De derde alweer van Limburgse 'Rusty Roots' en de band maakt d'er wel werk van ! Het was natuurlijk wat zoeken naar een eigen gezicht en dat voerde de jongens , een vaste kern van vier, langs de gladde West Coast shuffle en swing uit '100 Miles' (2005) , soulwaarts daarna naar Memphis  en Detroit met de instrumentaal vollere sound van 'Electrified ' uit 2008 naar weer wat anders nu in 2011. Ontkleed van alle franje deze keer, basic  maar very roots, al wordt er  nu ook weer met momenten uit een gans anders vaatje getapt.  Maar het blijft roots alright met  bvb de ska van titelnummer 'Something ain't right' waar de schijf mee afgesloten wordt en was ska niet ooit de voorloper van de reggea? We tasten echter nog meer in de Creoolse pot om ritmes te ontdekken die je zo de Calypso in trekken, in het Caribbeaanse gebied ! Dát gevat in 10 eigen nummers én in de bekende productie van Marc 'Tee 'Thys die de vorige CD's ook al onder zich had ! Voorwaar geen kattepis al moet je bij een eerste beluistering wat wennen aan deze 'nieuwe' Rusty Roots... zeker als je net de vorige ook al gedraaid had... Terug naar het begin van de schijf dus , want we zaten daarnet al aan het gaatje ! En starten doen we overtuigend sterk met ' Wiggle' wat sommigen graag wat naar CCR doen verwijzen. Mij echter reflecteert het direct naar 'Long cool woman in a black dress' van de Hollies, als je dan toch aan het verwijzen gaat, maar dat heeft dan ook alles te maken met de gitaarriff . De stem van Jan zit anders zó ook wel goed, al heeft ie niet de rauwheid van een John Fogerty.  In zo verre alle vergelijkingen want ' Wake Up' komt wat hypnotiserend aangewaaid door een verre wind, lijkt het. Mooi hoor maar de bas (van Mr. Body, Stefan Kelchtermans) zit, wat mij betreft,  wéér te ver naar achteren, da's een keuze die je maakt bij de mix en eigen aan die productie van Tee. Da's het enige waar ik het op de Rusty Roots CD's soms wat moeilijk mee heb, die sound alsof ze in een lege balzaal staan te spelen, da's niet direct mijn ding maar dat had ik eerder ook al es geschreven...Trouwens,ik moet toegeven :  nu die Hammond weg is én de sax, kan deze muziek dat al veel beter hebben ! Met 'Too Tight' komen we dan een eerste keer in Caribbean vaarwater, een lekkere jive is het en deze track is ook al veel directer. Twang guitar daarna, zij het met veel reverb en 'Country and Wagons' voert je terug uit dat water naar het land van de Cowboyhoeden en verdraaid, dat hobbelt wel lekker weg ! Waarna het blijkbaar al ver genoeg gekomen is om je alsnog de dancefloor op te trekken, aangejaagd door de drums van Mr. Tutt en de macho mondharmonicasneren van Kris Rogiers, Reverend Hotrod...'Get Down', jaja...

'Thing' sluit dan beter aan op vorige 'Country...'al gaat het treintje hier dan shufflegewijs verder .Mooi koortje d'er bij en 'Easy' schoffelt zich daar mooi achteraan  .Hier zit ook wat Caribbeaans doorgeweven en als ik al op één track de Hammond of de sax mis, dan is het wel op deze. We zitten blijkbaar op een treintje dat nu nog een beetje aangeduwd wordt door het koortje van daarstraks maar ik vind deze 'Money Train' toch wat magertjes op gang komen. Het is pas met het stoomfluit blazen van Rev' Hotrod en het invallen van de bas dat ik terug in het spoor raak. Meteen stevig er in, dat wel, met de ,uit deze schijf getrokken single 'Let her down'. Niet onterecht trouwens want het is een lekker hipshakin' nummer, bedwelmende , in alcohol gedrenkte gitaarsolo van Mr. Bob incluis ! En dan zitten we al aan het end, wat gaat het snel ! Dat betekent eindconcluderen, als dat al een werkwoord was... Den buitenkant, de layout : verzorgd zoals we dat van vroeger al gewend waren, proper en dikkement (en Francais) in orde en ja, dat was duidelijk : 'Something ain't right ! Den binnenkant : wat wennen , na de vorige 2 producties maar dan weet je wel gauw dat dit meedraait in de top van het Belgische klassement. Rusty Roots moet niet bijgesmeerd worden, dat loopt hier duidelijk als een trein !

