een orkaan zijn ziel in zijn muziek stopt!
Blue, zijn echte naam is James Whiting (16-12-1949) groeide op in de wijk Harlem, New York. Zijn moeder was danseres en zangeres en trad op in het bekende Apollo theater.

Daar bracht Blue veel tijd door, waar hij bekende mensen tegenkwam zoals Billie Holiday. De sfeer beviel hem zo, dat hij ook een van hen wilde zijn.
Zijn eerst harmonica kreeg hij van zijn tante. Het blazen leerde hij door mee te spelen op de radio, wanneer hij Bob Dylan of Stevie Wonder hoorde. Daarna ging hij een stap verder doordat hij beïnvloed werd door jazzgiganten zoals Dexter Gordon en Lester Young.
Door deze achtergrond ontwikkelde Blue een geheel eigen stijl, die heel herkenbaar is.
Zoals zoveel bluesmuzikanten begon hij op de hoek van de straten te spelen.
In 1975 maakte hij zijn eerste album met Brownie McGhee and Roosevelt Sykes. Een jaar later werd hij gevraag om mee te doen op de zwarte schijven van Victoria Spivey and Johnny Shines. Vervolgens haalde pianist Memphis Slim, die al een paar jaar in Parijs rond reed in een witte Rolls Royce, hem over om naar de lichtstad te komen. Dat heeft hem geen windeieren gelegd. Blue kwam in contact met de Rolling Stones, die voor zijn speciale geluid van harmonica blazen vielen. Het gevolg: Blue deed mee op hun hit Miss You en de albums Some Girls,  Emotional Rescue en Tattoo You. Bovendien trad hij in die periode vaak live op met de Stones. Vervolgens legde hij het aanbod van hen naast zich neer om deel uit te maken van de backing band. Liever frontman is zijn mening en hij keerde terug naar Amerika om zijn eigen band samen te stellen. Terug in Chicago, werkte en leerde hij van de grote mannen; Big Walter Horton, Carey Bell, James Cotton en Junior Wells. Daarna ging hij met zijn mentor Willie Dixon op tournee met The Chicago, Blues All Stars en deed daarmee Nederland aan tijdens het North Sea Jazz festival.
In 1983 stelde hij zijn eigen band Blue's Star samen. Twee jaar later ontvangt hij een Grammy Award voor zijn album Blues Explosion, live opgenomen tijdens het fameuze Montreux Jazz festival.
Zijn naam is dan gevestigd en hij toert door alle continenten. Trad op met Muddy Waters, B.B. King, Art Blakey and Lionel Hampton. Hij deed mee met Fats Domino, Ray Charles, and Jerry Lee Lewis t.b.v. the Cinemax special Fats Domino and Friends.

Bryan Lee ziet op 16 maart 1943 het licht in de plaats Tow Rivers, Wisconsin. Op achtjarige leeftijd werd hij blind.
In Nashville zond WLAC-AM radiostation in de jaren 50 muziek uit, waardoor hij voor het eerst met de blues in aanraking kwam. Naast muziek van de drie Kings, hoorde hij ook Elmore James, en T-Bone Walker voorbij komen. In zijn late tienerjaren speelde hij in de regionale cover band The Glaciers, dat nummers speelde van Elvis Presley, Little Richard en Chuck Berry. In de jaren zestig kwam zijn belangstelling voor de Chicago blues en speelde hij in de clubs in het middenwesten van Amerika. Dankzij de erge kou, die daar heerste, verhuisde hij in januari 1982 definitief naar New Orleans, waar hij veertien jaar lang, vijf dagen per week in verschillende clubs van New Orleans speelde!
In 1991 debuteerde hij met het album "The Blues Is" op het Justin Time label, waar hij nog steeds aan verbonden is.
Zijn laatste cd "Katrina Was Her Name" uit 2007, werd geproduceerd door Duke Robillard, die ook op twee nummers meespeelt, terwijl Doug James op bariton en tenor sax en "sax" Gordon Beadle op tenor sax driftig meeblazen.
Bryan Lee trad voor de laatste keer op in ons land tijdens het legendarische Amsterdam Bluesfestival in de Meervaart op vrijdag 18 maart 1994!

Op de festivals staat ook de nu nog onbekende Amerikaanse zangeres Chick Rodgers uit Chicago. Miss Rodgers maakte vorige jaar haar Nederlandse debuut met de Robbert Fossen band. Toen maakte zij in de korte tournee zodanig indruk op het publiek, dat de organisatoren haar graag op hun festivals terughalen. Naast de indrukwekkende lijst Amerikanen vult ieder festival de rest in met diverse, vooral Nederlandse acts. Voor een complete lijst aan deelnemers kijk op:

www.aneveningwiththeblues.nl  

www.schouwburgcuijk.nl/bluesalive

www.southernbluesnight.nl

1 maart - Mojostar in 'Den Bromfiets' Hedendaagse Blues met potentie !

Vorig jaar o.a. nog op Swing en Jazzathome maar toen noemden ze nog 'Dame Blanche', een naam die niet echt aansloeg en dus werd die intussen aan de kant geschoven.

Vrij verrassend was dat toen voor mij want ik had voordien  Simon Witvrouw vooral als jazzmuzikant hier en daar opgemerkt. Nochtans zit de jongen al lang 'deep in blues' , het heeft hem steeds al bezig gehouden en ja, dan breekt dat ooit tóch door. Wie zei ooit 'there is no cure for the Blues'?...Beïnvloed door traditionals als John Lee Hooker, Lightnin Hopkins ,BB King en vooral de gitaargroten zoals Jimi Hendrix begint Simon zich na een paar jaar op het bluespodium daar al aardig thuis te voelen. Ook meer hedendaags vindt Simon zijn invloeden bij Radiohead en Jeff Buckley en tijdens de korte babbel die ik even met 'm had aan de toog viel ook meermaals de voornaam Filip...Alwaar ik al eerst dacht aan Philippe Cathérine, gezien z'n jazzverleden bleek het toch algauw om de meer evidente Filip Casteels te gaan, ooit frontman van nationaal bluesmonument  El Fish maar ook nu nog steeds eigenzinnig en goed bezig, denk maar aan het SammyCuba project ! 'Mojostar' brengt eveneens een eigen kijk op de hedendaagse blues en hoewel de Hendrix invloeden soms nogal duidelijk zijn , bvb. in 'Thinkin' about you'  is het toch wel meer dan dat. Alleszins een stevige brok muziek, grotendeels zelf bij mekaar gepend en dat zien we steeds graag. Dat vertaalt zich in soms erg knappe stukken als 'Why did you let me down', mijn directe favoriet uit hun repertoire en ook te horen op de myspace van deze jongens, (vooral doen!). 'Mojostar' gaat voor het stevige werk en Thijs Louis van de Belbouchos toont zich vooral een uitstekend gitarist en waardige sparringpartner voor Simon,zo blijkt al gauw tijdens het optreden. Bijgestaan door een dijk van een ritmesectie waar we intussen Bart Borremans niet meer aan de bass treffen wegens gezondheidsprobleempjes- peesontsteking in de arm,meen ik, maar wel een jonge Pieter-Jan Seaux die ons in de goede zin weet te overtuigen en een beresterke inventieve Koen Mertens aan de drums. Rockend en bluesy zonder dat je daar meteen rockblues moet mee associëren. Eigenzinnig dus en dan durf ik daar graag wat potentie in te zien, de tijd zal het uitwijzen. Spijtig is wel dat we vantijds een bluesharp missen die er anders wel eens durft bij te  zitten in de persoon van Sven van The Belbouchos. Dat zou het geheel en vooral de stillere stukken wat meer inkleuren...Intussen is het behoorlijk talrijke opgekomen én gulle publiek bijzonder enthousiast en zijn de toegiften weer talrijk in het bruine café alwaar de buitendeur met het mooie weertje naar goede gewoonte weer gans open kan. Simon, die nadien nog naar Gent moet voor een jazzgig aan de zijde van trombonist Dré Peremans en bassist Garif Thelzanof is hier moeilijk te stoppen, brengt nog wat extras solo en heeft er duidelijk méér dan zin in. Dat-ie daarbij de jazzpagina's niet gans omgeslagen heeft, zal menigeen plezieren want daar wil ie later ook nog met een eigen programma voor de dag komen.  Voorlopig is het echter vooral de blues die in z'n lijf zit en er uit moet en dan horen we dat er mogelijk nog eens een BB King project zit aan te komen ook !We zijn nu al benieuwd en wensen deze jongens nog veel succes toe. Horen doe je hier zeker nog van  en da's meer dan je voorlopig hier mee krijgt... Ik voorzag immers een streaming sample uit het concert om dit verslag mee te onderlijnen maar overschreef helaas nogal ongelukkig de MP3,shit dan toch ! Hopelijk maken de fotookes dat dan weer goed, ook niet zo evident trouwens want een tryoutreeks zonder flash in een café met een véél te donker podium ...(Winus)

