or click the
homecat to go back home !
artikelindex
JaZZZolderconcerts
Erik van den Berg : HAN BENNINK De wereld als trommel - boekrecensie
Peer Baierlein Quartet : ‘Cycles’
L'Archiduc 31 Januari John Russel Stefan KeUne - Kris Vanderstraeten - een verslag
CD Release - octurn : '7 eyes' -perstekst
In 2010 trekt componist/pianist Kris Defoort opnieuw de kaart van de jazz -
perstekst
Mostly Other People
Do the Killing - 18/02 De Vooruit, Gent - concertverslag
Jos L. Knaepen publiceert zijn 2e fotoboek met 110 spraakmakende ‘Jazz Masters’
CD Release - Moker : 'moker' De Vooruit, Gent - verslag + CD recensie
Pierre Anckaert Quintet & Brussels Chamber Orchestra 'Strings attached
Jazz for
Haiti - een initiatief van de belgische jazzmuzikanten - verslag
The Story -14 Maart , Hnita Jazzhoeve - concertverslag
Jef Neve solo - Kasteel D'Ursel te Hingene
28 maart - een verslag
Jeroen Van Herzeele Quartet - 'Da Mo' - CD recensie
Bender Banjax - Hnita Jazzhoeve 24 April - concertverslag
Yves Peeters
Hnita-Hoeve op maandag 10 mei 2010
W.E.R.F.
- Al meer dan 15 jaar een
goudmerk voor Belgische Jazz ! -perstekst
Hnita Jazz hoeve :
CD opname Delvita group - een verslag
Hnita Jazz hoeve : LAGE LUND/WILL VINSON QUARTET - een verslag
MAANDAG 19 juli - DINANT JAZZ NIGHTS 2010
Parkjazz Kortrijk - zaterdag 3 juli 2010 – een impressie
Brosella 2010 - een impressie
Jubileum-editie The Hague Jazz 2010
drukbezocht
Gentjazz
2010 -
8 Januari
Ooh-bop-sh’bam!
- Jaqueline Sisters
Begin jaren '40 was de
periode van één van de grote vrouwelijke persoonlijkheden uit de jazz,
nl Ella Fitzgerald.
Zangeres Eva Buchmann studeerde in Antwerpen en Berlijn, waar ze de
saxofonist ontmoette. Samen brengen ze een eerbetoon aan deze grote
dame, en aan de swingmuziek van de jaren 40.
Hiervoor maakten ze een selectie van tijdloze en zeer aangenaam
klinkende jazzstandards die ze met veel smaak arrangeerden voor hun
intimistisch duo.
Tweede groep van de avond is de Jaqueline Sisters; zij brengen nummers en arrangementen van Iris Berardocco, als genre best te vergelijken met de muziek van de Andrew Sisters, maar dan anno 2010
Eva Buchmann: zang
Malte Duerrschnabel: sax
Jaqueline Sisters:
Iris Berardocco:
zang
Eva Buchmann: zang
Sara Raes: zang
Malte
Duerrschnabel: alt sax, clarinet, flute
Fré Madou: bas
Stijn Wauters:
piano
Herman Pardon:
drums
Info op:
Myspace.
- RECENSIE(S) -
'We krijgen een speciale,
doch zeer toegankelijke groep met de vreemde titel 'ooh-bop-sh'bam!'. Na
een gratis welkomstdrankje voor het nieuwe jaar volgt de gebruikelijke
speech van Lejo zodat iedereen het verschil weer weet tussen de zolder
en een kapel (voor jazz). Een aangename avond dus met twee goeie extra
muzikanten Herman Pardon op drums en Stijn Wauters op piano. Zij
versterken de groep van zangeres Eva Buchmann met Malte Duerschnabel op
sax en Fré Madou op de bas. We krijgen songs over prille verliefdheden
zoals in de klassieker 'Cheek to cheekl' maar dan wel totaal anders
gezongen in haar eigen arrangement. Veel oude nummers van de jaren '40
met swingende drums en piano. Het is genieten in 'Honey Suckle Rose' van
de scatting voice met de sax en de super swingende solo's van de piano.
Na de pauze wordt de band nog vervolledigd met twee zangeressen Iris Berardocco en Sara Raes zodat de drie dames de 'Jaqueline Sisters' vormen (net zoals de Andrew Sisters maar dan zonder legerpakje). In het nummer 'long long bridge' brengen ze het referendum van de Oosterweelverbinding ter sprake op geheel eigen teksten en Sara brengt het mooie 'Body and Soul' en Iris het bekende 'take the A-train'. En daarna zingen ze tegelijk een Italiaans nummertje 'Eve is back in town ' dat gaat over een Japans meisje wiens vriendje dood gaat. Op het einde nog het leuk nummertje 'when you plug my string' en een bisnummer. Toch leuk om het dertiende jazzzolderjaar in te zetten met deze formatie.' Proes (Michel Proesmans)
22 Januari
Bram
Stadhouders & Onno Govaert
Bram Stadhouders en
Onno Govaert spelen al van jongs af aan samen. Het duo staat voor mooie,
wilde, hartverscheurende, melodieuze en ruimtelijke klanklandschappen
met een unieke combinatie van gitaar met gitaarsynthesizer en laptop,
drums en sprankelende percussie. Het streven van de spelers is om een
gestructureerd stuk te improviseren, dus bewust met de vorm om te gaan,
maar tegelijkertijd ook rechtstreeks de emoties van het moment te
verklanken, en dus ook op het gevoel en het onbewuste af te gaan. Grote
verschillen in dynamiek zijn daarbij niet uitgesloten. Waar vind je
houvast binnen deze vrije improvisatie? Bram Stadhouders: "Omdat er niet
echt een akkoordenschema is en een melodie later nooit echt letterlijk
wordt herhaald, kan je als luisteraar het beste focussen op de ritmes en
de altijd veranderende melodische bewegingen, en je daarnaast verliezen
in het totale geluid
Bram
Stadhouders: gitaar, laptop
Onno Govaert: percussie
Info op
website Bram,
op
Myspace Bram
en op
Myspace Onno.
- RECENSIE(S) -
Klankgordijntjes, opgehangen in evenwijdige strookjes, 'vertelseltjes' in te flinterdunne gordijntjes, dat was vooral het eerste deel van het tweede concert in het nieuwe jaar, hier in de jazzzolder en waar ik voor vreesde gebeurde dan ook: in de tweede set kwam wat minder volk terug wegens afgehaakt. Deels begrijpelijk voor diegenen die onwetend op 'jazz' afkwamen, maar onbegrijpelijk voor al die anderen die wel wisten wat ze vanavond op hun bord zouden krijgen. Alleszins opende die tweede set heel wat gedefinieerder, tekenden de protagonisten hun verhalen met vettere lijnen en kreeg de gecreëerde schepping dan eindelijk toch ballen. Het concert tekende zo toch nog winterse ijsfiguren, slechts met uit percussie en door de Apple gestuurde gitaargeluiden. Enigszins tot mijn verbazing en plezier hadden de toeschouwers/luisteraars d'er voor uiteenlopende redenen écht pret aan, zo getuige heel wat gesprekken achteraf in de bar. Die bar was verder het schuiloord van wat afvalligen, waaronder mezelf, eens de fotootjes geschoten. Dit soort van creativiteit kan ik echt wel hebben, maar dan moet je er wel voor gaan zitten en je inleven en ik had, gezien ik eerder dit jaar nog niet buiten kwam, anders nog heel wat nieuwtjes in te halen met de kompanen...
(Winus)
- slideshow -
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
"Repetitieve muzikale geïmproviseerde deliriums… soundscapes…
reminiscenties naar Pink Floyd… Robert Frip, vond een ander… voor of
tegen, blij of vaag, Bram Stadhouders & Onno Govaert wisten wel degelijk
een hoop mensen te boeien, zeker in de tweede set die meer gesmaakt werd
dan hun intro… ’t vreemde was dat iedereen vooral de drummer best te
pruimen vond… minimalistisch schragen van klanktapijten is alleen voor
wakkere jongens weggelegd, wanneer er dan zelfs sprake is van enige
bravoure is men genoteerd.
Het geheel werd vooral rockgerelateerd, maar dan wel
vrije geïmproviseerde rock, zoals Mauro Pawlowski er in zijn, naar eigen
zeggen, “mantra’s” produceert, die echter volledig uit de bol gaat
wanneer hij in duo gaat met zijn kompaan Jozef Moulin.
Gelukkig hadden ze géén vocale aspiraties, want de jazzzolder verzuipt tegenwoordig in de tweederangs zangereskes, die denken met een jazzbackup, een nieuwe Ella of Billy te schaduwen, maar spijtig genoeg hebben ze de zon nog niet gezien, laat staan het licht."
(Luqu-qu-quuuuu ! )
12 Februari
stekelenburg, vermeer, bakker
In 2007 besluiten Michiel
Stekelenburg, Pascal Vermeer en Guus Bakker om een trio met een 'brutaal
gezicht' te vormen. In tegenstelling tot andere gitaartrio's, combineert
dit trio de energie van rock, de vrijheid van jazz en de ruigheid van
blues in composities waar jazzimprovisatie het hoofdelement is.
In mei 2007 beklom het Stekelenburg/Vermeer/Bakker-trio voor het eerst
het podium met een showcase voor een overvol Paradox Tilburg, met
niemand minder dan Eric Vloeimans als gasttrompettist.
Michiel Stekelenburg: gitaar, composities
Guus Bakker: bas
Pascal Vermeer: drums
Info op hun
website.
- RECENSIE(S) -
Stekelenburg, Vermeer, Bakker spelen
enkel stukken van gitarist Stekelenburg en of ze een nummer voor de
zoveelste keer voor een publiek brengen of voor het eerst, je zou het
niet raden als Stekelenburg het niet verklapt. Elk nummer is een fijn
nummer. De ritmetandem volgt of becommentarieert de gitaarlijnen en
vooral drummer Vermeer zorgt voor verschuivingen en levendige interactie
volgens de goesting en de inspiratie van het moment. Die interactie
tussen Stekelenburg, Vermeer en Bakker maakt dat het soms knettert. De
ideeën die Stekelenburg op voorhand uitwerkt nodigen zijn kompanen uit
om op het podium uitdagingen te formuleren waar ze met zijn drieën
gretig op inspringen.
Jazzimprovisatie bleek niet het
hoofdelement van dit live optreden, maar wel zeer bepalend voor de
spelvreugde en de avontuurlijke uitwerking en afwikkeling van de
composities. Die krijgen titels mee als Lassolust, Lyra, Blow of zijn
opgedragen aan de hond van een voormalige… ex, wou hij zeggen,
voormalige vriendin dus, of aan John Scofield en dan is het grooven op
zijn Scofields zoals in geen enkel ander nummer in de twee sets. Met
gevoel voor humor en evenwicht worden bruggen geslagen tussen trage,
medium en uptempo passages.
Met gitaar, bas en drums leggen de
drie met blues, rock en jazz patronen bij elkaar die modern klinken
zonder vergezocht over te komen; wendingen gaan soms hard, bvb van wijds
en hemels rustig bespiegelend naar drammen op raketsnelheid, andere voel
je aankomen - verrassingen zijn niet van de lucht en zorgen voor
spanning en plezier.
Met kennis en kunde spelen met uiteenlopende genres en invalshoeken levert fijne eigentijdse en originele stukken op.
Jazz, blues &
rock fuse very well up here !
(Danny De Bock)
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
'Hartstikke leuk, dol verfrissend,
Stekelenburg-Vermeer-Bakker uit het nog koudere noorden.
Een gitaar is een gitaar is een
gitaar, maar elke keer anders, vooral het manneke aan de snaren, het
manneke aan de knoppen, dié maakt het uiteindelijke verschil. Maar zo is
het ook met de stokken en de drum, met de snaren en de bas en dit trio
maakte het verschil met hun drietjes. Knopjes, stokken, snaren, van de
eerste noot, met de vlam in de pijp, het spetterde vonken tussen dit
triumviraat. Speelplezier ‘avant la lettre’, waar het schaarse publiek
onmiddellijk in mee stapte, waarbij de erg gesmaakte drummer met zijn
tempowisselingen eenieder naar het puntje van zijn stoel joeg en dit tot
jolijt van zijn kompanen.
En dan die kleine fijne techniekjes,
die muzikale knipoogjes, stijltjes en stijlen, verfijnde
tierlantijntjes, moeilijk te benoemen, moeilijk te beschrijven, maar wat
dit trio uiteindelijk dit trio laat zijn. Gesmaakt & goedgekeurd,
keurmerk verdiend.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
26 Februari
bruno grollet timescape project
De muziek is een voortdurende vlucht naar die droomwereld waarin elke seconde uren duurt.
Door middel van hun muziek creëren Bruno Grollet en Michel Vrydag nieuwe ritmische en harmonische ruimten waarin de groep vrije loop geeft aan de improvisatie. Hun muziek is soms intiem, dan weer gedreven, en de melodieën zijn sterk, de muziek wordt gekleurd door het hedendaagse landschap.
Vanavond brengen ze als speciale gast Fabian Fiorini mee.
Bruno Grollet: sax
Michel Vrydag: bas
Xavier Rogé: drums
Special guest: Fabian Fiorini: piano.
-
slideshow
-
- RECENSIE(S) -
"De muziek van Steve Coleman, voor
mij althans, de laatste grote vernieuwer in de Amerikaanse jazz, heeft
terecht navolging gekregen. Niet alleen door de groep Aka Moon, maar nu ook
door dit geweldig quartet van saxofonist Bruno Grollet, die aan deze muziek
een zéér persoonlijke touch aanmeet. New jazz in al zijn frisheid, boeiende
improvisaties, intens gedialogeer tussen de muzikanten, swingende
ingewikkelde ritmestructuren met funky afterbeats, zowel in de eerste als
tweede set gespeeld met de perfectie van een zéér duur zwitsers uurwerk.
Dit was top!!! Bravo! Vier muzikanten om U tegen te zeggen, en wat mij
betreft ook nog een extra pluim voor drummer Xavier Rogé, voor zijn
uitzonderlijk knap en schitterend stevig drumwerk!!
Voor mij nu al het topconcert van Jazzzolder 2010, wie gaat dit overtreffen?
Dat zal niet simpel zijn..." (Dj Kris)
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
Voor ik aan dit stukje begon, heb ik nog eens de
flaptekst van de flyer herlezen, daarin wordt verondersteld dat de
toehoorder alle besef voor tijd & ruimte verliest tijdens het optreden
van het “Bruno Grollet Timescape Project”.Buiten het feit dat het idee
op zichzelf meer dan hilarisch is, ben ik er persoonlijk gelukkig aan
ontsnapt, alleen mijn therapeut zal dit betreuren, vrees ik, reeds.
Hahaha…en nu ter zake, aangezien ik in
de oude wereld gebleven ben en met andere woorden niet in een
eeuwigdurende droomwereld versast ben geraakt, heb ik beide sets met
mijn twee voeten op de begane grond ondergaan, helder van geest en bij
volle bewustzijn en zonder ongewenste bijwerkingen dus,reeds.
En ik moet in alle helderheid
bekennen, t’was goe, t’was héél goe, t’is lank nie zó goe geweest, mijn
ouwe benen dansten als de knokige trillende poten van een jong veulen.
En ik kan u verzekeren dat zelfs in
realtime deze jongens best te pruimen waren, neem nu die appelzeegroene
drummer, Xavier Rogé, niet eens hyperkinetisch en tóch beestig. Of neem
nu Fiorini, toetsen, vingers als friemelende spinnepoten wervelend over
het ersatz-ivoor en een fractie van een seconde later, lyrisch soft. Of
Grollet aan de sax, hij pompte er in géén tijd varianten en dissonanten,
loops & riffs uit, klaar en helder als een stroom fris bronwater. Dan
hebben we nog Vrydag, de dragende basman, steun en toeverlaat, het
muzikale skelet, waarrond de groep gedrapeerd werd als vloeiend fluweel.
Bisnummer, 'Afro Blue', John Coltrane, ons tegenwoordig vooral bekend van Dee Dee Bridgewater en digitaal gegraveerd op 'Red Earth', haar laatste CD, bloedstollend… allez… bij wijze van spreken natuurlijk...
(Luqu-qu-quuuuu ! )
12 Maart
basily Gipsy band
De gipsy-jazz formatie Basily
laat de tijden van Django Reinhardt en Stephane Grapelli herleven.
Oorspronkelijk is Basily begonnen als pure vertolker van de hot club de
France traditie. Heden ten dage heeft Basily een geheel eigen identiteit
met traditionele en Spaanse zigeunerinvloeden ontwikkeld. Door de
ontwapenende podiumpresence en de gedreven uitstraling weten de
muzikanten hun publiek keer op keer in vervoering te brengen.
Basily heeft een grote reputatie in binnen en buitenland. In Nederland
heeft Basily op bijna alle (jazz) en (theater) podia gestaan waaronder
diverse malen op het North Sea Jazz Festival. Ook heeft Basily veel
uitnodigingen om te spelen in het buitenland. Voorbeelden hiervan zijn
het Jakk Jazz Festival in Indonesia, het grootste Django Reinhardt
Festival in Samois Frankrijk, de wereldberoemde New Yorkse jazzclub
Birdland, en vele jazz festivals in Italië en Scandinavië, enz.
Hoogtepunt was een gezamenlijk optreden met Stephane Grapelli, en
uitnodigingen voor privé feesten van The Rolling Stones en Jeff Beck in
Londen.
Met de orginele Hot Club de France bezetting wordt The Basily Gipsy Band
gezien als een van de beste en orgineelste gipsy formaties van deze
tijd.
Een optreden van Basily staat altijd garant voor een daverend applaus en
voor een spectaculair succesvol optreden!
Popy Basily: solo gitaar
Tucsi Basily: violine
Gino Basily: gitaar
Antal Steixner: cajon
Marc Giordano: bass.
Info vind je op hun
website.
Ga alvast eens kijken en genieten op
Youtube.
- slideshow -
- RECENSIE(S) -
V
olle bak voor de Nederlandse familie Basily die zelf ook maar eens voorstelden om een concertje hier te 'doen' in onze , intussen welgekende knusse jaZZZolderkapel. Het is weer eens wat anders dan een privé-feestje bij de Rolling Stones... Overtuigende virtuositeit (maar voor mij hoeft het niet altijd zó geweldig...) en speelplezier dat er afdruipt, dat was het resultaat in een uitermate plezierige muzikale avond , dat vond iedereen wel hier. Breed gingen we ook want het was geen 'tribute to Django Reinhardt', nee, de jongens bladerden door eigen materiaal en natuurlijk refereerde het concept naar de Django - Grapelli tandem van destijds. Slaggitaar Gino Basily ondersteunde samen met Marc Giordano (staande bas, hoe doet ie het nog na al die Duvels...) en een uitgelaten Antal Steixner aan de drumbox, de voortreffelijke soli van zowel Tucsi Basily aan de violin en 'Godfather' Popy Basily aan de sologitaar. Indrukwekkend en het ging er zowel Spaans, Midden-Europees Slavisch als bijwijlen Russisch aan toe. Dat het publiek dan ook ruim beloonde met veel applaus, dat hadden ze wel verdiend. Achteraf ging het feestje in de bar nog wel even door en het werd hier wat later dan anders, ach, let the good times roll...(Winus)
"Om het in zigeunertaal te zeggen: Django
mag dan wel de basis zijn, de Basily's trekken wel hun eigen kar!
De virtuositeit van gitarist Popy en violist Tucsi is overweldigend
krachtig en mooi, uitstekend begeleid door de swingende ritmesectie van
slaggitaarbroer Gino, cajonspeler Antal Steixner en bassist Marc
Giordano. Emotie, snelheid, meesterlijke improvisaties, zwarte ogen,
bebop, trefzekerheid, eigen composities en absolute swing, alles was
overtuigend aanwezig, de kapel knalde uit haar voegen, de grond beefde,
nog even en we waren Jazzkelder!
Het in grote getale opgekomen publiek was terecht enthousiast, en
ook de "ECHTE" waardemeter sprong op tilt: dit is dat je een groep wel
goed kan vinden zonder daarom de cd te kopen, maar ook dat je een groep
zo goed vind dat je ze naar huis wilt nemen en dus ook de cd koopt! De
volledige kist Basily-ceedees was in een mum van tijd uitverkocht,
zelden gezien.
Na het concert bij de uitgang zei een van de
muzikanten al schertsend, je kan zien dat je kritiek goed is of we komen
je in mekaar rammen! Om te lachen natuurlijk, ze weten zelf wel hoe goed
ze zijn!
Oei,de bel gaat, dat zal de melkboer zijn... "(DJ Kris)
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
Ik ben eens diep in mijn CD-bak
gedoken en heb twee oudere CD’s van de BASILY ( Gipsy band ) boven
gespit en wat er op de laatste dubbel CD “The Best Of…” staat, valt wel
degelijk onder deze noemer, een goede selectie van enkele decennia vrij
familiaal en hoog kwalitatief snarenwerk.
En vrijdag kregen we niets anders, fijnzinnig, een meestal zeer sterke & virtuose snarencombinaties en dit in het volledige scala zigeunermuziek, van Django Reihnardt, over Balkanmuziek, tot meer Spaans gericht gitaar en vioolwerk. Doorwinterd vakmanschap gebaseerd op ettelijke generaties muzikale overdracht en bruisend speelplezier maakten hier de dienst uit voor een afgeladen zaal.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
20 Maart
Big band Mechels
Conservatorium feat. Vocaal ensemble kristen cornwell met 'the sacred
concert' van duke ellington
Uitzonderlijk weken we voor dit concert uit naar het
nabijgelegen auditorium van het Cultuurcentrum aan de Minderbroedersgang 5 te Mechelen -
Vijf jaar geleden werd in het stedelijk
conservatorium van Mechelen de afdeling Jalm (Jazz en lichte muziek)
officieel opgestart.
Ondertussen is de afdeling uitgegroeid tot een volwaardige afdeling.
Wat zou een jazzafdeling zijn zonder Big-Band?! Sinds 2008
repeteert de big-band van het stedelijk conservatorium Mechelen o.l.v.
Ben Fleerakkers wekelijks en heeft op die manier al een behoorlijk
repertoire opgebouwd.
Met kunst bezig zijn is een attitude, een levenshouding die aan de ene
kant uitgaat van een kritische reflex maar aan de andere kant een
openheid en nieuwsgierigheid bewaart die eigen zijn aan creativiteit.
Belangrijk aspect aan het proces is om af en toe “het gecreëerde” te
toetsen aan een publiek.
Vorig jaar was hun optreden in de jazzzolder te Mechelen een groot
succes! Deze keer zullen ze "The Sacred Concert" van Duke Ellington
uitvoeren samen met het vocaal ensemble van Kristen Cornwell. En in een
tweede set volgt er nog muziek van bigband en vocaal ensemble apart.
Voor dit optreden wijken we uit naar het auditorium van het
Cultuurcentrum, Minderbroedersgang 5 te Mechelen.
Tickets: 6 euro/5
euro/4euro: op 12/3 in de jazzzolder vanaf 20u.
Na afspraak (015/33 63 14 of 0497/02 93 61, of
info@jazzzolder.be)
in de De Langhestraat 32 te Mechelen.
De
Myspace van Jazz en Lichte Muziek van het conservatorium in
Mechelen.
In samenwerking met het
Cultuurcentrum en de stad
Mechelen.
Vocaal ensemble o.l.v.
Kristen Cornwell :
Philippe Van Der Niepen, Gelke Coen, Rudy Rottiers, Kaatje Gommers,
Charlotte Huyghe, Liesbeth Steurs, Myriam Martens, Natalie Huyghe,
Dragana Stankovski, Alinde Witteveen, Hilde Van Beveren, Tim Janssens,
Kristin Ruys, Eric Den Hamer, Stacey Talbot, Michael Jeuniaux, Inge Van
Doorslaer, Ilsa Pee, Jozefien Oerlemans, Ludo De Hert, Koen Van den
Bergh, Kaatje De Geest, Charlotte Schuermans, Vicky Andries, Katrien
Verheecke, Pieter Van den Brande, Stefano Coremans, Peter De Lathouwer,
Koen Vander Meulen, Billie Wolfs, Lien Schoeters, Silke Sarens.
Bigband o.l.v. Ben Fleerackers :
altsax: Dieter Vaganée, Christian De Coninck
tenorsax: Raf Cornelis
baritonsax: Herman Reyniers
trombone: Guido Vaganée, Robert Bellens, Philip Van Acker
hoorn: Wim Devos
trompet: Danny Deflo, Bruno Vaganée, Sybren Heyndels, Michael Cant
piano: Max Adriaensens
bass: Rik Lettany
drums: Geert Gielis
- geen recensies beschikbaar -
Concert in St.Martinuskerk, Rijmenam
26 Maart
rainbow sextet
6 talentrijke jonge muzikanten samen,
resultaat: onvoorspelbaar...
Rainbow sextet
Rob Banken: alt- & sopraansax
Joppe Bestevaar: baritonsax & basklarinet
David Broeders: pedal steel & gitaar
Bram De Looze: piano
Laurens Smet: contrabas
Steven Van Gelder: drums.
- RECENSIE(S) -
"Een prachtig concert was het,vrijdag,met het Rainbow
Sextet. Twee mooi afgewerkte sets met meestal eigen composities, met
voor mij, een lichte voorkeur voor de eerste set.
Veelkleurige vermenging van alle soorten jazzstijlen met veel soul
gebracht, zes muzikanten in absolute topvorm, zowel in samenspel als
solo. De extra pluim gaat naar baritonsaxofonist en basklarinettist
Joppe Bestevaar, een uitzonderlijke jazzmuzikant." (DJ Kris)
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
‘Le nouveau
Lemmensinstituut est arrivé’ au ‘Grenier à Jazz’ a Malines, le Rainbow
Sextet.
Met mijn appreciatie; een wat droge
afdronk goedgemaakt door de galm van de Kapel, wilde frisheid van
onbevangen jeugdigheid, met een wat scherpe zure neus, maar dat zal wel
aan mijnen Dugardin geuze gelegen hebben ( denk ik… en wie denkt, is! )
Dus, twee uitstekende blazers ( Rob Bauten & Joppe Bestevaar ), een vrij goede toetsenman ( Bram De Looze ) en een begeleiding aan bas ( Laurent De Smet ) en drums
(Steven Van Gelder), die niet
uitzonderlijk klonk. De snarenman ( David Broeders ) was leuk, maar
heeft ook nog werk aan de winkel.
Maar het geheel viel best te pruimen,
maar aangezien het nu geen pruimenseizoen is, zal nog enkele seizoen
wachten en hard werken, een evenwichtigere & zoetere nasmaak geven…
En dààr drinken we dan een ‘nief bogolékke’ op, met als heildronk : Lang leve het Rainbow Sextet !
(Luqu-qu-quuuuu ! )
09 April
modern bop society
Modern Bop society is een jonge band
bestaande uit gemotiveerde muzikanten die elkaar vonden op het Lemmensinstituut.
De band heeft al meermaals opgetreden in verscheidene jazzclubs in Belgie. Deze groep brengt een mix van het oude standard repertoire met
moderne hardbop nummers.
3 van hen zagen we al bij het vorige
optreden; deze keer brengen ze 2 andere jonge muzikanten mee, en spelen
ze een ander repertoire!
Rob Banken: sax
Thomas De Cock: gitaar
Bram de Looze: piano/rhodes
Stefano Agostini: bas
Steven van Gelder: drums
Myspace van Bram de Looze.
Myspace van
Stefano
Agostini.
Myspace van Steven van Gelder.
-
slideshow
-
- RECENSIE(S) -
'De avond begon mooi met oa nummers van Herbie Hancock.
Gauw werd duidelijk dat elk van deze vijf jonge mannen wat in zijn mars
heeft en dat ze er samen op uit zijn evenwichtig samengestelde sets te
spelen. De muziek stoelt sterk op de jazz die zich heeft ontwikkeld na
de bebop: de erfenis en de revival van de hardbop. Moderne invloed
vinden zij bvb bij Brian Blade's Fellowship.
Zeggen dat het een verdienstelijk concert was, doet
afbreuk aan de kwaliteiten van de muzikanten én het concert, want we
kregen best wel een goed concert. Enkele stukken in het gebrachte
repertoire waren misschien wat hoog gegrepen voor de vijf jonge
studenten aan het Lemmensinstituut die zij zijn, maar het toont aan dat
ambitie hen niet vreemd is en dat zien wij graag. Met het heel trage
nummer bijvoorbeeld van Will Vinson (vorig jaar nog in de Singel op
altsax bij Ari Hoenig Punkbop, in de Hnita Hoeve op altsax en piano bij
Jonathan Kreisburg Quartet) toonde deze groep dat ze moeilijke stukken
niet uit de weg willen gaan. Wat echter de vraag kan oproepen of zij
daar al rijp voor zijn.