Uit San Diego kwamen ze afgezakt voor hun eerste Europese tournee en voorwaar, het trio had er zin in ! Het is niet zo dat we meteen gewonnen waren voor de rechtoe rechtaan punkrockabilly van deze gabbers. Daarvoor gingen ze in een eerste set inderdaad nogal  te rechtlijnig door , nauweliijks wat afwisseling brengend uit hun , weliswaar, eigen werk en de platte drumslagen van Eli Rinek zaten me ook niet zo lekker. De gitaar kwam er niet goed door en dat had volgens kenners alles te maken met de pedalenwinkel die je best niet gebruikt als je met een Gretsch speelt, die gitaar moet je rechtstreeks naar de versterker sturen ! Afin, weinig opwinding alsnog voor de pauze maar dat zou spoedig veranderen...

Méér volk kwam er toestromen, shakers, swingers en aardig rootsvolk en al gauw werd er tijdens de tweede set gejived op de volle vloer. De jongens op het podium o.l.v. frontman Bryan Kelly kregen er zodoende nog meer zin in , de staande bass (Highway J. Micheal Niotta) kwam meermaals van grond, covers van o.a. de Stones (Paint it, Black) wisselden het eigen werk waar best wat uitschietertjes tussen zaten ( 'Creature of the night', 'What Are We Fighting For', 'You will Always be', en nog meer voetjes kwamen van de grond. Bon, de fotookes waren geschoten, dus ging de camera gauw aan kant want deze jongen had er intussen ook wel zin in ! Dat werd dus shaken, rattlen en rollen want de calorieën van de biertjes moesten er uit ! Waar is dat feestje ?...Hier is dat feestje ! Zware vooravond dus en we kregen van de Hard Fall Hearts écht geen afgemeten, korte tweede set. Mooi zo en deze derde gig van de guys op het Europese continent zullen ze écht niet gauw vergeten. They had a swell good time maar hadden we dat niet met ons allen ? ...Maandag was het wel even van ... auw !...

© Eva Neukermans, correctie JASSEPOES

Winus

Voor die met een uitgebreidere band op de scène stond, zagen we P. Van Sant (in een eerder leven (jaren ’80) medestichter van de populaire Boxcars) reeds meermaals akoestisch in duo (of trio) in zalen of festivals. Raf Timmermans aka Lazy Horse was dan dikwijls het gewaardeerde tweede zitje en meermaals begeleide Big Dave daarbij op de mondharmonica. Lekkere luisterroots was dat met indringend eigen werk van ‘de Sante’. In 2004 was er dan ineens de CD ‘I’m a Believer’  en dan dacht je : nu breekt ie door ! Erg sterk werk was dat ,op hoog niveau en toen schreef ik reeds ‘internationaal niveau !’ Een paar jaar terug (2008)  kwam er dan opvolger ‘Escape in Style’, die voorgesteld werd in het Depot te Leuven en dat was onder grote belangstelling al meen ik dat zulks veel te maken had met het concert van  Tony Joe White die toen de headliner van de avond was. Dat deed P. Van Sant’s nieuwe productie niet echt goed want de aandacht ging natuurlijk te veel naar White. Onterecht vond ik toen want dat optreden van Tony Joe was niet echt formidabel toen en dat had alles te maken met de ongelukkige setup, de begeleiding die T. toen bij zich had…So far for P.Van Sant die nadien en hoe is’t mogelijk ! toch wat uit de belangstelling verdween…Willie Vann, de ‘Wikke’ ,gewaardeerd gitarist en sideman sinds jaar en dag (in een vorig leven bij Blue company) tot-ie, na het Highway 61- avontuurtje (waar die zich toen toch ook al niet écht gelukkig bij voelde), onder eigen naam en als frontman met een eigen band begon, da’s vandaag hier de tegenspeler..nee de médespeler. Nieuw voor mij want ik zag hem nog niet eerder akoestisch bezig. Willie trekt al een tijdje rond in (krachtig) trio en wat ik vooral van hem onthoud is zijn aantreden op de toenmalige zolder van de scouts, op Attic Blues 2008. Toen had ie voor de gelegenheid een 9 mans band rond zich verzameld en dat was dus niet gewoon, maar ja, slechts een one time project ! Willie werkt al lang aan een doorbreker dus en mogelijk komt er dit nu, met P. Van sant wel aan. Ja, ’t is niet makkelijk in dit kleine apelandje om wat respect, laat staan geld te verdienen in de blues-rootsbusiness en desillusie vind je daarom bij vele muzikanten terug.