Meensel Blues 2009 – concertverslag

Traditioneel voorloper in de jaarlijkse steeds maar langer wordende lijst van Blues-en aanverwante Festivals, treedt Meensel nu ook weer met een sterke affiche naar voren.Deze keer geen aanloopje met beginnende bands uit pure sympa, maar meteen met de grote kanonnen d’er op ! En dit was wat we van Rudy en de zijnen voorgeschoteld kregen :

1.  Road Runner feat. Kathleen Vandenhoudt


   

L’eminence grise is niet te onderschatten, zo blijkt maar steeds. We zagen en zien het steeds weer met bvb. The Silver Foxes (Patrick Riguelle, Mich Verbelen, Jan Hautekiet, Jean Blaute o.a. ….) en nu ook weer met deze folk-roots-blues band van de heren Marty Townsend (ex Blue Blot-zo kent iedereen ‘m toch het best en vandaag helaas d’er niet bij), Nils De Caster (Verminnen ,Deneckere maar ook bvb. bij Elliot Murphy), Marcus Weymaere (BJ Scott, Admiral freebee, Gorki en zovele anderen…) en tubanist Frank Vantroyen ( orkest van de Vlaamse opera!)  Invaller voor Marty is Pol Couter (ex Tjens-Couter) en da’s  absoluut niet de minste vervanger ! Hij heeft die 'geleefdheid', is zowat als de Sante ,hij is echt en ongespeeld zoals je d’er anders velen ziet doen om toch maar die ‘door leven getekendheid’ te exposeren. Hij heeft het zó en wij zijn maar wát blij dat we hem na al die jaren dan toch es live bezig zien, sterke stem ook ! Wie d’er eveneens niet bij is vandaag, is toetsenist Yves Meersschaert (maar maakt die nog deel uit van de vaste bezetting?), maar we zijn wat blij dat Kathleen Vandenhoudt bij op de stoelen zit. Eens met o.a. Pascale Michiels deels uitmakend van ‘Queen of the Blues’, zal haar naam wel telkens vallen als het over grote Belgische bluessingers gaat. En terecht ook, al bleek dat niet zo meteen uit haar solo-CD uit 2004 ‘Heart and Wings’. Die bevatte vooral intimistischer singer songwriter’s popwerk en, alhoewel daar ook iets voor te zeggen valt, hoor ik haar toch liever voluit gaan ! Da’s de band dus voor vanavond, vroeg geprogrammeerd en diegenen die pas later komen zullen het niet geweten hebben, dus zeg ik het hier maar : jullie hebben wat gemist ! Covers, jawel, maar zo eigenzinnig gebracht dat ze een eigen leven gingen leiden en dus niet altijd zo direct naar het origineel verwezen. ‘It’s all over now’, da’s een sterke, van de Stones, en dat brachten ze als beginner.De pedal steel klanken zetten meteen stemmig in, en de tuba die de baspartij aandreef deed dat schitterend.Kathleen vervolgde met ‘Out of the Rain’ en raakte meteen de gevoelige snaar. Het is me d’er toch eentje, vantijds een echt ‘pateeke’, maar een hele getalenteerde performer on stage. Ik ben telkens weer blij  haar terug te zien (moet haar achteraf toch es aanmailen over die opvolger van ‘Heart and Wings’, want achter het optreden écht geen tijd, nog een gig in Gent te doen…) Zij brengt ook nog haar eigen ‘Caressing’ en daarna gaan Nils en Pol terug in de vocals. Frank neemt af en toe de elektrische bass ter hand maar het is toch grotendeels de tuba die de hoempabassen verzorgt. Héél mooi en als je daarbij de ritmische invulling van Marcus telt heb je een fijn geheel van klankkleuren. Deze band is zondermeer groots, biedt variatie met dan weer Pol aan de vocals, daarna Nils, die verder een keure van snaarinstrumenten beroert, van mandoline naar lapsteel naar viool en terug… Het programma brengt ons nog o.a. ‘For what it’s worth’ (Buffalo Springfield), ‘Down to the Delta’ van Bruno Deneckere over ‘Rusty Cage’ (was dat niet van Johnny Cash?) naar de finale ‘Everyday I got the blues’ van B.B. King. Daarna kan alvast onze avond niet meer stuk en we hebben nog 3 fijne bands te gaan !...Ben toch benieuwd of deze mannen nog geen CeeDeetje uit hebben, zal eens op het web gaan snorren….

