or click the  homecat to go back home !

artikelindex

---

Kirri : Mind Your Sleep - CD review

Nico Backton & Wizards of Blues - CD release : 'Roots and Stories'  - CD review

Matt Schofield : Heads Tails & Aces - CD Review

HEAVY TRASH ancienne belgique 15 jan 2010 - concertverslag

Mister V and the Alcoholic :'Time' - nieuwe CD - perstekst
‘Southside’s Suzy Birthday Jam Party -14 maart, Crossroads Antwerpen - verslagje
Duke Robillard and Sunny crownover : Tales from the tiki lounge'-cd recensie
Duke Robillard G.C. De Wildeman, Herent – concertverslag
Meensel Blues -13 Maart – concertverslag + slideshow
Excelsior Recordings present: Joep Pelt - I'm Off! - persbericht

Bierbeek Bluesd’Up – editie 2010 – concertverslag
De Nacht van de Blues-‘Booze Brothers’, Wuustwezel 1 mei – concertverslag
Lightnin' Guy and The Mighty Gators : 'Live from the heart'- een erg late CD-recensie

---

---

 

- persbericht -

DANNY BRYANT – NIEUW ALBUM EN SHOWS

Voor Danny Bryant’s Red Eye Band stond 2009 in het teken van het tienjarig bestaan. Tien jaar  waarin meer dan 2000 optredens werden gedaan! Onlangs stond de Engelse bluesrocker nog met Walter Trout in een uitverkochte Boerderij en Paradiso, waar de mannen nog een gitaarduel aangingen. Op 20 januari a.s. zal Danny’s zevende album “Just As I Am” verschijnen via Continental Record Services. Z’n meest volwassen en gevarieerde album tot dusver met acht nummers van eigen hand en een cover van een John Hiatt nummer. De release zal uiteraard gepaard gaan met diverse Benelux shows in zowel januari en maart. De officiële releaseparty is op 31 januari a.s. in Het Oude Theater in Oss, aanvang 15.00 uur!
 
Voorlopige speeldata:

30 jan    Vlissingen – Arsenaal Theater (Schelde Blues)

31 jan    Oss – Het Oude Theater (RELEASEPARTY, 15.00 uur)

12 mrt   Mol (B) – Gompelhof

13 mrt   Hellendoorn – Lantaarn

19 mrt   Zoetermeer – Boerderij

20 mrt   Weert – Bosuil

 

www.redeyeband.co.uk

---

KIRRI : 'Mind Your Sleep'


© Frans Geens

 

We schrijven zomer 2009, da's de periode dat Kris 'Kirri' Valvekens, boegbeeld van 5 O' Clock Shadow Bluesband zo ongeveer deze 6 songs demo opnam. Ook de periode dat Kirri blijkbaar schitterde op de after party's van het (Ge)Varenwinkel Blues Festival, al hebben wij het dan van horen zeggen, want zelden zie je ons daar zo laat nog...En?...eigenlijk aan deze 'Mind Your Sleep' niet veel nieuws toe te voegen. Een bekend geluid is het intussen, al houdt deze schijf het very basic en is ze puur akoestisch samengesteld. Kris bespeelt , naast de vertrouwde gitaar (hier 6 én twelve strings) eveneens de mandoline en de ons onbekende dulcimer en da's een soort tokkelinstrument dat je eerder in de volksmuziek hoort aan te treffen. Percussie en zang neemt ie ook nog voor de rekening en dat met allemaal  eigen werk, geen covers.., gesproken van een solo project dus ! Bekend klinkt het , maar da's natuurlijk omdat Kirri ook al het songwriters work  doet voor 5 O' Clock Shadow. Het mag daarom ook niet verbazen dat hier eenzelfde soort foutjes naar voren komt zoals te lange nummers die hun kracht verliezen naargelang ze langer uitgesponnen worden, dat gebeurt niet veel meer maar  is alvast het geval met opener 'So hard to do', verder best een leuke song en het enthousiasme druipt er écht vanaf ... Beter is nochtans 'Somewhere', sterk op gitaar en overtuigend aan vocals .Toch pakt me nu al het 'kampvuureffect', wat je natuurlijk al gauw hebt van iemand zo solo op gitaar... Een vrolijke riedel volgt op 'Lone Soul Blue' al verwacht je dat er ook wat  bij gefloten wordt ...een hartverwarmertje... Anders veel nummers over verlangen  naar elkaar  op dit schijfje, zo ook in 'How Long' een mooi ledje dat van mij best wat elementaire percussie er bij mocht hebben, erg mooi toch en één van de sterkste nummers hier ! De mandoline komt daarna naar boven op titelsong 'Mind your Sleep' , een bekend verhaal over nachtelijk vertier en het gebrek aan nachtrust achteraf, jaja... we kennen dat...'Got your Mama' sluit daarna af en dat klinkt nogal ongeïnspireerd, krachtig gezongen dat wel maar ook dat beetje slide er bij kunnen mij niet echt overtuigen, het is het zwakke broertje er bij , zo ééntje van dertien in een dozijn, sorry...

Het gebrek aan instrumentale invulling is misschien wel het grootste verwijt dat je de samensteller van dit Ceedeetje kan maken maar natuurlijk is dit slechts een tryout van een singer songwriter,zo bedoeld dus : elementair en 'naakt', maar  eens te meer toch duidelijk makend dat deze jongen talent heeft, had ik dit al niet eens eerder gezegd?... Ooit komt hier meer van, daar ben ik wel van overtuigd en  hou inmiddels m'n ogen en vooral de oren open... (Winus)

---

'Roots and Stories'


promopic

-perstekst -

Nico Backton & Wizards of Blues wordt door de vakpers van onze zuiderburen beschouwd als één van de beste akoestische blues acts in Frankrijk.

Een beetje rare levenswandel, die Nico. Geboren in Gent (1974), op zijn 7de beginnen piano te spelen, de blues & de gitaar ontdekt op zijn 12de, opgeleid aan de Jazzstudio in Antwerpen, gespeeld op belangrijke bluesfestivals in de Benelux, al dan niet als begeleider van Marc Lelangue, door Europa getourd met o.a. Baï Kamara Jr, Freddy Stark, Thierry Gutmann en de Italiaanse gitaarvirtuoos Enrico Crivellaro, om dan verliefd te worden op het diepe zuiden van Frankrijk. Sindsdien verblijft hij in de streek van Perpignan (Noord Catalunya), waar hij een paar heel getalenteerde Franse muzikanten rond zich verzameld heeft: Chris Michel (bas), FranÇois Miniconi (drums) en Richie Faret (harmonica). Samen beginnen ze, langzaam maar zeker, aan hun opmars in Frankrijk. In 2005 winnen ze de Tremplin Blues van het gerenommeerde Blues sur Seine Festival in twee verschillende categorieën en in 2006 kapen ze de hoofdprijs weg op de nog belangrijkere Tremplin Blues Orange des Rendez-vous de l'Erdre in Nantes met zijn 120.000 bezoekers. Dat jaar verschijnt ook hun debuutalbum "Back Door Blues", met 13 eigenzinnige bewerkingen van nummers van o.a. Mississippi John Hurt, Blind Boy Fuller, T.Bone Walker, ... Deze plaat opent hen de deur bij de belangrijkste blues- en jazzfestivals in Frankrijk. Een polsblessure verplicht Nico om even wat gas terug te nemen, maar ondertussen schrijft hij een nieuw album bij elkaar. "Blues On My Front Door" verschijnt in 2007 en kan opnieuw rekenen op laaiende reacties in de Franse pers en media. Gevolg, terug een hele reeks festivals met als orgelpunt de finale avond van het Cahors Blues Festival in gezelschap van de Chicago Blues Living History.