Voor het optreden tref ik Willie en Peter in de coulissen want Peter houd zich graag nu wat uit het volk, voelt zich niet erg lekker, heeft mogelijks ook wat ‘den track’ en verkiest de rust boven de drukte van het aardig volle café. Goed 22.30 hr. is het dan dat beide mannen het podium opkomen .Opsteker is dat het vandaag vooral een thuismatch is. Beiden zijn Leuvenaars, zijn  hier goed thuis, dat merk je aan de talrijke reacties, en bevriende muzikanten uit de entourage van Big Bill staan ook al geïnteresseerd aan de toog .In twee sets werkt het nieuwe duo zich door roots, country (the man in black…) én blues ! en vooral ook door eigen werk dat er echt wel uitsteekt. Vooral P. van Sant hééft sterke eigen nummers en die worden dan ook met veel overtuiging gebracht (I’m a believer’, ‘Frozen in Time’,’Six Feet Underground’, . Peter neemt daarbij vooral het voortouw met de vocals terwijl Willie de soli speelt, ook al es de mondharmonica en wat kleine percussie.Het is dus vooral het eigen werk (ook van Willie zit er ééntje tussen), het groeiende enthousiasme en vakmanschap dat deze avond weer tot een succesje maakt .Deze jongens, oudgedienden zeg maar in de blues, menen het wel want lopen intussen ook al met CD-plannen rond al moet dat allemaal nog behoorlijk bekeken worden.Zelf geloven ze d’er in en intussen staan zij toch al  als headliner  volgend WE op Machelen Blues, al is het daar wel mét band. Ik heb begrepen dat zij niet door de minste muzikanten zullen begeleid worden. Ga allen dat zien dus en geef deze jongens en de Blues de support die dringend nodig is   !

Winus

De blues blijft nog steeds jonge muzikanten aantrekken en blijkt voor velen een start en leerschool in het zoeken naar muzikale identiteit.We zagen er in het verleden reeds velen hier in Vlaanderen langs komen  en of ze alle 'in de blues' gebleven zijn , dat zal de tijd wel uitmaken. Wat deze jongelui echter betreft, hier ligt het zaakje anders, Arne Demets zagen we reeds een paar jaar terug bij Lightnin' Guy, op de nacht van de blues, en toen stond-ie al in the picture, een jongen om in het oog te houden, dat zag iedereen toen al. Hanne Vandekerckhove keeg bij wijze van spreken de blues met de paplepel binnen van papa Eric, de bassist bij Hideaway en Burnd Coene, da's nog een twijfelgeval, die zit o.a. ook bij het percussiecollectief 'DrumSpirit' en zal best nog wel wat andere watertjes proeven. Alleszins, aan de perstekst te zien, dragen ze op dit moment allen de blues een warm hart toe, zijn misschien wat overenthousiast maar beter zo dan hélemaal géén vuur ! Op hun eerste CD 'School Blues, 195 BPM' - wat staat voor het tempo, hoog genoeg...) grijpen ze meteen hoog.Geen covers, helemaal niks, nee, meteen 12 eigen nummers in den bak, niet allen meteen te overroepen maar ze mogen wel best gehoord worden ! Je weet dat je je vooral aan gitaarblues mag verwachten, ook al gezien hun verwijzingen naar de artiesten waarbij ze hun inspiratie zochten : SRV, Jeff Beck, Muddy Waters, Hendrix...
Mooi zo, es luisteren wat ze er dan van bakken ...