Wie het niet begrepen heeft op elektrische
pianoklanken die heel seventies aandoen en kunnen herinneren aan de
tv-serie Love Boat kon zich misschien gelukkig prijzen dat de look van
het instrument toelaat terug te denken aan mooie chrome bumpers van oude
auto’s en vooral dat Bram de Looze behalve smaakvol groovy en vinnig
solerend ook sober aanvullend kan spelen. Thomas Decock deed de
aankondigingen niet altijd met stijl, maar soit, hij zocht op gitaar ook
een goede balans tussen de voor- en de achtergrond, speelde goed tot
vrij sterk. Bassist Stefano Agostini had gelukkig ook zijn versterker
binnen handbereik toen de jonge Bram zijn volume a bit selfish had
opengetrokken, maar had voor het overige schijnbaar ook veel plezier en
een goede partner in ritmes leggen met drummer Steven van Gelder.
Snel/traag, strak/speels, zij vinden hun draai wel. Rob Banken oogde
eerder introvert, maar speelde intelligent en zeer bij de tijd op
altsax. Al dan niet als hechte groep, deze muzikanten hebben nog mooie
wegen voor zich...
23 April
maggid
Langzaam maar zeker proberen zij een reputatie op te bouwen in de muziekwereld. Zij speelden de afgelopen drie jaar over geheel België op allerlei gelegenheden, gaande van buurtfeesten en cafés tot kleine zalen, clubs en festivals.
Hun muziek kan je omschrijven als intieme luistermuziek, die zeer geschikt is voor kleinere locaties.
Maggid is a young ensemble focusing on klezmer music played in Eastern Europe and the Near East in the early years of the past century. The repertoire stems primarily from marriages and religious festivities, and covers a broad expressive spectrum ranging from wild dance music to more introspective and melancholic pieces.
There is a lot of attention for modern harmonic interpretation and improvisation, while preserving the original klezmer flavour.
Klezmer is playing, dancing and listening: tristesse with a smile and well-tempered melancholy.
Nicolaas Cottenie: viool, stroh violin
Jonas de Rave: accordeon
Ruben Lamon: contrabas
Robbe Kieckens: percussie
- RECENSIE(S) -
Het moet niet altijd jazz zijn in de Mechelse Jazzzolder. Zo kregen we nu een keer KLEZMER met een Gentse ‘R’: vier jonge mannen zonder aanwijsbare banden met ultraorthodoxe joden edoch met een voorliefde voor oude klezmer die nu jazz studeren. De interesse voor roots, geschiedenis en moderniteit vertaalde zich in een repertoire dat vertrekt van traditionele structuren en zoekt naar nieuwe uitdrukkingsmogelijkheden, bvb met jazz georiënteerde basslijnen en uiteenlopende percussieinstrumenten. Zonder klarinet maar met accordeon en viool zetten zij een smeltkroesje neer van nummers uit de oude doos, nu eens trouwer aan het origineel, dan weer meer in een eigen arrangement, alsook enkele eigen composities. Hun akoestische aanpak zorgde voor heerlijke warme klankkleuren in ‘onze’ voormalige kapel. Voor de pauze speelden de zenuwen hen nog wat parten, maar daarna liep het gesmeerd.
Tijdens de tweede set straalde het speelplezier van het podium en gingen in het publiek meer hoofden, schouders en benen bewegen. Het applaus dat tijdens de eerste set warm had geklonken ging tijdens de tweede steeds meer daveren. Zoals het klezmer betaamt kregen we een feestelijk gebeuren, het oor werd aangesproken als een dankbare toegang tot lichaam en ziel en de nood aan eenvoud en complexiteit werd evenwichtig en uitbundig bespeeld. De afwisseling van met en zonder percussie musiceren, van strijken en tokkelen op de contrabas naast en bij de gepassioneerde accordeonklanken en de korte en langere uithalen op viool droegen vrolijk bij aan het betoverende effect dat Maggid bereikte. En voordat de magie haar glans ook maar enigszins kon verliezen was er de finale, was het ‘einde concert’. In een vreugderoes stonden wij op van onze stoelen: het weekend was begeesterend ingezet. (Danny De Bock)
14 Mei
Ben Sluijs Trio
Hij deed ervaring op bij groepen zoals: Octurn, BRT Big Band, Brussels Jazz-Orchestra, Myriam Alter Quintet, Act Big Band, Jean Warland's Sax No End, Ivan Paduart Septet, Loet Van Der Lee Quintet.
Verder speelde hij met o.a.: Philippe Catherine, Toots Thielemans, Bert Van den Brink, Michel Herr, Bert Joris, Dré Pallemaerts, Hein Van De Geijn, Nathalie Lorrier, Chris Joris, Joe Fonda, John Betsch... .In 1997 vertegenwoordigt hij België in de Europese Big-Band te Slovenie.
Hij concerteerde ook op verschillende nationale en internationale festivals: Jazz-Middelheim (Belgie), Knitting Factory (New York), festival van Montreal (Canada), North Sea festival (Holland), Euro Jazz-Festival (Mexico)...
Hij krijgt de Antoon Van Dijckprijs 1999 uitgereikt door de stad Antwerpen. Nominaties kreeg hij voor de Zamu Awards 2003 en 2007, en de Django d'Or 2006.
Ben Sluijs: sax
Manolo Cabras: contrabas
Marek Patrman: drums.
- RECENSIE(S) -
Terwijl in de Stadsschouwburg het Brussels Jazz
Orchestra met Tutu Puoane hun Mama Africa-project voorstelden, kon wie
dat wou in Mechelen in de Jazzzolder genieten van het Ben Sluijs trio.
Hoewel dit drietal geen net verschenen cd kwam promoten was het weer een
genot om te zien en te horen hoe zij verder aan de weg timmeren.
Voor (ver)kenners van moderne Belgische jazz bestaat
dit trio niet uit onbekenden. Niet voor niets staat Ben Sluijs met The
Unplayables in het drieluik op de dubbelcd die in 2009 werd uitgebracht
voor de 15de editie van het Gentse Jazz in ’t Park. Hij draagt intussen
ook al enkele jaren bij aan de uitstraling van de Belgische jazz. Onder
meer in samenwerking met Manolo Cabras en Marek Patrman die als
ritmetandem heel wat meer doen dan de internationalisering illustreren
van de hedendaagse jazz. Het is een belevenis om te kijken en te
luisteren hoe zij focussen op hun eigen inbreng in het geheel en op
elkaars bijdragen in het samenspel met Ben Sluijs. Hoe de drie in
stukken waar zij mee vertrouwd zijn bijna achteloos aandachtig, op
andere momenten in opperste concentratie hun klanken, hun kleuren, hun
lijnen en figuren kiezen.
Op deze vrijdagavond kwam zowel eerder uitgebracht -
maar anders gespeeld –als heel recent werk aan bod. Het begon met een
verwijzen naar Sluijs’ eigen studententijd. Het tweede nummer kon doen
denken aan filmmuziek (Naked Lunch) van Howard Shore ism Ornette Coleman.
Het derde was een stuk van Ornette... Waarna weer eigen werk volgde.
Samen vormden de twee sets een muzikale reis in
evenveel episodes doorheen het universum van moderne jazz én modern
klassiek. Zij voerden ons langs ijle sferen en presenteerden ahw
tastbare illustraties van concepten en muziek geworden beschouwingen
over ambachtelijke handenarbeid, geduld en vakmanschap in een
vooruitsnellende wereld. Tot Noord-Afrika leken zij ons te brengen en
over Italië, langs Oost-Europa terug naar de Jazzzolder. Een nieuwe
compositie van Manolo Cabras hoorden wij in een van de eerste officiële
uitvoeringen. Met ‘Bela’ kregen we Hongaarse toonladders en een ode aan
Bartok. Met de jazzstandard “I’ll Be Seeing You” namen zij afscheid.
Meer dan een toeschouwer was dan ook blij dat er een
keuze aan cd’s was meegekomen om thuis nog eens te kunnen inzoomen en op
te gaan in een deel van het oeuvre dat Ben Sluijs aan het opbouwen is.
- slideshow -
28 Mei
maison on the rocks
De naam "Maison on the Rocks"
ontstond in 2006 naar aanleiding van Kunstbende. De cocktail Maison on
the Rocks ontstond in 2007 naar aanleiding van Jeti's Lounge Night. En
de rest is geschiedenis.
Het concept Maison on the Rocks zoals dat tegenwoordig al wiebelend op
een podium is te vinden, is iets van eind 2008. Een combinatie die klikt
en klinkt. Het zwijgt niet, maar zingt wel in alle talen. Het swingt
bijwijlen, zoniet groovet het, rockt het, danst het, lacht het, geeft
het zich. Noem het jazzrock en folkpop of chanson en melodieuze blazers-die-gas-geven, noem het simpel of net niet.
Hun grote troef: de
kracht van jeugdig enthousiasme!
Sanne Huysmans: zang, gitaar,
fluit
Famke Van der Veken: altsax
Niels Van Heertum: euphonium
Sybren Heyndels: piano, trompet
Ruben Lemmens: contrabas
Phil Marynissen: drums.
Hun
Myspace.
- RECENSIE(S) -
"De hedendaagse jazz is een mengeling van
vele muzieken samen, het is soms even wennen aan dat nieuwe fenomeen,
maar dat probleem wordt onmiddellijk opgelost als een groep zoals "Maison
on the Rocks" voor u op het podium staat. Jong én ervaren, origineel,
onmetelijk talentvol, enthousiasme en een hoge dosis zelfrelativering.
Vooral dat laatste zorgt voor een direct contact podium/publiek.
Zangeres, gitariste, fluitiste en componiste
Sanne Huysmans met een charisma van hier tot ver ginderachter, pakt de
zaal terstond in met haar aanstekelijke glimlach (twee kuiltjes!) en
vrolijk heldere zang. "Maison on the Rocks" is duidelijk "Huis van
Vertrouwen", vanaf de eerste noten schiet de groep vonken de zaal in. Héél opvallend ook is de Brass-sectie (als ge uw ogen sluit denkt ge dat
ze met minstens vier zijn!!): de soul-alto van saxofoniste Famke Van der Veken en euphoniumspeler Niels Van Heertum. Naast hun zaalvullend dik brass-samenspel zijn beide ook geweldige solisten. De euphonium is, denk
ik toch, een tuba, en Niels bespeelt het logge instrument met zoveel
soepelheid, verve en creatief improvisatietalent, dat iedere solo van
hem op spontaan applaus onthaald wordt. Met de geweldige jazzmuzikant
Niels Van Heertum erbij, kunnen tubisten Howard Johnson, Michel Massot
en Bob Stewart nu eindelijk kaarten! De ritmesectie van bassist Ruben Lemmens, drummer Phil Marijnissen en pianist/trompetist Sybren Heyndels
is omnipresent en loodst de solisten met grote swing en sobere
helderheid door de ingewikkelde composities. De zang van Sanne is mooi
spontaan en persoonlijk, godzijdank eindelijk een zangeres zonder Ella-sprongen, een beetje punky-country zelfs. Zelfs de oubollige seventies-crooner "Something" van Barbara Streisand steekt ze in een héél nieuw verassend kleedje. Ook Brel wordt verfrist, de zanger waarmee
ze de spontaniteit deelt. Alsof het niets was speelt Sanne daarenboven
nog enkele geweldige fluitsolo's tussen de zang in, en presenteert de
(haar) composities met veel humor en zelfrelativering. Pianist/trompetist
Sybren, al eerder met stip in de zolder, trakteerde ons weer op
kleurrijke solo's, zowel op piano en vooral op trompet. Ik vond het een
geweldig concert met veel magie en veel jazz, onvergetelijk in zijn
soort. Het laaiend enthousiast publiek kreeg nog een extra-bis, een nederlandstalig jazznummer!!! Een primeur, Jo Leemans indachtig!
"Maison on the Rocks" is een kollektief van uitstekende muzikanten gestoeld op originele composities en frisse aanpak, met alle troeven in handen voor een succesrijke carrière, en dat wensen wij hen met ons allen toe. Ook een vlug weerzien in de Jazzzolder!"
Kris Vanderstraeten
- slideshow
online -
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
Oud & lelijk, met brokkeltanden, een
aaneenschakeling van ouderdomskwaaltjes, zit ik hier voor mijn zwarte
klavier en tracht de zinderende jeugd van Maison on the rocks te
bezingen.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
11 Juni
they came out of the woods
Het repertoire bestaat voornamelijk uit eigen composities, gecombineerd met arrangementen op standards en populaire muziek. De stijl is heel uiteenlopend: soms heel groovy, soms wat vrijer, soms traditionele swing. Communicatie staat centraal, het trio zoekt naar een gemeenschappelijk verhaal, maar doet niets af van de eigenheid van ieder muzikant zelf. Zo vindt het een afwisseling van uiterst intiem naar gewaagd extravert, met alles wat er tussenin past.
Kortom, een gevarieerd programma dat je als publiek gewoon moet ondergaan en dat je overal mee naartoe neemt, en je bovenal een onvergetelijke avond bezorgt!
Koen Geudens: piano/rhodes
Matthias Heyman: contrabas
Olivier Wéry: drums
De Myspace van Koen Geudens.
- RECENSIE(S) -
"Het trio "They Came Out of The Woods" zorgde voor een swingend, vlot concert. De Fender Rhodes piano is niet echt mijn lievelingsinstrument en toch wist pianist Koen Geudens de hele tijd muzikaal te bekoren, ook al door zijn Rhodes regelmatig van klank te veranderen met behulp van extra elektronica. Dat zorgde voor heavy funky-psychedelische nummers, dikwijls eigen catchy composities, die voor heel wat vuurwerk zorgden. Piekfijn ritmisch begeleid door bassist Matthias Heyman en drummer Olivier Wéry. Het drumwerk was uiterst stilistisch en fijnbesnaard, vol percussieve accenten, soberheid en tegelijkertijd geweldig swingende drive. Een hecht trio met mooi opgebouwd hip programma vol variatie. Bravo!" (Kris Vanderstraeten)
Kris Vanderstraeten
- slideshow nu
online -
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
Van het goede hout gesneden kwamen ze
uit de bossen, fijn generfd, fijn besnaard, met een lentegroene
uitstraling, waar half vermolde stronken van mijn soort alleen nog maar
van dromen. Fender Rhodes, akoestische bas & drums, méér moest dat écht
ni zijn!
‘Altijdgroene
nummers’ ( woordspelinkske ), eigen nummers & soms ook een popdeuntje,
maar ook de aanpak wisselde, Rhodes zwaar gestoord tot lichtvoetig
fluweel, een mooie tot stevige bas en drums steeds speels en to the
point. Geen virtuoze spielerei, maar hartverwarmend speelplezier, zelfs
voor een halfvolle zaal.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
25 Juni
thomas champagne trio
Het trio doorkruist
sinds een 6tal jaren ons land langs grote en kleine jazzclubs, culturele
centra en jazzfestivals, en bracht in november 2008 het debuutalbum
‘CHARON’S BOAT’ uit ter ere van het 30-jarig bestaan van het jazzlabel
IGLOO.
Ze werden genomineerd voor de ‘Octaves de la musique 2009’ en speelden
sinds de cd-release reeds op gerespecteerde festivals als ‘Jazz à Liège’
en ‘Gaume Jazz Festival’. Met als inspiratiebron een aantal grootheden
uit de moderne jazz (Dexter Gordon en John Coltrane, maar ook Wayne
Shorter, Joe Henderson en Lee Konitz) bewijzen ze een grondige
speurtocht te hebben afgelegd doorheen de Hard Bop traditie, maar ook
doorheen de modale jazz.
Dankzij de bewuste afwezigheid van een harmonisch instrument, slagen de
solisten erin meer vrijheid te nemen, zonder daardoor onrecht te doen
aan hun vindingrijke harmonieën.
Hun eigentijds repertoire, hun originele kleurrijke en gedurfde
composities, zijn een springplank naar open improvisaties. Hun muziek is
doorleefd, sprankelend en steeds dynamisch. Dit trio weet een
ontzettende groove als basis te leggen zonder erin vast te blijven
hangen. De drie heren houden mekaar wakker en alert. Kortom, moderne
jazz met een 'high voltage' gehalte die de zaal onder spanning zal
zetten en de luisteraar zal inpalmen.
Thomas Champagne: saxen
Nicolas Yates: contrabas
Didier Van Uytvanck: drums.
Meer info op hun
website.
Hun
Myspace.
- RECENSIE(S) -
09 Juli
susanne alt quartet
DE JAZZZOLDER BESTAAT 12
JAAR !
we vieren dat samen met het Susanne Alt quartet!
Susanne Alt, geboren in 1978 in Würzberg, Duitsland, won in 1996 de "Siemens-Jazzförderpreis" en
verhuisde dat jaar naar Nederland, Hilversum, voor haar jazzopleiding,
die ze later in Berlijn voortzette.
In de loop der jaren won zij meerdere jazzcompetities. Ook is zij bekend
door veelvuldige samenwerkingen met dj's en producers zoals Roog, Ronals
Molendijk, DJ Maestro en Wicked Jazz Sounds.
In 2004 verscheen haar eerste cd “Nocturne” met composities van haarzelf
en andere leden van haar quartet. Haar tweede album “Delight” kwam uit
in september 2007. “On Track”, haar derde cd, verscheen in februari
2009, met gastoptreden van gitarist Bruno Speight (Maceo Parker, SOS
Band) en Fred Wesley (musical director van James Brown en de meest funky
trombonist van de wereld!).
Naast haar optreden in de jazzzolder in maart 2008, was ze o.a. ook nog
te zien op North Sea Jazz 2009, Jazz Equinoxe Festival Bastia, op vele
andere festivals en podia, en ook in het muziekprogramma van de VPRO
"Vrije geluiden" op Ned 1.
Susanne Alt: altsax
Thijs Cuppen: piano
Sven Schuster: contrabas
Philippe Lemm drums
Info op
Myspace
en op haar website.
- RECENSIE(S) -
- slideshow -
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
De tijd loopt genadeloos, maar als je
doet wat je moet, loopt hij je niet voorbij. Twee jaar geleden stond
Susanne Alt ook op dit eigenste podium en die twee jaren waren goed te
meten, de maturiteit die de groep uitstraalde was significant. De
jongensachtige spielerei, verstopte zich in één of ander hoekje van een
goed geolied groepsgebeuren. Vooral de drummer, vorige keer een rubberen
kronkelend drumding, gaf een solide virtuoze afdronk. Piano en bas
duidelijk geëvolueerd naar een eigen verhaal. Susanne klonk voller,
krachtiger, ( waar ze de laatste keer aan de softsound van Candy Dulfer
deed denken ), de fraseringen waren harder en ruwer, minder
gepolijst werk, meer body. Vooral eigen nummers van diverse groepsleden,
goed gearrangeerde thema’s waar de drummer de puntjes op, onder en rond
de i’tjes plaatste.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
23 Juli
jan verwey quartet
DE JAZZZOLDER BESTAAT 12
JAAR !
Mondharmonica en Jazz; van de weinigen die
het aandurfden om met het bespelen van de harmonica hun vak te maken is
Jan Verwey wellicht de enige die er in geslaagd is om op dit
karakteristieke instrument een volstrekt eigen geluid te ontwikkelen.
Op jazzgebied is hij zeker de enige die, ook in zijn improvisaties,
octaven speelt.
De in Vlissingen geboren Jan Verwey is een echte bebopper, die zich als
autodidact het’jazzvak’ naar eigen inzicht heeft aangeleerd, met
gedurfde solo’s en harmonische vondsten.
Hoe bijzonder zijn spel is, bleek ook bij zijn eerste bezoek aan de USA
(1990), toen hij, na een concert, meteen de studio werd ingewerkt door
producer Bill Goodwin, de slagwerker van altist Phil Woods, om de CD
“the Dutch Connection” op te nemen wat hem in Nederland een optreden
opleverde op het Northsea Jazz Festival.
Jan Verwey (NL): chromatische harmonica
Jens Larsen (DK): gitaar
Uli Glaszmann (D): contrabas
Jean-Clair de Ruwe (NL): drums
- RECENSIE(S) -
"Deze avond toch een redelijk volle
jazzzolder in de vakantieperiode voor de harmonica speler Jan Verwey.
Hij is toch niet de minste gezien medespelers
als Hein van de Geyn, Bert van den Brink, Jos Machtel, Jack van
Poll enz. hem begeleiden op zijn cd's.
Deze avond brengt hij een invallende
drummer mee Jean-Clair De Ruwe (i.p.v. René Winter zoals op de flyer).
Verder zien we een goede duitse bassist Uli Glaszmann die met veel
topmuzikanten in Nederland speelt zoals Harmen Fraanje en Hans van
Oosterhout. Een Deense elektrische gitarist Jens Larsen die extra pit
geeft. Genoeg aan namen en nu naar de muziek.
In het begin klinkt het wat rommelig mogelijk
omdat de muzikanten nog niet vaak samengespeeld hebben. We horen vooral
standards als 'Nobody else but me' in het begin waarbij iedereen
soleert. Daarna brengt Jan Verwey een wals 'sometime ago' en de band
komt vooral los in 'Nardis' van de grote Miles. Jan Verwey is van
origine een bebopper. Daarna komt het mooie 'I should care' met grappig
einde met het herhalen van noten op de harmonica. Jan begint solo aan de
bekende klassieker 'Satin doll' en daarna swingt iedereen mee.
Na de pauze spelen ze nog beter zoals het wel
vaak is met jazz concerten en we horen de gitarist meer soleren en door
de knieën gaan van het intenser spelen. Dit horen we vooral in 'so what'
van Miles Davis. De bassist geeft hier een geweldige intro net zoals op
de plaat van Miles. Ook de drummer swingt beter zoals in 'joy of spring'
van Clifford Brown. Jan Verwey vertelt dat hij graag van de lente houdt.
Dat horen we verder in 'it might as well be Spring' met een samba sausje
erover. We horen ook nog 'Israël' op een mid-tempo met leuke bassolo.
Als toegift nog een wals 'Stella by starlight' in dubbel tempo.
Je moet Jan Verwey niet vergelijken met Toots.
Hij bespeelt een complex instrument. Zijn chromatische harmonica heeft
twaalf blaasgaten die elk vier noten kunnen produceren: door met of
zonder indrukken van een knop aan de zijkant, te blazen of te inhaleren.
Daarmee produceert hij zowel zachte, melancholische klanken in de
ballads als razendsnelle boplijnen. Als één van de weinigen kan Verwey
octaven spelen op de harmonica, zelfs een hele Charlie-Parkersolo.
Nog even dit: Jan Verwey combineerde zijn
muzikale carrière lange tijd met een baan als ontwerper en
binnenhuisarchitect. In de jaren zeventig deed hij veel radioshows en
speelde wanneer de producers niet over Toots Thielemans konden
beschikken. In 1985 besloot Verwey zich fulltime te richten op muziek,
Hij verdiepte zich verder in muziektheorie en perfectioneerde zijn
techniek. Op 73-jarige leeftijd bracht hij vorig jaar het album ‘Standards
and other pieces’ uit, dat bestaat uit duetten met pianist Bert van den
Brink." (Michel P)
- slideshow -
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
"Toots, Tootser, Tootst, een vergelijking waar men
steeds makkelijk en vrij gevaarlijk dicht bij komt wanneer men eenmaal
beslist mondharmonica met een jazzband te gaan spelen, zoals Jan Verwey
en zijn groep. Ook bij een chromatische harmonica liggen in het
instrument de beperkingen vast en wat rest, zijn de mogelijkheden, dus
om ànders te klinken, wordt erg moeilijk, zij het niet onmogelijk. Jan
gebruikt minder tremolo’s en minder versieringen, maar aan de kleur van
de klank kan je niet tornen.
Mooie sets, met vooral de tweede als bijzonder sterk.
Jens Larsen verbluffend op gitaar, Uli Glaszmann onwaarschijnlijk mooie
bas en aan de drums met de ondankbare taak van invaller: Jean Clair De
Ruwe. Gemengd programma geselecteerd uit de vier Cd’s die ook te koop
waren, waarbij de Miles Davis nummers er uit sprongen.
(Luqu-qu-quuuuu ! )
13 Augustus
De Beren Gieren
In 2009 wonnen De Beren Gieren de Jong Jazz
Talent Wedstrijd van het Gent Jazz festival (de voormalige Blue Note
Competition).
De Beren Gieren is een piano trio dat geleid word door de Nederlander
Fulco Ottervanger. De ritmesectie heeft Gent als thuisbasis.
Vertrekkende van de kosmos en gevoed door een brede muzikale achtergrond
en kennis van traditie, is deze groep gedreven op zoek naar het
verleggen van haar grenzen.
Het repertoire bestaat uit frisse, eigenzinnige composities, die
bovendien als kader dienen voor hun uitdagende en vaak energetische
improvisaties. Ze zijn regelmatig te gast in de Hot Club de Gand en ze
stonden afgelopen jaar reeds op Jazz Sur l’Herbe en Jazz Middelburg.
Fulco Ottervanger: piano
Lieven van Pee: contrabas
Simon Segers: drums.
Meer info op hun
Myspace
of op
Soundcloud.
- RECENSIE(S) -
Van bij de opener van de eerste set toonde dit drietal
zich een hecht trio van zeer gelijkgezinden. De energieke aanhef stond
bol van dramatische spanning met een humoristische knipoog, de muziek
klonk als mogelijke live begeleiding voor 'Nosferatu' of een andere
expressionistische film. Fulco Ottervanger zocht veelvuldig en fors de
lage registers van de piano op. Doorheen het ganse optreden zou hij dat
regelmatig doen, wat kon herinneren aan Dave Burrell solo in de Singer
vorig jaar. Misschien wat minder grillig, maar niet minder stevig dan
Dave Burrell’s Full-Blown Trio speelde dit toch wel full grown trio met
veel gevoel voor dramatische schoonheid, evenwicht en aanstekelijke
ritmes twee heerlijke sets bij elkaar.
Na de opener werd een eigenzinnig ritme uitgesponnen dat iets leek te hebben met de hoekige manier van dansen van Thelonious Monk.
In wat volgde dook nog vaak een filmisch karakter op.
Lange verhaallijnen met daarin zeer uiteenlopende passages werden niet
geschuwd. Het vergde zeker de aandacht van de toehoorders, maar de
meesten van ons lieten hun aandacht graag grijpen door de
geconcentreerde De Beren Gieren. Liefde en respect voor oude muziek,
klassieke muziek en oude jazz, blues en ergens misschien ook wel chanson
werd verweven met liefde voor 21ste eeuwse rock en pop.
Het spelen met contrasten uitte zich in luide stukken
en zachte, forse en uiterst kalme, snelle en rustige, donkere en lichte,
lange en korte... Ruimte om te soleren was er voor alle drie. Fulco
Ottervanger leidde het talent van de drie langs moeilijke wegen en leuke
paadjes. Hij haalde met gewiekst genoegen de grote pianoklanken uit de
halfslachtig ogende, maar vol klinkende kleine elektrische vleugel van
de jazzzolder. Een plezier om zo de akoestiek van deze vroegere kapel
benut te horen! Met daarbij de contrabas, soepel, warm, wandelend,
uitgebreid verhalend of eenvoudigweg het ritme aangevend. Met daarbij de
drums en de percussie van een man die zichzelf telkens weer een eigen
trance inspeelt, heel efficiënt in het geheel. Beide ritmische krachten
haalden tussen haakjes op een bepaald moment de strijkstok boven...
Aah, gelijk hadden zij die gekomen waren: twee sterke,
geïnspireerde sets van een uur voor weinig geld! Dankbaar groetten wij
elkander weer.
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
(Luqu-qu-quuuuu ! )
Erik van den Berg : HAN BENNINK De wereld als trommel
Het levensverhaal van Han Bennink
Uitgeverij Thomas Rap Amsterdam ISBN 978 90 6005 671 4 NUR 321
Boek met ingesloten CD
In "De wereld als trommel" beschrijft Erik van den Berg op schitterende wijze het levensverhaal van één van de grootste drummers ooit, Han Bennink. Het boek leest als een trein en geeft een verrassende kijk op de zeer diverse muziekcarrière van drummer/percussionist Han Bennink, maar ook over zijn activiteiten als beeldend kunstenaar. Zoon van Rein Bennink, drummer en klarinettist bij de Hilversumse radio en televisie, ontpopt de piepjonge Han zich al snel als natuurtalent op de drums. Op dertienjarige leeftijd speelt hij al de pannen van het dak en maakt zijn eerste opnames (zie CD).Enkele jaren later drumt hij al samen met tenoristen Johnny Griffin, Sonny Rollins, Dexter Gordon, als die in Nederland komen toeren. Door samen te spelen met de grote Eric Dolphy ondekt Han al snel de nieuwe avant-garde in de jazz en wordt één van de pioniers van de Europees geïmproviseerde muziek samen met Derek Bailey, Willem Breuker, Mischa Mengelberg en Peter Brötzmann. Die periodes worden allen zeer gedetailleerd beschreven in het boek en geven een mooi beeld van de woelige vrolijke jaren zeventig en het ontstaan van de Europees geïmproviseerde muziek,maar ook de jaren tachtig / negentig tot op vandaag. De vele reizen over de hele wereld,van New York tot Ethiopië, de wereldwijde erkenning en de vele muziekprijzen. In zijn televisie-interview zegt Han Bennink wel duidelijk dat deze biografie géén afsluiting is van zijn muziekcarrière want hij speelt nog met zéér grote regelmaat concerten over heel de wereld,in groep en solo.