En nu is er dus het 3de album: "Roots and Stories". Nico Backton & Wizards of Blues zijn klaar om door de rest van Europa ontdekt te worden...

---

 

Nooit eerder van gehoord, van deze oorspronkelijke Vlaming, al zal ik 'm waarschijnlijk wel al eerder  gezien hebben, in het gezelschap van Marc Lelangue, waar die vroeger begeleider van was. Afin, inderdaad een wat vreemde levenswandel heeft deze 33 jarige Gentenaar tot nog toe achter de rug, daar lees je alles over op 's mans webstek. Geen nieuweling dus, en behoorlijk opgeleid ook, deze Nicolas 'Nico Backton' Debacker, met o.a. Antwerpse jazzstudio achter de rug. Nico verloor zich echter in de blues en da's een hemd dat 'm goed past blijkt nu, al zijn d'er wel 3 CD's nodig geweest en het Naked Production label om Nico hier in de schijnwerpers te zetten ! Een ontdekking voorwaar, deze waarachtige singer songwriter die zich schaamteloos hier als dé ontdekking van 2009 op deze bladzijden mag laten te vernoemen. Nico doet dat glansrijk met een mixture van eigen werk en covers , gearrangeerd door hemzelf en z'n illustere Franse kompanen, 'The Wizards of Blues' en, laat je op geen verkeerd been zetten, héél duidelijk geen nieuw soort 'Wizards of Ooze'! Van deze laatsten was ik ooit ook nog enig fan en zeker na het verschijnen van hun eerste album 'The Dipster', wat ik geweldig vond.. maar die kwaliteit hebben die mannen nooit kunnen aanhouden. Verrekte spijtig, want daar zat een boel muzikaal (jazz)talent tussen...dit terloops gezegd, back to Backton nu, want die heeft met 'Roots and Stories' een behoorlijk eigenzinnig bluesalbum neergezet, een muzikale reis tussen stijlen, vooral akoestisch en daarbij geruggesteund door de mij onbekenden : Chris Michel aan bass en contrabas, Richie Faret aan de wat magische bluesharp en François Miniconi aan diverse percussie...mijne dames en heren, volgt U mij door... 'Roots and Stories'...

'Duncan and Brady' , da's starten met een 'moordsong', een lekker deinende traditional, bekend van o.a. Dylan en Leadbelly. Zo maken we meteen kennis met de wat doorleefde stem van Nico en de 'electrifying' buesharp van Richie Faret. 'Dig that Boogie ' is daarna meer elementair, een eigen footstompin' werkje, en helemaal een American countrystyle melody,  alleen de fiddle ontbreekt hier nog. 'Louise Blues' volgt dan en je hoort meteen ook waar Fogherty vroeger de mosterd vandaan haalde. Een Big Bill Broonzy nummer, mooi percussief ingevuld door François Miniconi en  voorzien van diverse gitaren , echoënd achter de indringende vocals van Nico. 'Blue Monday', ééntje van Fats Domino is gezapig gebracht, minder swingend dan Fats zelf dat deed maar best gezellig en trouwens wat boogie woogie piano (waar voor Nico alles op 7 jarige leeftijd mee begon) is er ook bij. Voor mij anders liever het gitaarwerk zoals in 'Bad Times', een eigen nummer, solo gebracht met slechts de eigen begeleiding op dobro. Een echte blues is het, gekreund en gesteund gebracht, een 'pijn' stuk... Perfect daar op aansluitend ,elektrisch en met een distorted begin is 'My Roots' . Een beetje hallucinant klinkt het allemaal tot Nico , ondersteund door de drums en aanpompende bass in een strakke beat klaar naar binnen valt, een buitenbeentje is het op deze plaat met een heel hypnotiserend ritme.  In schril kontrast staat daar wat later 'Valentine's Day Blues' tegenaan, een 'On the Bayou' jive  die je van het ene been op het andere laat schommelen en hier weer gepast aangevuld wordt door eigen gitaarsoleerwerk en de mondharmonica van Richie Faret. Een nummer, eerder ook al bekend door o.a. Bonnie Raitt. 'Baby, I love you', componist mij niet echt bekend, zou van Aretha Franklin kunnen wezen en daar zou ik zó meteen kunnen inkomen, kort en krachtig , mooi ! 'Tipitina', dat kennen we dan weer wel, duidelijk New Orleans stuff, met Nico, boogiewaarts op piano naar het einde toe, al is het nog twee nummers te gaan. Alleen het drumwerk van François klinkt me hier wat te 'rond', had het liever wat meer roffelend gehad... Wat gekraakt gezongen, straf zo op je 33, volgt dan de traditional 'Goodnight Irene', een mooie ballade en een slowertje voor onder de mistletoe, met Nico hier ook nog es aan de Hammond , écht iets voor deze kerstdagen en met een meerstemmig koortje dat mee afsluit, een hartverwarmertje...de mondharmonica maakt het geheel nog wat weemoediger. En dan...de blues...naar het einde gaan we met een paar erg mooie ouwertjes en de guestperformance van gitarist  Thierry Lopez op 'T-Model Ford Blues',  refererend naar James Lewis Carter Ford?,een Amerikaans Bluesmuzikant uit het begin van vorige eeuw... De finale is echter voorbehouden voor het footstompin' Cigar Box Babe' van , hoe kan het ook anders, Bo Diddley.

Wel, voor mij was deze journey door styles zeker voldoende om mij te overtuigen van de bluesy kwaliteiten van ene Nico Backton . Geen wonder van 's mans succes bij onze Zuiderburen die d'er anders ook wel pap van lusten, van de blues ! En Nico mag dan wel z'n hart verloren hebben aan het Zuiden van Frankrijk, 't zal  er toch ook steeds één van ons blijven. In 2010 weer volop te smaken op onze podia?... (Winus)

---

  

Matt Schofield’s new album HEADS, TAILS & ACES is available for download at i-tunes and other digital sites from tomorrow, May 5th.

The CD is in UK/European shops May 11 and is availablle at retail in the USA and Canada May 19.