Een 'klassiek' ritme om te beginnen deze 'Blues Around My Bed', shufflend in de groove met pompende bas en zweverige gitaar, misschien wat weinig bezieling in de vocals als je dan toch wat commentaar wil hebben maar verder gewoon mooi met als plus  de mooie backing vocals. Willen we naar die 195  BPM, dan moet het tempo toch nog hoger en dat krijgen we meteen in het ,door roffelende drums  gedreven 'Feel Like Going Back'. Weer te vermelden de mooie tussendoor koortjes en de solo van Arne. Ook 'Don't You See' gaat goed vooruit. Teksten zijn wat clichématig en hebben het over vooral liefde en hoe ermee omgaan, wat wil je anders, als je net uit die adolescentie komt, al is het wel grappig als je het over 'my woman' hebt op je 17 jaar... Ach wat, wij namen l'amour ook best ernstig in onze jongen tijd...
Ballades? Weinig of geen maar 'Do You Understand' doet dat wel erg mooi en draagt een Hendrix jasje of is het er één van Stevie ? Arne gaat helemaal op in z'n soli en weet zich daarbij mooi geruggesteund door de ritmesectie (lekkere zangerige bass, Hanne...) Daarna gaat het snel weer boogiewaarts met 'The Drummer Get's All The Girls', een wat afgunstig kijken naar het haantje van de klas die al de meisjes inpikt. 2'39'' kort en goed, al mocht het misschien nog een ietsje krachtiger? 'Mushroom', aangestoken door de drums van Burnd en een vette baslijn  van Hanne gaat daarna funky door de bocht met de vocals die de gitaarlicks mooi volgen, beetje zoals Johnny Guitar Watson dat altijd graag deed. Volgt ook al een vette gitaarsolo en dan de tempowissel die, wat mij betreft, de boel  uit de bocht laat lopen. Aardig geprobeerd maar wat vroeg om nu al zo hoog te grijpen? Back to school is dat dus en jawel, met 'School Blues', de titelsong, starten we alleszins ergens op een schoolkoer om dan, na de schoolbel, in een rotvaart door te rocken naar het einde van de les. 'Lover Man (No Jazz)'is dan nauwelijks korter, maar wel lekker funky, met een zeer aanwezige bas, die hoeft niet steeds naar achter gemixed te worden... Op dit nummer staat ook één van de betere zangpartijen van Arne. 'Jeff Back' brengt ons dan pertinent de blues met een heartbeatbass, slowdown drums en alweer een Arne die er (stevig) voor gaat. Mag hoor, maar de fadeout op het end is niet onterecht welgekomen. Spielerei volgt met het voorspelbare funky 'Funky Shit' , een instrumental van het soort dat dient om je muzikanten op voor te stellen. Aanstekelijk, dat wel, en erg op de dansspieren inwerkend ook al ! Maar lekkerder is eigenlijk de 'Baby' jive die je in goed 2 minuten door het nummer swingt, mooi in alle eenvoud !
En eindigen doen we met het nummer dat vooral voorzien is van de beste tekst : 'One Slice of Ham' , dat brengt je met de slide van Arne en een duwende ritmesectie door een leuke boogie, van de beenhouwer tot het bed, met slechts één passie : een sneetje hesp !

Eindconclusie : een mooi werkstuk waarop duidelijk talenten geëxposeerd worden de alleen nog maar kunnen groeien want het geheel klinkt wat te clichématig. Niettemin, als eerste CD van een jonge band erg sterk te noemen. Te volgen deze jongens (en meisje) en... mijnheer : niet gebuisd, deze klas, maar geslaagd !

Winus

Meensel Blues mag dan misschien niet écht de start van het festivalseizoen zijn want zulks loopt het ganse jaar door, is het niet buiten, dan is het binnen, voor mij is het dat nochtans al jaren wél en ik mag er steeds weer graag naartoe gaan. Het is net zoals ik het graag heb : kleinschalig wat de kans vergroot dat je steeds weer bekenden tegen het lijf loopt én met een absolute voorkeur voor eigen (Vlaams) talent, al heeft dat natuurlijk ook te maken met wat er in de portemonnee zit... De namiddag biedt zich haast traditioneel aan met goed weer dus da's ook al een opsteker. Eerst gaat het buikje vol in een plaatselijk familierestaurantje en daar kennen ze me intussen, na  al die jaren al ,steeds beter, een vaste klant ben ik , al kom ik er slechts één keertje per jaar. Bobtje en z'n ega komen even later ook ter plaatse, had ik kunnen weten da'k die hier zou tegenkomen, heeft natuurlijk alles te maken met het programma, daar kom ik straks nog even op terug. Bon, verzadigd en ook al zonder dorst gaat de laatste 500 meter er aan want te laat komen, dat gebeurt al wel es maar deze keer zeker niet !Eigenlijk is het niet eerlijk tegenover de artiesten die van wal moeten steken en vanavond 19:00 hr. is dat hier 'The Blues Believers', een groep uit de regio waar ik eigenlijk niemand van ken behalve dan Patrick Indestege aan de bass maar dat blijkt al gauw dan de invaller te wezen...Meteen natuurlijk aan deze bassist van The Rhythm Bombs gevraagd hoever het  bij hun staat want het is wel erg stil rond deze jongens geweest het laatste anderhalf jaar. Spoedig volgt wel meer nieuws hieromtrent want de band blijkt nu, met wat wissels, terug in de startblokken te staan. Terug dus  naar 'The Blues Believers' , een groepje aardige bluesfanaten die voor ons heel wat leuke covers uitgezocht hebben.