De schrijver schetst een duidelijk beeld van muzikant Han Bennink, op zoek naar zijn eigen stijl tegen alle modes in, zijn onvermoeibare werklust en eigengereidheid, maar belicht tevens de minder mooie kanten van het muzikantenbestaan in de marge van de muziekindustrie, de moeilijke strijd om te overleven, tegenkanting van bepaalde pers etc.
Succesvolle momenten wisselen af met pijnlijke, en op die manier is het een eerlijke biografie geworden.
Prachtige zwart-wit foto's sieren het boek en op de binnenkant van de achterflap is een CD bevestigd van bijna 60 minuten met nooit
eerder op CD uitgegeven materiaal met onder andere de dertienjarige Bennink die zijn vader begeleidt op drums, het Piet Noordijk kwartet, een solo op het Newport festival in 1966, Sonny Rollins met Han Bennink in 1967, met Art Rhodes in trio en een geweldig duonummer Misha Mengelberg/Han Bennink uit 1978 van 22 minuten lang.
Boek met CD kost amper twintig euro, niet duur dus. Een absolute aanrader ! Niet alleen voor liefhebbers van geïmproviseerde muziek, maar ook voor iedereen die,op welke manier ook, zich passioneel met muziek bezig houdt.
Om alle twijfels weg te nemen raad ik iedereen aan om op VARA Han Bennink zelf zijn boek te zien bespreken in het programma "De wereld draait door". Op het einde van het interview speelt hij een geweldige drumsolo op de tafel van de studio,vijf minuten lang bezwerend ritme !!
(Kris Vanderstraeten)
click for TV-link
Peer Baierlein Quartet
Hnita Jazz Hoeve 15
Oktober 2009 -
foto JASSEPOES
Het Peer
Baierlein Quartet trekt eens temeer op
CD-voorstellingstournee... zonder CD…’Het zal ooit
nog wel eens lukken’ verzucht Peer voor een twintigkoppig publiek dat graag
opgekomen is voor dit ex Jazzisfaction.
Peer Baierlein trompet
David Petrocca contrabas
Ewout Pierreux piano
Yves Peeters drums
De aanwezigen worden
beloond met een erg poëtische muziekavond, hoogstaand muzikaal entertainment
maar we hadden dan ook niks minder verwacht van Peer en
de zijnen. Geen bugel dit keer op de scene want Peer is er van overtuigd dat
hij nu die ene, ware trompet meent gevonden te hebben die alles in
zich heeft…Het klinkt misschien altijd niet zo omfloerst als
een bugel, toch blijft het steeds vrij zacht, maar zoals gezegd was het
programma en dan vooral de eerste set dan, pure pöezie. Na de pauze werd het
wat speelser en volgden nog meer eigen composities
óf van de hand van Peer
óf van de
hand van Ewout, die, gezien de titels o.a.
zijn inspiratie vond in mooie dochter Mpho (
Song for Mpho)
Hey everybody,
The new CD of the Peer Baierlein Quartet 'Cycles' is there and we are very happy with it :-) Dré Pallemaerts did the recording, mixing and mastering.
The musicians are -as usual- Ewout Pierreux (p), Davide Petrocca (b) and Yves Peeters (dr) together with me on the trumpet.
For music extracts, reviews or for ordering it please go to:
Thanx a lot and have some fun with the music.
Peer
luister naar Muziek en interview met Peer en Ewout op KLARA in het programma Neve
Peer Baierlein Quartet:
: 'Cycles'
Waar weemoed en melancholie nogal dikwijls de bovenhand
voeren bij dit fraaie gezelschap rond trompettist Peer Baierlein is het om
te beginnen nu vooral ontroering die je aangrijpt in de mooie ballade die
pianist Ewout Pierreux schreef voor dochtertje Mpho. 'Song for Mpho'
noemt het eenvoudig maar de song is wel van een krop in de keel jagende
schoonheid ! In een kinderliedjestrend, met Ewout aan de elektrisch piano
begint 'Four' daarna, een compositie van Peer , melodisch startend om daarna
wat terug te vallen in muzikaal gemompel . Na het zetten van een
beloftevolle melodie wordt het geheel immers gauw heel wat droeviger.
Er ontstaat een conversatie tussen bas en trompet met een Yves Peeters
die daarbij zachtjes inkleurt maar Peer komt wat moeilijk uit de
woorden, zo lijkt het wel. Het is Ewout die met wat bezwerende toetsen de
overtuigingskracht vindt om daarna Peer toch nog naar een dynamische finale
voor te gaan, al blaast het einde zich tenslotte toch weer vermoeid
uit...'One' vervolgt gelukkig speelser en ook hier ontrolt zich weer alras
een mooie melodie, een lichtvoetig jazzy stappertje deze keer met Yves
Peeters zacht percussief aan de handjes en Davide Petrocca mooi volgend,
onderweg accenten leggend. Ewout blinkt weer es uit op de Fender Rhodes en
ook Peer heeft intussen z'n energie weergevonden, gaat stevig door
maar laat wel ruimte voor de dribbelende bassolo van Davide Petrocca.
Een terecht applaus volgt vanuit de zaal, want laat ons vooral niet
vergeten dat het hier om een live registratie gaat , deels vanuit het Jazz
Station en deels vanuit de Borgerhoutse Rataplan, tof zaaltje trouwens, en
bovendien één der voorkeurplekken van Peer. 'I know you know' en stemmig
gaat Ewout verder op de elektrische piano. Puur verwennerij is het met bijna
allemaal mooie songs op deze CD, al gaan d'er sommigen het geheel gauw wat
té intimistisch vinden, vrees ik. Peer gaat hier echter weer heel helder en
de Fendertonen van Ewout sluiten zich daar perfect op aan. Yves zalft
en streelt de cimbalen zodat ook langs die kant het geheel zich zacht
bruisend vindt als een helder kabbelend mineraalwatertje met
Champagne-ambities. Een mooie, intimistische ballade is het wel ...' 'Hymn'
van Ewout komt daarna wat plechtstatig en aangestreken aanzetten, opent door
een cimbalenwaaier het gordijn voor Peer, die het combo even in harmonie
samen houdt,... heel even dan maar want wat later volgt een korte drumsolo
waarna het nummer wat mij betreft wat gauw naar het einde doorgaat...en dat
einde vindt even later een beetje verder al z'n finale besluit in 'Slow Beauty',
een compositie van de hand van Yves Peeters. Dat is ook weer zo'n poëtisch
verhaaltje, een versje temeer uit deze 'Cycles', als het ware een muzikale
dichtbundel waar je moet voor gaan zitten. Een doek ook waar met fijne
penseelstrepen ieder zijn veegje heeft bijgeborsteld tot een pastelkleurig
miniatuurtje. Miniatuurtje, jawel want daar mocht en kon best nog een nummer
bij. Dré Pallemaerts heeft het echter zó, puur als het ware, op schijf
gezet, zonder bijkomende tierlantijntjes. Dat maakt het tot een mooi
werkstukje, mogelijks voor sommigen zal het allemaal wel wat té ingetogen
klinken, maar evenzeer is dit een fijne schijf van een hecht
combo met intussen toch al 3 CD's op het actief al is dit wel de eerste
onder de nieuwe groepsnaam (tot grote tevredenheid trouwens van Ewout die
dat 'Jazzisfaction' toch al zo geen goeie groepsnaam vond)...
Wij maken d'er meteen een
eerste aanrader van voor de jazzliefhebber in dit nog prille 2010... (Winus)
Begeleidende song was 'One' omdat die uitnodigt om meteen maar op je fiets te klimmen...'Cycles', weet je...
L'Archiduc 31 Januari John Russell - Stefan Keune - Kris Vanderstraeten - een verslag
Drie grossierders in geluiden kennen
andere systemen dan de noten en akkoorden van de klassieke muziekschool. Zij
trekken hun eigen sporen, volgen de rails van eigenzinnig gefantaseerde
trams. Reizen terug naar basisgegevens, zoals principes van wrijving,
trilling, rekken, blazen, strelen en slaan.
Drie heren in gesprek improviseerden een
lezing over feiten en waarnemingen, soms denk je “dit is wel wat gek” maar
als je erover nadenkt, er is wel meer te gek voor woorden en niettemin
schitterend, toch?
Drie heren, drie grossierders in geluiden
in gesprek voor een publiek, weerspiegelen zoals een wateroppervlak in
beweging: vervormde flarden van de tijdgeest, situaties en gevolgen van
verstedelijking en globalisering. Persoonlijk anekdotes lijken
bespiegelingen aan te vullen over natuur en cultuur.
Drie mensen met drie geheugens, concrete
en veranderde herinneringen geven beurteling, neen niet om de beurt in één
bepaalde volgorde, wendingen aan de conversatie. Eerst alsof geen stilte mag
vallen, dan met meer zin voor rust en dito luisterbereidheid leggen zij
verbanden bloot tussen mens, aap, zoo en stad.
- perstekst -
'7 Eyes' - OCTURN
(label octurn002 / distributie AMG Benelux /
Anticraft Frankrijk)
Commerciële release 7 december 2009
Over 7 eyes’
‘7 eyes’, het nieuwe project van Bo Van Der
Werf en Jozef Dumoulin, is ontstaan uit een gedeeld verlangen om vrije
muzikale werelden te verkennen. Het Belgisch-Franse collectief Octurn
beweegt zich sinds meer dan 10 jaar op de grenzen van de jazz en hedendaagse
muziek. Hun zoektocht naar een uniek muziekidioom vertaalt zich in steeds
nieuwe projecten met wisselende bezettingen.
‘7 eyes’ werd ontwikkeld tijdens een residentie op het Gaume Jazz Festival
in augustus 2008. Na meerdere jaren te hebben samengewerkt, besloten Bo Van
Der Werf en Jozef Dumoulin ditmaal ook samen te componeren. De keuze van de
muzikanten was snel duidelijk: de huidige bezetting van Octurn plus
vocaliste Lynn Cassiers en de live elektronica van Gilbert Nouno. Het album
bestaat voornamelijk uit live opnames tijdens een residentie in de KVS te
Brussel in maart 2009.
Het klankenpalet van Octurn is steeds in beweging en laat zich daardoor niet
zo gemakkelijk in woorden vatten. Ook ‘7 eyes’ is opnieuw een trip buiten
alle conventies. De rol die Lynn Cassiers toebedeeld krijgt is niet die van
een traditionele jazzvocaliste. Haar stem is een deel van het collectief,
een extra instrument, waardoor zij evenveel ruimte krijgt om te improviseren
als de andere muzikanten.
‘7 eyes’ is een meer dan 2 uur durende soundscape door de elektronische
golven van Gilbert Nouno en het ijle stemgeluid van zangeres Lynn Cassiers.
Bo Van Der Werf en Jozef Dumoulin slagen er in een nog ongehoorde
klankwereld te scheppen zonder een teveel aan noten of effecten. In hun
gedeelde muzikale universum worden heldere melodieën ondersteund door
harmonische en ritmische complexiteit, worden extreme geluiden geleid door
grillige abstractie, en geven radicale geluidsspectra de onschuld van
kindergezang een alles overstijgend effect. Het geluid van dit project is
eerder hypnotiserend dan spectaculair of uitdagend: ‘7eyes’ is een
verrassend en boeiend opus. Octurn voegt elektronische sounds, een stem en
een radicaal klankenspectrum toe aan zijn eigen geluid en neemt je zo mee op
een reis naar de grenzen van alles wat jazz de dag van vandaag kan zijn. De
nieuwe creatie 2010‘Melodies from my mother’s knees’ met Mira Calix bouwt
verder op dit thema: kinderliedjes, in combinatie met akoestische
instrumenten, elektronica en beeld.
Jazzques, Jacques Prouvost, maart 2009 :
«7 Eyes» is een erg overtuigend
project (...) De verfrissende stem van Lynn opent nieuwe ruimtes voor Octurn.
Haar specifieke universum sluit perfect aan bij dit van het collectief.
Octurn meer electro-accoustisch dan ooit.
Jazzcase, Robert Kinable, april 2009
( ... ) een wijds, open en verrassend
toegankelijk geluid op, met bezwerende, etherische en soms bevreemdende
muziek. Erg fantasierijke muziek ook, die zich leende om er filmbeelden bij
te verzinnen of om gewoon bij weg te dromen.
Programma 7 eyes
Lynn Cassiers :stem Jozef Dumoulin
:fenderrhodes, keyboards Bo VanderWerf: baritonsaxofoon Fabian
Fiorini: piano Gilbert Nouno: electronics Nelson
Veras: gitaar Jean-Luc Lehr : bas Chander Sardjoe
:drums
Andere projecten in 2010
‘OCTURN + guests’
Guillaume Orti : alt saxofoon, compositie, Bo
Van der Werf : bariton saxofoon, compositie, Laurent Blondiau : trompet,
Jozef Dumoulin : fender rhodes, Nelson Veras : gitaar, Jean- Luc Lehr: bas,
Chander Sardjoe: drums,
+ special guests : Jeroen Van Herzeele : tenor saxofoon & Michel Massot:
tuba
‘Octurn+guests’ is een project dat terugkeert naar de
bron, met een ensemble van blazers dat wordt ondersteund door een explosieve
ritmesectie. De composities staan ten dienste van het collectief en in het
teken van een eigen muzikale taal en ritmische aanpak. Solisten blijven
discreet en worden ondersteund door de blazers. Octurn houdt niet van een
hiërarchie tussen instrumenten. Elk instrument blijft aanwezig in het
muzikale weefsel en maakt deel uit van de composities geschreven door Bo Van
der Werf en Guillaume Orti. Elk stuk is het begin van een gezamenlijk
muzikaal avontuur.
Gecreëerd op Jazz Middelheim 2009
OCTURN 1 MIRA CALIX:
‘melodies from my mother’s knees’ (working title)
Mira Calix & Gilbert Nouno: live
electronica, Jozef Dumoulin : fender rhodes, keyboards, Fabian Fiorini :
piano, Bo Van der Werf : bariton saxofoon, ewi, Boris & Aliocha van der
Avoort: film + live visuals
Creatie: September 2010
‘melodies from my mother’s knees’~ een voortzetting
van het vorige project 7eyes, wil een kleurrijk universum scheppen waar
kinderliedjes, accoustische instrumenten, electronica en beeld elkaar
vinden. De leidraad van het project is hoofdzakelijk gebaseerd op
kinderliedjes (slaapliedjes, troostliedjes, rijmpjes,...). De
samenstellingen, structurele parameters en improvisatie zijn zo opgebouwd
dat de interpretatie van elk stuk altijd verschilt. De kinderliedjes worden
speciaal voor dit project opgenomen. De beelden van deze zingende kinderen
worden door cineast Boris Van der Avoort live visueel gemanipuleerd. Het
idee is om een kaleidoscopisch beeld te geven van het suggestieve en het
reële.
Octurn
De voorbije tien jaar werd de muziek van Octurn
op vele manieren omschreven: hard bop, free jazz, jazz rock, hedendaagse
muziek, jazz funk, alternatieve of abstracte muziek,... Maar het handelsmerk
van de groep is net deze pluraliteit van invloeden. Invalshoeken die
samenbinden. Een muziekvorm op de grens van al deze genres, van de welke we
de stijl niet kunnen bepalen. Octurn is een labo dat leeft, gevoed door de
ervaringen van zijn leden... Octurn is een formatie van muzikanten die
blijven zoeken en hun oren openhouden voor wat er gebeurt in de hedendaagse
wereld. Octurn valt op door zijn orkestrale stijl en keuze voor hedendaagse
contexten. De muziek van Octurn respecteert de jazztraditie van
gecomponeerde en geïmproviseerde muziek, maar morrelt aan de grenzen
Octurn wordt sinds 1999 structureel gesubsidieerd door de Vlaamse
Gemeenschap en is erkend door ‘Les tournées Art et Vie’ van de Franse
Gemeenschap.
Discografie
—XPs (live) (octurn01, 2007) North Country (De
Werf, 2007)
21.emanations (Yolk records, 2006)
Dimensions (De Werf, 2002)
The Book OfHours (Songlines, 2002)
Round (De Werf, 1999) Ocean (De Werf, 1997) Chromatic History (De Werf,
1996)
- PERSBERICHT -
In 2010 trekt componist/pianist Kris Defoort opnieuw de kaart van de jazz
Na zich de voorbije jaren voornamelijk te hebben
geconcentreerd op zijn compositiewerk, keert Kris Defoort in 2010 terug naar
zijn jazzroots met een nieuw trio en enkele opvallende ontmoetingen.
Op het einde van de jaren 80 geraakte de klassiek geschoolde muzikant Kris
Defoort volledig in de ban van de jazz. Hij trok naar New York waar hij
samenspeelde met klinkende namen als de Lionel Hampton Big Band, Barry Altschul,
Jack De Johnette, Adam Nussbaum en Reggie Workman. Terug in België leidde hij
met succes de jazzformaties KD's BAsement Party, KD's Decade, Octurn, Dreamtime
en meer recent Sound Plaza.
Sinds 1998 is Kris Defoort componist in residentie bij muziektheater LOD. Hij
componeerde er onder meer de wereldcreatie The Woman Who Walked Into Doors
(2001, in reggie van Guy Cassiers), Stringquartet n°1, ConVerSations/ConSerVations
en Dedicatio. Uit Dedicatio werd in 2007 een extract gebruikt als opgelegd werk
voor de pianosolo's tijdens de Koningin Elizabeth Wedstrijd. Zijn tweede opera
House of The Sleeping Beauties -opnieuw in reggie van Guy Cassiers- ging in mei
2009 in première in De Munt in Brussel. Het toonaangevende operamagazine
Opernwelt riep deze opera uit tot 'beste nieuwe creatie 2009' en het label Fuga
Libera bracht de muziek die Kris voor de opera componeerde integraal uit op cd.
In 2010 keert componist/pianist Kris Defoort terug naar zijn jazzroots voor een
reeks 'real time encounters'.
Nieuw Jazztrio
Dit nieuwe jazz trio bestaat naast Kris Defoort uit Nicolas Thys (contrabas) en
Lander Gyselinck (drums). Nicolas Thys is één van die uitzonderlijke bassisten
die moeiteloos switcht tussen akoestisch en elektrisch. Hij studeerde in
Hilversum, woonde in New York en speelde met grote namen als Marc Turner, Toots
Thielemans en Bill Carrothers. De derde in rij is opkomend talent en student van
Kris Defoort: Lander Gyselinck op drum. Voor de vrije improvisaties zal het trio
zich laten inspireren door flarden tekst van Kris' favoriete auteurs. Bestaande
composities van Sound Plaza (Kris' quartet met oa Mark Turner) zullen worden
afgewisseld met nieuwe composities en arrangementen van jazz standards en/of
popsongs à la Prince en Sting.
Enkele opvallende ontmoetingen
Kris Defoort & Salva Sanchis | 19 februari 2010 |
Concertgebouw - Brugge
Op vraag van het Concertgebouw creëren Kris en Salva
Sanchis speciaal voor het festival COME ON! ACTION!! een bijzonder
improvisatieproject. Improvisatie is voor Sanchis het middel om zijn doel - een
intense live ervaring - te bereiken.
Kris Defoort & Wolter Wierbos | 27 februari 2010 |
Beursschouwburg - Brussel
Walter Wierbos wordt beschouwd als één van de meest
vooraanstaande trombonisten ter wereld. Samen met oa Han Bennink maakt hij deel
uit van het eigenzinnige ICP orkest van Misha Mengelberg. Hij is gekend om zijn
interacties, creativiteit, werklust en flexibele instelling én is bovenal een
improvisator in hart en nieren.
Mostly Other People Do the
Killing
© Moppa Elliot
Peter Evans, trompet + Jon Irabagon,
tenorsax + Moppa Elliott, contrabas + Kevin Shea, drums & samples
Net als op de nieuwe
CD 'Forty Fort' startte Moppa Elliot op het podium in Gent de motor van zijn
“Terrorist Be-Bop Uber-Jass Ensemble” (zo omschrijven zij zichzelf) met een
baslijntje dat lijkt te refereren aan punkbluesrockers Boss Hog’s “I Dig You”
om er op hun eigen wijze gretig in te vliegen. Met “Pen Argyl” sloegen zij
het aanwezige publiek meteen flink genrehoppend om de oren, als met een
visitekaartje dat zij telkens weer uit een andere hoek tevoorschijn halen om
er grijnzend mee te zwaaien en aan te tonen dat het steeds hetzelfde is en
toch weer anders.
Dit is niet het soort jazz dat zich
ernstig en plechtstatig bezighoudt met Grote Gevoelens, eerder jazz to wash
away the dust of everyday life en met virtuoos spel je zorgen doet vergeten.
Aansluiten bij het serieux van Miles Davis, John Coltrane of Keith Jarrett
is voor deze bende zeker niet de eerste bekommernis, zij stralen liever
eigenzinnigheid uit zoals Ornette Coleman of John Zorn en brengen liever
vuur en plezier zoals Louis Armstrong of Art Blakey. Nochtans zou Blakey
zich misschien in zijn graf omdraaien van zoveel tegendraads slagwerk van
Kevin Shea die er naar eigen goeddunken samples tussenmept – of er grappend
mee natrapt.
Invloeden komen zeker uit de
jazztradities: van dixie over swing, langs be-bop en free jazz tot een
eclectisch allegaartje van wat al niet, met daarin bovendien invloeden uit
funk, rock, drum ‘n’ bass… Er wordt schijnbaar met het grootste gemak
gegoocheld, clownesk en acrobatisch gedaan aan een tempo dat van geen andere
eeuw kan zijn dan deze 21ste. De energie en de kracht die dit ensemble
uitstraalt, herinnert aan Charles Mingus en zijn onwaarschijnlijk oog en oor
voor traditie, moderniteit en vooruitgang, zijn superbe composities mét dito
improvisatie en live reputatie. Kansen op uitschuivers laten zij ook;
merkwaardig genoeg zorgt het voor extra humor en verprutsen deze
heerschappen het nooit – zij komen er niet alleen mee weg, het verhoogt hun
amusementswaarde en overtuigingskracht!
Laat zoveel entertainment dan ook diepgang
toe? Dat is een vraag die MOPDtK muzikaal beantwoordt zoals de grootste
circusartiesten, dadaïsten en collagekunstenaars dat visueel doen: zij maken
de wereld voor sommige andere mensen boeiender door er met veel vakmanschap
en humor hun melodieën, gepiep, gebrom, geschreeuw en gescheur, kortom hun
eigenzinnige scheppingen aan toe te voegen. Schoonheid en lelijkheid,
vrolijkheid en tristesse zo combineren dat het de dagdagelijkse aardse
beslommeringen in de verf zet en overstijgt, doet dat denken aan wat
sommigen ‘Kunst’ noemen of niet?
Laten wij niet in de discussie verzanden
of hier het entertainmentgehalte te hoog is om van kunst te spreken, laten
wij proberen ons aan de feiten te houden. Ontegensprekelijk gedreven en
getalenteerd zijn zij alle vier. Meest virtuoos op zijn instrument en voor
zijn generatie is volgens kenners trompetspeler Peter Evans. Enorm begiftigd
met compositorische en organisatorische capaciteiten leidt bassist Moppa
Elliott deze bende. Enorm wild, dwars en grappig drumt Kevin Shea. Met een
Chinees aandoend kopieer- en ontwikkelvermogen speelt winnaar van de '2008 Thelonious Monk Jazz Competition', Jon Irabagon sax. Samen zorgen zij voor een
chemie en reacties zo moeilijk verklaarbaar effectief als verliefdheid of
een geslaagde hart- of beendermergtransplantatie.
Persbericht 02.02.10
Jos L. Knaepen publiceert zijn 2e fotoboek met 110 spraakmakende ‘Jazz Masters’
Coverfoto Bobby McFerrin
Jos ‘The Jazzman’ Knaepen
Na ‘Jazz in Belgium’ (2003) is ‘Jazz Masters’ het
langverwachte tweede fotoboek van jazzfotograaf Jos L. Knaepen. ‘Jazz
Masters’ bevat ongeveer 110 live foto's van befaamde internationale
jazzmusici als Bobby
McFerrin (coverfoto), Al Jarreau, Diana Krall, Charles Lloyd, Richard
Galliano, Joe Lovano & Hank Jones, Michel Petrucciani, Dee Dee Bridgewater,
Marcus Miller, Carla Bley, Sonny Rollins, McCoy Tyner, Joe Henderson, Mal
Waldron, Dave Douglas & John Zorn, Chick Corea, Gilberto Gil, Wynton
Marsalis, Branford Marsalis…
En enkele Belgische jazzmusici zoals Toots
Thielemans, Philip Catherine, Bert Joris en het BJO. Hij trok hiervoor
de voorbije decennia naar jazzfestivals in heel Europa en naar New York.
Het fotoboek werd midden december 2009 al voorgesteld in de Hnita Jazzclub te Heist-op-den-Berg waar zijn jazzvrienden hem onverwacht huldigden voor zijn 65e verjaardag. Als vaste huisfotograaf voor Gent Jazz Festival (vroeger Blue Note Festival) en Jazz Middelheim te Antwerpen wou festivaldirecteur Bertrand Flamang hem ook in Gent de gepaste eer bewijzen, met een 2e boekpresentatie op 4 februari in hotel NH Gent Belfort, Hoogpoort 63, Gent (zie lager). Daar loopt overigens nog tot midden maart 2010 een mooie fototentoonstelling van Jos, in de wandelgang naar de jazzkelder Trova, met o.a. foto's uit ‘Jazz Masters’.
‘The Jazzman’
Jos L. Knaepen, in jazzkringen genoegzaam bekend als ‘The Jazzman’ kreeg interesse voor de jazz op 17-jarige leeftijd, in 1961, na de aankoop van zijn eerste LP’s waaronder die van Django Reinhardt en Sidney Béchet. Een jaar later was hij regelmatig aanwezig in Comblain-la-Tour, waar de toenmalige jazzreuzen optraden tijdens hun Europese tournees. Het was in die periode dat hij zijn interesse voor fotografie ontwikkelde. Zijn professionele carrière begon in de vroege jaren '70. Awardwinnende actiefoto’s van hem werden regelmatig tentoongesteld in heel België. Tussen 1985 en 1990 hield hij even een fotografische sabbat om in de loop van 1990 opnieuw te fotograferen, dit keer ‘strictly jazz’, de grote liefde van zijn leven. Jos Knaepen exposeert regelmatig op culturele evenementen georganiseerd door Muziekcentrum Vlaanderen en in het kader van jazzfestivals zoals Gent Jazz (vroegere Blue Note Festival).
Internationale renommé
Jos Knaepen heeft niet alleen in Europa maar ook in de VS een benijdenswaardige fotografische reputatie opgebouwd, met de publicatie van zijn foto’s in o.a. DownBeat, Jazz Times, Allaboutjazz.com… Onder de indruk van zijn kunnen, vroeg de IAJE-directeur van onderwijs hem in 2007 om de New York manifestaties van IAJE in beeld te brengen. Het Smithsonian Instituut gebruikte zijn foto’s dan weer ter illustratie van zijn verjaardagsspecial over Wynton Marsalis. Zijn foto’s werden op posters uitvergroot voor Carnegie Hall. In 2008 exposeerde hij in het American Jazz Museum Kansas City, waarvan de opnames deel uitmaken van de Changing Gallery (www.americanjazzmuseum.com). Nog in 2008 werd hij door de Jazz Journalists Association (JJA) ook genomineerd voor de ‘Excellence in Photography Award’ (www.jazzhouse.org).
Zijn ’klik’
Jos Knaepen reist de hele wereld rond waar hij telkens
‘een moment in de tijd’ vastlegt, daar waar jazz is. Met zijn oog voor
perfectie is zijn fotografie ‘a thing of beauty’. Hoe hij het doet? "Voor
mij is belangrijkste om dat speciale moment vast te houden en te
registreren. Het moment wanneer alles op het podium in balans is, wanneer de
muzikant in totale harmonie is met zichzelf en met zijn collega-muzikanten.
Dat kan men voelen, dat kan men zien, ik noem het een ….goosebump-moment!
Fotograferen is kijken en zien. Voor mij ontstaat het beeld in mijn hoofd",
aldus Jos Knaepen.
Enkele uitspraken over ‘The Jazzman’
“Jos’ camera has eyes, ears and heart”.
Toots Thielemans.
“Jazz Masters is een boek als een soundtrack”…. Knaepen is eigenlijk een hel voor journalisten, want hij verpersoonlijkt het cliché ‘een beeld zegt méér dan 1.000 woorden’. Bij elke foto hoor je als het ware de noot die de muzikant op dat moment speelde”. Georges Tonla Briquet, jazzrecensent.