   

2.  Cora Lee and No Trouble

Cora Lee, nog steeds (of opnieuw) aan de krukken, mag er de laatste tijd graag bij zijn en ho, de laatste keer dat ik ze nog zag met eigen band No Trouble dateert intussen ook al van enkele jaren terug bij den Tuur in Wespelaar. Toen zat Little Jo nog in de band, straffe gitarist van het ‘Little Chris’ type (ex Last Call en Howlin Bill en…) maar de jong heeft intussen de snaren gelaten voor wat ze zijn en onrust gewisseld voor huiselijkheid en familie en da’s natuurlijk wel mooi voor hem maar daar zit je dan als band ineens, zo zonder (ster)gitarist ! Nee hoor, Alain Counye, gitaar bij Chilly Willy en z’n huppeldepup Indians…, ‘klust’ met plezier bij, maakt deel uit van de hedendaagse vaste bezetting en is ,maar dat wisten we wel, ook niet de minste aan het  zessnarenhout ! Opdwepende covers, maar daar wordt aan gewerkt zodat er méér eigen werk in de toekomst zal aankomen, dat krijgen we van Cora Lee en de haren… Natuurlijk houden we van goed gebrachte dingen als ‘Messin’ with the kid’,’ Can’t Judge a book by the cover’ of ook CCR hit ‘Born on the Bayou’, een Fogerty hoogvlieger.Maar ook eigen songwerk, door Cora Lee en ventje Ronald Burssens, bassist van de band, bijeengeschreven, zoals ‘ My man’ en ‘ Rendez-vous…’ mogen d’er wezen, al wordt er alsnog meer aandacht geschonken aan die covers. Voor Eric Nobels, harmonicist, gaat Cora Lee even later op de knieën, of toch diep, en zo wordt ie ook nog even in het zonnetje gezet. Dominique Christens kijkt het allemaal maar aan vanachter de drums en roert onderwijl stevig in de potten terwijl Cora Lee de weinige dansers in de zaal meesleept in een funky James Brown-potpourri- finale. Overtuigend en sympa, al heb ik wel de indruk dat deze band nog kan en zal groeien. Alleen nog wat meer eigen werk d’er in gooien en de covers slechts als opvulling te gebruiken (sprak de kok, terwijl hij het roerei door de pan schuifelde…) Een goed gevoel hou ik er wel aan over, de vlam zit hier in het vuur (nee, zo wordt dat niet gezegd zeker…maar je begrijpt wel wat ik bedoel…de ambiance zit er in !

   

3.  Professor Deaf and his Eardrums

Zoals eerder en elders gezegd voor mij een kennismaking, maar wel eentje waar ik gretig naar uitkijk voor de very simple reason dat ik hou van een sterke blazerssectie, geeft zo direct een ‘big band’ gevoel, weet je wel, en ik hou van grote orkesten ! Van meet af aan ikke dus content en ja, ik weet het wel, wéér covers, Hein Koop van de Rhythm Bombs vindt het dan ook maar een veredelde juke-box maar (en daar kom ik weer bij Cora Lee & Band), goeie covers en een keuze naar je eigen concept, daar is toch niks mis mee? Lekker ook , en we zijn hier toch om een feestje te bouwen?  Want dat kunnen deze entertainers wel, hier op een podium dat hun getalsterkte nog nipt aan kan. Staande bass, gitaar en weerom goeie vocals, drums en dan het blazend gezelschap aan volgende toeters : de professor heeft niet alleen de hoogste graad, maar tevens de grootste toeter ! Hij bespeelt de machtige baritonsax, maar durft zich tevens gewagen aan de elektrische gitaar Verder hebben we nog 1 trompet, 2 tenorsaxen en 1 altsax en samen geeft dat een sound die gaten en spleten afdicht ! Zulke band staat of valt met de keuze van het repertoire en wat dacht je… deze band maakt de juiste keuze ! Pareltjes als ‘Choo Choo’, ‘Sweeter than wine’, Minnie the Moocher’, T-Bone shuffle’ laten zich op gepaste wijze opdienen. Humor is nooit ver weg en als de blazers even geen partij te blazen hebben, komen de speelkaarten boven, hilarisch ! Danslustige dametjes hebben zich intussen bij op het podium vergaard en, gezien de beperkte plaats daar, stort de Professor zich met één van z’n discipelen, zijnde de bassist, de zaal in. Al gauw staan de twee dan op de toog hun ding te doen. Ook Eric van No trouble wordt op het podium genodigd, kwestie van er ook nog een ‘klein’ blazerke bij te hebben. En dat is nu eens party zie, wanneer na een James Brown medley de finale overgaat naar de rock’n roll van ‘toen’. ‘ Blue Suede Shoes’, ‘Jailhouse rock’… Ik spring van hier naar daar voor wat fotookes en ja, het is zover, het zweet staat me intussen in de schoenen (kniehoog lijkt wat overdreven …) Het pad voor de Rhythm Bombs lijkt nu wel volledig geëffend !

   

4.  Rhythm Bombs

Het is natuurlijk een hele eer om als topband de finale te mogen spelen op een festival maar als je zo na middernacht, tegen half één, zoals hier, nog moet beginnen, is dat toch ook een hele uitdaging. Het publiek is moe of dronken (én alle tussencombinaties), dus kun je maar beter goed zijn ! Maar de Rhythm Bombs zijn dan ook steengoed, routineus maar met volle overgave. Dat de bekwame PA-mensen de pauzes tussen de optredens zoveel mogelijk beperkten en, zoals op dit late uur, nu naar een minimum terug schroeven is terecht een pluim op hun hoed waard, professioneel werk, waarvoor proficiat ! En dan gaan Wouter en de zijnen er behoorlijk tegen aan. Het publiek dat hier andere edities al durft te vertrekken tijdens de laatste act, blijft nu wel geboeid ter plaatse. Zoveel dynamiek en professioneel entertainment, da’s zeker de moeite van het blijven waard .Zowel Wouter als Hein overtuigend in de vocals met een Jay die terecht het label ‘stergitarist’ mag dragen en verder een coole Marc Gijbels die de drums in een behoorlijke groove oplijst, in dat hete ritmewerk bijgestaan door ‘Big Pat’,Patrick Indesteeghe,  je kan je haast geen betere finale wensen ! Ruim puttend uit eigen voortreffelijk songwerk uit hun intussen 2 CD’s, geen covers nodig om te blijven boeien, al zit daar hier en daar wel iets tussen dat eveneens de moeite waard is ( en trouwens bij op hun live CD staat zoals Chuck Berry’s ‘Jaguar and Thunderbird’).  Showtime ook  met een jonge drummer die erg stevig (beetje té misschien) even de plaats inneemt van vertrouwde Marc die dan wel  even later terug en bij invalt om met z’n tweeën het publiek verder op te zwepen. Rock en stomende boogie, sorry hoor, dat ‘stomen’ moet er steeds weer bij, je begrijpt dat wel als je de mannen ooit  eens live hebt meegemaakt.’ All said ’n done’, Route 90’,’ My Mumblin’ Baby’  en ‘Better be ready’ voor de gospelfeel daar ook ergens tussen. Man, man, stevig feestje en wat later staat Big Pat ook op de dansvloer, shakend met de upright bass, die daarna, alweer op het podium) ook gans de hoogte in gaat. ’Big’ Hein steekt daar ook even een handje onder om wat later het keyboard op zijn beurt dan ook maar es verticaal te gaan bespelen !

 En zo krijgt deze editie van Meensel Blues de afsluiter die het verdient, een ijzersterke editie was het en dus is de vraag:  waar zat het volk van vorige jaren nu? ’t Is weliswaar hier  geen zaal om 500 man in te douwen maar we hadden toch wel graag wat meer volk in de spreekwoordelijke tent gezien. Diegenen die er wel waren hebben het zich geen seconde beklaagd,vraag maar na ! Eindconclusie luidt dus: d'er moest niks meer zijn ,behalve volk !