Shufflin' door de 'T-Bone Shuffle' van T-Bone walker en 'Hey hey, the blues is allright van B.B. King, swinging door 'Route 66'en funky shakend door o.a. Messin' with the kid van Junior Wells (eigenlijk Mel London).Wow, dat zet de juiste toon hier al blijven het natuurlijk allemaal maar covers, niettemin leuk gebracht door Roeland Bierkens (vocals en één keertje in een solomoment aan de gitaar) en de zijnen. We vermelden daarbij graag een keigoeie Rudy Vangilbergen aan vooral de gitaar, maar verder ook aan de mandoline en even aan de keys en ja hoor Jean-Pierre "Pirre" Claes zat er niet neven, links op de scène met gitaar en slide en Yvan Willems drumde het geheel mooi aan mekaar.Niks verkeerds over te zeggen dus, over deze 'The Blues Believers, een mooie starter is het , smaakmaker voor het verdere programma.

En dat wordt dan meer dan even afwachten dus want de soundcheck duurt nu véél te lang. Wij natuurlijk nogal ongeduldig want 'Bad Cirkuz', daar hebben we al wel van gehoord maar dat plaatst zich niet zo in de bluessfeer, curieus dus. Wanneer de band dan toch uiteindelijk begint, blijkt dat inderdaad wel zo te wezen. Krachtige, mooie stem heeft die Laura Groesenken wel maar het repertoire leent zich niet zo goed voor een verwachtingsvol bluespubliek  en Laura  komt daarom met nogal wat excuses. Dat hoeft echter niet maar ik  meen dat het wel mooi mag zijn als  de band en zangeres toch nog een aardig en gewaardeerd applaus meekrijgen, dat lijkt mij in ieder geval wel op z'n plaats. Verder vind ik het inderdaad toch wat mis geprogrammeerd hier en dat is vooral spijtig voor het zangeresje dat haar 'Bad Cirkuz' carrière eerder opgaf en meteen vandaag hier haar laatste optreden doet op dit podium.Trouwens, de band  gaat voor onbepaalde tijd herbronnen en zich met andere projecten bezig houden, heet het...Het lijkt mij dat daar voor zulks een afscheidsconcert best gepastere en meer dankbare podia voor zijn. Alleszins veel succes gewenst voor Laura en de band met hun verder carrière. Het optreden liep daarbij spijtig genoeg ook al niet van een leien dakje want we kregen vooral (en véél !) geknetter uit de boxen. Dat bleek een probleem met de multi-connecties te wezen en ik hoop met heel wat anderen dat we d'er voor de rest van de avond zullen van gespaard blijven.

Want next komt nu Tim Lothar en die heeft deze keer Peter Nande, ook al uit Denemarken, met zich mee. Beiden hebben trouwens net een footstompin CD ('Two for the Road') uit en spelen daar vanavond ruimschoots alle tracks uit. Tim lothar (voorheen op een 'Bobtje Blues tournee' door onze lage landen) is in grote vorm. Hij  lijkt mij , met Peter aan z'n zij, beter dan solo en ja hoor, zij pakken met hun beidjes hier algauw het talrijke toegekomen publiek in . Tim bespeelt de akoestische gitaar, Peter is mét hem aan de vocals en voor de rest zit ie in een aanvullende,begeleidende rol  met mondharmonica's, spoons en een baskruik voor de gelegenheid, want da's handiger om mee te hebben als de upright bass, een bassnaar op de wastobbe ! Een fel gesmaakt optreden is dit, eigenlijk een opportuniteit voor de organisatoren om ze hier te kunnen hebben  maar daar kunnen wij en de aanwezigen alleen maar blij om zijn. Het is misschien dan ook wat voorbarig om nu al te stellen  maar de headliner hebben we voor mijn part  hiermee al gehad ! Ambiance met 'You can't get that stuff no more' en de guys stappen na een goedgevuld optreden en bis al zingend de zaal uit. Nog even hierbij de 'California Sessions' CD's  van Peter onder de aandacht brengen, geproduced door niemand minder dan James Harman alstublieft ! Goed half twaalf zal het intussen wezen en The Brough Superiors beginnen met opstellen.