Guitarist Magazine and Music-News are fast off the mark with reviews of the new album:

“There are a number of damn fine British Blues artists around at the moment but if you want to listen to pure playing with integrity and soul then there is no one even close to Matt Schofield.” MUSIC-NEWS.COM

“Compelling playing, immense tone. The UK’s most exciting blues guitar player lays it down.” GUITARIST

“De Britse bluesman is nog beter gaan spelen dan hij op eerdere albums al deed. Ook de vocalen zijn er op vooruit gegaan, maar wat “Heads Tails & Aces zo bijzonder maakt, zijn de avontuurlijke gitaarsolo’s die weinigen onberoerd zullen laten. Een ware meester, deze 31-jarige.” (Revolver, juni ’09)

 

“De meest opwindende Britse bluesgitarist van het moment” (Gitarist, juni ’09)

 

“In relatief korte tijd heeft natuurtalent Matt Schofield een opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt…..een imposante eruptie van virtuositeit.” (OOR, juli ’09)

 

“Als het op relatief nieuwe namen aankomt, behoort Matt Schofield met acts als Ian Siegal en Hokie Joint tot het beste dat de Britse blues momenteel te bieden heeft.” (Jazz, zomer ’09) 

 

“Schofield is een geweldige bluesgitarist met een vaak fluwelen geluid, die evenwel ook flink kan uithalen.” (Jazzism, zomer ’09)

 

“Onopvallend maar gestaag werkt Matt Schofield aan een groeiende reputatie van een van de belangrijkste bluesspelers van deze tijd. Wat mij betreft heeft vriend Matt een full house gescoord met deze plaat!” (Mania, nr. 256 )

 

“Je kan er niet omheen kijken. Matt Schofield uit Manchester, geboren in 1977, heeft zijn specifiek aandeel gehad in de vernieuwing van de Britse bluesscene. Matt, tevens songwriter, integreert alle ooit her en der opgevangen invloeden in een eigen stijl met een souplesse alsof het hem prénataal aangeboren is. Weinig gitaristen zullen het hem nadoen. Aldus werd dit album weer een wonder van subtiele elektrische gitaarkunst.” (Rootstime.be, 14 mei ’09)

 

“With ‘Heads Tails & Aces’ Schofield steps up to another level altogether.” (MOJO)

“Compelling playing, immense tone. The UK’s most exciting blues guitar player lays it down.” (GUITARIST)

 

- JASSEPOES CD review -

Matt Schofield : 'Heads, Tails & Aces'

At Last, eindelijk komt het er dan tóch es van om een CD van mijn idool, Matt Schofield te bespreken ! De laatste nieuwe, intussen toch ook al een tijdje uit bij Nugene Records, ligt hier voor mij te blinken en gelijk neem ik toch ook graag de gelegenheid om door Matt's vorig werk te bladeren, want dat mag er best ook wezen, de schijfjes waren een hele tijd mijn enige muzikale gezelschap in de wagen, keihard dan nog wel, want écht extatisch goed !

Op z'n 18 werd Matt professioneel muzikant en na een leerschool on the road met o.a. Dana Gillespie zette ie uiteindelijk met z'n trio, met verder keyboardenist Jonnie Henderson en jazzdrummer Evan Jenkins (intussen na een lange samenwerking met Matt, nu  bij pianist Neil Cowley van de vroegere  acid jazz band 'The Brandnew Heavies'), een eerste CD neer in 2004 : 'The Trio, Live' noemde die  en da's waar alles mee startte. Vooral covers stonden op die 8 track plaat zoals 'Every day, I have the blues' van Peter Chatman, 'Cissy Strut' van The Meters of ook nog ''Travellin' South' van Albert Collins. Niet steeds zo zuiver geregistreerd toont deze schijf toch meteen waar het allemaal om draait, jazzy,melodieuze rhythm en onmiskenbare blues waar, naast Matt zelf, Jonnie Henderson aan de Hammond, een bepalende rol speelt in de groupsound.  Een teaser was het en het werd gauw uitzien naar méér van deze veelbelovende band rond stergitarist Schofield, want zoeel was zeker : in lange tijd geen betere gitarist gehoord, smooth en melodieus, geen snarenrukker !  Een jaar later heb je dan 'Live at the Jazz Café',een andere live registratie, hetgeen Matt prefereert, en enkel verkrijgbaar op gigs of op de website. Niet getreurd want datzelfde jaar volgt ook nog 'Siftin Thru Ashes', met hier en daar nog een enkele cover zoals de zeer eigenzinnige versie van ' The Letter' (Wayne Carson Thompson), een gewezen hit van The Box Tops. Maar verder en vooral véél eigen funky werk zoals de titelsong of, vermeldenswaard, het fantastische 'Djam', een trio-compositie van het driegezelschap en natuurlijk songs die hij samen schreef met bluesfan, muze en partner, zijn Canadese vriendin Dorothy Whittick, die vanaf nu steeds meer in de credits komt te staan. Daar zijn pareltjes bij zoals de haast nu al traditonal 'On my Way'en hier op deze plaat zien we ook een eerste keer Jef Walker opduiken als guest op een nummer waar ie zelf trouwens aan mee schreef, 'Hard Lines',was dat.

Voorganger van 'Heads...'dan, is 'Ear to the Ground'uit 2007 en die bevat nog maar een paar covers : de starter 'Pack it Up' van G. Chandler en spoorsluiter 'When it all comes down' van Will Jennings. Verder allemaal songwriter-combinaties uit eigen orde en ook daar zit Dorothy weer dikwijls tussen. Uptempo wisselt af met funky of gaat naar de pure blues, zols in ballad 'Once in a While'. Op deze CD, in Nederland opgenomen, ook weer een guest en dat is Big Pete Van der Pluym (van The Backbones) aan de mondharmonica en dat hoorden we nog niet op Matt's opnames... Mijn persoonlijke favoriet op deze CD is zeer zekers 'Cookie Jar', een samenschrijfsel van Matt, Jonnie en, hoe kan het ook anders, Dorothy Whittick. Het is een krachtig gezongen nummer met een Jonnie Henderson die ons op de Hammond naar de hemelen voert, en Matt die daar gitaarvirtuoos op invalt, al zal deze beschrijving wel geen 'goed' Nederlands wezen.

Het zal zo ongeveer een jaar geleden zijn dan, dat we Matt met diens vertrouwde trio nog eens zagen aantreden bij Louis , in Mol, en d'er bij die gelegenheid ook van profiteerden om hem wat vragen te stellen over de komende CD, deze dus, die toen nog moest gemastered worden. Hier lees je daar meer over. Die CD is d'er echter nu en wordt het dan nu verdorie eindelijk dan eens genen tijd om die aan de CD-speler te voeren ?

Continuïteit op deze verzorgde plaat al is er natuurlijk wel 't één en 't ander veranderd. Het trio wordt een quartet met het toevoegen van oude bekende Jeff 'The Funk' walker aan zowel de upright maar veeleer aan de electric bass, Evan Jenkins verdwijnt aan de drums, wordt vervangen door de in Frankrijk geboren Alain Boudry maar  intussen genoeglijk bekend van o.a. Otis Grand en natuurlijk ook vroeger bij Ian Siegal. De basis blijft echter met, naast Matt, de onovertroffen Jonnie Henderson, al heb je op deze schijf heel wat minder duels als vroeger  en zit Jonnie méér aan diverse keys dan aan de Hammond zelf (een omgebouwde Korg overigens, beweren sommigen...) Da's natuurlijk wat spijtig want die Hammond/guitar spelletjes waren vroeger (en vooral live dan) een wezenlijk deel van de show...