   

The Royal Deuces in den Bromfiets 29 maart     

Ruim te laat om de aftrap mee te maken wegens een restaurantbezoek dat weliswaar 's middags startte, maar geen end leek te hebben (maar 't was lekker genoeg en dus absoluut geen honger meer al staat de bekende stoofpot hier in den Brommer al op het vuur te pruttelen!) Geen gepruttel whatsoever in 't café waar de band net aan de 2e set begonnen is. Ik herken meteen the same guys van vorig jaar : Mitch Polzak enthousiast en met een brede smile aan vocals en gitaar, bijwijlen met verve zelfs aan de 5strings banjo, een 'droge' Mike Walz aan de double bass  en Rick Quisol aan de drums, meer overtuigend dan vorig jaar waar ik toen schreef dat ie in mijn keuken nog geen ei  in de pan mocht slaan!

   

Volgens Ivo, sympathieke boon en bekende drummachine van o.a. de Stewart Barnes Band en één van de  'Brown Sugar Drummers', de drummende familie die een feestje kan bouwen zoals ze dat in het najaar 2008 nogmaals hier in Bonheiden met glans bewees op de jaarlijkse party van MC Piraha's ..wel, volgens Ivo kan het toch nog wat raker en hij wil dat maar al te zeer aantonen al zit het wat moeilijk om er nu bij tussen te vliegen, wordt iets voor de volgende keer, Ivo!  De Royal Deuces zijn absoluut gegroeid het afgelopen jaar, dat blijkt nu wel. De mannen putten voornamelijk uit eigen werk op intussen twee CD's . West Coast bop noemen ze dit en je krijgt een mix van vooral country based rockabilly, niet echt heavy of vettig, eerder braaf maar wél puur entertainment en dat tonen de fotookes die je hierbij vindt ! Véél volk en volk op 'toeffers', 't kon haast allemaal niet binnen maar de weersomstandigheden zaten dan ook bijzonder goed deze zondag (what's in a word...),  de deuren open dus en let the good times roll ! Van de buren hier geen last !

Deze week komt de volgende band er al weer aan :  'Smokestack Lightnin', en zij snijen uit hetzelfde laken van country twang en Americana, al komen deze bliksems dan wel uit Duitse hemelen  afgedaald. Be with us to have some ol' fashioned fun says Winus !

clicketick for the slideshow !

Bekijk even onze nieuwe My Space voor geluidsfragmenten en een stukje live optreden ! : 

New album in the making!

At this time, Joep Pelt is working on a new album for Excelsior Recordings in the studio of Frans Hagenaars. 

The album, a synthesis of all the styles that Joep absorbed in the past few years, is due later this year.

 Rerelease I Yougoba!

Excelsior Recordings also rereleased "I Yougoba" in the Benelux. 

Check out their site at www.excelsior-recordings.com

 Film Clips  Paradiso Online!

Check out the youtube filmclips of my latest Paradiso gig:

http://www.youtube.com/watch?v=M5xDN2sZQkA

http://www.youtube.com/watch?v=0CrdFs6OJ70

http://www.youtube.com/watch?v=_sAEBLBoz7Y

Fried Bourbon:

nieuw album “Deep Fried!” wordt binnenkort verwacht.

Hey all you music lovers & boogiepeople,

Fried Bourbon heeft een nieuw album opgenomen voor Music Arena records getiteld “Deep Fried!”. Na een zomer met fantastische festivaloptredens in België, Nederland en Frankrijk trokken ze met premier  bluespianist Gene Taylor and Roland Van Campenhout de ‘Rising Sun Studio’ in. Alle tracks werden live in de studio opgenomen om zo een tradionele bluessfeer te bekomen alsof ze in een juke-joint in Memphis of in een kleine club in Chicago stonden te spelen. Het was alsof ze over een soort van ‘collective mind’ beschikten, want er werden weinig of geen instructies gegeven aan elkaar over de op te nemen muziek. Hun geoefende oren en hun liefde voor de bluesmuziek deden het werk!

Het werd een eerlijke en zeer creatieve bluesplaat van échte muzikanten met échte instrumenten.

Het was, the Frisco bay area, new rising star en vriend, “John Németh” die de titel voor het album had bedacht omdat hij hen steeds vertelde dat Fried Bourbon eigenlijk “Deep Fried Bourbon” zou moeten heten!

Fried Bourbon nodigt u uit om te genieten van hun ‘deep fried banquet of songs’.

U krijgt wat low down blues, wat happy blues , wilde Memphis style boogie woogie, full-throated juke joint stomp en je kan zelfs je ziel proberen te redden met wat ‘sinners gospel’.

Voodoo, girls, death, loss, reflections of life, your last cigarette, camels, forgiveness, sweet candy, red ripe tomatoes, jailbirds, love, peaches, gamblin’, sex, good times & bad times, sinners, highrollers, crime, devil, Eskimos and Arabian cowboys zijn de ingrediënten van de gerechten die Fried Bourbon voor U, de luisteraar, serveert op hun nieuwe plaat.

PS Don’t be afraid of  the high cholesterol content, ‘cause at the end we all gotta go!

De uit Stockholm afkomstige Emil & The Ecstatics zijn dezer dagen een vaste waarde in de Europese Roots Scene. Na een indrukwekkende reeks festivals & clubs en drie albums, hebben de heren bewezen dat er met hen rekening moet gehouden worden. Het feit dat The Ecstatics al hun energie steken in wat ze het beste kennen, namelijk het podium, heeft hen nooit weerhouden om ronkende recensies te krijgen in verband met hun plaatwerk. Dit nieuwe album, met alleen eigen werk, houdt ergens het midden tussen blues en soul music, zonder daarom in conservatieve reflexen te vervallen. Maak met hen de reis naar Hawaii dank zij The Hula of laat je even meeslepen in de horror movies van de Sixties in The Spook. Of, waarom geen trip langs Highway 4, Zweden's eigenste Chitluin Circuit. Kortom, bereid u voor op een explosieve mix van Roots Music !

Emil Arvidsson - Vocals, Guitar Johan Bendrik - Hammond Organ Mats Hammarlöf - Bass

Tom Steffensen - Drums

Best new artist nominee 2006:

BLUES CRITIC (US)

Performed with :

Otis Grand (UK) Little Ed & The Impenals (US) Carlos Del Junco (CAN) Slaplones (S) Sven Zetterberg (S) Knockout Greg & Blue Weather (S) Bluebirds (5) Jump4Joy (S)

Performed at :

Beersel Blues Festival (BE) RK Blues Happening (BE) Eutin INT Bluesfest (D) Northern Lights Blues Festival (ISL) Bronshol Blues Festival (DK) Sthlm Jazz Festival (5) Amáls Bluesfest (S)

Ludvika Blues (5) Huddinge lazzdagar (S) Urshult Blues Festival (S) Umeá Bluesfestival (S) Ostersund Blues Festival (S) Nefertiti (S) Jazzclub Fasching (5) Stampen (S) Akkurat (5)...