Dat gaat vlot en het duurt niet zolang alvorens de laatste aankondiging volgt van de avond : The Brough Superiors' met spoedig een CD in het verschiet, klinkt het. Niet echt origineel, de'gangster' look van boegbeeld Eddy maar de presence, the rhythm, the shake zit er anders wel overtuigend in ! We krijgen up tempo nummers,shuffle maar vooral vette boogie met scheurend quality gitaarwerk van Dan aan de lead guitar en Eddy aan de smoelschuiver. Erg geweldig allemaal,deze good times band, alleen niet  bijster origineel of eigenzinnig is het , niet echt een eigen geluid of feel. Daarom besluit ik , die er intussen toch al wat door zit,  om de zaak, die nu nog erg goed gevuld is, te verlaten. Het is vrij goed geweest, al was deze editie zeker niet één van de sterkste. Ach, een blik achterom in de zaal leert dat er intussen toch nog aardig wat genieters voor het podium staan. Mooi is dat , Meensel, want dáár toe je 't toch allemaal voor !

Winus 

Het was al langer aangekondigd, dus werd het een ongeduldig aftellen naar vrijdagavond want ja, voor The Pine Box Boys sla ik dan voor één keertje graag het JaZZZolderconcertje over. Lester Raww en de zijnen zijn immers niet de minsten met hun heerlijke mix van country en rock, zo al een erg aanstekelijk brouwsel, maar de wijze waarop die mannen uit Arkansas, U.S.A.  hun ding brengen, da’s altijd al erg te smaken geweest. ‘Some call it bluegrass, we call it murder ! Lugubere verhalen van moord en doodslag, erg bloedovergoten maar steeds  met een kwinkslag te nemen, that’s only life folks ! No wonder dan ook dat den Brommer al gauw weer helemaal vol loopt met fuifnummers die de teksten luidkeels mee scanderen. Want niet alleen wordt de nieuwste CD ‘Tales from the Emancipated Head’ (een buitenbeentje) hier voorgesteld, ook ouwere nummers zijn hier ruim te rapen.Zo horen we uit eerdere CD’s  met veelzeggende titels ‘Arkansas Killing Time’ (2005), ‘Stab’ (2006) en ‘Child of Calamity (2008)  o.a. ‘Arkansas Killing Time’, ‘The Crow’ , ‘Just A Crush’ en ‘Mr. Skeleton’ en hoeft het nog gezegd dat de stemming er intussen goed in zit?

 Op het podium treffen we naast de intussen al vertrouwde ‘Reverend’ Lester T. Raww aan gitaar en vocals, de vaste bandmembers Alex ‘Big Possum’ Carvidi aan de banjo en Col.Tomothy Leather aan de upright bass, helaas zonder leren kilt deze keer (maar wel met broek !). Steven ‘Your Uncle’ Dodds,zit als vanouds aan de drums en jawel, deze keer is er ook weer ‘Brusselse’ Marvin Cuvelier bij (The moonshine Playboys),  aan de mandoline. Die is er steeds graag bij trouwens als de Boys hier ten lande spelen. Muzikaal zit de show dan ook als gebeiteld, niet alleen de snaren worden vakkundig aangeslagen, ook de ritme sectie trekt m’n aandacht, sterke bass en opmerkelijk drumwerk !

Tempowissels, belletjes en percussiedingetjes en alles een ganse avond gezond en wel versterkt door de P.A., een pluim naar ginder dus ook ! Het loopt al tegen enen als de tweede set afgerond wordt en  een goed gevulde avond werd het alweer met ook een paar gastperformances en vergeef me dat ik daar zo direct geen namen kan op plakken, een zangeresje was d’er en iemand op mondharmonica (niet Steven Troch (Fried Bourbon) helaas die ‘k in het toilet ook tegen ’t lijf liep…) De  glazen waren naar gewoonte ook weer goed vol,  zowel op als naast het podium en wat dacht je dat de mannen dronken bij zoveel heidens ‘bloedvergieten’…Duvel natuurlijk !

Op deze tournee zijn The Pine Box Boys nog maar enkele keren te smaken in Vlaanderen of Nederland, wees er dus vlug bij, aanbevolen door 