“… You can tell through the portraits
that Jos takes that musicians trust him, that they see him as a comrade and
friend on their musical journey. This has made him privy to some special
portraits”. Jason Koransky, editor DownBeat magazine.
“Jos en jazz. Twee-eenheid. Als Jos door de lens kijkt,
dan ziet hij meer dan alleen de jazzartiest, hij ziet de muziek, zijn foto’s
ademen jazz. Zoals hij zelf zegt ‘ik druk af als de artiest in harmonie is
met zijn muziek’. Harmonie is zijn credo. Dat maakt zijn jazzfoto’s zo
uniek. Foto’s met een ziel, die je alleen maar doorgrondt als je verder
kijkt en de muziek aanvoelt. Dat ene betoverende moment dat Jos vastlegt”.
Bernard Lefèvre, hoofdredacteur Jazzmozaïek.
“… After all, great photography
consists of so much more than knowing what lens to use, aperture speeds, and
lighting which, of course, Jos has mastered. Great photography comes from a
person who can look through the lens of his camera and understand, in the
moment, what is taking place in front of him. Because Jos understands and
loves jazz, his photos capture musicians in the height of their
performances, in the ecstasy of the music, in the midst of creation that
comes from deep within their souls. You can hear
the music coming through these pages”. Jason Koransky, editor DownBeat
magazine.
“… Wat me bevalt aan Jos Knaepen is dat hij discreet te
werk gaat. Daardoor kan hij ook op plekken komen waar anderen niet geraken…
Ook voor het podium blijft hij onopvallend. Hij kijkt, spiedt, luistert,
kiest, fotografeert. Het gaat vloeiend als een dans, dat zoeken naar het
beslissende moment, alsof het vanzelf gaat”. Karel van Keymeulen,
jazzrecensent De Standaard/Het Nieuwsblad.
Praktisch
‘Jazz Masters’ van Jos L. Knaepen, 110 zwart/wit en
kleurfoto’s, aan € 25 (+ €6,70 voor portkosten en
speciale verpakking). Formaat 26,5cm x 26,5cm. Verkrijgbaar op bestelling
via
info@jazzphotography.be (Veerle
Van de Poel) of via
0495/50.94.43. Info:
www.jazz-photography.com. Nog tot midden maart loopt in hotel NH Gent
Belfort, Hoogpoort 63 te Gent, een fototentoonstelling van Jos Knaepen
in de wandelgang naar de jazzkelder Trova, met o.a. foto's uit ‘Jazz Masters’.
CD-voorstelling
MOKER 08/12/2009 in de Vooruit, Gent
Moker is:
Bart Maris - trompet / Jordi Grognard - sax & clarinetten
/ Mathias Van de Wiele - gitaar & compositie / Kristof Roseeuw - contrabas /
Giovanni Barcella - drums
Deze CD is een uitgave van het kersverse nieuwe
Gentse label El Negocito Records in coproductie met Chopstick records.
Het had er in de Vooruit alle schijn van
dat Moker een eclectisch gezelschap is dat een dito publiek weet aan te
spreken. Vrij jong en al wat ouder, zowel mannen als vrouwen van
internationaal pluimage gaan ahw voor de bijl. Wat niet hoeft te
verwonderen. De composities van Mathias Van de Wiele en de bijhorende
improvisaties van de verschillende bandleden combineren traditionele en
progressieve invloeden op uiteenlopende manieren en hebben samen toch een
eigen Mokersound.
De band timmert zachtjes tot uitzinnig
wild en met vele gradaties daartussenin heel verschillende elementen tot
fascinerende constructies aan elkaar. Je zou je haast afvragen of deze heren
al een project deelden met een gerenommeerd beeldend kunstenaar die graag
met hout werkt. Deze muzikanten schatten individueel en gezamenlijk hun
daadkracht heel goed in. Er viel geen barst te bespeuren in de afgewerkte
stukken die bij een volgende gelegenheid vast niet helemaal hetzelfde zullen
klinken. Deze muziek leeft en zet zich volgens de omstandigheden rechter of
krommer. Op deze avond, in de oude balzaal voor een rood gordijn en een
nieuwsgierig publiek, met een pas afgewerkte cd om te lanceren, toonde Moker
zich (weer eens) in vreselijk goeden doen.
Bart Maris was nog aan het landen, net
terug van een paar weken gaan coachen in Kinshasa. Creatief en coöperatief
als altijd schikte hij zich naar de structuur en genoot met volle teugen van
de vrijheid die was voorzien. Naar goede gewoonte verbazingwekkend
efficiënt. Mathias Van de Wiele komt technisch en compositorisch steeds
sterker voor de dag en heeft in Bart en de anderen ideale kompanen om te
zoeken en zaken uit te proberen, wijl uiting gevend aan blijdschap,
bewondering en blues. De blues, zo vertelde Mathias, ziet hij al enige jaren
als een leidraad en inspiratiebron. Dat die bron niet op één plaats
ontspringt is bij Moker wel duidelijk. Bluesinvloed kan heel herkenbaar naar
voor komen als een offspring uit het grote bluesgenre, maar bvb ook een
jazzthing zijn dat herinnert aan Albert Ayler. Of met basklarinet erbij aan
Eric Dolphy. Nieuw groepslid Jordi Grognard toonde zich immers behalve op
tenorsax ook op basklarinet en blijkt een gedreven kracht die zich thuis
voelt in dit gezelschap. Drummer Giovanni Barcella is al langer een vaste
waarde voor Mathias en Bart. Eenvoudig en complex, zacht en hard, wild en
afgemeten, hij doet ’t op zijn eigen passionele manier. Hij vormt een
heerlijke ritmetandem met Kristof Roseeuw op contrabas die zoveel uit zijn
kast haalt dat je hem er van zou verdenken te willen uitgroeien tot meest
fenomenale Belgische bassist ooit.
Het dozijn of wat werkstukken en –stukjes
die werden gebracht koppelden uitgekiende arrangementen aan collectieve
improvisatie; refereerden zowel naar stokoude jazz als naar free jazz,
omvatten invloeden uit mediterrane en elders nog zuidelijker en dan weer
oostelijker sferen en telkens weer klonk het allemaal zo uitgebalanceerd…
als een resultaat van geduldig kruisen en bestuiven, een heerlijk samengaan
van verstand en gevoel, van oefening en inspiratie.
Niets dan lof kortom past bij deze cd-voorstelling, een schijfje dat nu uit is op het El Negocito Records label : kopen is de boodschap !
(Danny De Bock)
www.myspace.com/chopstickrecords
MOKER : 'Moker' - CD recensie
Bart Maris – trumpet + Jordi Grognard –
Tenor Sax, Clarinets + Zeger Vandenbussche – Tenor sax + Mathias Van De
Wiele – Guitar, Composition + Kristof Roseeuw – Double Bass + Giovanni
Barcella - Drums
Voor wie niet vaak een plaat van begin tot
eind beluistert, is de CD soms een handige uitvinding. Je hoeft niet te
mikken met arm en naald om naar een ander nummer dan het eerstvolgende over
te gaan. En als de volgorde van de nummers zoals ze op het schijfje is
gelegd voor jou niet de meest wenselijke is, kan je zelf programmeren of
random afspelen.
Random lijken nummers soms wel eens in een
logischer volgorde te komen dan als ze de planning van de makers volgen. Met
deze Moker CD wil dat ook wel eens het geval zijn. Het gevolg kan dan zijn
dat je alle nummers allemaal na elkaar hebt gehoord en de CD is afgespeeld
voor je het beseft. Zeker als het ingetogen begon bij de openingstrack en in
de shuffle een sierlijke spanningsboog werd opgebouwd – alsof je een
soezende toestand achterliet, opstond uit de zetel voor een droomwandeling
in een tuin die door de juiste klanken Oosters aandeed en de wandeling werd
er één van ontspannende inspanning langs panoramische vergezichten en
hypnotiserende details, het werd een avontuurlijke tocht langs grillige
paden en dan weer makkelijker te bewandelen – en naar het einde toe, toen de
spannendste momenten achter de rug waren, werd de instrumentale muziek ook
nog vrolijk zangerig.
Wellicht was er in mijn geval al enige
herkenning mee gemoeid (had de CD-voorstelling in Gent bijgewoond) zodat bij
het net beschreven at random playing de indruk achterwege bleef te luisteren
naar een muzikale bouwdoos met nét geen dozijn ontwerpen, waarbij de
deelnemende muzikanten rond negen composities van Mathias Van De Wiele voor
elf stukken hadden gezorgd waarbij zij zelf elementen mochten aandragen.
Moker gaat m.i. zo geraffineerd eclectisch
te werk dat voor uiteenlopende luisteraars zich heel verschillende
associaties kunnen aandienen. Ik noem dan ook louter bij wijze van voorbeeld
Flat Earth Society (oa bij 'Ragba-Haring'), Rudresh Mahanthappa ('It Might
Storm Later…') en Jimi Hendrix ('Delirium Bleu' toont enige verwantschap met
zijn 'Star Spangled Banner'). Belangrijker is dat de heren van Moker op
fijne wijze tot evenwichtige b®ouwsels komen die stuk voor stuk knap werk te
noemen zijn !!
Ik heb net de
CD nog ’s opgezet. In de volgorde van de CD geluisterd. Maar niet tot het
randje, niet tot het laatste nummer. En ik blijf het raar vinden dat het
tweede nummer na het eerste komt. Het is wel een fijn reeksje van 2 tem 8,
stuk voor stuk en zo na elkaar. maar 2 past voor mij niet fijn na de
openingstrack. En 6 dan, Cir-cul-air, is zo goed dat ik (want de overgang
1-2 schiet mij weer te binnen) niet meer met een gerust hart naar de
volgende nummers luister…
Als luistertrackkozen we : 'Como', een innemende,
ietwat melancholische en vooral warme compositie die Mathias opdroeg aan
Giovanni Barcella en die dan ook een Mediterrane sfeer oproept.
- lees ook
onze recensie van Moker's vorige 'Kong Long' -
Pierre Anckaert Quintet & Brussels Chamber Orchestra : 'Strings attached
Kasteel d'Ursel, Bornem
- Zondag 28 februari 2010, aperitiefconcert -
Na het behalen van de Eerste prijs op het
Jazz Hoeilaart International Jazz Contest 2007 en de opname van zijn
debuutplaat 'Candide' voor het label Evil Pinguin Jazz, besluit Pierre
Anckaert de dialoog aan te gaan tussen jazz en klassiek met een klassiek
kamerorkest. Afgelopen november en slechts op enkele dagen is de CD ‘Strings
attached’ ingeblikt in de Marconi Toots studio’s van de VRT op het Prova
Records label van producent Michel Bisceglia.
De CD is net uitgekomen en hier na het
concert aangeboden als primeur. Hij duurt maar 44 minuten en kan in één ruk
door beluisterd worden, zo zegt Pierre achteraf. De echte CD-voorstelling
volgt nu,begin maart, en het gezelschap trekt spoedig o.a. naar de VS voor
concerten. Zo groeit Pierre zijn palmeres en dit staat mooi op zijn cv.
De concertreeksen in Kasteel D’Ursel zijn altijd eerder klassiek , zo ook einde maart, dan brengt Jef Neve hier een solo piano recital
(dat trouwens al maanden is uitverkocht !)
Het klassiek quintet zet vandaag eerst in. De muzikanten zijn minder in getale dan op de plaat omdat de zaal in het kasteel wat te klein is. In het volgende nummer komen er nog eens vijf jazzmuzikanten bij : Pierre Anckaert (piano & compositie), Stefan Bracaval (fluit en compositie), Hendrik Vanattenhoven (contrabas & compositie), Guy Nikkels (gitaar) en Mimi Verderame (drums).
Pierre en de zijnen brengen composities
waarin jazz, Latijns-Amerikaanse invloeden en een klassiek repertoire
samensmelten tot een organisch geheel. Zo wordt de luisteraar uitgedaagd om
de jazzwereld te bekijken vanuit een klassiek perspectief en omgekeerd.
Klassiek staat hier voor het strakke en
het volgen van richtlijnen, jazz staat dan weer voor de vrijheid. Het is de
bedoeling om die twee denkvormen samen te brengen tot iets nieuws en
interessants. Pierre is daar volkomen in geslaagd, vind ik toch. ‘Een
kruisbestuiving van klassiek en jazz in een kamermuziekjasje’: zo omschrijft
pianist en componist Pierre Anckaert zijn 'Suite Epicée'. Dit ambitieuze
project is een schijnbare tegenstelling, een confrontatie tussen oud en
nieuw, een clash tussen twee werelden.
De meeste composities zijn van Pierre maar
bassist Hendrik brengt ook zijn mooie ‘for the record’. Dit vraagt naar
meer. Ook Bracaval brengt met zijn bas dwarsfluit meer diepgang en bij
momenten lijkt het me alsof Thijs Van Leer uit de jaren ’70 bezig is met
Rogier Van Otterloo : erg mooi en gevoelig op deze regenachtige dag.
Pierre legt tussen de stukken uit wat zijn
bedoeling is : hij is met zijn kompanen Hendrik en Stefan op zoek naar
kleuren, zo is de gitaar van Guy Nikkels een percussief element bijna net
zoals de piano. Nog meer kleur en vooral rijke kleuren geven de strijkers.
Het kan soms eens wringen maar daarom is de jazz er weer om alles in balans
te brengen. Pierre zegt dat de leden van het Brussels kamerorkest allemaal
toffe en open mensen zijn die als een familie aanvoelen. En gewaardeerd
bovendien, zodat een bis op het einde niet mocht ontbreken. Pierre doet hier
dus een mix van klassiek en jazz zoals Nathalie Loriers dat eerder ook al
deed op haar recente plaat ‘Moments d’éternité’.
Da’s weer eens wat anders, zo in een
kasteeltje van klassiek en jazz genieten en je krijgt er bovendien nog eens
een receptie met wijnen achteraf bovenop ! (Proes).
©
fotograaf onbekend
Zie ook
met hierin heel wat uitleg omtrent dit project
De schrijnende situatie na de hevige aardbevingen in
Haïti genereert de broodnodige hulp uit
de hele wereld. Na allerhande acties ten lande hebben ook de jazzmusici de koppen bij elkaar
gestoken om hun steentje bij te dragen aan de heropbouw van het land en de medische en
psychische verzorging van haar bevolking.
In samenwerking met het GC ’t Blikveld en het gemeentebestuur van Bonheiden, de vzw De
Jazzzolder en de vzw Brussels Jazz Orchestra wordt er door het organiseren van een
jazzfestival geld ingezameld. Deze actie geniet ook de steun van talrijke Bonheidense
verenigingen.
Het organiserend comité heeft vele van de Belgische top jazzmusici kunnen warm maken
voor dit goede doel.
Gitarist Philip Catherine, trompettist Bert Joris, zanger David Linx, drummer Dré
Pallemaerts, saxofonist Frank Vaganée, percussionist Chris Joris en het Brussels Jazz
Orchestra hebben hun medewerking reeds toegezegd. De presentatie is in handen van Radio
2-presentator Wilfried Haesen.
U kan het volledige programma raadplegen op de speciale website www.jazzforhaiti.be
(online vanaf vrijdag 29/1/10) of via de Facebookpagina
http://www.facebook.com/event.php?eid=266452741621
De volledige opbrengst van deze actie wordt overgemaakt op de officiële rekening van
Haïti 1212.
Nieuwsflash : Niemand minder dan
Toots Thielemans heeft het peterschap van deze benefietactie op zich
genomen en zal uit naam van de Belgische Jazz-scene de opbrengst
overhandigen aan het consortium 1212 Lavi ...
Dit initiatief is
uitgegroeid tot een heus Jazzfestival voor Haïti met meer dan 40 topmusici
op 3 Podia.
Het volledig programma kon je ook vinden op de webstek :
www.jazzforhaiti.be
Jazz for Haïti
Woensdag 10 februari 2010
Aanvang 19u30 (simultaan op 2 podia)
Steun- en inkomkaarten: 20 €
G.C. ’t Blikveld
Waversesteenweg 11
2820 Bonheiden
Kaarten te verkrijgen via:
G.C. ’t Blikveld 015/50 28 70 blikveld@bonheiden.be
Of via vzw Jazzzolder 015/33 63 14 - 0497/02 93 61 info@jazzzolder.be
(fotografie werd verzorgd door Eric Kesenne, één der Jazz@home fotografen, zelf kon ik helaas niet een ganse avond aanwezig zijn)
... een winterse avond, midden in de werkweek..'Jazz for Haïti' met topartiesten uit de Belgische Jazzscène !
Jazz for Haïti - een verslag
Guido en Frank Vaganée, Lejo Vanhaelen ( de JaZZZolder) en
het gemeentebestuur van Bonheiden zijn erin geslaagd om op zeer korte tijd
JAZZ FOR HAITI in mekaar te boksen. Een heus Jazzfestival ten voordele van
de slachtoffers van de verschrikkelijke aardbeving in Haiti.
Naast de onwaarschijnlijk korte voorbereidingstijd vond
JAZZ FOR HAITI ook plaats op de memorabelste monsterfile dag ooit en ging
het bij het invallen van de duisternis ook nog eens sneeuwen. En toch kwamen
zo’n 450 enthousiaste muziekliefhebbers naar cultuurcentrum ’t Blikveld in
Bonheiden afgezakt, waren de vrijwillige medewerkers op post (zelfs die twee
die in de vrieskou en met minimale beschutting tegen de sneeuw inkombandjes
verkochten) en besloten alle aangekondigde muzikanten het onderste uit hun
kan te halen. Het geheel zorgde voor een hartverwarmende sfeer en voor
intense concertjes.
Wilfried Haesen, voormalig commentator op Jazz Middelheim
en op Blue Note, mocht stipt om 19u30 het festival op gang spreken. Het
Chris Joris Quintet met blazers Frank Vaganée en Nico Schepers en met -
wellicht een van de minst bejubelde maar allerbeste Belgische Jazzpianisten
– Fré Desmyter, bracht enkele mooie composities van Chris. Een korte,
gebalde set met veel improvisatieruimte. Alvast een sterk begin op het grote
podium.
Intussen was Nine 2 Twelve, het Mechelse Kwintet, in de
gezellige en gelukkig goed verwarmde tent begonnen aan waar ze zo goed in
zijn: Een mix brengen van Mooie Jazzstandards, Bossa Nova en Blues. Anneke
Geschier fungeerde als gastsoliste en ‘crooner’ Fred Meys bleek in forme.
Terug naar het grote podium in de zaal dan voor Bert
Joris, Nathalie Loriers, Philippe Aerts en Dré Pallemaerts. Vier topmusici
die al lang de Belgische Jazzscene overstijgen. En dat was er aan te horen.
Bert kon nog maar eens zijn uitmuntende toon en frasering etaleren en
tijdens 'Mémoire d’O', een wondermooie ballad die Nathalie voor haar ouders
schreef werd de zaal helemaal stil.
Via de cafetaria, waar het voormalige huisorkest van de
oude Jazzzolder B-Lectric in de vorm van het André Donni Kwartet zowaar een
avondvullend programma brachten, opnieuw naar de tent voor pianist-zanger
Bart Mertens. Een voormalig leerling van David Linx naar verluidt hoewel hij
meer als Ray Charles of Ben Sidran klonk. Gezellige ‘bluessouljazzrock’ met
veel vuur gebracht. Op dat zelfde podium kwam Triosaurus nadien wat vrijer
(in de zin van meer free) uit de hoek. Kan moeilijk anders met Seppe
Gebruers op piano.
Intussen was in de zaal vocalist David Linx met zijn oude
makker en kompaan Diederick Wissels aangetreden voor een intiem setje met
onder andere een mooie, mannelijke versie van een Joni Mitchell nummer.
En dan het absolute hoogtepunt van de avond, volgens ons
althans. Philip Catherine met z’n onvolprezen Trio, Dré Pallemaerts (dr) en
Philippe Aerts (b). Zelden een zo geïnspireerde Philip Catherine gezien of
gehoord. Hij combineerde zijn unieke expressieve mogelijkheden met erg veel
‘goesting’ en ging zelfs rechtstaand swingen. Met hun uitvoering van de
standard ‘Bewitched, Bothered and Bewildered’ bezorgden ze menig toeschouwer
kippenvel. En dan moest de hoofdact nog beginnen met het Brussels Jazz
Orchestra ! (BJO) met gastsolisten Chris en Bert Joris, David Linx en alweer
een sublieme Philip Catherine.
In Haiti begint over een week of twee het regenseizoen.
Met de opbrengst van JAZZ FOR HAITI, zo’n dikke 10 000 euro kunnen misschien
een paar degelijke shelters (tenten) gekocht en geleverd worden. Het geld
zal alleszins goed van pas komen en wel besteed worden.
Naast geld in het laatje biedt zo een unieke avond nog een
onmiskenbaar voordeel. Hij nodigt uit tot nadenken over de relativiteit van
luxeproblemen zoals monsterfiles en zet aan tot meer, internationale,
solidariteit.
Een welgemeende DANK U en proficiat aan de organisatoren,
muzikanten, vrijwilligers en publiek!
Gi Leoni
- SLIDESHOW JAZZ : Jazz for Haïti : extended 2 photographers slideshow !
een buitenbeentje ! een mix van wat beeldjes die
ik schoot gedurende de korte tijd dat ik ter plaatse was, samen met de waarlijk
outstanding pics van Eric Kesenne !
LUQUE'S ONVERKORT KORT !
Het is mooi, onwaarschijnlijk mooi, als
door de vrieskou en over een dichtgesneeuwde winterlandschap de mensen
binnendwarrelen als warme mensenvlokken empathie en bereidwilligheid, om een
steuntje te geven aan het onfortuinlijke Haïti.
Muzikaal verpakt in een bontgekleurd &
hoogkwalitatief jazzjasje, JAZZ FOR HAITI, 10/02/2010, recht in de bloedrode
roos van het menselijke hart. Eindscore méér dan 10.000 €.
Maar de goden waren Haïti wéér ongunstig
gestemd, want zonder het extreme winterweer was de opkomst en opbrengst
zeker nog warmer geweest en hadden de hulporganisaties nog een extra tandje
bij kunnen steken.
Georganiseerd in uptempo, met de volle
medewerking van de gemeente Bonheiden en een succulente schare muzikanten.
Normaliter spreekt men in deze context van ‘grote namen’, maar in dit
specifieke geval, zou ik eerder spreken van ‘grote harten’. Want een
selectie van ‘Le beau monde’ van de Belgische jazz, stonden met zijn allen
te trappelen om hùn nootje bij te dragen aan dit evenement voor Haiti. Drie
podia en de volle inzet van Guido Vaganée, samen met een trits vrijwilligers
maakten het verschil om alles vlot en aangenaam naar een meer dan mooie
score te leiden.
En zij, die daar mochten aan meehelpen, zijn apetrots op deze onvergetelijke avond en de goedgevulde rekening.
Zondag 14 maart 2010, Hnita-hoeve,
Heist-op-den-Berg
The story
© foto's Patfan
Lars Dietrich, altsax + Samir Zarif, tenorsax +
John Escreet, piano +
Zack Lober, contrabas en elektrische bas + Greg Ritchie, drums
Je ziet het wel vaker. Ze
zijn jong, ze hebben al heel veel geabsorbeerd, ze spelen technisch sterk en
begeesterd. Ze trekken naar New York en zwermen weer uit. Ze gaan onbevreesd
in een internationale opstelling het podium op met knappe eigen composities.
Ze heten bvb Tineke Postma of Robin Verheyen en gaan met heren van stand aan
de slag; the story is een ander voorbeeld: zij vormen een hechte
groep van vijf zulke jonge mensen (die zoals pianist John Escreet bvb in
andere projecten met meer ervaren talenten samenspelen). Deze vijf
muzikanten zijn afkomstig uit Canada, Texas, Nederland en Groot-Brittannië.
Ze brengen een repertoire
dat heel mooi past bij de groepsnaam. De composities zijn van een hoog
lyrisch gehalte en de aandacht voor evenwicht en spanning schieten in de
uitvoering niets te kort. Een stuk kan van gevoelig en beschouwend vertellen
groeien naar een krachtige ontknoping. Of zo blij en dansbaar klinken als 'Singing
In The Rain' zonder ook maar enigszins op dat nummer te lijken, ik bedoel
maar: zo kan hapklare jazz zijn!
De vijf van the story
spelen heel beweeglijk, soepel en krachtig, heel anno 2010. Ze hebben een
fijne neus voor een warme melodie, maar ze hebben ook beheerste gelaagde
muziek in huis. Ze vertellen verhalend, bezingend, ze swingen, springen, ze
hebben wat te delen, ze hebben wat te vermengen. Invloeden komen schijnbaar
net zo goed uit rock en filmmuziek als uiteenlopende perioden en hedendaagse
scènes van de jazz. Vlotte toegankelijke lijnen gaan samen of wisselen af
met grillige, blije dan weer met bedachtzame.
De concentratie en de
beheersing van elk van de vijf geïnspireerde muzikanten was meer dan mooi om
zien en te beluisteren; hun gezamenlijke inbreng leidt tot een opmerkelijk
fijn samenhangend geheel van verschillende invloedssferen en ideeën. Bas en
drums een lekker ronddraaiende ritmetandem die ook smaakvol spits, hoekig en
funky kunnen zijn. Saxen die elkaar heerlijk aanvullen: de ene meer geneigd
tot filosoferen om te begrijpen, de ander tot zingen om om te gaan met de
dingen des levens en bovendien elkaar weten te vinden. Een piano die
ondersteunt, accenten legt, wegwijzers uitzet, fonkelende lichtbakens
uitwerpt, in solo’s fantastische routes uitwerkt… Samen voerden zij het
publiek in de Hnita naar een blije toestand van bewondering. Ongetwijfeld
blikken de vijf van the story ook graag terug op deze finale halte
van hun veertiendaagse toer langs Amerikaanse en West-Europese podia, maart
2010. En zien wij hen graag nog vaak terug .
(Danny De Bock)
Jef Neve solo - Kasteel D'Ursel te Hingene 28 maart - een verslagje
Jef Neve voorstellen hoeven we niet meer. Zoals
bekend is hij gebeten van klassiek en jazz maar hij helt toch meer over naar
de jazz kant. Om Jef ten volle te kunnen meemaken moet je hem zeker eens solo aan het
werk zien en dat in een inspirerende ruimte van een kasteeltje zoals Kasteel D'Ursel te Hingene nabij Bornem,
da's een buitenkansje ! Jef Neve is de geknipte man om hier een
reeks Steinwayrecitals te komen afsluiten. Zoals de presentatrice vertelt is
hij de kers op de zondagse taart bij dit aperitiefconcert.
Als voorgerecht wordt ons een prelude gebracht door een ensemble van
de afdeling Jazz & lichte muziek onder leiding van Peter Kox. Het betreft
hier studenten van de Muziekacademie van het GemeenschapsOnderwijs
Antwerpen. De groep bestaat uit twee saxen, drums, bas en gitaar. Zij
brengen drie nummers,starten met een vrolijk deuntje van Gerry Mulligan en
daarna volgt 'no sugar', een nummer van de gitarist. Als toemaatje volgt
nog een stevige uitsmijter van Coltrane met het gebeten nummer 'Impressions'.
Nu zijn we wel helemaal opgewarmd voor het solowerk van Jef Neve !
Jef begint met de standard 'I need you' en in het nummer 'Endless Dc' gaat het over herkenbare situaties uit het leven. Hij koppelt dit aan de muziekterm 'Da Capo' waarin je iets herhaalt tot het einde. We krijgen natuurlijk ook een Charlie Parker nummer met 'Donna Lee' waar Jef uitgaat in een zwerm van noten. Overigens allemaal stevige nummers op de piano, helemaal niet klassieks maar dat zal ook de bedoeling niet geweest zijn. We krijgen verder enkele ballades zoals het mooie 'Saying goodbye to an ugly little white piano' ,opgedragen aan zijn samenwerking met Pascal Schumacher. Voorlopig is daar nu een eind aan gekomen, beide heren hebben het te druk met hun eigen projecten en de agenda's komen al lang niet meer overeen. Dat is nu zo mooi aan Jef dat hij telkens een uitgebreide uitleg geeft van hoe zijn liedjes tot stand zijn gekomen en waarover het allemaal gaat : alledaagse dingen. Opvallend is dat Jef meer begint mee te neuriën zoals Keith Jarrett dat ook al doet .De tijd vliegt en dan is het al tijd voor het aperitief in de spiegelzaal waar we genieten van wijnen en fruitsap. Proost!