Discography:

`Bit By Bit ( Naked Productions 2009 )

*Legacy ( CeePeeVee Records 2006 )

*Emil & The Ecstatics ( Scana Records 2004 )

*The Young Guns Happy Go Lucky ( Scana Records 2003 )

• The Young Guns - Blue Tango ( Scana Records 2001 ) "VIA Blues Sampler (Network Pacific Records 2006 ) *V/A Big City Rhythm (CeePeeVee Records 2005 )

• VIA Stampen Vol It ( Stamp CD 2005 )
  
  

www.nakedproductions.be www.ecstatics.se www.mYspace.com/ecstatics

"Emil Arvidsson is gifted with a voice that melts your heart"

(Uppsala Nya Tidning - S)

"A Jeep voice, from a very good singer. A guitarist with great tone. 1m impressed 1"

( Rolf Wikstriárn - S)

"Strong and unaffected guitarist/singer, that recalis the strength of Otis Grand"

( Blues Revue - US )

"Easily one of the top 10 blues albums of 2004"

( Blues in Britain - UK )

"So authentic that it scares me"

( Blues News - DE )

"Emil is already at this young age among the very best of swedish blues artists"

(Jefferson - S )

Bookings / Europe;

Swapping Music

Dominique Ph/fax + 32 (0) 10 24 15 13 Mobile : + 32 (0) 498 289 159 swaapinobluesOvahoo.com

Blueprint Productions

Emil 4468 7303131 +4670 7120083 www.blueprintsweden.com

Naked phone: + 32 (0)2 3056441 Naked fax: +32 (0)2 2677534 infoanakedproductions.be

Bierbeek Bluesd’Up – 6e editie –

4 april 2009

1.  Joanne Shaw Taylor (UK)

Aangekondigd als dé ontdekking van Dave Stewart (Eurythmics) kijken we toch even uit naar weer maar es een Britse gitaar furie ! Je moet ze allemaal een kans geven maar talent zit in méér dan loeiend gitaarspel alleen… wat je Joanne wel moet meegeven da’s zeer zeker haar rokerige stem, in schril kontrast met haar knappe verschijning. Niet dat die stem nu meteen rauw en doorleefd klinkt (ze is amper 23) maar toch, die mag er al wezen (…afin, haar ganse wezen mag er best zijn !) Bij Ruf Records hebben ze d’er een patent op blijkbaar, ook Ana Popovic kwam daar ooit vandaan en verleden jaar hadden we hier ook al zo’n doetje met Dany Wilde (of nee, toch, die zat bij in Ruf’s Bluescaravan en dat was in Zingem…Bon, wat kan je hier verder over zeggen? Gitaarblues dus in powertrio vorm, SRV-like en tussendoor toch ook wat slowblues. Blijkbaar grotendeels eigen nummers wat natuurlijk steeds als een verdienste geldt, al kan ik me er zo meteen niet veel meer van herinneren maar dat heb je natuurlijk steeds als je onderwijl ook foto’s maakt. In ieder geval kon Joanne mijn aandacht niet echt vatten, zoals Ana Popovic dat eerder wél deed, maar da’s intussen wel een madam met méér in haar mars…Mogelijks zien we Joanne later dit jaar weer terug in de nieuwe ‘Ruf’s Blues Caravan’ en dan zullen we d’ er zeker meer aandacht aan besteden…

2.  Sean Carney Band (USA)

Sean Carney, da’s andere koek, een hele meneer in de blues intussen met z’n luttele 35 lentes,en zoals dat gaat met meneren, komen die gekostumeerd op de scène ! Zo ook Sean, al bleef die vest geen halve set aan z’n lijf. Ik heb hem de vorige keren ook al gemist, hoe is’t mogelijk  want je trof hem dikwijls de laatste tijd in onze contreien, zo was ie onlangs in het  najaar o.a. ook nog te zien en te beleven in de Antwerpse Crossroads maar daar was ik dus ook al niet…  Een belevenis steeds weer,vertelde men mij en dat is het vast en zeker ! Sterke band die hem ondersteunt met eveneens gekostumeerde heren Abdell Bouyousfi aan de lekkere contrabas en op Italian white Shoes.(Abdell mag dan wel de invaller wezen voor Bill Stuve,maar dat merk je aan niks, d’er is magic in de lucht tussen Sean en Abdell!) en verder treffen we  een stokkenjonglerende Eric Blume in grote vorm aan de drums en die maakt het geheel echt tot een feest !. Heerlijk om zowel te zien als te horen, deze ,uit het strenge Ohio afkomstige Sean Carney, met grotendeels original eigen songs en ik vervloek m’n eigen da’k onvoldoende centen op zak heb vanavond om me één of meer van z’n CeeDeetjes ( aan een miezerige €15.-!)  aan te schaffen. Dat zal ik zeker bij een eerstvolgende gelegenheid goed maken ! Wil Larry Garner deze Sean Carney vanavond nog evenaren, dat hij zich dan al maar schrap zet !

3.  Larry Garner & Band feat. Raphael Wressnig (USA)

San Francisco,Baton Rouge,Mississipi, Louisiana, daar moet je deze bluesoriginal plaatsen, een man die vorig jaar ook al op het BRBF aantrad. Ingetogen, gezapig voortk(b)abbelend met z’n verhaaltjes, en veel eigen werk en het publiek vond het zekers goed ! Maar na zo’n sterke vorige act als die van Sean Carney  kon Larry mij niet echt lang meer bekoren. Raphael Wressnig speelde eerst nog de prelude aan de Hammond, is de rising star die je voortdurend op de scène treft met andere groten maar, met alle respect, zo’n prelude vind ik doorgaans nogal flauwekul en nu is het niet anders… Larry Garner ( intussen ook al bij Ruf Records onder dak) ontpopt zich als een innemende persoonlijkheid en heeft niks meer te bewijzen tijdens z’n relaxte act van soulful  Louisiana blues en zachte swamp en weet zich bovendien gesteund door een ervaren band (maar helaas geen namen mij bekend…) . Misschien deels daarom en omdat de vorige nachtshift me ook nog wat parten speelt, haak ik al af na een half uurtje show,niet alvorens voor het wegrijen, met Fons van Keys and Chords nog één van die lekkere hamburgers aan het buitenkraam naar binnen te spelen. De oren zaten al vol, de buik heeft nu ook niet te klagen…

   

Bierbeek Bluesd’Up mag dat ook al niet want er zat toch aardig wat volk in de zaal vanavond, al kan dat natuurlijk steeds beter,nokvol is nog wat anders. Belangrijk is evenwel dat we een mooi, gevarieerd programma opgediend kregen, al had van mij Sean Carney met Larry Garner van plaats mogen ruilen, maar jaren ervaring en respect voor absolute degelijkheid hebben natuurlijk ook recht op die ’eerste plaats’…    (Winus)

clicketick the pic for slideshow !