Winus

De 26^e editie weeral, het gaat vooruit ! Gedurende al die jaren al mochten we er meermaals bij wezen en in het verloop der tijd waren daar flinke jaargangen bij met somtijds 2 podia en het tweede podium mocht dan al klein zijn, dikwijls stonden daar kleine maar zeer zeker ook grote talenten  (denk maar aan Elmore D ,Jan De Bruijn of Bena & Ptaszek (verleden jaar nog).Deze keer echter geen extended podium, slechts het vertrouwde, ruime podium van de St Godelievezaal, met meer dan voldoende zitruimte op het balkon ,alwaar elke editie gretig  gebruik van gemaakt wordt door talloze luister-liefhebbers en het, weliswaar ruime, avondprogramma, oogt dan misschien niet spectaculair, toch heeft het voor elk wat wils.  Er is locaal talent met Pigfoot, ons totaal onbekend, gevolgd door het ons meer vertrouwde gezicht van  Wouter celis van The Rhythm Bombs in de vrij nieuwe driemansbezetting Doghouse Sam & his Magnatones. De jonge newbluessuccesband Ganashake volgt dan met daarna een (zeer waarschijnlijk gewaardeerd) rustpunt van Hans Theessink, en dan is het op naar de finale met eerst Mississippi gitaartalent James ‘Super Chikan’ Johnson en daarna als orgelpunt mag Stacie Collins de zaak komen afsluiten.

Met zulks programma kunnen wij het wel vinden en voorwaar, rond den vijven zet mijn kar zich al te rusten op de parking, wachtend tot het baasje terug komt, dat zit dus al snor !

Terwijl ik buiten al een eerste praatje sla met Doghouse Sam (Wouter Celis) staat binnen Pigfoot al lekker te soundchecken...

ik moet zeggen, het trekt mijn aandacht,klinkt sterk en de mannen hebben een goeie groepssound. Het is verdorie zelfs bij wijze van spreken (en overdrijven) bijna de ‘familieband’ van The booze Brothers met Dirk De Ruysscher, broer van mede organisator Patrick, aan de gitaar, en diens zoon Stef daarbij op bass. Wanneer die band dan zo ongeveer stipt om 18.00 hr. van wal steekt staan d’er al heel wat kijk-en luisterlustigen in de zaal en je kan ze geen ongelijk geven. In de ‘basisbezetting’ met verder Raf Hantson op de piano en vocals en Kris Van Meel aan de drums krijg je immers een geroutineerde bluesband voorgeschoteld , zo blijkt, en de gitaarpartijen van Dirk, da’s écht geen beginnerswerk ! Maar wanneer de ‘special guest’ Nonkel Ney, in zomerse outfit, even later het podium op komt draven blijkt meteen de kracht van deze ‘special guest, een charismatische persoonlijkheid. In deze contreien, het nabije Nederland incluis is het een zéér welbekende figuur, een ‘podium personality’. Overtuigend zingt en swingt hij zich door de korte show…’The crawl’, ‘Wooly Bully’…that kind of party stuff ! Zoals gezegd, best gewaardeerd en de ideale aftrap naar een vrolijke avond !

De portie pre-war Blues van Doghouse Sam & his Magnatones is daarbij de ideale opvolger. Wouter hanteert hier, voor het eerst ! de gitaren en da’s weer wat anders dan we van hem gewend zijn. ‘Tuurlijk blijven daarbij de goeie vocals maar helaas slechts een enkele keer blaast-ie de mondharmonica in een ‘tribute’ to Sonny Terry, de blinde bluesharmonicist uit vorige eeuw .Dát en ‘Ready, willing and able’ van Fats Domino zullen zowat de enige covers geweest zijn van dit driemanschap gedurende de set, Wouter schrijft zelf immers zelf véél te graag en zorgt dus alzo voor het leeuwendeel van het gebrachte werk, tekst en muziek, alstublieft ! De fijnbesnorde Jack Fire (ex Seatsniffers) aan de staande bas en Gerry Fievé (Al Copley, Fred Lani…) op drums maken dit sterke trio kompleet. Wouter belooft het uitkomen van een full CD, later op het jaar en bevestigt ons tevens  de heropstanding van The Rhythm Bombs, back to basics, in quartetvorm dus en daar horen we spoedig nog wel meer van. De (nieuwe) gitarist daar blijft daarbij voorlopig nog een illustere onbekende… ‘Doghouse Sam & his Magnatones’…alleszins hier een erg gewaardeerd sideproject van Wouter en da’s dus nu al 2 punten op 2 voor ‘De Nacht van de Blues’ !