Alleszins gaan we behoorlijk goed van start met 'What I wanna Hear', een solocompositie van Matt en voortbordurend op de traditie: Lekker gezongen, melodieus en gitaartechnisch zeer sterk, niks voor niks is Matt al dikwijls uitgeroepen als waarschijnlijk de beste gitarist die het UK ooit gekend heeft ! Alain Baudry steekt a la New Orleans van wal op 'Live Wire' en Jonnie geeft op z'n Wurlitzer van jetje en nee, da's nieuw voor ons, hadden we in vorig werk nog niet eerder gehoord. Die elektrische piano blijft ook in 'War we Wage', een slowdown piece, 'smouldering' staat in de perstekst, smeulend dus en beter kon ik het zelf niet gezegd hebben, mooi ! 'Betting Man', eigenlijk het titelstuk van de CD slaat zich met fijn drumwerk en een back beat door een meeslepende melodie. The Blues ? 'Lay it down' bedient je op je wenken en herinnert aan een ouwe Fleetwood Mac. Ook weer een eigen nummer, zij het meegeschreven door...Dorothy, de vlam dus en de passie ligt er bovenop, zoals het een goeie blues vermag...Terug naar de onderbuik dan, al denk ik dat we daarnet ook al daarvan kwamen, met de very funky en loopse gitaar in 'Can't Put You down' en, ik kan het niet helpen, ik denk er bij dit nummer steeds en direct een heuse blazerssectie bij, die zou hier absoluut niet  bij misstaan, zit eigenlijk in die ganse funktraditie...De smooth blues cover 'Woman Across The River' van Crutches/Jones geeft ons dan eindelijk nog eens Jonnie op de Hammond C3 en rondt mooi af, ik hou zo niet van fade outs.. 'Nothing Left' is weer een soloschrijfsel van Matt, jazzy en ware er niet dat intrigerende gitaarspel, dan zou je't haast loungy durven noemen....maar nee hoor, daar is 't veel te écht voor ! 'I Told Ya' gaat pompend voort op het bekende Matt Schofield track, mooi ingelijst door Jonnie aan de Hammond en in een steady baan gehouden door een uitmuntende ritmesectie, zij zijn d'er steeds, Alain en Jeff,  niet echt opvallend maar wél zoals het hoort, foutloos en met  perfect lopende motoren...plus  Jonnie hier aan de pianokeys , da's ook nieuw. Dat vervolgt zich even later in Elmore James cover 'Stranger Blues', een jive met Matt krachtig aan de vocals, best leuk maar ik hoor 'm toch liever met eigen werk. We gaan d'er daarna uit met wat low down lights in de 'fast slow'  'Not Raining Now', da's er nog ééntje voor op de dancing floor en dat wordt stilletjes weggefade...naar een volgend album zullen we maar denken ?

 Dat we van deze band alleszins nog meer gaan horen, daar twijfel je niet meer aan na deze beluistering. Matt en Jonnie vonden immers ( al leek dat éven wat moeilijk te gaan worden) in Jeff Walker En Alain Baudry de perfecte ritmetandem om nog een lange weg af te leggen ! (Winus)

---

 

 

HEAVY TRASH ancienne belgique 15 jan 2010 - concertverslag

 

Op routine beginnen, al spelend en inspelend op de respons van het publiek er plezier in krijgen, elk nummer een overtuigende uitvoering meegeven, soms even inhouden en dan weer met een vaart doorgaan. Om er een heerlijk optreden van te maken bood de AB een fijn decor. Met de sterretjeswanden in de zaal en de felle, vaak rode spots op het podium, staken de heren muzikanten fijn af in hun vetnette rock’n’roll outfit.

Het was back to the fifties, naar de beginjaren ook van Elvis en Johnny Cash, maar met kennis van wel wat meer muziekgeschiedenis. Verwijzend naar ruige rockers en gevoelige snaren met tempowisselingen en sprongen naar andere akkoorden die toen in het genre ondenkbaar waren. De showman in Jon Spencer die enige voorliefde heeft voor pastiche leefde zich uit zonder in de val van plat gimmick te trappen. Met zijn heerlijke stem en op klassieke cowboygitaar leidde hij meestal de dans. Zijn maatje Matt Verta-Ray, the “good man” himself die gitaargewijs de dans kleurde, zong ook een nummer en idem dito “kill that bug” bassist Simon Chardiet. Jon Spencer keerde toen graag de rollen om en nam de achtergrondvokalen voor zijn rekening.

Band en publiek zagen het zitten, zo’n bevlogen manier van back to the roots heeft meer dan zijn charmes. Zoals de blues en ouwe R’n’B vond de vroege rock’n’roll (net zoals veel pop erna) in een resem van situaties, emoties en aanleidingen voor liedjesteksten die nu bijna karikaturaal kunnen overkomen, maar aandoenlijk zijn in hun eenvoudige directheid. Jon Spencer, als hij back to basics gaat, is een vakman in het eren van eenvoudige directheid die bijna karikaturaal kan overkomen en hij heeft er erg gepaste kompanen voor gevonden.

Simon Chardiet op contrabas is gewoon geweldig in zijn ondersteuning en af toe dat iets meer, met zijn zwarte hoed op en Matt Verta-Ray in een onvergetelijk rood hemd zorgde voor het lekker meeslepende gitaarwerk terwijl Sam Baker op drums zich niet alleen in de kijker mepte en mee schreeuwde, hij had ook nog een paar geluidjes bij. Van de groep straalt gedrevenheid van af, humor, brutaliteit en gevoeligheid… Het ging ook over ouder worden. En een boodschap van liefde. In  zijn spelplezier haalde Jon Spencer de andere drie bandleden over om zich rond een microfoon te scharen en zijn zanglijntjes te herhalen voor een geïmproviseerde answer song. Om er dan weer tegen aan te gaan.

It was rocking, it was rolling.  (Danny De Bock)

- perstekst -

Mister V and the Alcoholic :'Time' - nieuwe CD

 

Dit album is het nieuwe geesteskind van Mister V and the Alcoholic. Het werd het derde studioalbum op rij. De nummers stonden reeds lang op onze verlanglijst en we zijn verheugd om u deze in vol ornaat met de nodige zwaai en zwier te kunnen presenteren. De heerlijke gitaar met bijhorende gitaarsounds van Patick Van Daele, de drums die door Boyke De Vuyst ritmisch perfect klinken en de doortastende bas gespeeld door Mathieu Vanden Hautte, maken van het album een perfect geheel.

 

Enige vernieuwing drong zich op, zowel op vlak van opnametechnieken als van instrumentengebruik. Zo kon Mathieu zijn hart ophalen met de krachtige sounds van de hammondorgel. Opnieuw maakten we bewust de keuze om ons niet enkel op de pure blues te richten, maar om ook invloeden van de jazz, rock, picking, rockblues en rock&roll op te pikken. De grondgedachte van deze opnames dateren reeds van midden 2008, nog voor de opnames van het tweede album, 'Second Hand'. We zijn dan ook heel vergenoegd om u dit album eindelijk te kunnen aanbieden.