 - CD-opname Howlin Bill in AB club Brussel -  Voorprogramma Roman - vrijdag 20 maart
- een verslag  + recensie & sample 

Het is effe haasten maar ruim op tijd in Brussel aan de bar van de AB voor een plastic bekertje Stella aan € 2,90… wat dacht je, de grootstad hanteert grote prijzen…Afijn, stemmige kleine club, wat bekend volk en een leuk programma voor de boeg dat op tijd van wal steekt ook, dat moet hier tegen 22.30 hr. afgelopen zijn ! Roman, een expat, uit Frankrijk overgewaaid en intussen behorende tot één der meest gesmaakte akoestische acts hier in België (al zit ie niet zo direct in het bekende bluescircuit in Vlaanderen want ook voor mij is het een eerste kennismaking), steekt van wal .Het is een kennismaken van een soort dat me direct erg bevalt. Zoals aangekondigd, heeft ie inderdaad een charismatische persoonlijkheid,is niet zonder humor en is er zo één die je meteen inpakt. Het wordt achteraf wat zoeken naar de nationaliteit van Roman want z’n English rolt er fluently uit, je plakt er meteen het label’Brit’ op’, maar nee hoor, Fransman dus, want als ie wat later en ‘en vitesse’,  a la Francais een song brengt dan weet je’t wel, dat kan geen enkele Britse vogel uit de bek krijgen! Wat Roman brengt is divers, gaat over traditionals waar we niet zaten op te wachten als ‘The House of the Rising Sun’( de single uit eerste CD ‘Any place but home’) en’ St. James Infirmary’ maar verder komt er vooral eigen werk uit de bus zoals we dat het liefste hebben : ‘What have I been drinking’, ‘Screwed & Blued’ e.a. Luister vooral maar es naar wat ie op z’n myspace gezet heeft.  Eén van mijn favorieten is ‘Pornstar’. Goeie stem verder, krachtig en rauw, geen stille bard die z’n songs neuzelt. Als goeie vriend van Howlin Bill terecht hier op het podium. Absoluut een meevaller en weer maar es someone to remember in het singer songwriter genre kort bij huis, naajs dus, want ‘nice’ durf ik nu niet te schrijven gezien Franse blasé stad dus !


   

Korte pauze komt er aan en dan is het de beurt aan een Howlin Bill in grote vorm weer. Frontman, zanger/harmonicist Wim Devos is blijkbaar hersteld van toch wel redelijke gezondheidsproblemen vorig jaar, Winne Penninckx en ‘Magic’ Frank Pauwels (jarig op net deze dag !) nog steeds blozend en gezond aan het’ rhythm-apparaat’ (respectievelijk bass en drums) en dan, en da’s weer lang geleden,.. van het aantreden op ‘de Nacht van de Blues’, al wat jaartjes terug, met ‘Smooth Lake’ was dat nog : ‘Little Jimmy Fenderix’ aan de gitaren !...Niet onbelangrijke vervanging in de gelederen want vorige stergitarist ‘Little’ Chris Van Nauw was veel meer dan zomaar ‘de gitarist van de band’. Tweede stem en niet onverdienstelijk songwriterswerk mag je eveneens op z’n rekening zetten. Helaas, interne wrijvingen maakten verdere samenwerking onmogelijk. Wanneer ik eerst hoorde van een nieuw verbond met ene ‘Little Jimmy’ moest ik effe in m’n haar krabben want Little Jimmy…was dat ouwe rocker  ‘Don Croissant’ niet, eens (en da’s legendarisch) in 1966 als voorprogramma van The Rolling Stones’ met z’n Sharks en nu vooral als éénmansrockband (gitaar en footstomp) aan de slag ?!...Alle sympathie voor deze man (vroeger nog pinten mee gedronken in de toen beroemde (beruchte) Bombardon, maar dat samengaan met Howlin Bill, dat zag ik nu écht toch niet zitten, zie…

   


Dan past Jimmy Hontelé veel meer in het gezochte profiel en de show bewijst het absolute gelijk van deze invulling. Jimmy ‘fits in’ de groep, net als de vierde vinger in een handschoen zonder duim ! D’er is zelfs de fysieke gestalte, haircut en je moet echt al aandachtig kijken voor je door hebt dat je niet langer tegen Chris aan zit te kijken… Muzikaal en gitaartechnisch zit dat ook al goed, je noemt niet voor niks met je bijnaam ‘Fenderix !, al is het duidelijk toch ook wel een andere manier om de nummers te benaderen, beetje meer ingehouden dan slagvaardige Chris dat deed destijds…

   

 Vandaag krijgt de band (voor de gelegenheid, zullen we maar denken) extra versterking door een backing vocals koortje bestaande uit 2 dames en 1 kerel, ik  herken ze zo direct niet en de namen heb ik helaas niet opgevangen. Zij begeleiden dan  ook maar enkele nummers…   Rockin’roots smeren de mannen van Howlin Bill op ons brood en al gauw komen de beste uit beide vorige CD’s op ons af.’ Foxy Little Lady’, ‘My own world’, ‘Gone too soon’,’Circus is coming’, Bully’ en nog een hele greep van dat lekkers van toen …Dat er tussendoor ook wat nieuwer werk tussen zit, dat was na al die tijd sinds de laatste CD (‘Strike’ uit 2007) te verwachten en zo komen. ‘Six feet Five’,’A man ‘s got to do’, ’Don’t you know…’ en ‘ Bill in trouble’ met een Bill, howlin aan de bluesharp; dan toch nog es op de plaat! En die nieuwe schijf zit er verdorie al heel snel aan te komen ook.

  

Het feestje staat nú al ingepland op 8 mei en de place to be is dan de Antwerpse Petrol. Dat Fried Bourbon ook net dezelfde datum hún release hebben van ‘Deep Fried’ en dat ook voorzien  in Antwerpen, zij het  dan wel in Boom, zal mij tegen die tijd wel voor een dilemma plaatsen. Ik ben alsnog slechts een man uit  één stuk, al kan ik tegen die tijd natuurlijk nog steeds een gespleten persoonlijkheid ontwikkelen…al brengt me dat ook nog niet op twee plaatsen tegelijk…

  

Half elf is het inmiddels als na de finale,  die ingezet wordt met ‘Hell Freezes over’; dit feestje z’n besluit vindt. Leuke avond met een hoop nationaliteiten onder het publiek (waaronder één Duitser) die allen tevreden de zaak kunnen verlaten want het is zeker  goed geweest ,dat beaamt hun applaus… Het resultaat, deze pure live show behoeft achteraf ,mag ik hopen, geen extreme nabewerking. Dan krijgen we een registratie van een unieke avond in de AB die zich telkens weer laat herhalen, zo veel als je dat zelf wil !   (Winus)

click for slideshow !

- more music op de myspace van these guys ! -  

Howlin’ Bill  : Live at Ancienne Belgique

De Nacht van de Blues 2009

Het is wat jaartjes geleden (oeps, 2005 was dat…) sinds ik laatst ‘de Nacht van de Blues’ hier in Wuustwezel nog meemaakte maar alle omstandigheden zaten deze keer wél goed, dus wijle weg ! Mijn verlichte geest had echter het onzalige idee om de snelweg te mijden, gezien het spitsuur, maar dat leek al gauw hélemaal goed fout !