(Michel Proesmans)
click voor slideshow
Gent is een bruisende muziekstad. Zowel op het domein van klassieke en
hedendaagse muziek, rock en pop, als jazz, folk, alternatieve en avant-garde heeft deze stad haar muziektempels, ensembles, prominente vertegenwoordigers, componisten, songwriters en dirigenten. Het is dus niet uit het niets dat Unesco aan Gent de titel Creative City of Music toekende (naast Gent zijn er slechts drie steden die deze titel mogen hanteren). En het is ook niet zomaar dat het festival Jazz & Sounds in deze stad ontstaat. Een festival dat bruggen bouwt tussen verschillende organisaties en tussen verschillende muziekgenres: jazz, hedendaagse muziek, improvisatie met een knipoog naar rock en pop. Het festival wil de synergie die tussen de verschillende muziekplekken en initiatieven in deze stad leeft op één podium bundelen. Iedere organisatie doet dat vanuit haar eigenheid. Het programma is internationaal en lokaal, heeft oog voor het bestaande repertoire en nieuwe creaties.
In 2008 organiseerde Jazz en Muziek vzw een indooreditie van het toenmalige
Blue Note Festival in samenwerking met Muziekcentrum de Bijloke. Snel was
duidelijk dat de diverse ambities die dit festival ambieerde te coveren
onmogelijk haalbaar waren in een tweedaagse en met één partner. Er werd
besloten een sabbatjaar in te lassen en de 'violen, saxen, drums,
elektronica...' gelijk te stemmen met de gelijkgezinden in het Gentse veld.
Het resultaat is een evenwaardige samenwerking met nog steeds het
Muziekcentrum De Bijloke en nu ook met partners als het KASK (Koninklijke
Academie voor Schone Kunsten), Hogeschool Gent Conservatorium en niet in het
minst ook Kunstencentrum Vooruit. Voor specifieke projecten wordt verder ook
samengewerkt met Gentse organisaties zoals Stichting Logos, het IPEM (Institute
of Psychoacoustics and Electronic Music) en El Negocito.
Hogeschool Gent Conservatorium bijt op 22 maart de spits af en zet in op
projecten en workshops. Samen met het KASK fungeert het conservatorium als
werkplek, als laboratorium, waar werksessies worden gehouden en waar
studenten en docenten samenwerken met buitenlandse muzikanten en
componisten. Gent Jazz, Vooruit en De Bijloke stelden een programma
samen waarop grote namen prijken naast kleine intieme concerten. Twee
concertdagen in Vooruit (op 25 en 26 maart) en twee in Muziekcentrum De
Bijloke (op 27 en 28 maart). Het KASK voorziet beide locaties van beeld,
zowel kortfilms als installaties en performances.
Voor u ligt de eerste editie van Jazz en Sounds. Het is de bedoeling
om dit evenement jaarlijks te organiseren en te laten uitgroeien tot een
hoogmis voor creatieve muziek. In de toekomst zal de samenwerking tussen de
initiatiefnemers nog intenser zijn, wat moet leiden tot meer creaties en een
exclusievere programmering. Ook staan er samenwerkingen met buitenlandse
partners en festivals op til.
- JASSEPOES was er 27-28/03 in de Bijloke bij voor concertverslag -
Jazz & Sounds in Muziekcentrum De Bijloke Gent zat 27 maart
foto's Michel Proesmans
Niets is zo plezant dan vertoeven in dit muziekcentrum ! De
verschillende zalen die allemaal iets kerkachtigs hebben storen mekaar niet.
En van de ene naar de andere zaal kom je speciale kunstvormen tegen zoals videokunsten
via projecties met rare geluiden (beelden van autostrades met bijhorende geluiden
ofwel zwart-wit beelden met elektronische noise, onweer met gedonder enz.) Dit begrijp
ik niet helemaal , ik hou meer van de muziek. Het is wel leuk om onderweg
iets op te pikken als je van het ene naar het andere podium stapt met je glas in de hand.
'Muziek for the highway' noemt het.
foto's Michel Proesmans
Ik begin de journey in de Concertzaal alwaar het trio Dumoulin-Pallemaerts-Alour
reeds gestart zijn. Het is de eerste keer dat ik de knappe
Franse Sophie Alour hoor spelen : op sax en klarinet. Ze werkte hier samen met Jozef Dumoulin (Fender toetsen) een creatie uit en de ervaren drummer Dré
Pallemaerts rijgt dat alles mooi aan mekaar. Dit is een samenwerking van het
Jazz & Sounds Festival met het Tourcoing Jazz Festival zodat Fransen samen
met Belgische muzikanten iets samen kunnen uitwerken. We
horen onder andere ‘Caout du ciel ‘ van Sophie en ‘Roger et ses gâteaux’.
Let wel : dit is geen jazz van de bovenste plank maar wel uitgeschreven
improvisaties die zeer zeker genietbaar zijn. Jozef is mooi ingetogen en sleutelt
niet teveel aan de elektronische knoppen. Kortom toffe soundscapes en
geluiden die toch wel een hoog harmonisch gehalte hebben, zo samen met de warme saxsound van Sophie : zachte opbouw in de nummers
met een ietwat voortkabbelend karakter. Ze nemen de luisteraar mee op een 'voyage'. We krijgen
daarna iets Coleman-achtigs met tempowisselingen in de medley ‘Love
by me ‘van Jozef en ‘Chaos’ van Sophie. Sophie speelt intussen reeds sinds 2000 in een
sextet met onder andere Stéphane Belmondo en ook bij bij' Le Vintage Orchestra'.
Ze heeft nu ook haar eigen platen en een eigen quartet. In 2007 won ze nog een Franse Django D’or voor jong talent.
foto's Michel Proesmans
Daarna begint een heuse sopraan (Françoise
Vanhecke) te zingen (soms als een kat en ook andere dieren nabootsend) op een
podiumverhoogje in de inkomhal. Ze blijkt meer te kunnen dan alleen
maar zingen. Ze is pianiste, actrice en
bovendien stempedagoge en ze kan hier maximaal haar talent als improvisator laten
galmen in de inkomhal. De documentaire over bassist Charlie Haden moet ik
laten gaan omdat dit gelijktijdig liep met de Sophie Alour performance. Je kan niet op
twee plaatsen tegelijk zijn ! Bovendien is het hinderlijk voor de muzikanten
als het publiek tijdens het concert telkens komt in-en uitlopen. We zijn dit als trouwe jazzclub bezoeker niet
gewend, al deze doorgangen....
foto's Michel Proesmans
Daarna ga ik kijken en luisteren in de Bibliotheekzaal alwaar een aantal instrumenten-robots staan opgesteld. Dit is wel héél speciaal. We krijgen eerst een interactie van de live klarinettist achter het publiek spelend (voorzien van sensoren) waarop de muziekrobots reageren tot een interactief spel. De opgestelde instrumenten zijn vibrafoon, harmonium, trompet en xylofoon en nog enkele niet nader te omschrijven dingen. Je moet ze echt zien op de foto’s om te weten wat we bedoelen. De trotse maker Godfried-Willem Raes afkomstig uit Gent poseert naast zijn instrumentarium. Hij en zijn team hebben al 43 creaties gemaakt en blijken wereldvermaard. Hij ziet er uit als een verwarde professor maar dan wel een hele slimme want de instrumenten bevatten diverse microprocessoren en alles is aangedreven met klepjes en andere pneumatische voorzieningen. Het doet me denken aan een optreden van Pat Metheny onlangs die ook al een heel arsenaal aan instrumenten aanstuurt via zijn gitaarspel. Maar Godfried zegt me dat dit van hem is afgekeken. Je moet je vergewissen dat die instrumenten wel zo’n 25000 tot 75000 euro per stuk kosten, er steekt immers heel wat tijd in om zulks in mekaar te knutselen. Ook levengezellin Moniek Darge is aanwezig en er zijn portables achteraan opgesteld om het geheel van setup hier te coördineren. In het tweede stuk is het concept anders en dan speelt er een een live drummer maar geeft een operator achter de PC eveneens input naar de instrumenten. Al die instrumenten zoals de drums zijn voorzien van sensoren die interactief werken met de robots. Het lijkt me moeilijk om daar een plaat van te kopen, al is El Negocito dan het huislabel (uit Gent) voor alternatieve en improvisatiemuziek.. Er worden trouwens ook platen en LP’s verkocht aan de
ingang.
foto's Michel Proesmans
‘And now for something completely
different’ in het mooie Kraakhuis. Het publiek is er stil van deze
uitzonderlijke cellist, Ernst Reijseger uit Nederland. Op het eind
komt er dan ook een
staande ovatie en dat is wel verdiend. Een sterk staaltje van kunnen
op of met een cello. Dit is klasse. en er zit ook
melodie in, dat vind ik knap. Ernst speelt de cello als een gitaar of als
percussie-instrument. Ook heen en weer zigzaggend met de strijkstok is een
ware belevenis.
Hij is klassiek geschoold maar je kan dit best avant garde jazz noemen. Samen met
saxofonist Michael Moore en drummer Han Bennink richtte hij destijds het
Clusone Trio op. Reijseger schrijft verder muziek voor films en documentaires
en zijn
composities worden uitgevoerd door vermaarde muzikanten als celliste Larissa
Groeneveld en pianist Frank van de Laar. Ook geeft Reijseger af en toe workshops voor kinderen. Kortom, hij is
heel veelzijdig, speelt ook al met Derek Bailey. Door dit mooie spel heb ik
Fred Van Hove gemist met twee bassisten. Maar dit hier was van uitzonderlijke
klasse, geen spijt van dus !
foto's Michel Proesmans
Daarna gaan we naar een tussenniveau van het toegangsgebouw voor het Cheiron Trio.
Dit klassieke trio bestaat uit Valerie Vereecke op
klarinet, Eline Duerinck op cello en Alexander Vangaever op piano. Tijdens
Jazz and Sounds brengen ze ‘Bajadillas’ van Frank Nuyts. Ja, dit is genieten op je luie stoel. De
Gentse componist Frank Nuyts kennen we vooral voor zijn gedurfde neo-tonale
toonspraak en zeer persoonlijke verwerking van invloeden uit de zogenaamde
commerciële muziekgenres. De essentie van de muziek van Nuyts is de
stilistische veelzijdigheid ervan; de virtuoze manier waarop hij invloeden
uit verschillende sferen en genres bij elkaar brengt en ermee aan de slag
gaat. De vlotte mengeling van jazz, pop en klassiek is zijn handelsmerk. Je
kan het hier moderne klassieke muziek noemen.
foto's Michel Proesmans
Kort daarna begint een heuse improvisatie van pianist Alexandros Markeas en gitarist Mathias Koole op het gelijkvloers net onder waar het Cheiron Trio zonet speelde. En dit is wél echte pure improvisatie met soundscapes, moeilijk te vatten of te volgen ! Na het concert kijk ik in de piano en weet waarom hij zo totaal anders klinkt. Allerlei stukjes tape en plakband, balletjes enzoverder zitten tussen de snaren. De gitarist gebruikt soms een pedaal en allerlei dingen om de snaren aan te tokkelen, het lijkt me allemaal zeer geheimzinnig. De pianist speelt het belsignaal dat aangeeft dat het avondconcert van 22u00 nu gaat beginnen en dat zij d'er dus moeten mee ophouden. Het publiek stroomt nu door naar de concertzaal voor het avondstuk : ‘Remembering Weather Report’. De leider van de groep Miroslav Vitous speelde ooit nog als cellist bij Weather Report , maar ze brengen hier heel andere en meer eigentijdsere muziek dan in de gloriedagen van het vroegere succesvolle weather Report. Hier vanavond niet de fusion jazz en funk van toen en we missen het 'wow' effect want er is ook geen bis achteraf... In ieder geval zijn ze allen zeer goede muzikanten met aan drums Gerald Cleaver en aan de blazers Gary Campbell (saxofoon) en Franco Ambrosetti (trompet). Het eerste nummer lijkt me wat moeilijk maar daarna volgen heel acceptabele stukken en vooral de trompettist speelt als de beste. We horen ook de standard ‘Autumn Leaves’ in een eigen versie. Er komt toch nog wat funk door zoals bij Weather Report vroeger en er blijkt een software probleem geweest te zijn waarbij een knopje het niet deed volgens Virtous maar niemand merkte wat, erg kan het niet geweest zijn. Toch nog een fijn concert en gelijk de dag leuk mee afgesloten...
(Michel Proesmans)
foto's Michel Proesmans
Jazz & Sounds in Muziekcentrum De Bijloke Gent zon 28 maart
Concertzaal: Ellery Eskelin
Group
© Robert Lewis
Ellery Eskelin sax + Andrea Parkins toetsen en samples
+ Jim Black drums met Jessica Constable zang + Philippe Gelda piano
Ellery Eskelin organiseert wel vaker een
ontmoeting en samenwerking met het duo Jessica Constable en Philippe Gelda,
een eigenzinnig duo, de dame singer songwriter, de heer toetsenist. Op het
podium resulteert dat in een improvisatieoefening waar liederen van Jessica
in binnensluipen. Het samenspel dat zo ontstaat klinkt echt als de fusie van
twee projecten: als enkel de instrumenten van het Eskelin trio klinken,
horen we moderne impro-jazz; komen de stem en de piano erbij, dan schuift
het geheel in een nieuwe dimensie.
Jessica gebruikt .elektronische middelen
om haar stem te vervormen, waardoor stemgeluiden klanken kunnen worden die
niet van een mens afkomstig lijken of de zang niet zou misstaan op de
geluidsband van een horrorfilm. Een film die vertelt over verliefdheid die
uitloopt op de horror en het ijle van extreme opvattingen over liefde. Of
misschien gaf de zang alleen maar op extreme wijze gestalte aan intense
momenten van verlangen en pijn in een liefdesrelatie.
Terwijl Ellery Eskelin, Andrea
Parkins en Jim Black als vertellers en vertolkers van aardse motieven
optraden speelden zij in op de spanningsboog die zich ontwikkelde. Langsheen
repetitieve lijnen ontwikkelden zich verschillende dynamieken, dialogen en
patronen. Philippe Gelda had zijn piano geprepareerd om ook de geest van een
kerkorgel te kunnen oproepen en het beeld te versterken van een huwelijk van
hemel en hel dat het aardse leven overschaduwt.
De sacrale en wereldse lijn mondden uit in
een geslaagde finale. Voor sommigen moeilijk te bevatten, voor anderen
fenomenaal sterk.
©John Cage
Intussen waren in de concertzaal ook
geluiden doorgedrongen van het performanceparcours. Op zondag stond
Schitterende Waanzin: John Cage’s Songbooks geprogrammeerd. Na de straffe
kost van het eerste concert hield deze jazzverkenner zich liever even op bij
een Installatie van het Kask en bij de platen- en CD-stand van Instant
Jazz...
Kraakhuis:
Wolter Wierbos
© persfoto
Wolter Wierbos is een trombonist met
wereldfaam die op zijn eentje indrukwekkend weet te improviseren. Langzaam
hief hij een intro aan die leek te vertrekken van het kloosterkarakter van
De Bijloke. De noten stegen langzaam op, Wierbos wandelde van bij de deur
naar voor naar het podium om ons mee te nemen voor een intense belevenis
van Heilige muziek. Van fijne stukjes trombonespel ging het naar een
schijnbaar spelen met loops die met sourdines van effecten werden voorzien,
een demonstratie van spelen met klanken en geluiden die je bij een trombone
niet vermoedt. Het blaasinstrument werd ontleed, gedeconstrueerd, onorthodox
bespeeld, weer in elkaar gezet en aldoor bleef de man blazen, ademhalen,
stappen zetten en de aandacht van het geboeide publiek vangen.
Concertzaal: Enescu re-Imagined
by Lucian Ban & John Hébert
Lucian Ban piano + John Hébert
contrabas + Ralph Alessi trompet + Tony Malaby tenor- en sopraansax +
Albrecht Maurer viool + Mat Maneri altviool + Nasheet Waits drums + Badal
Roy tabla & percussie
© Elmer Lemes/SielS Images
Het nieuwe festival sloot af met een
project voor jazzmuzikanten gebaseerd op de nalatenschap van George Enescu.
De waarde van deze Roemeense pianist, violist, componist, dirigent en leraar
kwam tijdens zijn leven niet altijd even goed uit de verf. Als componist
groeide hij geleidelijk. Gaandeweg ging hij klassieke stukken componeren in
de lijn van Roemeense folk zonder die te citeren. Gaandeweg liet hij
verschillende ritmes door en over elkaar heen vloeien, de melodie werd in
haar functie geërodeerd terwijl overgangen, bruggen en zijdelingse
uitwijdingen aan belang wonnen. Enescu ontwikkelde een eigen, vloeiende
harmonische taal.
Mettertijd meer en meer erkend als
ondergewaardeerd is de tijd nu ook rijp voor een jazzpodium. Lucina Ban en
John Hébert wisten een indrukwekkende groep jazzmuzikanten mee te krijgen in
hun arrangementen van stukken van Enescu. En het resultaat is heel fijn.
met humor, met vreugde tot
regelrecht plezier en een grote mate van professionalisme voerden de
verschillende muzikanten hun opdracht uit. Uiteenlopende lijnen pasten
wonderwel bij elkaar. Koperblazers, violisten, piano en ritmesectie
brachten samen en afzonderlijk hun vloeiende spel.
De vertolkingen en bewerkingen van
stukken uit de verschillende perioden van het leven van Enescu werden
een energiek en warm eerbetoon aan zijn oeuvre.
Jeroen Van Herzeele Quartet - 'Da Mo'
'Da Mo',de titel en de rare illustratie op deze CD verwijzen op Google naar een Indische monnik,de vader van het Zen-Boedhisme...
Ik ben dit gaan opzoeken want nergens bij de schijf is er een tekst te vinden met eventuele uitleg, enkel de namen, titelnummers en vier
zwart-witfoto's van de muzikanten sieren de binnenkant van deze CD....Een beetje spijtig,toch?
Het eerste nummer "Litanie van de heilige maria"geschreven door pianist Fabian Fiorini,wordt ingeleid met een korte,zeer
weemoedige tenorsaxsolo van leider-saxofonist Jeroen Van Herzeele. Een zeer trage ballad, die soms lijkt stil te vallen en dan weer niet, met puntig pianospel van Fabian Fiorini, die langzaam versnelt, onder kundig basspel van de Franse bassist Jean-Jacques Avenel (bassist op vele platen van de betreurde Steve Lacy)."Song for Xero" wordt dynamisch ingezet door drummer Giovanni Barcella, gevolgd door een stevige Coltrane-intro van Jeroen Van Herzeele. Het nummer evolueert verder in pure Coltrane-Quartetstijl eind jaren zestig, krachtige militante freejazz met veel verve gebracht.'Psalm', ook hier Coltrane nog steeds aanwezig,is een fiere ballad,waar de piano vrij spel krijgt en ietwat vrolijk dialogeert met de triester klinkende tenorsax."De grote oostelijke zon" is een sterk muzikaal duel tussen piano en sax,met geweldige
sprongen in het ongewisse, magistraal improviserend zitten beide muzikanten elkaar op de hielen, een hoogtepunt. Met een snelle
inventieve bassolo van gastspeler Avenel wordt daarna John Coltrane's "Oleo" aangezet. Tenorist Jeroen Van Herzeele op zijn best,
hij heeft als niemand anders de boodschap van Coltrane begrepen, en brengt die op zijn eigen persoonlijke manier met veel energie over, duidelijk uitstralend op de medemuzikanten van het kwartet. Daarna is het in alle intimiteit stil...en begint langzaam de tweede ballade van pianist Fiorini "Suspendus-Hypnose"i ngetogen sluimerend, mooi. En toen werd ik meer dan verrast. Plots is daar de unieke stem van Irene Aebi, zangeres,violiste en weduwe van grootmeester sopraansaxofonist Steve Lacy, zingend in een nummer van Lacy,"As Usual". Zeer unusual en origineel gebracht, dit,very low gespeeld tenorspel vervangt de vertrouwde hoge sopraan
van Steve Lacy naast zijn vrouw Irene. Al een eeuwigheid grote fan van Lacy's muziek ben ik zeer blij met dit nummer. Langzaam maar
zeker wordt eindelijk het belang van de muziek van Steve Lacy ook door de jongere generaties ontdekt en wordt zijn muziek meer en meer
gespeeld overal ter wereld. Goed zo! Dat de wegen van componist Jeroen Van Herzeele ondoorgrondelijk maar rijk zijn bewijzen de twee laatste improvisaties "Da Mo crosses the river" en "Impro" die duidelijk een andere richting inslaan naar nieuwe vrijere wegen.
Laat dit duidelijk zijn,dit is niet een CD, zo van : nu ga ik rustig een boek lezen en zet deze CD op in de achtergrond,vergeet het maar !
De muziek van 'Da Mo' is te rijk en complex en eist uw volledige luisteraandacht ! Aanrader !!
Kris Vanderstraeten
Bender
Banjax Hnita Jazzhoeve 24 April - concertverslag
Zeer te spreken over deze very hot band ! Verleden jaar nog gezien en gehoord in de Mechelse JaZZZolder alwaar zij tot het beste behoorden van wat daar in 2009 werd voorgeschoteld. De uitbreiding met een tweede tenorsax (Nicolas Kummert) naast een erg bezielde Erik Bogaerts kan niet meer dan een succes genoemd worden. De twee blazers voelen mekaar aan , dialogeren, vullen in en aan en complementeren mekaars partijen.Ook nu haalt Nicolas zijn shouts tijdens het spelen boven en zingt, vocaliseert lijkt beter, bovendien ook nog tijdens wat nummers. Geen of weinig tussen- of bindteksten dus blijft het raden naar de titels van de gespeelde nummers (de myspace noemt bvb. 'Bloemkool voor Theo', maar d'er zitten aardig wat nieuwe nummers bij ook). Die bewegen zich van romantisch en zeer poëtisch als een klaterend beekje of een zeebries tot cruisin' over the highway en sommige songs halen je zelfs helemaal van de wereld en voeren je ballongewijs op wolkjes boven het aardse...'t is maar om te zeggen dat het muzikaal gebodene, allemaal eigen nummers ! weer erg mooi was en het ongeduldig wachten wordt op een plaat, waarvoor nog geen directe plannen bestaan. Meester pianist Christian Mendoza bleef tijdens de eerste set opvallend op de achtergrond maar vouwde sprankelend de blaadjes open tijdens de tweede helft en mocht na het concert van o.a. Chris Joris felicitaties ontvangen. Een extra pluim bovendien voor de ritmesectie met een hardwerkende bassist Axel Gilain ( aan de gelaatsuitdrukkingen te merken was het weer 'nijg afzien') en drummer Stijn Cools, allebei zeer sterk musicerend, of was het uitmuntend ?
Een uitzonderlijke avond werd het alweer op het Heistse platteland, op een prachtige voorzomerse avond.
Winus
Bender Banjax, eind
2009 in de Mechelse JaZZZolderkapel
'Bender Banjax', 'k weet begot nog niet waar de groepsnaam voor staat, maar voor mij is dit dé jazzband die het in een nabije toekomst hélemaal gaat maken, see them !
Nicolas Kummert tenorsax & stem +
Frederik Leroux gitaar, baritongitaar + Nicolas Thys elektrische bas & stem
+
Sound Tracks oogt en klinkt als
een reisverslag naar een stuk Amerika dat lang niet zo’n aantrekkingskracht
uitoefent op jazzmuzikanten als New York dat doet.
Deze CD bezingt uitgestrekte
landschappen, verre einders en onduidelijke grenzen. Laat tijd een delicaat
en rekbaar begrip zijn,
Luister bvb eens naar 'Petit
Simon Millionnaire'…
… A man wanders out of the desert not
knowing who he is. His brother finds him, and helps to pull his memory back
of the life he led before he walked out on his wife and son four years
before… . Tot zover zeer summier de synopsis van ‘Paris, Texas’, de
road movie van Wim Wenders uit 1984. Harry Dean Stanton speelt er de rol van
zijn leven en de soundtrack van Ry Cooder (http://www.youtube.com/watch?v=Fbr3MDI1QLc)
zal voor eeuwig in ons geheugen gegrift blijven.
Maar hoe goed en hoe beklijvend die sound track ook mag
zijn, hij is perfect in te ruilen voor de ‘Sound Tracks’ van de Yves Peeters
Group. Die moeiteloos dezelfde sfeer oproepen, en door inventievere
composities en betere musici zelfs zonder prentjes zorgen voor (day)dream
calls…
Opener en afsluiter (epilogue) ‘New Mexico’ van Nic Thys
bepaalt meteen de sfeer en de toon van de Sound Tracks. Als je ze
oppervlakkig beluistert lijken ze goedkoop romantisch maar ze zijn in wezen
stuk voor stuk fijne en subtiele composities.
‘Moeniworrienie’ (Zuid Afrikaans voor ‘trek het je niet
aan’?) van Yves zelf grijpt voor een eerste keer naar de keel. Gitaar en
tenorsax improviseren rondom het thema dankzij de strikte regie en sturing
van zowel de drummer (of is het percussionist?) als de intense baslijn
van Nic. Frederic Leroux bewijst nog maar eens dat Philip Catherine
niet het enige uitzonderlijke Jazz-Gitaar talent is in ons landje en Nicolas
Kummert demonstreert zijn uitzonderlijke frasering in combinatie met
stemgeluiden. Voor wie hem nog niet bezig zag, een absolute aanrader. Het
betreft een uitzonderlijke techniek en vooral: het is nooit overdone.
Nicolas gebruikt zijn kunstje enkel als het aansluit en past bij het thema.
Je weet niet wat je ziet. En hoort.
‘Billy Pilgrim’ van Frederic Leroux en Jacob Ampe heeft
een bijna klassieke popsong opener, vettige gitaarsolo incluis. Drums en
tenorsax geven wat lucht en Nics’ elektrische bass stuwt headbangend verder.
Clichés genoeg en toch een gevoelig rockjazz nummer met een fijn thema dat
kleeft.
‘Lifeline’ sluit naadloos aan bij de andere Thys-nummers
en vormt de aanloop naar het absolute hoogtepunt van deze plaat ‘Petit Simon
Millionnaire’. Nu al een legendarisch nummer dat neuriënd inzet met Kummert
en Thys die meteen het thema aangeven. Drums en gitaar vullen geleidelijk
aan en het nummer groeit uit tot een gewaagd en geslaagd vocaal en
instrumentaal geheel. Kummert zingt-blaast-kreunt het geheel naar een korte
maar intense catharsis. Nadien gaat het in omgekeerde richting weer
geleidelijk aan naar waar het nummer begon. Zo mooi en zo ontzettend
origineel hebben we ze nog niet veel gehad.
Even bekomen dan met ‘Slow Beauty’, ‘Ritual’ en ‘After
Life’. Trage romantische nummers van de hand van Yves Peeters. Ritmesectie
die op zijn Afrikaans aangeeft en bewaakt, weer Kummert die zijn gang mag
(kan) gaan, weer dat samenspel met de gitaar van Frederik Leroux. Niet vies
van wat elektronisch effect maar nooit erover, altijd gevat en weer helemaal
in de road movie sfeer.
Wij kozen eerder als begeleidend sample voor 'Moeniworrienni' dat representatief is voor de ganse plaat en bovendien het voordeel heeft dat het een compositie is van Yves zelf...
De Singer, vrijdag 7 mei 2010
© Mike Reed website
Greg Ward, altsax + Tim Haldeman,
tenorsax + Jason Roebke, contrabas + Mike Reed, drums
Mike Reed’s avontuur van het onderzoeken en heruitvinden
van de Chicago jazz scene circa 1954-1960 is de moeite waard gebleken. Het
herontdekken van de periode waarin vaandeldragers van de AACM avant-garde in
Chicago opgroeiden heeft behalve hemzelf en zijn vierkoppige band ook oudere
grote namen geïnspireerd, zoals Art Hoyle en Julian Priester bvb. In
Rijkevorsel mochten we de kern van het project aan het werk zien.
In de lijn van de dominante hard bop van het tijdvak
1954-1960 kregen we heel wat straight ahead swingende jazz voorgeschoteld.
Openen met 'Status Quo' van John Neely zoals Clifford Jordan en John Gilmore
op hun 'Blowing In From Chicago' uit 1957 zette meteen de toon voor de eerste
drie nummers. Snel boppend, graag dansende benen plagend volgde 'Pondering'
dat John Jenkins in datzelfde gezegende jaar opnam met Jackie McLean. Dat
bleek een hint te bevatten naar meer Alto Madness, want vooral altist Greg
Ward zou zich tijdens dit concert uitermate begeesterd en beweeglijk tonen.
Een eigen nummer van bassist Roebke in de lijn van de snelle jazz van toen,
waarin Johnny Griffin de reputatie had van snelste tenorsaxofonist, sloot
het eerste drieluik af.
Gaandeweg kwamen dan uitdrukkelijker elementen in het stuk
voor die we met Chicago jazz mogen associëren, nl blues en free jazz.
Behalve swingende stukken die nog refereerden aan de oudere jump en r&b
tradities kregen we momenten van improvisatie met fijne en scherpe geluiden.
Rauwe en zurige klanken passeerden in zowel tragere als snellere tot
kolkende stukken, meestal rechtlijnig ritmisch ondersteund met bas en drums.
Ward stal dan wel de show met zijn draaiende linkerbeen en halfdansende lijf
en leden, zijn bedachtzame collega Haldeman op tenor bood fijne aanvulling
en tegengewicht en kwam ook uitermate geïnspireerd uit de hoek.