 

Gedurende deze periode werd er hard gewerkt aan de opnames en werden de nieuwe opnametechnieken met succes uitgetest. Johan puurde zijn teksten uit nummers met vorige bands en Patrick putte zijn inspiratie uit zijn rijke ervaring als gitarist, ook maakte hij de arrangementen samen met Mathieu. Om het album tot een feilloos geheel te krijgen, benaderde dit duo hun opnames en mixes heel kritisch.

 

Na ons eerste album, 'Living the blues', dat vrij goed onthaald werd in bluesmiddens en ondanks de vrij ruige gitaargeluiden ontvingen we lovende reacties op het laatste nummer 'Stationblues', dat akoestisch werd opgenomen. Het vervolg van dit nummer verscheen op het album 'Second hand'. Heden verschijnt 'Time' dat sterk aanleunt tegen de eerste CD.

 

Mister V and the Alcoholics

Blues van de bovenste plank

Mister V and the alcoholics brengen blues van de bovenste plank. Zowel eigen werk, covers en traditionals staan op de playlist. Een mix van blues, texas- chicago, Westcoast, rock and roll, rockabilly en bluesrock en alles wat met deze spirit kan worden verenigd komen aan bod. Deze heren brengen een gig van twee sets van dit stuff en staan garant voor ambiance met de grote A.

 

Dat deze heren niet bang zijn van een uitdaging bewijzen zij door het uitbrengen van een CD in 2005 ' Living the blues'  met hoofdzakelijk eigen werk – interpretaties van traditionals en instrumentale nummers staan eveneens op het programma.

 

Na het succes van 'Living The Blues'  duiken ze april 2007  terug in de studio voor de tweede CD 'Second Hand', terug een uitdaging met eigen nummers, deze zag het leven augustus 2007.

 

Nu voor het 6 jarig bestaan van de band de 3 de CD “Time” , het wordt een feest editie die wordt voorgesteld in samen werking met niemand minder dan Boogie Boy . Terug verder uitspitten van de roots maar nu iets meer aanleunend naar de rock. Nummers geïnspireerd in de  stijl van een ZZ top, Chris Rea e.a.. Terug 13 nummers allen eigen werk . 

Historiek

De groep rond Mister V  kende zijn ontstaan begin jaren ‘90 rond het station te Wervik – een voor de hand liggende plaats om een bluesgroep op te richten. Een zekere Roger Simono een dubieuze persoon en bluesfreek uit de streek bracht een aantal  bluesmuziekanten bij elkaar voor één eenmalig optreden in een plaatselijke kroeg en hij noemde ze 'Big Fat Pat and the alcoholics'.

Enkele leden van deze bezetting bleven, hoe kan het anders, samen spelen onder andere bij Blow by Blow en the Statiebluesband .

 

Van het één kwam  het ander en rond de stationsbuurt vonden dank zij de inzet van enkele plaatselijke vrijwillige waaronder Roger Simono en Robert Bille enkele bluesfestivals plaats. Enkele grote namen uit het blueswereldje stonden hier op het podium : Hideaway, Red Rooster, Tex, Blow by Blow, the Astatics,  Johnny Weismuller and the rocking pirates.

 

De statiebluesfestivals kenden grote bijval en onder de toeschouwers bevond zich de toen nog kleine fijne Johan Mares – toen al bluesfreek en gefasineerd door de bluesdreun leerde hij in februari  2004 gitarist  Pat Van Daele kennen – de geschiedenis werd bovengehaald en er ontstond een blueswisselwerking tussen deze heren.

Mister V & the alcoholic was geboren. Roger Simono werd er bijgehaald – Bert Descamp op mondharp  – Mathieu Vandenhoutte op bass en Carlheinz Chambare op drum vervolledigden groep.

Het eerste optreden vond plaats tijdens een plaatselijke kroegentocht en kende grote bijval. Verschillende optredens volgden her en der in het land.

Line up

Pat Van Daele – mister V Gitaren & zang - hij is zowat van alle markten thuis en staat in voor het echte gitaarwerk.

Johan Mares – the alcoholic –  staat in voor het rauwe zangwerk en ambiance op het podium

 

The Band  ( some other alcoholics)

 

Bert Descamps – mondharpist, heeft een geweldige reputatie in de bluesmiddens

Mathieu Vandenhoutte – Bas & zang – kompaan van Pat – afkomstig uit het Gentse.

Carlheinz Chambare  - drums – geval apart met een geweldige drive in de polsen

All songs composed, written and produced by Patrick Van Daele

Lyrics by Johan Mares and Patrick Van Daele
Recorded at” Draaipunt Studio” Oudenaarde (Belgium), 2009

Recorded & Mixed by              Mathieu Vanden Hautte
Mastered by                            Rudy De Keyser at DK-Studio, Destelbergen

Andere producties van Mister V & The Alcoholic:

  Living the blues 

 Second Hand  

Live I (in productie)

Live II (in productie)

Fourth around (in productie)

Voor boekingen en info:

Patrick Van Daele   0478/23.33.22

Pat_vandaele@telenet.be 

Johan Mares  0475/51.46.74

 

---

 

foto JASSEPOES

‘Southside’s Suzy Birthday Jam Party -14 maart, Crossroads Antwerpen - verslagje

Geen Eddie Martin Band in de Crossroads deze zondag, zoals eerst voorzien. De man had problemen om een geschikte vlucht te regelen en haakte af. Verrekte spijtig dus want nu waren ook wat liefhebbers zoals mezelf daarvoor komen afzakken. Hey, no problem  want Southside Suzy had meteen meer ruimte voor haar Birthday Jam, die nu in de plaats kwam en meteen zat de kroeg dan ook vol met vrienden , lots of muzikanten ook en die waren niet van de minsten , al behoren ze intussen wel tot het vertrouwde volkje hier. De gelegenheidsband  stak rond den vijven van wal en daarin stonden zowel beginnende amateurs met ambitie als doorwinterde rotten naast mekaar. In een wat georganiseerde beurtrol wisselden zij mekaar af en werd het gauw een echt feestje waar Henk  Van der Sypt op z’n eigen  geroutineerde en enthousiaste manier toch als eerste wist het vuur in de pan te slaan. Tegen zeven uur kwam Suzy zelf dan op het podium en wist zich spoedig omringd door oude bekenden als’ Lazy Horse’ Raf Timmermans aan de gitaar,Big Dave aan de mondharmonica, Steve Wouters aan de drums,  Illias Scotch aan de Hammond en special guest maar vooral ook huisvriend Elmore D aan de akoestische gitaren en zelf bespeelde Suzy de bass of wat dacht je dan?  Het leek er wel op dat dit feestje hier nog wel een eind zou wegslingeren maar daar hadden wij nu echt geen tijd meer voor zie… Laat me toch nog even een figuur vermelden die zich als fijne trompettist liet opmerken op het al gauw te kleine podium : Joeri Vernimmen (als ik de naam al goed begrepen heb) Daar horen we nog wel meer van !