Afin, kwartje vóór den achten ben ik dan toch nog ruim op tijd ter plaatse om samen met de rest van de schrijvende of plaatjesschietende medemens de nog steeds vertrouwde St. Godelieve zaal binnen te steken…Wat drinkbonnekes en een Palmpje aan den toog en voor mij mag ‘den donker’ al vallen, laat ‘de Nacht’ maar beginnen…

1.Scarlett

Deze winnaar van ‘Kunstbende 2008’ krijgt om met ‘de Nacht’ van wal te steken wel erg weinig tijd toegemeten. Een jonge band rond deze talentvolle Ruben Focketeyn meent het anders wel goed en wat ons van dit goed kwartier vooral  bijblijft zijn de goeie stem van deze jonge knaap, de zekere backing vocals van Elies Claessen en een energierijk, dus, slagrake drummer, Thomas Kuyper. We krijgen steviger werk dan wat we van de MySpace van Ruben menen te mogen verwachten, lijkt me goed, geen intimistisch gedoe op het grote podium. Helaas blijkt de korte set na m’n  eerste lenswissel al afgelopen, een beetje dunnetjes dus, een proevertje maar en te vroeg om daar nu al uitspraken over te doen. We  rekenen voor wat volgt op wat meer beleg tussen het brood…

2. Jo’ Buddy

   

Jussi Raulamo , Mr. Cool vanuit de frisse Finse bossen heeft  er zin in, het is zijn eerste keer in België en hij zal eens laten horen wat ie voor ons in petto heeft, zie ! Intussen heeft Jo al een aantal platen uit waar hij graag telkens naar verwijst en t‘is niet slecht hoor, alleen zijn we intussen hier al wat meer gewend en zo’n tweemansband, daar ben je gauw op uitgekeken al trommelt Down Home King III soms flink raak met iets dat best van Finse bomen kan gerukt zijn en ook de versterker oogt authentiek klassiek... Voor de rest geen staande twisttoestanden die zulke optredens dat beetje meer schwung geven want Jo blijft stevig op de stoel…Rockin’  eigen tunes zoals ‘They call me Jo Buddy’ en finger pickin’ guitar spel. Minimalistisch en daar kan je best een feestje mee bouwen in een Fins bos maar voor mij is dit toch wat weinig, wordt geklasseerd onder de noemer : leuke fifties en sixties roots Music, zondermeer… Ik vermeld hier aansluitend graag een andere two man band van bij ons:  ‘The John Henry Orchestra’, met Jan Jaspers en klasse entertainer Henk Van der Sypt. Een gans andere aanpak en met absoluut hoger quality level…Ik weet het wel, de vergelijking gaat niet gans op, Jo’ Buddy is veel meer basic maar toch… Henk is hier trouwens ook, had ik net een babbel mee en zo gauw die ‘onder een label’ zit, hoor je daar gauw wat meer van ! Na het succesvolle ‘Last Call’ avontuur blijft het immers veel te lang véél te stilletjes rond deze topperformer…

3.James Harman Band feat. Gene Taylor

Andere koek  met oudgediende James Harman die het vuur in de zaal nu eindelijk aanwakkert tot ‘gezellig tot aanstekelijk’warm’. Daarmee zien we de klasse tandem Harman/Taylor nog eens weer en dat betekent boogie en oerdegelijke West Coast Blues. De ambiance zit er dan ook weldra in en achteraf kan je je wel vragen stellen waarom deze band niet hoger geafficheerd staat hier? Nu mogen Belgische jongens de honours straks waarnemen, maar met alle respect, hadden Lightnin’ Guy en zijn Gators niet beter nú hier gestaan om de vlam in de pijp te slaan? Dan hadden James en zijn uitstekende band, bestaande uit verder primo Belgische vakmensen als Willy ‘Wuf’ Maze aan drums en Renaud Leslire aan de bass die terechte hogere plaats makkelijk eer aan kunnen doen met hun geroutineerd en hoog professioneel entertainment…  James Harman aan mondharp en de vocals (die Gene vantijds ook als vanzelfsprekend invult om songs uit z’n eigen CD uit 2007 te brengen), worden bijgestaan door New Orleans gastgitarist Clay Windham die meer dan eens open gordijn krijgt waarbij James Harman dan goedkeurend met het hoofd schudt… uitstekende set is het en nu  zijn we pas goed op dreef !

4.Watermelon Slim & The Workers

 Charisma en hoogstaand muzikaal amusement  zet ons stilaan de verdere avond ( zeg maar nacht nu) in, met deze voormalige sympathieke watermeloenenkweker uit Oklahoma (USA) en z’n medestanders ‘The Workers’. William 'Bill' Homans bespeelt een gitaar die op de tafel ligt, met slide, net alsof het pedal steel was (en zou dat niet makkelijker wezen?), en zingt daarbij z’n levensverhalen. Stevige muziekjes en het beeld van Dave Hole, die andere sterke slidegitarist, speelt me voor de geest, al lijkt dít hier me toch wat evenwichtiger… Hij doorspekt zijn door het publiek gesmaakte set met verhalen en eindigt groots met een amusant, denkbeeldig uitgesponnen gesprek met Muddy Waters !

Bijgestaan door fijne muzikanten (veelroker bassist Cliff Belcher, drummer Christopher Brown en gitarist Ronnie McMullen) was deze set alleen al de verplaatsing naar Wuustwezel waard ! 7 CD’s heeft de man intussen al op z’n naam staan en spoedig schaf ik er me zeker 1 van aan .Waarom da’k dat de avond zelf niet doe mag Joost weten maar die is niet in de buurt, dus dat blijft me een raadsel…

5.Lightnin’ Guy  & The Mighty Gators

Afsluiter van deze editie van De ‘Nacht van de Blues’ is deze keer een Belgische groep en gezien we toch al wat kleppers voorgaand te zien en te horen kregen, verwacht je je dan toch normaliter aan een apotheose ? ‘Lightnin’ Guy & The Mighty Gators’ mag dan samengesteld zijn uit een aantal fijne muzikanten uit voornamelijk ‘Maxwell Street’, toch kan je ze hier ten lande nog niet zo direct bij ‘de groten’ rekenen. Een eerste en meteen ook live CD ‘Live from the Heart’ kwam onlangs op de markt en dra horen we van deze jongens nog wel meer want zij openen op BRBF Peer. Maar ‘een klapper’, meen ik zo, hebben we toch direct nog niet te verwachten. Wat zij hier vandaag voornamelijk wél  mogen presteren is echter ook niet onbelangrijk, namelijk de ambiance d’er in houden én aanjagen en dat lukt ze uitstekend , gezien hun keuze uit ambiancecovers als bvb. ‘ Goin down’, en een eigenzinnig ‘Ain’t no Sunshine’ . Ook wat eigen werk zit er tussen, meen ik en ondanks het late uur zit de zaal  nog steeds goed vol, al vallen er hier en daar wel wat vrije plekken. Voor mij is het intussen ook tijd om te vertrekken en ik houd het voor bekeken, diegenen die wel bleven getuigen van nog goeie ambiance achteraf, zoals het traditioneel ‘De Nacht’ past ! (lees ook de rootsville recensie) …

We hebben hier al sterkere edities gehad maar al bij al is het goed geweest. D’er waren duidelijk toch weer genoeg bezoekers opgekomen voor een gevarieerd programma en we kijken nu al uit naar de zilveren jubilée  van volgend jaar. Dat de Booze Brothers er, gezien de feesteditie, dan een dikke petat gaan op geven, dat valt te verwachten en bij leven en welzijn is deze peulschil er dan ook graag weer bij ! (Winus)

clicketick  the pic for the slideshow !  