Behalve de eerder genoemden werden met oude en eigen
composities oa nog Ira Sullivan en Wilbur Campbell geëerd alsook Sun Ra,
vanuit dat hedendaags perspectief dat meer dan notie heeft van de tweede
helft van de jaren 1960 en van geïmproviseerde muziek. Zoals het dit project
betaamt keerde de focus steeds vrolijk terug naar de Chicago speelstijlen
van de late fifities. Een hartverwarmende avond viel zo de aanwezigen ten
deel en 'Lost and Found' was dan ook een treffer als bis.
Hnita-Hoeve op maandag 10 mei 2010
Donny McCaslin, tenorsax + Scott
Colley, contrabas + Antonio Sanchez, drums
Toen Peter van de Hnita-Hoeve het trio van het station
afhaalde en Donny McCaslin zei hoe nieuwsgierig hij was naar die plek waar
hij al veel over had gehoord, was Donny wàt verbaasd dat hij in 1984 met z’n
high school band al een keer in de Hnita-Hoeve had gespeeld. De herinnering
kwam geleidelijk terug; de anekdote vormde een charmante en ietwat
vertederende inleiding tot het optreden. Zowel bij Peter als bij Donny legde
het een lieve en dankbare uitdrukking in hun glimlach en ’t gezicht.
Wat volgde waren weinig woorden en veel heerlijke muziek.
De drie topmuzikanten schoten met een vaart uit de startblokken. Met snel en
krachtig spel en fascinerende wendingen als om te bevestigen dat de
verwachtingen hier hoog gespannen mochten zijn. Dat we gedurende twee sets
een hecht supertrio te horen zouden krijgen. Wat helemaal het geval was.
Hoe deze drie samen routes uitvouwen en hoe die leiden
naar een gemeenschappelijk doel wekt bewondering op bij liefhebbers, kenners
en collegae muzikanten. Met drie instrumenten weet dit trio een rijkdom aan
geluiden en verhaallijnen tot een bijzonder warm en levend geheel te
vermengen. Composities van Donny McCaslin willen wel eens beginnen als een
brand die uitslaat, na een poosje ergens weifelend nieuwe wegen zoekt en dan
weer verzengend oplaait. Of aanvangen als een verhaal dat meteen inzoomt bij
dansende vlammetjes die de omgeving verlichten waar mensen samenkomen voor
een avondfeest, elk met hun eigen verlangens, verwachtingen, littekens...
Zeker, er is ook pijn, er is harde blues, er komen keiharde wendingen voor
in de vertellingen van McCaslin, Colley en Sanchez, maar altijd keren
warmte, hoop en vertrouwen weer om de bovenhand te nemen.
Donny McCaslin is uitgegroeid tot een rasverteller en dit trio is de kern waarrond hij zijn laatste CD’s met een grotere bezetting opbouwde. Dit is de essentiële bezetting om het recente werk van McCaslin voor te stellen. Het is genieten van de afwisseling die deze muzikanten elk met hun instrument in één nummer weten te leggen en steeds de groove behouden, het verhaal vooruitduwen. Samen spelen zij sterke stukken waarbij zij ook apart op de voorgrond kunnen treden of met twee en zij schitteren, zij blinken uit... zij gaven de aanwezigen in de Hnita-Hoeve een onvergetelijk concert !
Danny De Bock
|
- persbericht -
|
||||||||||||||
|
W.E.R.F.
|
||||||||||||||
|
Het W.E.R.F.-label blijft na meer dan 15 jaar
incontournable voor de Belgische jazz. Vorig jaar nog ontving Bart
Defoort de felbegeerde Django D’Or voor zijn plaat ‘Sharing Stories
On Our Journey’ (W.E.R.F.072) en mocht Erik Vermeulen de
prestigieuze Klara Muziekprijs in ontvangst nemen voor zijn album
‘Live Chroma’ (W.E.R.F.075). Ook Bert Joris werd begin dit jaar
gelauwerd met de Vlaamse Cultuurprijs binnen de categorie Muziek.
Met diezelfde Bert Joris gaat W.E.R.F. dit jaar opnieuw in zee voor
een Cd-productie, die op 2 oktober exclusief zal worden voorgesteld
op het Jazz Brugge festival (www.jazzbrugge.be).
|
||||||||||||||
|
De CD’s worden op de festivals te koop aangeboden
maar kunnen ook rechtstreeks via de website van De Werf besteld
worden op
www.dewerf.be. In afwachting hiervan kan u deze zomer al terecht
op de diverse jazz festivals waar verschillende artiesten uit de
W.E.R.F.-stal zullen vertegenwoordigd zijn en waar met trots
enkele nieuwe releases in première worden gepresenteerd. |
||||||||||||||
|
zaterdag 26 JUNI 2010 20.00 – Hnita Jazz hoeve : CD opname Delvita group (BE)
foto van een jaar eerder, op/in de JaZZZolderkapel
We zakken af naar de Hnita Hoeve alwaar sinds woensdag Dré
Pallemaerts druk bezig is om de DelVitaGroup in te blikken . Wij voegen
vandaag ons applaus daaraan toe om zo een live CD mee samen te stellen. De
Hnita hoeve is bekend om zijn goede akoestiek en met Dré aan de knoppen kan
dat niet mislukken. Peter Anthonissen die de groep voorstelt benadrukt
nogmaals de spelregels die vandaag gelden: geen foto's tijdens het concert,
niet roken in de zaal en uitzonderlijk een rookverbod in de bar om wille
van de gevoelige dure apparatuur van Dré.
In de groepsnaam 'DelVitaGroup' herkennen we de namen : Del wat
staat voor de twee Delannoye brothers op sax en trombone en Vita , da's voor
de drummer Toni Vitacolonna. Het betreft hier vijf jonge muzikanten
die hun inspiratie uit muziek van Mark Turner, Dré Pallemaerts, Bill
Carrothers, Branford Marsalis en Jim Black halen maar ook halen ze wat
mosterd bij Coltrane en Wayne Shorter en d'er zit ook wat klassieks
bij van Debussy. Ze spelen eigen nummers met veel ruimte voor sfeerschepping
en improvisatie zoals in het eerste nummer van de bassist Janos Bruneel 'Vitabis'
noemt het en daarna volgteen swingend nummer waarin de pianist Bart
Van Caenegem (ook bekend van de Frivole Framboos) mooi voluit kan gaan aan
de Steinway. Uiteraard is er ruimte voor een ballad : 'One chance' is
het,van de hand van Steven met veel dramatische inslag om af te koelen.
Daarna krijgen we het lange 'Jip & Yang' dat mooi synchroon begint met
de twee blazers om na een climax weer tot rust te komen. Je moet goed de
nummers tot je laten doordringen en niet altijd de swing verwachten. Steven
wisselt tussen verschillende saxen en haalt zijn dwarsfluit uit in het
nummer 'Ducation' waarbij zijn broer de trombone met demper gebruikt. Het
nummer gaat over in wat poppy drumwerk en Steven gaat verder op de sax. Na
de pauze zien we Steven aan de basklarinet en een mooie trombone solo van
broer Peter volgt. Na elke solo klappen we vrolijk (voor op de CD
natuurlijk). Peter Anthonissen had ons daarvoor opgeroepen om ons na de
pauze zeker niet in te houden. Het lange nummer 'Youth' van Peter gaat over
in een superswing met leuke tempowisselingen. Daarna een ballade van Janos
Bruneel in het nummer 'My stones'. Dan volgt de eerste en enige standard 'What
is this thing called love', rustig ingezet maar daarna swingend als de
piano aanzet. Van drummer Toni horen we daarna het nummer 'Impact 'dat
bestaat uit verschillende delen. Het is trouwens één van de eerste nummers
van de groep destijds. Dit lange stuk begint rustig, gaat naar een rommelige
climax , even een dempende trombone er in , weer een poppy drumstuk in het
midden en daarna krijgen we zelfs swingende hardbob, een bassolo en in een
traag tempo eindigen de twee broers. Als bis volgt nog nog een keer 'Jip &
Yang', dit om technische redenen maar hier toch weer anders gebracht en
korter bovendien dan tijdens de opname eerder.
Kortom : 5 goede muzikanten,zeker van hun stuk en en om naar uit te zien, later mogelijks hier of daar op een festival. Benieuwd naar de uiteindelijke CD...
Michel Proesmans
MAANDAG 21 JUNI 2010 om 20.30 – Hnita Jazz hoeve : LAGE LUND/WILL VINSON QUARTET (N-GB-USA-LUX)
Lage Lund (gitaar)
Will Vinson (altsaxofoon)
Sean Fasciani (contrabas)
Paul Wiltgen (drums)
foto's © Rosaria Macri
De verwachtingen zijn hoog gespannen voor deze internationale band waarin Lage Lund (een Noorse New Yorker) aan gitaar speelt met de Engelse New Yorker Will Vinson aan de sax. Beide solisten worden begeleid door de Luxemburgse drummer Paul Wiltgen en de Amerikaan Sean Fasciani aan bas., zie hier de opstelling… We herkennen Will Vinson aan sax want hij was al eerder hier in de Hnita hoeve met gitarist Jonathan Kreisberg.Hij praat hier alles aan mekaar en probeert daarbij grappig te zijn. Het Quartet speelt meestal lange eigen nummers met heel af en toe ook een jazzstandard. De aftrap is het hier, in de Hnita hoeve, van hun Belgische en Franse tournee.
Het wordt een technisch zeer begaafd concert met hier en daar ingewikkelde schema’s. Maar niet echt onderhoudend en je vraagt je af wat er ontbreekt... Bijvoorbeeld : Lage Lund zegt helemaal niets en laat alle uitleg aan Will. We vinden dat de sax meer naar de voorgrond komt en wel zijn uiterste best doet maar de vonk springt niet echt over, ten minste nog niet in de eerste helft. Er is te weinig interactie tussen de muzikanten want ze hebben ook nog maar weinig samengespeeld, zo blijkt nu. Samen brengen ze nummers van hun recente CD's die ook te koop worden aangeboden. Als opener krijgen we 'the world through my shoes' naar de gelijknamige CD van Will Vinson. We kunnen het moderne jazz en neobop noemen met die krachtige en toch lyrische sax en de zachte donzige gitaar van Lage Lund. Van Lage horen we het nummer 'Worms' maar ook '12 beaten' met een erg leuke drumsolo. beide komen uit zijn recente 'Unlikely stories'. Will vertelt daarbij dat hij in België heeft beslist om definitief voor de sax te kiezen omdat je als muzikant dan tenminste bier kan drinken terwijl de ritmesectie dat niet kan tijdens het spelen. En inderdaad Will en Lage wisselen de Belgische bieren af. Dus we krijgen duidelijk ook meer vonken na de pauze: opzwepend drumwerk en mooie saxpartijen. De gitarist blijft echter altijd wat te sec en speelt zonder enige uiterlijke emotie. De mooie ballad 'You won't forget me' in duo van gitaar met sax geeft daarbij wel een leuke afwisseling.
Manager Gerry Tienen van het Criss Cross Jazzlabel beziet het goedkeurend vanuit het publiek. Op het einde krijgen we als toegift 'Autumn leaves' waarin de gitarist nu wel los komt en daarbij laat zien welke techniek hij wel in huis heeft. het lijkt Kurt Rosenwinkel of Pat Metheny wel en laat ons daarbij niet vergeten dat hij niet voor niets al eerder de fel begeerde Thelonius Monk prijs behaalde (in 2005) !
Michel Proesmans)
MAANDAG 19 juli - DINANT JAZZ NIGHTS 2010
We pikken er één dagje uit van
dit gezellige Dinant Jazz. Het populaire kleinschalige festival groeide dit
jaar zelfs uit tot een zesdaags gebeuren, zes dagen ‘echt’ jazzplezier met
grote namen in de tuinen van de Abdij van Leffe.
Peter van het festival dit jaar is Manu
Katché. Hij is één van de beste hedendaagse drummers die bij het ECM
label zit en die o.a. met Sting, Peter Gabriel, Joni Mitchell, Black Eyed
Peas, Dire Straits, Simple Minds gespeeld heeft maar ook met de beste jazz
muzikanten natuurlijk zoals Jan Garbarek, Michel Petrucciani, Tomasz Stanko,
David Sanborn, Richard Galliano, Marcus Miller, Al Di Meola.Een grote meneer
dus !
18:30
Till Brönner & Eric Legnini Trio
Till Brönner (trompet), Eric Legnini (piano),
Thomas Bramerie (bas), Franck Agulhon (drums)
Eric Legnini , de pianist uit Huy, hebben we hier al
vaak zien spelen op dit festival maar nu krijgen we de Duitse trompetist
Till Brönner erbij. Hij is één van de meest getalenteerde mainstream
trompettisten van Duitsland. Hij speelt o.a. met Dave Brubeck, Monty
Alexander en Tony Bennett en ook nog een hele hoop andere bekende zangers.
Zijn albums verkopen als broodjes en hij laat zich inspireren door bebop,
fusion jazz , pop en filmmuziek. Eric voorstellen hoeft niet meer denk ik,
hij kan ook hiphop en soul spelen maar zijn grote passie is toch wel de
jazz. En dit brengt hij hier vandaag. Hij houdt van groove, latin en swing
met nadruk op melodie en rijke harmonie.
We krijgen meteen een leuke groove op fender rhodes in het nummer ‘It could
happen to you’ maar op het einde van het tweede nummer valt de stroom plots
uit. Het is een serieuze panne van wel 23 minuten. Ze spelen eerst
akoestisch nog een nummertje verder,maar stoppen dan maar. Na de panne
vervolgen ze in het rustige Casa mauro’ en daarna krijgen we stevige
bebop in ‘In a second’ met stevige solo’s van piano en trompet. Ze kunnen
er wat van ! Daarna volgt het mooie ‘Estate’ met wat elektronische vibratie
op trompet à la Truffaz. Als toegift komt Manu Katché dan meespelen in het
nummer ‘Trippin’.Zo hebben we meteen twee drummers. En als tweede bis (want
het publiek wil méér na die panne !) krijgen we Stéphane Belmondo op trompet
er bovenop. Wat een feest, tot jolijt van het aanwezige publiek ! Belmondo
is hier immers een graag geziene gast op dit festival en bovendien is het
morgen zijn beurt op het podium.
20:30 PHILIP CATHERINE
QUARTET FEAT.
ENRICO PIERANUNZI, HEYN VAN DE GEYN & JOE LABARBERA
© foto Michel Proesmans
Philip Catherine (g), Enrico Pieranunzi (p), Heyn
Van de Geyn (b), Joe LaBarbera (dm)
‘Wat een droomkwartet’ , zegt presentator
Patrick Bivort.. Op gitaar krijgen we onze eigen Philip Catherine. Hij was
in 2005 aleens peetvader van het Dinant Jazz Nights Festival. Maar deze
keer is hij met de beste muzikanten gekomen met wie hij live ook zijn
laatste CD ‘live in Capbreton ‘ heeft opgenomen. Ongetwijfeld één van de
betere jazz CD’s van het jaar.
Wat leuk is het om Hein van de Geyn weer
te zien, bijna voor de laatste keer in België hier , voor hij ‘definitief’
een B&B gaat uitbaten met vrouw en kind in Zuid-Afrika... De pianist voor
vandaag is de lyrische Enrico Pieranunzi. Hij voelt zich zowel in klassiek
als in jazz thuis en speelde o.a. sonates van Scarlatti en heeft enkele
verdienstelijke jazz CD’s uitgebracht. De Amerikaanse drummer Joe Labarbera
is bekend van Bill Evans’ laatste jaren en als begeleider bij zanger crooner
Tony Bennett.
Ze starten met het leuke deuntje
‘Beatrice’ dat ook op de plaat staat. Daarna
volgen enkele rustige nummers met mooie bassolo en het aardige Speak low’
met lichte swing en piano solo als intro. Ook krijgen we ‘My funny
Valentine’ dat intussen iedereen wel tracht te spelen, en als toegift volgt
nog ‘Tenderly’. Mooi allemaal en dat voor een laaiend volle tent !
22u00
ELECTRIC QUARTET (zijpodium)
Glenn Magerman (tp), Nick Puylaert (p), Juan Manssens (b),
Diederik “Dmonkeyjazz” van Remoortere (dm)
Deze jonge band uit Antwerpen speelt op een zijpodium,
muziek in de trend van Miles uit de seventies, dus zijn elektrische
periode.’ Electric Quartet’ won Dinant jazz Nights in 2009 en werd derde op
de Blue Note Jazz wedstrijd in Gent in 2008. Als cadeau mochten zij dit jaar
dus weer spelen op Dinant Jazz Nights !
22u45 DAVID SANBORN TRIO FEAT. STEVE GADD & JOEY DEFRANCESCO
© foto Michel Proesmans
David Sanborn (sax), Steve Gadd (batterie), Joey
DeFrancesco (orgue)
David Sanborn uit Florida is al
64 jaar en heeft recent de CD ‘Only everything’ gemaakt als hommage aan de
soul jazz. Zijn begeleiders van vandaag zijn dezelfden van die CD :. We
hebben de brede Joey Defrancesco aan het orgel en de meester drummer Steve
Gadd, hier aan de ‘batterie’. Met dit virtuoze drietal kan het
slotconcert van vandaag niet beter eindigen. Sanborn is een gevierde
sessiemuzikant net als Steve Gadd en die spelen op duizenden platen mee. De
laatste jaren neemt Sanborn meer risico’s maar vandaag brengt hij een
hommage aan Ray Charles, Hank Crawford en David “Fathead” Newman. Samen met
zijn vrienden muzikanten demonstreert hij het ware power trio ,hij speelt
met snijdende toon en soleert op autonome wijze op zijn altsax.
Als er één drummer is die bij iedereen tot
de verbeelding spreekt, dan is dat Steve Gadd wel. Hij speelt hard en
zacht maar steeds vlekkeloos. Hij speelde reeds met de allergrootsten
zoals Chick Corea, Herbie Hancock, George Benson, Ron Carter, Steps Ahead en
ook in de rock pop kennen ze’m van werk met Eric Clapton, Stevie
Wonder, Paul McCartney, Aretha Franklin, Paul Simon…
Joey DeFrancesco werd sinds 2003 door de
critici en lezers van de Amerikaanse magazine Down Beat als de top-jazz
organist gekozen. Beïnvloed door Jimmy Smith probeert DeFrancesco de
traditionele sound van de organ trios van de jaren ’60 met een bluesachtige
jazz gevoel te spelen.
Samen spelen ze o.a. ‘Baby won’t you
please come home’ en het bluesy ‘The Peeper’ van zijn inspiratiebron Hank
Crawford. Even later wordt het feesten in ‘Let the good times roll’ en wij
zingen en klappen gedwee mee. Een oud jazz nummertje krijgen we in ‘Basin
Street blues’.
Het CD titelnummer ‘Only everything’ is opgedragen aan David’s kleindochterje Genevieve. Daarbij speelt Joey gedempte trompet aan zijn rechterhand en orgel met de linkerhand. Een leuke trage blues volgt in ‘I got news for you’ met zang van Joey. Die man kan toch van alles wat! Als verdiende toegift komt Manu katché er weer bij en deze duelleert mooi met Steve Gadd.
Michel Proesmans
Iedereen
is méér dan tevreden bij deze zeer geslaagde Dinant Jazzdag. Ook wij zijn
zeker terug op post volgend jaar en hopen een dagje meer te volgen dan.
Krijgt dus zeker bij edite 2011 een vervolg… !
Parkjazz
Kortrijk - zaterdag 3 juli 2010 – een impressie
foto Michel Proesmans
ParkJazz is het tweejaarlijkse
openluchtfestival in het Kortrijkse Begijnhofpark dat zijn eerste
editie kende in 1998. Het is van 2006 geleden dat ik er nog ben geweest.
In het begin is het dus even zoeken ondanks de navigatiehulp. Je kan kortbij
aan de Houtmarkt parkeren en dan is het nog een klein stukje wandelen. Mooi
en rustig gelegen.
Centraal staat de concerttent en daarnaast
een veld van tafels en banken met parasols. De nodige catering natuurlijk
met lekkere Afrikaanse en Mediterrane keuken. Opzij nog een tweetal
overkappingen voor DJ’s en muzikanten van het conservatorium.
Dit sympathieke festival houdt er
toegankelijke jazz op na en dit aan de goedkope prijs van 20 euro aan de
kassa. Daarvoor heb je dan drie concerten. In de festivaltent tref je een
clubsfeer met tafeltjes met daarop kaarsjes en aan het plafond wat lampen
voor de nodige sfeer. Een goed geluid daar in de tent met links en rechts
twee videoschermen zodat je alle details mee hebt.
In het begin van het eerste concert is het
iets te warm in de tent (het was gelukkig droog en minder warm dan gisteren
met die 35°C!) Wel worden de zijflappen nu wat open gezet en zo verkrijgen
we wat meer verkoeling. Eric Melaerts en Jean Blaute presenteren op ietwat
ludieke wijze dit festival.
Bij het eerste concert krijgen we de
Belgische groep van de Limburgse Italiaan Alano Gruarin in een sterke
bezetting met Nic Thijs aan de bas, Lieven Venken op drums en vooral
trompettist Carlo Nardozza die schittert zoals Freddie Hubbard. Mooie
vlotte composities zijn het, maar tamelijk braaf gespeeld. Zeer melodisch
allemaal en licht verteerbaar. Zij brengen het mooie bluesy ‘State of mind’
en de rustige klassieker ‘When it’s sleepy time down south’. Een lyrisch ode
aan Bert Joris is niet ver weg. Alano heeft duidelijk de mosterd mee
gekregen van lesgevers Jan Vermeulen en Ron Van Rossum.
In de tweede set volgt het
intimistisch duo van de Nederlandse sterpianist Harmen Fraanje en Belgische
trots Philippe Cathérine aan de gitaar. We horen o.a. ‘Americo’ en ‘The
hostage’ van Philippe en vooral het mooie ‘Paris song’ van Harmen.
Harmen Fraanje maakte ook het nummer ‘Philip’ opgedragen aan zijn sterke
medemuzikant en ze genieten er allebei van Toch mis ik hierbij een drum. Het
publiek juicht enthousiast en krijgt de toegift ‘Over the rainbow’.
Iedereen is content, wij dus ook en trakteren ons op een stevig glas ‘Omer
bier’.
Als afsluiter komen de Cubanen voor wat meer vuur zorgen : Ramon Valle (piano) met Owen Hart Jr. (drums ) en Omar Rodrigues Calvo aan een 300 jaar oude bas (geleend uit de Porgy & Bess Club). Men had immers 20 bassisten in België gevraagd voor een goede bas te verkrijgen en toch weten de Nederlanders ons hier ook weer uit de nood te helpen ! (zo vernemen we van de organisatoren van Porgy & Bess die de ruim 50 jaar oude jazzclub in Terneuzen programmeren, daar waar waar ze die leuke zondagnamiddagconcerten geven). Het is ons hier vooral om de muziek te doen en voor ons begint de zomer nu met een Spaanse intro op de bas en het tempo gaat bij elk nummer de hoogte in zoals in ‘Sibony’. Ramon geeft in gebrekkig Engels wat uitleg bij de nummers: hij heeft het nummer ‘5 Sister’ gemaakt voor z’n vijf zussen, zo blijven ze allen tevreden. En verder horen we het gevoelige ‘Fabio’ opgedragen aan z’n nog jonge zoon. Ramon is snel als een wervelwind aan de toetsen en speelt percussief en zelfverzekerd, de drummer uitdagend. Je ziet dat ze er alle drie van genieten. Ze zijn goed op mekaar ingespeeld en ook de bassist komt sterk naar voren. Enthousiast publiek weer en we krijgen nog meer.
Alles is nochtans al vrij vroeg
gedaan ( rond half elf ’s avonds) en da’s goed, kunnen we na een koffie aan
het kampvuur weer bijtijds terug richting Mechelen.
Michel Proesmans
Brosella 2010 - een impressie
Mooi op tijd beklom ik de
heuvel aan het Atomium, waarachter het Brusselse groentheater verscholen
ligt, met bovenaan, onder de bomen een pleintje, verzadigd van allerlei eet
& drankkraampjes. De zon brandde, zodat iedereen schaduw zocht, ook in het
groentheater zelf, dat er nog een beetje verlaten bij lag. Alle stoelen nog
netjes op zijn plaats, de stoelendans kon beginnen.
Als opener een ‘tribute’ aan
Django, met eerst een groep rond Koen De Couter, waarna een Franse swingband
overnam en daarna allemaal nog eens tesamen op het podium en de foto.
Groepsfoto zonder Django, mooie opwarmer, maar met dit weer een meer dan
ongelukkige woordspeling. Geen potje gebroken, maar een mooie gezapige
familiereünie om U tegen te zeggen.
Het Royal Palm Stage werd
benomen door Hijaz & guests. Rond een oud een groep bouwen is een mooi idee,
maar de mogelijkheden zijn uiterst beperkt, ook al varieert men naar
hartenlust, met instrumentarium en bijkomende gasten. Maar eens temeer werd
ook deze groep gekozen wegens zijn randwaarde, als bruggenbouwer. Mooi,
mooi.
In het theater maakte Avisha
Cohen daarna zijn opwachting en raar maar waar, met wéér een oud speler.
Dezelfde trukendoos, hier met zang, soms ook gitaar en zeker niet te
vergeten een onwaarschijnlijke bas, voor vele jazzliefhebbers het hoogtepunt
van de dag. Cohen is een uniek geval met een uniek geluid, top of the bill.
Op het kleine podium Tricycle,
een buitenbeentje in de jazz, een randgeval, tussen jazz, folk & klassiek,
maar dan ook weer een opfrisser in het hedendaagse jazzwereldje. Ook zij
passen perfect in het vooropgestelde programmatiebeleid van de
Brossela-organisatie. Een brug tussen jazz, wereldmuziek en folk te vinden
binnen hun totale weekend programmering (zaterdag is hier folk-dag !). Een
mooi lichtjes verstillend optreden, al zouden enkele Franstaligen
mogen begrijpen dat luisteren & spreken elkaars opposanten zijn.
Pierre Anckaert met strijkers
deed mij aan Onzette denken, een Franse strijkers jazzformatie met, juist
geraden, elf leden ( maar spijtig genoeg heb ik alleen maar een copietje in
bezit ). Kamermuziek op maat van het groentheater, want bij zijn bouw in
1935, was dit theater voornamelijk voor klassieke muziek voorzien. Een mooie
symbiose, heerlijke zondagmiddagmuziek, liefst met een taartje en een kopje
thee er bij, bij gebrek daaraan heb ik mijn troost in een kriek van Boone
gezocht.
Weer bij het kleine podium
gekomen, liet Paduart zijn piano prachtig klinken, samen met enkel gasten
waaronder de zanger, Bai Kamara jr. en een Amerikaans tenor sax die ik niet
heb kunnen traceren, U zult het dus zonder naam moeten doen. Eindelijk jazz
’tout court’, geen oud’s, violen of accordeons, gewoon hedendaagse postbob,
tot… onze vriend Bai Kamara jr. het podium beklom, hij zong best mooi,
maar jazzy ? Nee, een beetje aan de soulkant, maar boeien kon hij niet,
sorry.
Daar ik al aardig moe was, de
maandag vroeg begon en ik nog een klein uurtje moest wachten op Roy Hargrove,
ben ik maar afgedropen, home sweet home.
En tussen haakjes, de zaak was
intussen voor de helft leeggelopen wegens dat stomme voetbal, pottekestamp
op het hoogste niveau in een verpauperd land, érg interessant.
Luque
Jubileum-editie The Hague Jazz drukbezocht
De vijfde editie van The Hague Jazz in het
World- Forum Convention Center is vrijdag- en zaterdagavond
door 23.000 muziekliefhebbers bezocht. Voor het eerst in vijf jaar was
een avond volledig uitverkocht. Op deze lustrumuitgave waren er 10.500
mensen op vrijdag en zo’n 12500 bezoekers op zaterdag.. Dat is een
record opkomst.
Wij waren er bij op de drukke
zaterdagavond. We zakten af met vier personen van Mechelen naar de jazzstad
Den Haag. Het is helemaal niet zo ver rijden, zo’n 1u45 min.
van links naar rechts : Leo, Miriam,Alain
en onze Proes
Aan de ingang maken we nog snel een
groepsfoto (voor 5 euro), maar we spelen niet echt natuurlijk. Het ziet er
wel funky uit.
Het jubileumjaar stond in het teken van
trompettist Miles Davis. Verschillende artiesten brachten een tribute aan 'de Miles'.
In de grote zaal treffen we trompetist
Wallace Roney die het gehele ‘Sketches of Spain’ van Miles brengt met het
grote Metropole Orkest olv Maria Schneider. Vakkundig en wat een scherpe
trompet van Wallace ! Hij kreeg de mosterd mee van zijn grote mentor Miles
Davis.
Aan de bekende trappen van het oude North
Sea staan grote portretten van Miles opgebouwd uit CD’s : heel fraai en
decoratief.