 

foto JASSEPOES

Oh ja, hoe oud werd de feestvogel hier? Cijfertjes gaan we nu echt niet noemen, laten we gewoon zeggen dat Suzy  (die ‘k feliciteerde met haar verjongingskuur) nu ook weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt ! (Winus)

---

 

 

Duke Robillard and Sunny Crownover : 'Tales from the Tiki Lounge'

Les Paul, verleden jaar in Augustus overleden op 94 jarige leeftijd, vernieuwer en eens de uitvinder van de elektrische gitaar , tevens musicus en songwriter, was dé inspirator voor dit buitenbeentje van gelauwerd bluesgitarist Duke Robillard. Beschouw deze CD  best als een apart project want die is  heel wat anders dan bvb. z'n vorige 'Stomp, the Blues tonight',ook al uit 2009. Dat is trouwens ook een beregoeie CD en bovendien geschoeid op de hem vertrouwde leest van jumpin' blues en rock'n roll. Voor deze 'Tales' echter scharrelde Duke  niet alleen life time melodiën op van Les Paul en Mary Ford, dingetjes die voor hem steeds al gevoelig lagen,maar ook  old time muzikale memories uit ouwe fims en deunen die in  ons algemene muzikale geheugen liggen. Hij creëert hiermee een nostalgische sfeer en vindt daarbij  in Sunny Crownover de absoluut meest geschikte partner om dat vocaal te vertolken want zij is voorwaar meesterlijk in het scheppen van de nodige sfeer ! Samen werkten zij met veel plezier in 2009 aan deze CD en dat loont zich want de songs zijn echte pareltjes.  Begeleiding is er slechts door bassist Marty Ballou op de akoestische bas en hier en daar veegt vaste drummer Mark Teixeira ook nog wat borsteltjes over de snare drum of voegt soms wat percussie toe. Slechts op 'Occidental Woman' wordt daar even vaste gabber Doug James aan de bas klarinet en Carl Querfurth op trombone aan toegevoegd. De Duke neemt verder vanzelfsprekend zowel het akoestische als het elektrische gitaarwerk voor zich, in een Les Paul traditie dan want dit is natuurlijk voor een stuk een 'tribute to', dus veel werd meersporig toegevoegd ,met de gepaste tremolo of reverb d'er bovenop. Wat je dan krijgt met de juiste songkeuze is een heerlijk wegkabbelende schijf, erg loungy, evengoed thuis op een zomers terras met een cocktail in de buurt , als op het kerstfeestje bij je thuis (waarvoor die trouwens eerst wat bedoeld was, de CD lag immers tegen de voorbije kerstdagen bij de (weliswaar Amerikaanse) platenboer, alhoewel officiële release pas laatst, in Februari, was.

De Duke heeft bij de CD een aardig booklet toegevoegd waar d'ie z'n motivatie meegeeft, waarom er net die song op moest, en met welke gitaren er bij gespeeld werd, zo'n bijsluiters hebben we graag !

 Uit het 'Les Paul en Mary Ford songbook' krijgen we  Bye Bye Blues', starter van de CD trouwens, 'Just one more Chance', I'm still in love with you', Smoke Rings' (mijn absolute favoriet !- a song about smoking...smoking what, I'm not sure !) en 'I'm Confessin' (da's dan weer wat overdone met al die mandolines...) Heel authentiek klinkt anders ook  'Occidental Woman', old times jazz, instrumentaal mooi ingevuld door de woodblocks van Mark Teixeira, de blazers en een Kay Deluxe akoestische gitaar uit de jaren dertig, schitterend ! Eigenzinnige versies van 'Besame Mucho' en 'Tico Tico', nog een Zuid-Amerikaantje van...The Andrew Sisters, remember? staan d'er ook al op en en zit je dan toch in dat ritme, ga dan maar even verder met de mambo op 'Sway' van Pablo Beltran en  voor mij misschien wel het andere hoogtepunt uit de CD is het jazzy part 2 van 'Put the Blame on Mame' (van Alan Roberts en Doris Fisher). De percussie geeft  andere stukken ook al dat extra exotische zoals in 'Kiss of Fire', maar dat is  natuurlijk dan ook wel een tango ! Met veel delay schuifelt daar nog 'Crazy' van Willie Nelson achteraan

en da's als het ware op het lijf van Sunny Crownover geschreven. Zij bleek deze song trouwens al jaren in haar repertoire steken te hebben, dus dat was een extra meevaller voor beiden dat die voor de plaat werd geselecteerd... Eén van de meer jazzy styles krijg je dan nog met het ook al aloude 'Goody Goody' van Matty Malneck en Johnny Mercer, uit 1936 stamt dat al en ooit zette Benny Goodman dit nog als eerste op de plaat.'Romance in the dark', is er nog zo ééntje uit die jaren dertig, is een blues van 'Lil' Lillian Green en die scoorde daar ooit haar grootste hit mee. Voor mij scoort deze Sunny Crownover nu overigens ook al, had nooit eerder van haar gehoord maar nu blijkt deze Texaanse ook al sinds haar childhood op de planken te staan en dus performde zij eerder al met heel wat artiesten tot ze nu onder de vleugels van Duke Robillard terecht kwam, die haar talent meteen onderkende. Remember the name !

De meer dan volle CD (17 tracks !) wordt (en da's een beetje spijtig) totaal overbodig afgesloten door een remix van 'Sway', een plezanterietje van technieker John Mailloux, met veel echo en distortion, en dat gaan we dan gauw weer vergeten !  Voor het overige blijkt dit een meer dan genietbare schijf van Duke Robillard in z"n geheel, 'dedicated to the music of Les Paul', dus nogmaals : niet te vergelijken met eerder werk van deze jumpin' blues gitaarreus.Hou je't echter relax en loungy ,than you will love it ! (Winus)

'The making of'   -> see

als gewezen roker ('Michellekes' in m'n jonge jaren) beveel ik  graag aan : 'Smoke Rings'

---

 

Duke Robillard G.C. De Wildeman, Herent – concertverslag

Ik hou er niet zo van om midden in de werkweek concertjes af te lopen maar als dat gaat om ‘ouwe’ rakkers (en ouwe wel degelijk tussen aanhalingstekens, gezien het hier opletten betreft want Michael John Robillard , the ‘Duke’ is weliswaar 59 máár da’s dus helemaal niet écht oud en ‘k moet gaan opletten met zulke opmerkingen want bij mij staat er ook al sinds enkele jaartjes zulks een ‘5’ voor…; middle-agers dus en als die Duke Robillard heten en  bovendien slechts op een ( weliswaar flinke) boogscheut van me thuis blijken op te treden…wel, dan ben ik er echt wel graag bij. Bovendien vind ik de in 2009 bekroonde CD ‘Stomp ! The Blues Tonight’ (Grammy als ‘best traditional bluesalbum’) méér als te pruimen met die lekkere stem van ‘m en hoe die de blues zo  very soulful naar buiten weet te brengen. Jazeker, goeie gitarist ook, maar waren ze dat allemaal al niet, al die Kim Wilson begeleiders bij de ‘Fabulous Thunderbirds? Robillard is daarvan  niet direct mijn favoriet maar ’t is, zoals gezegd, het geheel dat me wel aanspreekt,deugdelijke,wat ouderwetse jump en blues naar welgekende traditie.