Eind 2007 verscheen het debuutalbum “Dressed To Win” van Big Blind en vanaf dat moment ging het hard met de Noordwijkers. Overal verschenen positieve recensies en artikelen. De band speelde live bij Radio 3, op festivals als Ribs & Blues, Bluesrock Tegelen en het BRBF (Peer). Bovendien gingen ze op uitnodiging naar de UK waar ze een van de hoogtepunten waren op het Linton Music Festival. In maart van dit jaar kondigden ze hun nieuwe album “Circus Left Town” al aan op nationale televisie bij “Raymann Is Laat”. De CD-presentatie is echter op zaterdag 30 mei in @Hok in Voorhout. Het nieuwe album toont aan dat de band alweer een flinke stap voorwaarts deed en zich van veelbelovend tot een volwassen band heeft ontwikkeld, die het avontuur niet uit de weg gaat. De release gaat gepaard met een tour waarbij o.a. Paradiso zal worden bezocht. Begin juli speelt de band op het vermaarde Breminale festival in Duitsland.

Voor degenen die het optreden bij “Raymann” misten en het toch nog willen zien, do click here !

“Onbespoten powerblues gebracht met een urgentie en energie zoals dat een jonge honden band betaamt. Nederland heeft er een bluesband bij om onverbiddelijk rekening mee te houden.” (OOR 12/2007)

“Ze hebben een bepaalde ongeremdheid over zich, waardoor de muziek de luidsprekers als het ware uitspat. Met dit stelletje jonge honden van de blues gaat het nog lang onrustig blijven.” (Revolver nr. 13)

“Zuigende riffs, een zwaar vervormde mondharmonica en goede liedjes die nou eens niet als vehikel voor eindeloze instrumentale excursies worden ingezet. Big Blind klinkt verfrissend anders en vooral een stuk urgenter dan de regulier doorstampende bluesbands. Beslist het aanschaffen waard.” (Gitarist, januari 2008)

CD –release ‘Deep Fried’ FRIED BOURBON Zaal ‘De Koophandel’, Boom – 8 mei

Op de fauteuil een ouwe bekende waar ik al gauw bij zit: Klarinettist/saxofonist André Donni, en daarmee weten we al direct wie hier vandaag gaat toeteren. Hey, zet André daarmee de traditie niet verder, want Willy Donni (zijn vader, oprichter van de eerste Jazzzolder te Mechelen), dat was toch vroeger ook  een gegeerd bluesman, zij het dan als gitarist?

 Aardige plek is het om hier bij een biertje wat rond te babbelen, even shake hands met Steven Troch, long time no see en verdorie, de andere vasten van de band,Tim Ielegems, gitaar en Jurgen Claes, drums, herken ik al niet meer…’t is wat lang gelejen en volgens mij is d’er hier of/en daar ook wat haar af…Showtime dan even later  en allen daarheen ! In het zaaltje is het aardig druk, goed wat volk op afgekomen ondanks het ongelukkige samenvallen met die andere party, die van Howlin’Bill, in de Petrol in Antwerpen, dat lijkt niet zo goed te zijn afgesproken,want daar moesten we eigenlijk ook naartoe… Boogie, shuffle,Chicago blues en wat zotte Mexican eigenzinnigheid en dat alles in een ‘rootsy style’, je waant je in een waarachtige’ juke joint’.Méér gastmuzikanten ook aanwezig dan de net vermelde Dré Donni, want ook Paul Van Wouwe op trombone en de viool (zeg maar fiddle in dit verband) van Phillippe de Chaffoy,Gents Multi-instrumentalist en winnaar van de L.P. Boon prijs 2008, zijn er hier voor enkele nummers ook bij !

D’ er is even een act met de  charmante Marlies De Munck die Steven met wat sweets en op vocals uitdaagt/aanhaalt en voor de rest beperkt Gene Taylor zich nu, en da’s net als vroeger,toch grotendeels enkel als begeleidende pianist ondanks zijn vedette status maar dat moet wel zo, 't is niet zijn feestje... D’er kunnen wel meer solootjes van af dan toen en bijtijds gaat ie ook aan de (backing) vocals, allemaal best leuk en je ziet dat het hem ook goed ligt.… Naar goeie gewoonte krijgen we weer allemaal eigen nummers van de band, nummers  met hoog ambiance gehalte bovendien, al zijn er songs  die er kwalitatief bovenuit steken, en voor mij zijn dat absoluut de boogie nummers. Voor een recensie, gelieve me nog wat tijd te gunnen, zal voor begin Juni wezen…Sterke afsluiter van deze set ’We gotta go’ gaat er  uit in a Chicago way en finaal  eindigen doen we deze CD voorstelling ‘op z’n gospels’, a capella  en op percussie met ‘On my Way’. Deze presentatie liep gans naar verwachting en gezien die verwachting,  na de uitstekende vorige ‘Boogie Blend Blues’ uit 2007, nu toch weer hoog gespannen stond, wil dit toch al iets zeggen, al zou ik toch maar die CD-recensie afwachten, ik ben zelf ook al curieus ! (CD RECENSIE HIER)

  

 Grote afwezige vanavond, al kan die best later nog opgedaagd zijn , is producer Roland Van Campenhout, vorig jaar in duo nog met Gene Taylor op het Varenwinkelfestival bezig gezien. Met Roland’s reputatie en ervaring zal diens inbreng waarschijnlijk op de plaat ook weer waardevol blijken…wait and see… Voor mij vanavond nu even geen fried patatjes meer want da’s het volgende dat hier de zaal aan ‘t rond gaan is van partyfood. Straks zie ik die 10 kilo die ‘k met heel wat inspanning vorig jaar kwijt ben gespeeld d’er weer bijgroeien en voor je ’t weet ben je dan zelf rijp to be ‘deep fried ! Met de stille trom naar huis dan maar, intussen staat er weer een andere dag klaar…(Winus)

  


clicketick  the pic for the slideshow !  

Duvel Blues editie 2009 30 mei Zo goed als het weer ! (toen toch ...)

 Uitgeslapen, goed in me vel en getankt onderweg, Puurs, here I come , want zonder 'naft' was ik er niet geraakt. Een 'knus' festivalterrein, bands te ontdekken en Palm uit de kraan, een festival naar m'n hart !Dat het deze editie ook 'vanuit de lucht' weer meezit is een meevaller, God is bij momenten toch goed voor ons...

 Ik kom eigenlijk voor Kim Wilson's Fabulous Thunderbirds maar neem met plezier al hetgeen vooraf gaat mee. De 'kodak' is er toch bij?...let the show begin !



1.         Scotch ‘N’ Soda (BE)