11 zalen…. Da’s moeilijk kiezen. Tussen de
zalen door is het van trap op en trap af en zo kom je langs zithoeken ,
platenrekken, schilderijen, foto’s, posters en veel kraampjes met gevarieerd
eten en drank. Allemaal gezellig maar wel duur. Het is veel drukker dan vorig
jaar. We geraken soms een zaal amper binnen.
We warmen ons verder op en grooven lekker mee op de funky band ‘Sven hammond Soul ‘ in de Nina’s Overnight zaal met een te laag plafond. Veel sfeer en leuke belichting.
Sven Hammond Soul is een feestelijk
rockende band waarbij stilstaan al snel onmogelijk blijkt. Een optreden van
deze groep is een sensatie van speelse energie en puur genieten van het
plezier dat de band uitstraalt.
Aan de rand hiervan leuk wat ruimte om af te
koelen en wat kunst te zien.
Daarna pikken we nog enkele nummers mee
van de band van Gino Vannelli. Vooral daar goede muzikanten en een stevige
drummer.
Onlangs verscheen van Gino Vannelli “Stardust
in the Sand”, een boekje met memoires en 13 volledig nieuw opgenomen tracks.
Na succesvolle optredens in Milaan (Blue Note) en Rome, introduceert Gino nu
“The Milan Project” in Nederland met oa Karel Boehlee op keyboards die de
dag voordien al Toots begeleide.
Daarna gaan we op tijd naar de grootste
zaal ‘Billie Holiday’s Inn’ voor de 40-jarige band ‘Kool & The Gang’. Dit is
nostalgie van de seventies met toch wel nieuwe zangers en gelukkig echte
blazers. Mooie act in een volle zaal. We stonden achteraan en konden alles
zien op groot scherm. De hits vliegen voorbij : 'Too hot', 'Misled', 'Joanna',
'She’s fresh', 'Hollywood Swinging' enz tot groot jolijt van het publiek.
We raken amper buiten voor wat frisse
lucht want het is nog hotter in ‘gare du Nord’ die we dan maar aan onze neus
laten voorbijgaan.
We bemachtigen daarna een zitplaats voor
het uitverkochte concert van ex Supertramp zanger ‘Roger Hodgson’. Grote
hits worden met veel overtuiging gebracht : 'give a little bit', 'Take
the long way home', 'Dreamer', 'Logical song' enz. Grote klasse.
Het is dus weinig jazz maar veel rock
met een vleugje jazz. Zo bereikt men een groot publiek. Gaan we met Middelheim en Gent Jazz dezelfde weg op ?
Proes (Michel P
Nathan Daems Quintet wint Jong Jazztalent
2010
Gent Jazz lokt 35.000 bezoekers en evenaart
publieksrecord van 2009
De twee festivalluiken van Gent Jazz lokten op 9
concertdagen zowat 35.000 bezoekers. Meteen een evenaring van het
publieksrecord van 2009 dat, ondanks een aantal annuleringen van artiesten,
niet in gevaar kwam. Organisator-programmator Bertrand Flamang bestempelt
deze editie als “sterkste ooit”, met als absolute hoogtepunt het concert van
de Chick Corea Freedom Band, die uitmondde in een historische jamsession à
la James Brown. Andere hoogtepunten waren volgens hem nog de concerten van
de Belgische saxofonist Pierre Vaiana; de Stanley Clark Band met een
glansrol voor de Japanse pianiste Hiromi; gitaarvirtuoos Pat Metheny; de
Portugese fado-zangeres en publiekslieveling Mariza, voor de derde maal in
Gent. Het publiek zelf ging in extase bij de concerten van het Oostenrijks
duo Krüder & Dorfmeister en bij de aanstekelijke ska-hits van de nog immer
razend populaire Madness.
Het optreden van Krüder en Dorfmeister -exclusief voor
België- maakte overigens duidelijk dat ook een nieuw en fantastisch publiek
zijn weg naar de Bijloke gevonden heeft. Volgend jaar viert Gent Jazz
overigens zijn 10e editie waarvoor uiteraard ook projecten en verrassingen
gepland zijn. Op deze editie kenden overigens enkele ‘special projects’ hun
wereldpremière. Zo verraste Vive la Fête met ‘Vive le Jazz’, de integratie
van jazz uit de jaren ’40 en ’50 in hun eigen muziek. En het ‘special
project’ van Trixie Whitley en haar New Yorkse gastmuzikanten (w.o. Marc
Ribot) maakte volop het vertrouwen waar als opmerkelijke en gesmaakte
festivalafsluiter 2010.
Festivaldirecteur Bertrand Flamang blikt dus tevreden
terug op het hoge niveau van de concerten en op de optimale festivalsfeer,
extra gevoed door het aanhoudend mooie weer. Overigens de eerste editie
sedert 9 jaar waarin de zon een prominente rol vervulde. Door de heraanleg
van de Bijlokesite werd het cateringplein verruimd waardoor het contact met
de muziek en het podium niet verloren gaat, waar men zich ook bevindt op het
terrein. De Bijlokesite reveleert zich nu zelfs nog meer dan vroeger als een
ideaal festivalterrein, zowel bij zonneschijn als bij
regen.
Jong Jazztalent
Op de laatste festivaldag werd ook
de winnaar bekend gemaakt van het Jong Jazztalent, een jaarlijkse wedstrijd
in het kader van Gent Jazz. De winnaar mag alvast de editie Gent Jazz 2011
openen en is ook verzekerd van een aantal concerten op andere festivals. De
jury, bestaande uit voorzitter Simon Korteweg, Giovanni Barcella, Bruno
Bollaert, Frederik Goossens en Mik Torfs, koos voor het
Nathan Daems Quintet
(zie foto in bijlage) "een groep waarvan zowel de
aanstekelijke, inventieve speeldrift als het spannend samen improviseren, de
grenzen overstijgt van het op zichzelf bekende genre". Vorig jaar nam deze
groep ook al deel. De jury schreef toen in zijn interne evaluatie: “Dit
kwintet bulkt van het jonge talent, maar moet nog groeien”. Nu bleek dit
ensemble boven verwachting aan die uitdaging gehoor te hebben gegeven. Het
quintet bestaat uit Nathan Daems (tenorsaxofoon), Fulco Ottervanger (piano),
Bart Vervaeck (gitaar), Sebastiaan Gommeren (contrabas), Simon Segers
(drums). Vanaf maandagochtend extra foto’s op de Gent Jazz media server. Het
Nathan Daems Quintet speelt overigens opnieuw tijdens de Gentse Feesten op
22 juli, net zoals de andere deelnemers dat doen op andere dagen, en dit op
het Emile Braunplein, in hartje centrum van 18 t/m 26 juli. Info:
www.gentjazz.com.
- Persbericht 12.07.10
Historisch concert en jam session Chick
Corea Freedom Band absolute hoogtepunt
Gent Jazz lokt 17.000 bezoekers
tijdens eerste festivalweek
Niettegenstaande de tropische hitte en het WK
Voetbal lokte de eerste festivalweek van Gent Jazz op 5 concertdagen
zowat 17.000 bezoekers. Traditioneel gaat het in die eerste week om
de mainstream en avant garde jazz, terwijl de week van 15 t/m 18
juli zich openstelt voor ‘cross over’ en ‘fusion’, of alle afgeleide
muziek met roots in de jazz. Organisator-programmator Bertrand
Flamang blikt alvast tevreden terug op het niveau van de concerten
en op de optimale festivalsfeer die, voor het eerst sinds jaren,
extra werd gevoed door een niet aflatende zon. Samen met een
verruimd en heraangelegd cateringplein zorgde die zon ervoor dat de
Bijlokesite zich -nog meer dan vroeger- reveleerde als de ideale
setting voor Gent Jazz. Zowel bij regen als bij zonneschijn
blijft het terrein immers gezellig, door de naadloze overgang tussen
het deels met spatiale zeilstructuren (Duvel Droomschip) overspannen
cateringplein en de halfopen festivaltent. De gratis jam sessions
die na middernacht worden ingezet in de middeleeuwse Trova-kelder
van het NH Hotel Belfort (naast stadhuis) kennen ook succes.
Vaak doen concerterende festivalartiesten daar nog een after show.
Uitkijken naar 2e festivalweek
Voor het 2e festivalluik van 15 t/m 18 juli worden ook minstens 17.000 bezoekers verwacht. Het wordt alvast uitkijken naar de Portugees-Braziliaanse avond met publiekslieveling Mariza (3e keer op Gent Jazz) en Gilberto Gil; naar het unieke reünieconcert en exclusief Belgisch concert van Krüder & Dorfmeister, voorafgegaan door vaste waarde Cinematic Orchestra; naar de aanstekelijke hits van de Londense
ska-formatie Madness; en naar 2 creaties die speciaal
voor Gent Jazz 2010 werden opgezet. Zo zal Vive la Fête verrassen met ‘Vive
le Jazz’, de integratie van jazz uit de jaren ’40 en ’50 in hun eigen
muziek. En het ‘special project’ van Trixie Whitley & guests (o.a. Marc
Ribot) belooft een opmerkelijke festivalafsluiter te worden. Ze resideert en
repeteert hiervoor een kleine week in Gent..
De voorbije hoogtepunten volgens de
festivaldirecteur
Op festivaldag 1 presenteerde de familie De Cauter met
enkele gastmuzikanten in primeur hun prachtige tribute CD aan Django
Reinhardt, gevolgd door een concert van Norah Jones dat kortweg ‘af’ was.
Op dag 2 maakte Pierre Vaiana (Django d’Or 2009) met een
gesmaakt concert duidelijk dat hij een nieuwe richting is ingeslagen.
Uitermate gelukkig was Bertrand Flamang met een zeer gedreven Ornette
Coleman, die als één van de peetvaders van de free jazz blijvend wordt
geassocieerd met die stijl, terwijl zijn band nu vaak schitterende grooves
door het tapijt van zijn muziek jaagt. Hij toert al enkele jaren met
hetzelfde repertoire en dat vertaalde zich op Gent Jazz naar een strakke,
gevarieerde en gedreven set.
Op dag 3 catalogeert Bertrand Flamang de Freedom Band van
Chick Corea als hét absolute hoogtepunt van de voorbije 9 festivaledities.
Niet alleen was er die onwaarschijnlijke gedreven, subtiele, speelse en
uitzinnige set, gebracht door het kruim van de jazzmusici. Maar net toen
iedereen dacht dat het concert naar zijn einde liep, stuwde het zichzelf
naar een historische, enthousiaste en spontane jamsession. Met artiesten die
aanvankelijk gewoon in coulissen stonden te luisteren en die zowel die dag
als de dag nadien optraden. Volgens B. Flamang was dit moment het mooiste
bewijs dat “Jazz een feest is, en sowieso op een festival”. De
muzikanten creëerden immers niet alleen voor zichzelf maar ook voor het
publiek unieke momenten waarbij ze uiting gaven aan hun ongebreidelde liefde
voor muziek in een overslaande relaxte houding. Even tevoren had pianist
Vijay Iver zich met zijn trio ook al gereveleerd als dé ontdekking van Gent
Jazz 2010.
Op dag 4 zorgde de Stanley Clarke Band voor een nieuw en
memorabel hoogtepunt. Bassist Stanley Clarke, gekend voor zijn fusion platen
en zijn uitgekiende licks, presenteerde nu een uitgebalanceerde en fris
klinkende set voor zijn verrassend samengestelde groep. Elk lid kreeg de
ruimte om zijn talenten te etaleren, met een speciale rol voor de
aanstormende en immer enthousiaste Japanse piano-ster Hiromi. Het
publiek veerde spontaan op toen de 88-jarige Toots Thielemans het podium
opkwam. Bij elk concert staat hij steeds garant voor een lach en een traan,
en ook nu maakte hij zijn publiek deel van zaligmakende, gevoelige en
weemoedige momenten. “Het blijft opmerkelijk hoe hij met enkele noten uit
zijn mondharmonica een volledig lied laat weerklinken, waarbij hij zowel
naar de oren als naar het hart grijpt”, aldus B. Flamang.
Op dag 5, tevens slotdag van de eerste festivalweek,
verraste saxofonist Odean Pope, als een van de protagonisten van de free
jazz, met een intrigerende set van pure old school jazz en hard bop, met
dank aan een ontketende Jeff ‘Tain’ Watts aan de drums. Het publiek
was meteen ook opgewarmd voor de Amerikaanse gitarist Pat Metheny. Na
diverse tournees met hetzelfde akoestisch trio waarmee hij enkele jaren
terug al te gast was op Gent Jazz, hoorde je duidelijk een evolutie in zijn
concertopbouw. Voor het eerst waren er meer akoestische dan elektronische
momenten ingelast, wat meteen ook de magische passages talrijker maakte. Net
als bij de Pierre Vaiana/Salvatore Bonafede band en het Vijay Iyer trio,
schreeuwde het publiek om extra bisnummers en veerde het respectvol recht
voor een oorverdovend slotapplaus. “Zowaar een fantastische en
waardige afsluiter van de eerste festivalweek”, aldus Bertrand Flamang.
- Persbericht 09.07.2010 -
SABAM Jazz Awards uitgereikt op Gent Jazz
Festival
Gisterenavond werden op het Gent Jazz Festival
voor het eerst de SABAM Jazz Awards uitgereikt. Pianist Fred Van Hove
ontving de SABAM Jazz Award binnen de categorie ‘Gevestigde Waarde’.
Aan deze award verbindt SABAM een geldbedrag van 10.000 Euro. De prijs voor
jong talent, de Jeugd & Muziek Jazz Award, ging naar bassist Janos Bruneel.
De Jeugd & Muziek Award wordt door SABAM en door Jeugd en Muziek ondersteund
met een bedrag van 5.000 Euro. Daarbovenop krijgt Janos Bruneel ook vier
dagen studiotijd in La Chapelle Studio’s aangeboden. Ook de Muze van SABAM
werd uitgereikt. Deze prijs wordt toegekend aan een Belgische
jazzpersoonlijkheid die omwille van zijn of haar verdiensten succesvolle
acties ondernomen heeft ter ondersteuning van de jazz. De prijs ging naar
Bernard Lefèvre, hoofdredacteur van Jazzmozaïek.
De Jury heeft met meerderheid van stemmen
besloten om de SABAM Jazz Award voor de Gevestigde Waarde dit jaar toe te
kennen aan pianist Fred Van Hove. In de eerste plaats kent de Jury deze
prijs toe voor de zuiver muzikale kwaliteiten van Fred Van Hove als pianist,
improvisator en groepsspeler. Evenzeer heeft de Jury de hoogste lof voor de
consequente manier waarop Van Hove over een periode van ruim 4 decennia een
uiterst virtuoze maar ook hoogst persoonlijke techniek heeft ontwikkeld op
zijn instrument. Vanuit historisch oogpunt wil de Jury zijn waardering
uitdrukken voor de pioniersrol die Fred Van Hove heeft gespeeld in het
ontstaan en de ontwikkeling van de improvisatiemuziek in Europa, en voor een
bij uitstek internationaal georiënteerde carrière. Ook strikt genomen
buitenmuzikale criteria (?) spelen een rol: met name de grote bijdrage die
de musicus heeft geleverd aan de erkenning van de improvisatie als
volwaardig auteursrechterlijk oeuvre. En zijn jarenlange engagement, samen
met de collega-musici van de Werkgroep Improviserende Musici, voor het
unieke Free Music festival in Antwerpen, voortgezet als Follow The Sound,
vandaag met Van Hove in de functie van erevoorzitter. Nog steeds blijven
deze verdiensten in eigen land sterk ondergewaardeerd. In die zin kan de
toekenning van de Prijs zeer gedeeltelijk ook worden beschouwd als een nog
te bescheiden correctie op de perceptie. Doorslaggevend is voor alles het
feit dat Fred Van Hove, de kaap van de 70 voorbij, vooruit blijft kijken;
dat hij steeds weer op zoek gaat naar nieuwe ontmoetingen en onbekende
speelsituaties, en daarbij de risico’s niet schuwt.
De Jury heeft unaniem besloten om de
Jeugd & Muziek Award toe te kennen aan contrabassist Janos Bruneel. Deze
27-jarige musicus onderscheidt zich volgens de jury door de volgende
kwaliteiten die een vruchtbare basis vormen en aanmoediging verdienen voor
verdere ontwikkeling:
-
Een grote instrumentale vaardigheid die
steeds ten dienste staat van de muzikaliteit;
-
Een ruime muzikale nieuwsgierigheid,
inzicht en veelzijdigheid die nu al een meerwaarde betekenen voor diverse
projecten van andere musici;
-
En, belangrijker nog, dezelfde muzikale
nieuwsgierigheid, inzicht en veelzijdigheid die Jonas Bruneel aanzetten tot
het ontwikkelen van verrassende eigen projecten.
Meer in het bijzonder waardeert de jury
de ambitie van Bruneel om zich stap voor stap ook als leider en componist te
ontplooien. Ondanks een aantal grote historische voorbeelden is dit voor een
contrabassist nog steeds geen voor de hand liggend gegeven.
De Muze van SABAM ging naar Bernard
Lefèvre als hoofdredacteur van het magazine Jazzmozaïek, het jazztijdschrift
van Muziekmozaïek. Lefèvre nam vorig jaar de fakkel over van de overleden
Luc De Baets als hoofdredacteur van Jazzmozaïek. De prijs kan dan ook gezien
worden als een aanmoediging voor Bernard Lefèvre om het werk van Luc De
Baets verder te zetten.
Gent Jazz Festival loopt nog t/m 18 juli op de
Bijlokesite te Gent.
De zon is gratis voor iedereen
Onder het motto ‘De zon is gratis voor
iedereen’ slaan het Gent Jazz Festival en een aantal van zijn partners de
handen in elkaar. Dit zijn enkele van de bijdragen die het festival levert
en helpt leveren om de voetafdruk van het festival van de kaart te krijgen.
Allemaal in de lijn van de filosofie dat, om in onze maatschappij op een
realistische manier en op lange termijn aan klimaatverbetering te werken,
dit steeds hand in hand moet gaan met het economische aspect. De
kernredenering van de befaamde groene economie dus. Dit alles zonder de win
op het maatschappelijk en sociale vlak niet uit het oog te verliezen.
Bertrand Flamang, voorzitter Jazz en Muziek vzw:
“In essentie zijn er twee parallelle acties:
-
· in België, voor gebruikers met minder economische kansen
Met onze presenting partner Ethias en nieuwe hoofdsponsor
Ecostream in de hoofdrollen. Via een nieuwe financieringsmodule die
deze partners samen ontwikkelden, kunnen een pak organisaties, scholen en
openbare besturen zich zonne-installaties veroorloven die anders nooit
mogelijk zouden zijn, en die bovendien een uitzonderlijk economisch
rendement hebben. Festivalbezoekers kunnen ook zelf een gratis
zonne-installatie winnen.
-
· voor landen met minder economische kansen:
Enkele vrienden sloegen eerder dit jaar de handen in
elkaar en richtten de vzw Ecofoundation op. Een vzw die als kernactiviteit
projecten helpt te realiseren in landen waar geen kansen zijn voor
hernieuwbare energie, maar waar deze ironisch genoeg net het efficiëntst kan
werken. De focus van deze vzw ligt in haar projecten op zon, water en
communicatie. Dit met verwaarloosbare overhead waardoor iedereen weet dat
elke euro integraal zal gebruikt worden voor de voorgestelde
projecten. Ecofoundation gaat als partner vzw zijn eerste stappen zetten
naar het brede publiek tijdens de zomerfestivals Gent Jazz Festival en Jazz
Middelheim. Op 7 juli de première in De Bijloke dus!
Het Ethias model
Ecostream & Ethias
denken aan de toekomst en voorzien openbare besturen, scholen en vzw’s van
een zonne-installatie zonder eigen kost!
Meer nog, er is zelfs een financiële
opbrengst verzekerd!
Door de speciale Ethias lening is het
zonne-energiesysteem direct eigendom van de klant, waardoor ook de opbrengst
van de groenestroomcertificaten en verkoop van de injectie-stroom
rechtstreeks naar de klant gaat.
Geen eigen financiële inbreng nodig en
geen borg! De opbrengst van de groenestroomcertificaten betalen de
lening af. Meer nog, de opbrengst is groter dan de lening!
Bent u lid of kent u iemand bij een school, vzw of openbaar bestuur en wenst
u zelf ook een gratis zonne-energieysteem?
Deponeer dan uw visitekaartje in de
Ecostream urnes op Jazz Gent of vul het
antwoordkaartje in die u kunt vinden in de programmaboekjes. Wij nemen
contact met u op.
Besluit de school, vzw of openbaar
bestuur een zonne-energiesysteem te installeren via de Ethias financiering,
dan maakt u kans op uw eigen 3kWP zonne-energiesysteem!
De wedstrijd
Hoe deelnemen?
U bent lid van een school, vzw, openbaar
bestuur of u kent iemand bij een school, vzw, openbaar bestuur.
Dan kan u ofwel uw visitekaartje
deponeren in de urne of u kan een deelnemingsformulier invullen met de
nodige gegevens en eveneens in de urne deponeren.
Wij nemen dan contact op met u voor
verdere informatie. Vervolgens nemen we contact met de school, vzw of
openbaar bestuur.
Wanneer de school, het openbaar bestuur
of de vzw besluit om een zonne-energie installatie te installeren via een
Ethias financiering en de realisatie wordt een feit, dan maakt u kans op een
3kWp zonne-energiesysteem voor uw eigen dak.
Contact Ecostream:
·
Peter Van Waes –
p.vanwaes@ecostream.be – Tel: 0473 17 03 57
·
Liesbeth Braeckman –
l.braeckman@ecostream.be – Tel: 050 71
51 01
·
Isabel Dewispelaere –
i.dewispelaere@ecostream.be
– Tel: 050 71 51 01
Meer over
Ecofoundation
De ‘schenk een zonnecel’ campagne heeft
de ambitie om groepen met minder kansen een hefboom te bieden door te
investeren in hernieuwbare energie (i.e. zonnepanelen). De zonnepanelen
worden aangewend om energie te voorzien voor sociaal relevante projecten
(scholen, watervoorziening, internet etc..).
Ecofoundation wil met deze structurele en
duurzame investeringen de lokale capaciteit van mensen ondersteunen en
versterken opdat zij beter kunnen ondernemen en hun lokale ontwikkeling meer
zelf in handen te nemen.
Ecofoundation is officiële partner van
Gent Jazz Festival, Jazz Middelheim en Jazz and Sounds.
·
Wat is het basismodel van ‘schenk een
zonnecel’ campagne?
-
Eén zonnecel kost 60 Euro .
-
Door minimaal vijf Euro per maand aan
Ecofoundation te geven, schenk je 1 zonnecel per jaar aan de campagne.
-
1 zonnecel is een duurzame investering
Profit: over een periode van minimal 20
jaar zonne-energie, m.a.w. een lange
termijn investering met duidelijk
rendement.
People: een investering in mensen die
terplekke de zonnepanelen installeren (onder begeleiding van een bevoegde
organisatie) en onderhouden. Bovendien dient de energie voor zorgvuldig
gekozen lokale projecten.
Planet: een investering in
milieuvriendelijke energie die aangewend wordt om de lokale capaciteit van
mensen te ondersteunen en versterken opdat zij beter kunnen ondernemen en
hun lokale ontwikkeling meer zelf in handen te nemen.
Klimaat
Energie opgewekt door het verbranden van
fossiele brandstoffen veroorzaakt CO² uitstoot. Energie opwekken via de zon
voorkomt CO² uitstoot. De CO² uitstoot die particulieren, organisaties en
bedrijven voorkomen door via Ecofoundation te investeren in zonne-energie
kan aldus in mindering gebracht worden van de CO² uitstoot die deze
organisaties en bedrijven veroorzaken (= slimme offsetting).
Aan bedrijven en organisaties biedt ecofoundation een dienst
aan waarbij zij gemakkelijk hun klanten/medewerkers kunnen laten deelnemen
aan hun ‘schenk een zonnecel’ actie en kan het resultaat van de totale CO²
inspanning (bedrijf + klanten/medewerkers) drastisch verhoogd worden. En het
bedrijf kan de CO² winst van de zonne-energie volledig in mindering brengen
van haar ecologische voetafdruk. (= slimme marketing/HR verbonden met
goedkopere CO² offsetting)
·
De besteding van de Zonnecellen
-
1/3de van de waarde van de zonnecel gaat
naar het licht (pv installatie)
-
1/3de gaat naar waterprojecten (Solar
water pompen)
-
en 1/3de gaat naar communicatie (computers
en internet).
·
Communicatie en opvolging
De schenkers worden via de
elektronische nieuwsbrief op de hoogte gehouden over het verder verloop van
de ‘zonnecel’. De zonnecel zal aan een project gekoppeld worden.
De schenker zal de realisatie van het project van dichtbij kunnen volgen.
Een greep uit de projecten
BENIN
Zonenergiesysteem voor een ziekenhuis, een publieke plaats
en een school in Za-Tanta
Projectkost: 16.500 €
TADZJIKISTAN
Zonenergiesysteem voor het ziekenhuis in Murghab
Projectkost: 25.000 €
TOGO
Opstart en uitbouw van een assemblagelijn
van zonnepanelen in regio Agou
Projectkost: opstartfase 15.000 € - Tweede fase: 21.000 €
FOUMBOT - WEST KAMEROEN
Energie voor de Banjou scholen en communicatie
Projectkost: 25.000 €
Info projecten: www.ecofoundation.be
Contact Ecofoundation: Frank Loosveldt -
frank.loosveldt@telenet.be - Tel: 0495 257 042
Persbericht 21.06.2010
Trixie Whitley met speciaal project exclusief op
Gent Jazz Festival deze zomer, ter vervanging van Black Dub
Trixie Whitley zakt op 18 juli dan toch af naar
Gent. Whitley zal er met een eigen project met guests het Gent Jazz Festival
afsluiten. Lanois raakte onlangs betrokken bij een zwaar verkeersongeval.
Door het ongeval werd de volledige Black Dub tournee afgelast, alsook het
optreden op 18 juli op de slotdag van Gent Jazz.
© Guy Kokken
Trixie Whitley is praktisch in de studio geboren. In 1987 kwam ze in Gent ter wereld, als dochter van de in 2005 overleden muzikant Chris Whitley. Het gezin verhuisde naar New York, waar ze veel tijd doorbracht met haar vader in verschillende studio´s. Trixie leerde tal van instrumenten bespelen, waaronder drums, gitaar, piano en werd bovenal gezegend met een fantastische soulvolle stem. Ze tekende net een wereldwijde deal met Jive records en verkocht bij haar vorige passage in België vlot De Roma en de Handelsbeurs uit.
Eerder kondigde het Gent Jazz Festival al namen aan als
Madness, Toots Thielemans, Ornette Coleman, Kruder & Dorfmeister, Pat
Metheny Group en Gilberto Gil.
Persbericht
12.05.2010
Ook Madness,
Gil Scott-Heron en Kenny Werner
Affiche Gent
Jazz 2010 compleet
De affiche van het Gent Jazz Festival
(7 t/m 18 juli, Bijlokesite) is nu compleet met namen als Madness,
Gil Scott-Heron, Soil & “Pimp” Sessions, Vive Le Jazz (het
nieuwe jazzproject van Vive La Fête), Cibelle, Odean Pope and
his All Star “Odean’s List”, Julian Lage Group, radioKUKAorkest
en Root. Eerder al werden de namen aangekondigd van Norah Jones,
Daniel Lanois’ Black Dub, Ornette Coleman, Kruder & Dorfmeister en Gilberto
Gil.
Het eerste festivalluik
verwelkomt dus op 10 juli de jonge gitaarbelofte Julian Lage terwijl
Toots Thielemans die avond afsluit als headliner met een ‘Special
Project’, geruggensteund door pianist Kenny Werner en gitarist
Oscar Castro-Neves. Het ensemble radioKUKAorkest rond Kristof
Roseeuw en een all star band van saxofonist Odean Pope, Odean Pope and
his All Star “Odean’s List” vullen de ontbrekende plaatsen in op 11
juli.
In het tweede
festivalluik zal de jonge excentrieke Braziliaanse Cibelle de
concertavond van 15 juli openen voor de reeds aangekondigde Mariza en
Gilberto Gil. Op vrijdag 16 juli beleeft Vive Le Jazz zijn
première als nieuwste project van de electropop groep Vive La Fête. Zij
openen voor The Cinematic Orchestra en Kruder & Dorfmeister. Root,
het Belgische trio rond toetsenist Dominique Vantomme, opent op 17 juli,
gevolgd door Gil Scott-Heron en de aanstekelijke Britse band
Madness. Op de laatste festivaldag zal de Japanse “death jazz” van
Soil & “Pimp” Sessions het publiek ongetwijfeld opwarmen voor Joe
Bonamassa en Daniel Lanois, voor wie zich nog hun zinderende finale
herinnert van 2 jaar terug op hetzelfde festivalpodium.