Ruim 200 liefhebbers vonden dat ook en zakten eveneens af naar Herent. Geen wonder dat je dus wat bekenden tegen ’t vege lijf loopt…

 
   

Bon, my mistake, en ik had beter moeten weten want ik zag de the duke een aantal jaren geleden ook al eens op de ‘Nacht van de Blues’ (maar ik herinner het me zo direct niet, moet es wat terug in de fotookes gaan bladeren…) maar ik had me bij dit concert toch  een flinke blazerssectie voorgesteld en …niet, dus ! Blijkt dat de Duke zich meestal laat vergezellen/begeleiden door een kleinere formatie en ook zo nu. Bariton/tenorsax en vaste begeleider Doug James staat schuin achter Robillard, is aardig aanwezig en neemt behoorlijk wat solopartijen voor z’n rekening, de baritonsaxpartijen daarvan genieten vooral mijn voorkeur….De ritmesectie met eveneens vertrouwde percussionist Mark Teixeira, hier enkel aan het drumstel, heel behoorlijk, maar vooral ook Brad Hallen, oude kompaan bij Roomful of Blues en vanavond grotendeels aan de upright bass, die is waarlijk excellent ! Zij vormen samen dit quartet dat intimistisch is opgesteld op het verlaagde podium in de niet zo groot aanvoelende  zaal. Leuk voor het publiek kortbij, dat wel, maar minder aangenaam voor de anderen en overzichtsfotookes kunnen op deze manier ook nauwelijks…

     

 

The Duke Robbillard Band gaat kwartje voor de negen van start om 2 uur later (na de wat verplichte bis want niet echt veel animo in de zaal,- hier en daar wel es goedkeurende shouts- , tenslotte  funky af te sluiten. De set voert ons langs eigen nummers en T-Bone Walker dingetjes ook (‘You don’t love me, but I don’t even  care’ en nog ééntje waarvan ik de naam alweer kwijt ben) via heel wat instrumentale nummers door een toch wel erg jazzy set doorspekt met hier en daar wat early 1920 rock ’n roll, jump en traditional blues a la B.B. King. Funky punt wordt er gezet met ‘Goodtime Charlie’ en na een verdiend applaus krijgen we niet gauw gauw een 3 minuuts afsluitertje maar wel een mooie uitgesponnen instrumentale ballade als bis, en dan is het wel spijtig dat het luide rumoer in de zaal de atmosfeer wat verknoeit.

Ook , en dat moet je natuurlijk wel zo  aanvoelen, zou het publiek intussen best mogen weten dat je voor de soli in de ballades niet hoeft te applaudiseren, beloon de muzikanten liever achteraf met de handjes als het al mooi was…

 

Alles bijeen genomen mogen de organisatoren zich best gelukkig prijzen. Kwalitatief hoogwaardig concert maar geen pottenbreker al lijkt het  er wel  op dat er genoeg geïnteresseerden op het evenement zijn afgekomen om van een succes te kunnen spreken, niet te verbazen trouwens met slechts 2 concertjes van deze band dit voorjaar in  Belgenland (gisteren was Verviers aan de beurt en van hieruit gaat het weer verder naar Nederland en hogerop, Scandinavië. wees hier echter van overtuigd : the Duke zien we spoedig wel ergens op onze podia terug en meer en meer zou dat in de Gemeentelijke Culturele centra kunnen zoals hier, met dit programma lok je al gauw immers  meer toeschouwers dan alléén maar de bluesliefhebbers. Organisatoren, hou deze man in de gaten ! (Winus)

P.S Van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat CD’s te kopen waaronder de bejubelde ‘Stomp!..Kan ik ‘m eindelijk es op de Hifi afspelen ipv op de computer, en gelijk ook de nieuwe ‘Tales from the Tiki Lounge’ gekocht, een tribute to gitaarbouwer, vernieuwer en artiest Les Paul en  eind vorig jaar gereleased in de States, hier nog niet verkrijgbaar in de handel, niet eens zeker dat die hier gaat uitkomen…

---

Meensel Blues -13 Maart – concertverslag

 

Al jaren en intussen haast traditioneel voor ons de seizoensopener voor wat Blues betreft , dat betekent voor mij dit kleine Festival in het mooi glooiende Hageland. Even traditioneel steken we dan eerst het plaatselijk restaurant binnen dat me telkens, al is het maar één keer op het jaar, bij deze gelegenheid mag verwachten. Voor de uitbaters ben ik dan ook een ‘vaste’ gast intussen en bij een bezoek hier praten we telkens wat bij. Sympa mensen en een sympathiek Festival, wat wil een mens nog  meer ?... Bon, lekker gegeten en gedronken, dus op naar het zaaltje voor :

 

The Jack Daniels Embargo

 
 

Zelden zo’n overtuigende openingsband gezien ! Voila zie, da’s om er meteen maar met de deur mee in huis te vallen. Jong vuur dat niet alleen de looks mee heeft maar ook de podiumpresence heeft, muziektechnisch sterk onderbouwd is  met o.a de virtuoze vingervlugheid van sologitarist Tommy Goovaerts maar ook de anderen mogen d’er best wezen, coole Ruben Degeest aan de slaggitaar en vocals en een sterke ritmesectie met Dirk Vandenbulcke aan de drums en Andy Van Vlierberghe overtuigend op bass. Hun programma  voert ons langs ZZ Top, Boston en andere zware boogie en rock ‘n roll dreunen tot , jawel , de blues van Led Zeppelin met ‘Since I’ have been lovin’ you’ (uit Led Zeppelin III denk ik, mijn persoonlijke lieveling van deze seventies band…)

Geloven in jezelf is een absolute vereiste om een podium waard te zijn en deze band heeft het duidelijk. Samen met The Rhythm Beats, die andere jonge strebers is dit iets wat niet anders kan dan groeien en Vlaanderen hééft daar goeie muziekgrond voor, daar zijn al stevige bomen uit geschoten. Neem nu bijvoorbeeld :

 

Second Hand Store

 

Traditional blues uit de Delta weliswaar, dus da’s even uit een ander vaatje getapt maar evengoed wel uit eenzelfde soort kwaliteitshout gesneden,het vaatje dan… Nico from the Outside en de zijnen; allen eerder bij Chilly Willy nog en nu een ware drie-eenheid on stage. Slowhand Pizze (Dirk Pisele), links op de stoel en aan de gitaar, zit naast  ‘Dizzy’ Gery Allaerts aan de smoelschuiver en rechts aan de buitenkant zit dan heel gepast Nico Van Buitenen, zowat de leader als ik dat zo mag stellen,  ook gitaar en verder heel emotionele vocals, naarmate het optreden vordert wordt ie steeds beter. De ‘gezetenen’, een intussen bekende opstelling, ga de festivals maar af, voorbije jaren (Swing, Varenwinkel en zovelen meer …) weten te boeien met ‘back to the roots’ music, weinig originele uitdrukking weliswaar maar wel heel erg originele muziek  van kleppers als ‘Sonny Boy’ Williamson, John Lee Hooker en Muddy Waters en bovendien nog eigen werk ook !



 Swingend wordt er afgesloten met ‘Do the Hip Shake, Baby’ en voor ons en zo vele anderen (want de zaak loopt hier goed vol), kan de avond nu al niet meer stuk. Ik ben echt benieuwd voor wat volgt  :

 

Lightnin’ Guy and The Mighty Gators

 
 

…want die konden me vorig jaar als afsluiter van ‘de Nacht van de Blues’ niet echt over de streep trekken. Guy Verlinde heeft inderdaad podiumpresence, weet zijn begeleiders goed te kiezen, en is bovenal overenthousiast, een waar podiumbeest, maar zelf mis ik wat, je ne sais quoi, ik denk dat het ‘m vooral in de songkeuze zit…die is nogal populistisch, vergeef me de uitdrukking, populair met de nadruk op pop is misschien beter uitgelegd maar ‘t is en effet hetzelfde…Mij lijkt het wat te ‘gemakkelijk’ succes plukken’ met bvb. ‘Goin’ Down’ of nog ; Ain’t no Sunshine’ in het begin van de set . .Vanavond heeft ie Bill Roseman naast zich, al jarenlang ‘halve Belg’ maar vooral een ‘hele ‘ gitarist en evengoed showman. Bij op het podium heb je verder nog bassist Dominiek Buysse en dit trio staat wel garant voor show en good  entertainment. Mr. Cool, Thierry Stievenart (Phil Clayton…Maxwell Street…) drumt die show stevig aaneen, de ervaring, weet je en dat betekent meestal ook kwaliteit… Guy vergast ons nog ergens halfweg op een slide-intermezzo en dat solo op de dobrogitaar (‘We gotta move’) alvorens dan weer een vitesse hoger te schakelen en uiteindelijk wild over te gaan  in een stuwend, funky, maar wat te lang uitgesponnen afronding van de set met ‘Do That Boogie’ en ‘Bon Ton rouler’  met een hoop riffs uit rockklassiekers daar tussenin en bovenop (hey Guy, d’er staat nog een band klaar, weet je…) Dit overenthousiasme stoort me wat en je mag me dat best kwalijk nemen, ’t is puur persoonlijk en gelukkig heeft het publiek daar hier grotendeels geen last van. Ook van mij krijgt hij en de band trouwens toch  een verdiend applaus voor zoveel inzet en go !  Guy heeft  in z’n nog jonge carrière immers al heel wat furore gemaakt en heeft duidelijk talent, laat daar geen twijfel over bestaan ! …alleen nog wat doseren ... vind ik toch.

…

Curieus genoeg weten de :

 

Hombres Amplificados

 

al dit geweld zeer netjes te overleven  al oogt de setting heel wat schraler. Geen rij gitaren of een extra batterij monitoren.  Voor slaggitarist Marco Simoni is het de vuurdoop  want eerder dit jaar verloren de Hombres een heel dierbaar iemand, Karel Keustermans, voormalig gitarist en  een Hombre van het eerste uur…

 
.

De Hombres weten mij al gauw in te pakken met eerlijke songs, levensliederen pur sang. Starten doen ze met ‘Rollin’ and Tumblin’, bekend geworden (‘gemaakt’) door Muddy Waters. De gitaarvaardigheid, het stemtimbre van de voorman, de verklarende bindteksten en de ‘eerlijke ‘echtheid van Johan Loisen, ‘Hobo Joe’, wel, het deed me iets en ik moet eerlijk toegeven dat ik eigenlijk niet goed wist wat te verwachten van deze Band. Een eerste demo kreeg ik in 2008 toegestuurd door bassist Roberto Simoni, en die schijf kon me toentertijd niet heel erg bekoren, buiten het ‘Motherfunky White Boy’ dan, dat ook vandaag nog stáát. Dat eigen werk siert hen trouwens en ze bijten hier zonder verpinken met hun eigen klasse toch maar erg mooi de spits af. Hopelijk vertaalt zich dat spoedig in een schijfje want je moet in dit vak wel regelmatig met iets naar voren komen of je schuifelt weg in de herinnering, zo gaat dat (maar al te gauw) Hun  versie van ‘Undercover Agent for the Blues’ van Tony Joe White mag  er anders ook best wezen en het publiek blijft ondanks het nu al laatvroege uur gráág hangen. Ook een pluim voor drummer Ivo Tops wiens beendroge platte slagen de geest van Sly Dunbar weer bovenhalen, mooi zo !

 

Wij zullen ons deze Meensel Blues 2010 graag blijven herinneren als een heel geslaagde editie met veel volk en een programma dat weer divers en bovendien erg geslaagd uit de hoek kwam. Waar wij verleden jaar nog vreesden voor de Blues hier ten velde, gezien het weinige publiek toen, daar laten we de zorgen nu maar voor wat ze waren. De toekomst van Meensel Blues oogt voortaan weer net zo mooi als de blauwe hemel (als morgen de zon hopelijk weer schijnt…)

 

(Winus)

                  
  clicketick for the slideshow !

---

---

 

Excelsior Recordings present: Joep Pelt - I'm Off!

Zaterdag 17 April geef ik om 22:00 in Paradiso Amsterdam een CD Presentatie van I'm off!' Aan de kassa kosten kaartjes slechts € 8,50

 

Als lekkermakertje hier alvast een eerste recensie van I'm Off! uit de Platomania :

 

Joep Pelt - I'm Off!

"Met afstand het meest avontuurlijke dat tot op heden op het onvolprezen Excelsior label is verschenen, is deze nieuwe cd van Joep Pelt. Zijn liefde voor de blues uit Mississippi en zijn muzikale zoektochten door Afrika zijn inmiddels wel bekend. Op deze plaat lukt het Pelt om de twee bronnen tot een eigen mix om te smelten, waarbij Excelsior er op toezag dat er wel degelijk een goed gezongen liedjesplaat in elkaar werd gesleuteld. Bent u daar nog? Dit is inderdaad een duizelingwekkende prestatie. Maar het eindresultaat klinkt soepel, zwoel en het swingt losjes uit de heupen, zoals in Memphis, Ethiopië en Niger gebruikelijk is. Pelt kent geen grenzen en voor hij er weer vandoor dreigt te gaan is dit nu de kans om in te stappen."

(Ronald Besemer)

Heyhey,

 

Je kan nu mijn nieuwe CD I'm Off! in zijn geheel online beluisteren via de 3voor12 luisterpaal!

Rate 'm, share 'm, love 'm, zou ik zeggen! 

 

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Voor meer info, speeldata en nieuws check m'n website: www.joeppelt.net

Joep