Info & tickets:www.gentjazz.com
Tickets
kosten 29 Euro per concertavond (excl. reserveringskosten), met uitzondering
van 7 juli (concertavond Norah Jones) waarvoor een ticket 42 Euro kost
(excl. reserveringskost). Een driedagenpas kost 73 Euro (excl.
reserveringskost). Tickets zijn reeds te koop via
www.gentjazz.com of via Fnac. Het
laatste festivalweekend valt opnieuw samen met het openingsweekend van de
Gentse Feesten.
|
Woensdag 7/07 |
|
Special
Night |
|
|
18.30-19.30 |
De Beren
Gieren |
|
|
20.15-21.30 |
DjanGo! 100 Years Django Reinhardt - A Tribute - |
|
|
22.30 |
Norah Jones |
|
|
|
|
|
Donderdag 8/07 |
16.30-17.30 |
Greg Houben
Trio |
|
|
18.30-19.45 |
Kurt Elling |
|
|
|
Uitreiking Sabam Jazz Awards |
|
|
20.30-21.45 |
Pierre Vaiana & Salvatore Bonafede ‘Itinerari
Siciliani’ feat. Manolo Cabras |
|
|
22.30 |
Ornette Coleman |
|
|
|
|
|
Vrijdag 9/07 |
18.30-19.45 |
Christian Mendoza Group |
|
|
20.30-21.45 |
Vijay Iyer Trio |
|
|
22.30 |
Freedom Band: Chick Corea, Kenny Garrett,
Christian McBride, Roy Haynes |
|
|
|
|
|
Zaterdag 10/07 |
18.30-19.45 |
Julian Lage Group |
|
|
20.30-21.45 |
Stanley Clarke Band feat. Hiromi |
|
|
22.30 |
Toots Thielemans ‘Special Project’ |
|
|
|
|
|
Zondag 11/07 |
16.30-17.45 |
radioKUKAorkest |
|
|
18.30-19.45 |
Jungle Boldie |
|
|
20.30-21.45 |
Odean Pope and His All Star “Odean’s List” |
|
|
22.30 |
Pat Metheny Group |
|
|
|
|
|
Donderdag 15/07 |
18.30-19.45 |
Cibelle |
|
|
20.30-21.45 |
Mariza |
|
|
22.30 |
Gilberto Gil “For All” |
|
|
|
|
|
Vrijdag 16/07 |
18.30-19.45 |
Vive Le Jazz |
|
|
20.30-21.45 |
The Cinematic Orchestra |
|
|
22.30 |
Kruder & Dorfmeister |
|
|
|
|
|
Zaterdag 17/07 |
18.30-19.45 |
Root |
|
|
20.30-21.45 |
Gil Scott-Heron |
|
|
22.30 |
Madness |
|
|
|
|
|
Zondag 18/07 |
16.30-17.45 |
Coaching Project Hogeschool Gent Conservatorium |
|
|
18.30-19.45 |
Soil & “Pimp” Sessions |
|
|
20.30-21.45 |
Joe Bonamassa |
|
|
22.30 |
Trixie Whitley Special Project |
Persbericht 06.04.2010
Uitreiking SABAM Jazz Awards op 8 juli
Ornette Coleman, Kruder & Dorfmeister & Gilberto
Gil op Gent Jazz Festival
Het programma van het Gent Jazz Festival (7 t/m
18 juli, Bijlokesite) wordt verder aangevuld met o.a. Ornette Coleman, Pat
Metheny Group, Gilberto Gil, Toots Thielemans, Kruder & Dorfmeister, Mariza,
Kurt Elling, The Cinematic Orchestra en Stanley Clarke feat. Hiromi.
Ook Christian Mendoza Group, Greg
Houben Trio, Pierre Vaiana & Salvatore Bonafede feat.
Manolo Cabras, Jungle Boldie staan op de affiche.
Eerder werden al namen als Norah Jones,
Daniel Lanois Black Dub en Chick Corea Freedom Band aangekondigd.
Op donderdag 8 juli worden op het Gent
Jazz Festival ook de SABAM Jazz Awards uitgereikt. De winnaar binnen de
categorie Gevestigde Waarde krijgt 10.000 euro. Voor de categorie Jong
Talent, in samenwerking met Jeugd & Muziek, is 5.000 euro voorzien.
Het prijzengeld wordt aangewend voor de verder uitstippeling van de muzikale
carrière van de muzikant. Naast deze twee prijzen reikt
SABAM ook de Muze van SABAM uit. Dit is een bijkomende award die wordt
toegekend aan een Belgische jazzpersoonlijkheid die omwille van zijn/haar
bekendheid en/of verdiensten succesvolle acties heeft ondernomen ter
ondersteuning van de jazz.
Net als vorig jaar organiseert het
festival gratis toegankelijke jamsessies die elke festivaldag plaatsvinden
vanaf 23u30 in de middeleeuwse Trovakelder van het NH Hotel Gent Belfort aan
het Gentse stadhuis.
De muziekwedstrijd ‘Jong Jazztalent
Gent’, een initiatief in samenwerking met brouwerij Duvel-Moortgat vindt
plaats aan de ingang van het festivalterrein. Dezelfde geselecteerde groepen
zullen ook een tweede maal optreden op het Emile Braunplein tijdens de
Gentse Feesten (17-26 juli).
Info & tickets:www.gentjazz.com
Tickets kosten 29 Euro per concertavond (excl.
reserveringskosten), met uitzondering van 7 juli (concertavond Norah Jones)
waarvoor een ticket 42 Euro kost (excl. reserveringskost). Een driedagenpas
kost 73 Euro (excl. reserveringskost). Tickets zijn te koop vanaf vandaag.
Tickets zijn verkrijgbaar via
www.gentjazz.com of via Fnac. Het laatste festivalweekend valt opnieuw
samen met het openingsweekend van de Gentse Feesten.
- Persbericht 12.03.2010 -
! Tickets vanaf nu beschikbaar
Norah Jones, Daniel Lanois Black Dub en
Chick Corea op Gent Jazz Festival
Gent Jazz Festival (7 tot
18 juli, Bijloke) maakt een eerste reeks namen bekend: Norah Jones, Daniel
Lanois Black Dub feat. Trixie Whitley & Brian Blade, Joe Bonamassa, Chick
Corea Freedom Band, Vijay Iyer Trio, De Beren Gieren en een hommage aan
Django Reinhardt.
Gent Jazz Festival ontvangt op 7 juli niemand minder dan
Norah Jones. Op deze ‘Special night’ stelt de Amerikaanse haar laatste album
The Fall voor. Verder die dag ook De Beren Gieren (winnaar van de wedstrijd
Jong Jazztalent Gent) en DjanGo! 100 Years Django Reinhardt A Tribute. Een
hommage aan Django Reinhardt van de familie Koen De Cauter, van wie
binnenkort ook de CD verschijnt op het W.E.R.F.–Label.
Vrijdag 9 juli sluit Chick Corea af met zijn Freedom Band
waarin hij geflankeerd wordt door Kenny Garret, Christain McBride en Roy
Haynes. Eerder die dag ook pianotalent Vijay Iyer met zijn Trio.
Op de slotdag, 18 juli, staat het blueswonder Joe
Bonamassa op het programma voor Daniel Lanois, die het festival afsluit met
zijn Black Dub project, samen met Trixie Whitley en Brian Blade.
Info & tickets:www.gentjazz.com
Tickets kosten 29 Euro per concertavond (excl.
reserveringskosten), met uitzondering van 7 juli (concertavond Norah Jones)
waarvoor een ticket 42 Euro kost (excl. reserveringskost). Een driedagenpas
kost 73 Euro (excl. reserveringskost). Tickets zijn te koop vanaf vandaag.
Tickets zijn verkrijgbaar via
www.gentjazz.com of via Fnac. Het laatste festivalweekend valt opnieuw
samen met het openingsweekend van de Gentse Feesten.
Vrijdag 9 juli op GENT JAZZ 2010 Gent Jazz een Feest !
18u30 Christian Mendoza Group
Christian Mendoza (piano), Ben Sluijs (altsaxofoon en
fluit), Joachim Badenhorst (klarinetten en tenorsax), Brice Soniano (bas),
Teun Verbruggen (drums, toys, effecten)
Uit het firmament van jazztalent bij Gent zien we dat
laatste jaren Christian Mendoza geregeld naar voor springen. Met Bender
Banjax toonde hij zich al een prijsbeest, met deze groep weet hij zich te
omringen met Belgische en Franse jazzmusici die al even aan de gang zijn met
het opbouwen van een stevige reputatie.
De jonge pianist speelde ahw een thuismatch en had dan ook
verschillende fans in de tent om hem de bejubelen. Door een iets
afstandelijker toeschouwer viel de set niet van begin tot eind héél
lovenswaardig uit. Terwijl de kwaliteit meestal hoog was, vonden we kleine
spelbrekers in het af en toe nog zoeken naar een sterke overgang en net niet
echt overtuigend klinken. Het ene stuk staat al steviger op poten dan het
andere...
Niettemin. Christian Mendoza heeft geen ongelijk dat hij
‘zijn’ set helemaal met eigen composities wou vullen, want zijn groep is er
de groep naar om zowel sterk te vertolken als te improviseren. De stukken
die Mendoza schrijft passen helemaal in de tijdsgeest van jazz die binnen en
buiten het genre invloeden vindt om mee te spelen en te gaan creëren, zoals
klassieke muziek en rock bijvoorbeeld met gevoel voor eenvoud en zin voor
complexiteit. Zo denken we bvb graag aan zijn canonstudies die ahw
uitnodigen tot associëren in een spectrum zo uiteenlopend als gaande van
folk tot drum ‘n’ bass.
Mendoza kan snel en fris op de voorgrond treden, maar is
een dankbaar teamspeler die de anderen graag ruimte en vertrouwen geeft. Dat
zijn die natuurlijk waard. Badenhorst en Verbruggen leken de mannen in
topvorm, met sierlijke en krachtige tekeningen. Verbruggen legde veel en op
hoog niveau variatie in zijn spel en Badenhorst haalde weer eens verbluffend
uit met zijn circular breathing. Het was evenwel schijn dat Soniano en
Sluijs misschien niet in zo goede vorm verkeerden. Zij toonden zich vooral
sterke steunpilaren, maar als de kans er was toonden ze hun bloedvorm. Toen
de geest van Dolphy en Coltrane werd opgeroepen pakten de blazers uit met
intrigerende vogelschreeuwen en haalde Sluijs heerlijk en fors uit. Dat was
zo’n uitschieter om bij te stellen dat de inhoud en het gevoel zeker niet
ondergeschikt waren aan de vorm.
20u30 Vijay Iyer Trio
Vijay Iyer (piano), Stephen Crump
(bas), Marcus Gilmore (drums)
Als het er om gaat hoge toppen te scheren, dan kan een
jazzliefhebber wel eens een oor te luisteren leggen bij Vijay Iyer. De man
is bovenmatig ingenieus en een ware kameleon. Hij kan op een podium met
Wadada Leo Smith zitten improviseren zonder aan de klankband te verknippen
en herplakken en mee de erfenis van Bitches Brew, de jaren van fusion zowel
als free jazz eren. Hij kan samen met Rudresh Mahanthappa hun Indische roots
uitleven op basis van kennis, kunde en telepathie. Hij kan met Fieldwork de
meest moderne complexe grootstadjazz spelen. Hij kan met zijn trio inspelen
op het publiek van het moment. In De Werf in Brugge was dat voor een select
publiek twee sets die veel van de concentratie van het publiek eisten. In
Gent was dat een toegankelijker plukken uit het repertoire dat hij samen met
Crump en Gilmore bij elkaar speelt. En dat bestaat uit eigen composities die
stralen van meeslepende lyriek die boogt op jazz en klassieke muziek (bvb 'Desiring'),
maar ook vlotte stuwende stukken die jazz, rock, rap en hip-hop samen in
nieuwe vormen gieten, als nog eigen versies, odes aan helden uit de
verschillende muziekgenres die zij schatplichtig willen zijn.
Op deze vrijdagavond waren de expliciet geëerde helden
Stevie Wonder, Michael Jackson ("Human Nature" dat Miles Davis ook nauw aan
het hart heeft gelegen), Julius Hemphill en Andrew Hill. Genoeg stof voor
een avontuurlijke show, een set die zowel het brede publiek als de wat meer
verlangende jazzcat bedient, inderdaad. Met in het midden op het podium het
warme kloppende hart in de vorm van de bass. Rechts de drummer die vaak
mechanisch machinaal ritmisch speelt. Links de piano die de lijnen uitzet
voor het muzikale spel tussen mens en techniek. Niet iedereen vindt er even
makkelijk de ziel, de soul, de liefde in terug, maar de liefde voor hun
instrumenten en de zin voor team work moet ook voor die toeschouwers
duidelijk zijn geweest. Met geweldige kracht en zelfvertrouwen dat is
gegroeid in jarenlange samenwerking speelden deze drie muzikanten een
gevarieerde set en solliciteerden ze expliciet naar opnieuw een plek op een
volgende affiche van Gent Jazz.
Dan hebben ze misschien ook weer een verrassing in petto.
Die lag nu bij drummer. Na een lange drumsolo, de finale van hun concert,
solo die uitging van een primitieve basis en daar meerdere tribale en
mechanische lagen aan toevoegde, stelde Vijay kompaan Marcus voor als
kleinzoon van... de drummer van de volgende band !
22u30 Chick Corea Freedom Band
Chick Corea (piano), Kenny Garrett
(altsaxofoon), Christian McBride (bas), Roy Haynes (drums)
Chick Corea kwam op en liet niet na eerst het Vijay Iyer
Trio te prijzen, die hij verfrissend vindt. Maar natuurlijk wou hij dan zelf
wat doen en zette hij zich aan de piano. Wat volgde was een warme set die
zich inschreef in de nalatenschap van de bebop. Een heerlijke set van
standards die de warme invloeden van latin en de schurende van free jazz
niet ongenegen is, maar vooral op eigentijdse wijze schoeit op de oude leest
van Charlie Parker en Thelonious Monk. Chick Corea bracht er muzikanten voor
samen die daar ervaring mee hebben. De drummer, opa van, die die tijd als
jongeling had meegemaakt. De anderen, de jongere, hebben ook al jaren iets
met tributes to bebop.
Oude helden of titels noemen was er evenwel niet bij. Een
eigen stuk van Corea dat intussen ook al lang tot de standards behoort was
er natuurlijk ook bij. Maar het ging allemaal en helemaal om de muziek, het
samenspel, het aangeven, soleren, elkaar loslaten en weer vinden, samen als
een hecht geheel klinken... En dat lukte deze gerenommeerde vier perfect en
probleemloos. Vier vijfsterrenspelers samen vormen niet gegarandeerd een
superkwartet, maar deze Freedom Band is dat duidelijk wél. De sfeer zat er
dan ook goed in, zowel op het podium als in de zaal. Elke standard duurde
langer dan je op het moment besefte en plots was het einde in zicht, het
slot van het concert.
Toen was het zover. Roy Haynes werd de gevierde muzikant
van de avond. De 85jarige drumt nog altijd met hart en ziel, begeesterd en
inspirerend, krachtig en trefzeker. In de finale van het optreden ging hij
nog uitgebreid soleren. En was toen completely in voor een feestje. “Get
up!” riep hij, “get up” en dan “Get down’’. Christian McBride die wat heeft
met funk en hip-hop en er als een rapper bij stond en Kenny Garrett die niet
minder plezier kan vinden in funk waren meteen mee en staken een James Brown
hommage in gang die James Brown alleen maar breed zou kunnen doen lachen en
dansen! “Roy Haynes!” was nu evenwel het codewoord, naast slagzin “Stay on
the scene”. En feesten deden ze. Chick Corea ging aan de drums terwijl
Haynes rapte, Garrett rapte en in zijn sax blies. Kleinzoon Marcus Gilmore
kwam er bij, van de Sanley Clarke band kwamen de Japanse pianiste Hiromi en
drummer Ronald Bruner Jr er bij, Vijay Iyer nam een paar pics en ging ook
weer mee piano spelen, Stephan Crump nam de contrabas van McBride... en nog
drie kwartier lang klapten en shaketen de mensen in de tent lustig mee. Gent
Jazz een FEEST, je maakt het zo warm en spontaan niet elke avond mee, maar
kermis kan het ook niet altijd zijn hé.
Zaterdag 10 juli - gevarieerde
Jazzdag Gent
Op deze ietwat bewolkte
tropische dag komen we via de blauwe loper op het nieuw ingerichte veld met
centraal de houten tafels en stoelen onder een grote overkapping en daar
rond in een halve cirkel de nodige catering, CD shop en infostands. De
vertrouwde Mark Sound is er niet meer en er staat nu een andere (duurdere)
platenboer. De toiletten staan wat dichterbij maar daar is de prijs
dezelfde gebleven. En met deze warmte zal er veel vocht vloeien. De eerste
verkoelende druppels vallen uit de hemel als Julian Lage eraan gaat
beginnen.
18u30 Julian Lage Group
Julian Lage (gitaar), Daniel Blake (saxofoon en melodican), Aristides Rivas (cello)
Jorge Roeder (bas), Tupac Mantilla (drums/percussie)
Voor mij onbekend doch bejubeld met zijn eerste plaat ‘Sounding
Point’ staat deze jonge gitarist er vandaag. Ontdekt op zijn elfde door Gary
Burton en als 18-jarige mogen meespelen met Santana, dat wil al wat
zeggen. Hij brengt vandaag hoofdzakelijk eigen nummers met zijn sterke band.
Het is verfrissende jazz met allerlei invloeden uit wereldmuziek, country en
folk. De cello en de percussie met wasbord geven een speciaal cachet aan het
geheel. De eerste vier nummers zijn uptempo. We horen eerst ‘Listening wall’
en ze vliegen er direct in ! Daarna wat Spaanse furie in ‘However’ en
zelfs country in ‘Telegram’ en een eigen versie van ‘Little darling’. Deze
standard is wel speciaal als trio gebracht op slechts twee instrumenten:
Julian aan gitaar en Jorge Roeder op de staande bas en Tupac die de bas als
percussieinstrument gebruikt door er opzij en achteraan op te tokkelen..
Daarna een rustpunt in het nieuwe nummer ‘Cocoon’ met
melancholische klanken van de melodica aangevuld met de warme cello. Het
heeft iets weg van Myriam Alter, iets om bij weg te dromen. We krijgen
een blues van Julian met de contrabassist Jorge Roeder. De muzikanten
dagen mekaar uit. Ondertussen regent het buiten fel maar we zitten droog in
de grote tent. Iedereen luistert aandachtig. Het kan nog intimistischer als
Julian solo de gitaar bespeelt. Julian Lage is vingervlug, maar kan evengoed
in de schaduw spelen van zijn prachtige band en zijn kompanen alle ruimte
geven die ze verdienen. Melodische passages wisselt hij moeiteloos af met
variaties op country en folk. Kortom een gevarieerde en sterke set als
opener van deze Gent Jazz dag.
20u30
Na de afwisselende set van Julian hier ook een gevarieerd,
sterk optreden van meester bassist Stanley Clarke en zijn band. Hij prijst
zijn muzikanten als de besten in de wereld en inderdaad het is
indrukwekkend: de Japanse Hiromi aan de vleugelpiano is vingervlug en erg
ritmisch en de jonge jazz-poppy drummer Ronald Bruner Jr uit California
speelt met veel vuur. Ook Ruslan Sirota uit Israel is aan de keyboards
erg overtuigend aan de Yamaha Motif X5B. Stanley speelt eerst op de
elektrische bas en kan nog funken zoals in de seventies. In het eerste lange
nummer worden alle registers opengetrokken. Daarna neemt hij de contrabas
onder handen voor het nummer ‘No mystery’ van Chick Corea, die hier de dag
voordien zo schitterde. Het is een nummer dat alle kanten op kan : veel
ruimte voor improvisatie, tempowisselingen, bass-slapping en stevig
drumwerk. Hiromi vliegt op van haar stoel bij de intense vingervlugge
bewegingen en Stanley komt soms langszij de piano staan en dan
wedijveren ze met mekaar. Soms kan er ook een grapje tussendoor en hoor je
ineens de begintonen van ‘A love supreme’ van Coltrane op het einde van ‘Paradigm
Shift’. Spitsvondig gedaan. Dit nummer komt van de plaat ‘Jazz in the
garden’ ,een trio CD met Hiromi en Lenny White. Dus vandaar dat Hiromi en
Stanley Clarke al aan mekaar gewend zijn.
We krijgen ook een bekend Charlie Parker nummer voorgeschoteld : ‘Confirmation’
maar Stanley sleutelt eraan en schrijft zijn eigen melodie op de changes en
noemt het dan maar ‘Three wrong note’. Dit heeft een hoog jazz gehalte, alle
registers staan open waarbij de toetsenman Hammond geluid tevoorschijn
haalt. Als verdiende toegift volgt de klassieker ‘Schooldays’ uit Stanley’s
beroemde funkperiode.
22u30 Toots Thielemans ‘special project’
Toots Thielemans (mondharmonica),
Kenny Werner (piano), Oscar Castro-Neves (gitaar)
Bij het opkomen, krijgt onze nationale
trots ‘Toots’ al een luid applaus met staande ovatie. Van een entree
gesproken ! Zijn twee begeleiders zijn vers van San Diego komen overvliegen.
Vooreerst zijn trouwe pianist en vriend Kenny Werner en dan de knarse
70-jarige Braziliaan vanuit Rio, Oscar Castro-Neves aan gitaar.
Toots zegt van zichzelf dat zijn 88,5 jaar al kan tellen, blijft erbij
lachen en heeft er zin in. Dat hebben ze echter alle drie. Toots kan het nog
altijd als de beste en je hoort bij de eerste klanken, dat het wel goed
komt. Het worden bekende nummers uit de jazz en uit zijn voorliefde voor
bossa nova en samba. We krijgen alles mooi gebracht. en gaan van
Gershwin’s ‘ I love you Porgy’ naar ‘Summertime’ met een grappige noot van
het Pink Panther thema van Mancini eraan vast geregen. Toots brengt ook een
ode aan ‘The Voice’ Frank Sinatra in het nummer ‘All the way’. We gaan
uiteindelijk de Braziliaanse toer op met een nummer van Benny Green ‘No more
blues’ of anders gezegd ‘Chega de Saudade’. Oscar kan zich uitleven op
gitaar in een eigen gezongen versie van ‘The waters of March’ van Jobim. Hij
zingt het wel sneller dan ik gewend ben doch over zijn zangkwaliteiten
zullen we het hier verder niet hebben. Toots prijst ook Charlie Chaplin in
het mooie ‘Smile’ dat wel erg zoet gespijsd wordt door het witte klavier van
Kenny Werner. Hij legt er wat teveel stroop op. Het is dan tijd voor wat
samba klanken van Chico Buarque in het toepasselijke ‘Football’ want morgen
is het immers de finale van de wereldbeker voetbal. We eindigen zoals
meestal met wat favoriete nummers van Toots en zo krijgen we een
medley van Bill Evans, de beroemde pianist, en we aanhoren ‘Time remembered’
en ‘Very early’. Hiermee kan Kenny Werner Toots ontroeren en
even van zijn à propos brengen. Op het laatst volgt nog een bekende
toegift van de grote jazz man Louis Armstrong in het onvolprezen en zoete ‘What
a wonderful world’. De magie van Toots is er nog . De man heeft toch ruim
1,5 uur op het podium gezeten en wordt nu door zijn twee vrienden
musici omarmd afgevoerd. Een tweede mooie jazzdag is hiermee voor ons
afgesloten.
Zondag 11 juli - Klein en groot
amusement sluit eerste week Jazz Gent met succes af
Na de volle tent gisteren bij Toots is het nu
erg rustig op de Bijloke. Waarschijnlijk zijn er veel mensen thuis gebleven
in afwachting van de finale van het WK voetbal. Wij komen echter hier voor
ander fijn vertier…
16u30 Radio KUKA Orkest
foto © Bruno Bollaert
Kristof Roseeuw (bas, stem), Lode Vercampt (cello,
stem),
Philippe Thuriot( accordon, stem),
Tom Wouters (klarinetten, percussie, stem)
Nooit eerder deze mannen in deze
bezetting bezig gezien , wel een CD review in de tijd van uitkomen van
‘Songs for Broadcast’ geschreven en dus reuze benieuwd naar deze live
uitvoering. Niet te veel volk rond deze tijd in de luxe festivaltent waar de
broeierige hitte blijkbaar buiten blijft en dat publiek, dat had hier met
meer mogen zijn want dit combo vergast de aanwezigen op plezierige spielerei
(‘Hey honey it’s a twistin paperstar’), soms is het
wat in iets klassieks gedrenkt en dan weer krijgen we wat romantisch. Zo
gaan we via de (could be) soundtrack van zeldzame vogeldocumentaires (
‘l’oiseau fou’) en cartoons zelfs naar wat zwaarder
beladen drama. Ja, voor sommigen mocht het allemaal nog wat frivoler, maar
het zijn wel telkens heel mooie verhaaltjes én op een
muzikaaltechnisch hoog niveau gebracht. Je kan het bekijken als een klein
combo FES (Flat Earth Society)waar sommigen hier, waaronder leading man
bassist Kristof Roseeuw nauw bij betrokken zijn. De 4 uitstekende
muzikanten zijn mekaar méér dan waard, de instrumenten kleuren zowel licht
als donker en voornamelijk eigen composities vinden hun weg naar de
vele ‘hoorwilligen’ tussen het publiek. Tussen het gebrachte werk toch
ook een paar werkjes van de tegenhanger van Wagner, Erik Satie,
‘meubelmuziek’ verklaart Kristof, en van de Canadese avant-garde gitarist
René Lussier kregen we het eerder vermelde
vogelwerkje te horen. Tom Wouters, in den beginne vooral aan de klarinetten,
ontpopt zich bij het ontwikkelen van de set ook nog es tot een zeer
begaafd drummer en dat zeers tot mijn verbazing, want zo kende ik ‘m nog
niet! ‘Cinderella’s circusdoll’ krijgt zo een stevig ritme van bas en
drums, zo’n beetje als in ‘Jeux de reflets et de la vitesse’ van het BJO met
Bert Joris. Vakmanschap in harmonie en gespeelde chaos
gingen in deze set hand in hand, een plezier om te zien was het en meteen is
het hier op Gentjazz al scoren van bij de aftrap...dat hadden de
Nederlanders ook wel gewild…
Winus/Michel Proesmans
18u30 Jungle Boldie
foto © Bruno Bollaert
Tony Overwater (elektrische en
akoestische bas), Maarten Orstein (tenorsaxofoon en basklarinet), Wim Kegel
(drums)
Jungle Boldie bestaat uit drie Nederlandse jazzmusici met
ruim 20 jaar ervaring. Het zijn muzikale vrienden, al van in het Haagse
conservatorium en ze hebben pas een gelijknamige nieuwe CD uit
die ze na het concert zullen signeren. (CD recensie vindt je hier spoedig
terug op de jazzpages…) .
Inzetten doen ze op het podium met ‘Dancing the waves’ van bandleader Tony Overwater. Het is niet de free muziek die je zou verwachten maar het heeft wel een leuke beat van drie goede muzikanten waaronder die heerlijke basklarinet van Maarten Orstein. Dat hoor je dan ook in het kwieke en snelle ‘Quicksie ‘. Maarten bespeelt echter ook voortreffelijk de tenorsax zoals o.m. in ‘Up and down’. Het is allemaal erg bassdriven muziek maar soms ontbreekt het, naar ons gevoel toch aan een piano. We moeten het echter stellen met die zuiverheid en kracht,eigen aan het trio concept. en dat trio weet te boeien in een traditional ballad van de jaren ’20, het bekende ‘St. James Infirmary’ maar hier blijken de meningen wel over verdeeld... Het groovy ‘Palestina’ ook al uit de jaren’20-’30 van vorige eeuw volgt. Persoonlijke voorkeuren zijn het van de musici die (wat Winus betreft) toch tot het zwakste van de set horen, maar zoals gezegd lopen de meningen hier over uiteen. Jungle Boldie bestaat uit het soort muzikanten die je her en der onopvallend aantreft bij popbands en klassieke ensembles en alles wat daartussen ligt. Ze hebben ook iets met wereldmuziek zoals in het intimistische stuk ‘8 bar blues’, gedragen door de basklarinet. Daarna krijg je een voortkabbelende elektrische bas in ‘Compliment’ (voor de chef kok) en als afsluiter volgt dan nog het wereldse Bouzouki wars’. Wij konden deze set bijzonder goed smaken, Tony bedankt de organisator Bertrand Flamang om hier in Gent te mogen optreden en zo de nieuwe CD onder de aandacht te kunnen brengen en bij deze hier dus ook weer voor de tweede keer vandaag goeie punten, nu dus voor de Hollanders, al bracht dat voor de eindstand van de wereldbeker later op de avond geen zoden aan de dijk … Jungle Boldie stond ‘buitenspel’ !
-
Lees nu ook onze CD-recensie -