Komt er nu aan : Ganashake, onze jonge dynamische ‘newbluesband’, het laatste jaar overal en op álle podia in onze Lage Landen te zien geweest, dus je hebt geen excuus mocht je ze nu nóg niet kennen. Vanavond ook hier dus en de jongens hebben sinds het verschijnen van CD ‘Ganashake’ heel wat nieuw materiaal waar zij ook vanavond graag uit kiezen:’Bobby Hitchhike’,’Arrogant Girl’,’Swink’ naast intussen de meer bekende (ook van radio airplay) ‘Indian Chief’, de starter vanavond, of ook nog ‘ Give me back my wig’ en heel wat anderen die hier met veel enthousiasme de revue passeren want dat moet je ze wel nageven : veel inzet, power en intensiteit straalt er van af ! Jess (Jacob, guitar en vocals) is de coming (or standing) stergitarist, Sander (Goethals, bass) is de erg beweeglijke bassist die ook muzikaal fraaie lijnen weet neer te zetten en Bert (Minnaert) haalt de stoom stevig uit de slagpotten ! Samen staan ze garant voor een warm uur rockentertainment waar je , jawel, steeds meer blues weet in te vinden. Alleen gaat het volume weer wat te luid nu, de ‘Nacht’ gaat met geweld den donker in ! Erg leuk om te vermelden is de afsluiter ‘Ain’t nobody’s business if I do’ en dat was weeral krochen om de original van deze ballad uit het geheugen te puren…Billie Holiday? (thanks again, Google…) Ik ben echt benieuwd naar de opvolger van de debuut-CD van deze jongens en misschien worden we deze keer eens niet vergeten voor een CD-recensie ?…

Daarstraks had ik het over het waarschijnlijk welgekomen rustpunt in deze avond en jawel, met oorspronkelijk Nederlander  Hans Theessink wordt nu een erg gewaardeerd leesteken tussen voorspel en finale van de Nacht gezet. 62-jarige Hans staat (zit) hier voor een tweede keer op de Nacht van de Blues, al is het deze keer zonder backing band, slechts ‘one man and his guitar’.Een beminnelijke, vriendelijke man is het, erg gewaardeerd in z’n tweede thuisland Oostenrijk waar d’ie verleden jaar nog de ‘Amadeus Award’ wegkaapte in de categorie Jazz/World/Blues. Eerder, in 2009 werd hij nog genomineerd voor het album ‘Birthday Bash’ als ‘Best Acoustic Blues Album of the year’ door The Blues Foundation of America. Een verdienstelijk bluesartiest is het dus zonder twijfel en dat bewijst hij vanavond eens temeer voor een luistervriendelijk publiek dat hem honeert met luid applaus en lovend gejoel! 

 Naast natuurlijk veel eigen werk vang ik ook een heel eigenzinnige versie van ‘St.James Infirmery Blues’ op, oorspronkelijk een folksong en graag scandeert het publiek luid ‘Deedee, Wild Deedy’ mee, als afsluiter van een fijn en breed welgesmaakt optreden. Goed zo Hans en ik zie jou graag een keer terug !

Want dan is het nu de beurt aan James ‘Super Chikan’ Johnson, authentieke ‘Mississippiling’ en na z’n truckercarrière gans verslingerd geraakt aan de blues (én het ontwerpen van niet zo gewone gitaren !). We zagen hem reeds eerder, is steeds goed voor een gevulde set met soulvolle funky blues en vanavond bestaat z’n begeleidingsband weer uit klassebakken van de Belgische muziekscène. Zo hebben we een speelse maar oplettende Carlo Vanbelleghem  aan de bass en die manifesteert zich al gauw tot leader van de begeleidingsband. Samen met Marcus Weymaere (drums) draagt-ie overtuigend de ritmesectie, ja ‘Super Chikan’ weet z’n Europese begeleiders wel uit te kiezen ! Want aangekondigd aan de Hammond stond vanavond niemand minder dan Dominique Vantomme (sterjazzpianist maar tevens ook toetsen voor o.a .Ana Popovic !) op het programma maar die is d’er helaas deze keer niet bij, ik meen Yves Meersschaert (van o.a. bij Bruno Deneckere) te herkennen aan de toetsen en da’s anders ook niet de minste, al blijft ie vanavond dan meestal bescheiden op de achtergrond… Maar ja, dat kan ook niet anders met entertainer Chikan in de spotlights ! Die brengt een gesmaakt uur ambiance met z’n liedjes die veel verder reiken dan de blues . Pricewinner for the blues is die met diverse trofeeën al waaronder laatst nog als winnaar van de Blues Music Award voor ‘ Chikadelic’ als ‘best Traditional Blues album of the year’. Geïnspireerd door o.a. (maar duidelijk) Muddy Waters en John Lee Hooker wint James eenieders hart en houdt z’n formidabel soepele gitaarspel  vandaag vooral op z’n Guijo Silver Dollar guitar, heeft er niet veel andere modellen bijgesleept maar ‘The Blues Axe’, die krijgen we wél te zien (en voluit te horen !) In het vuur van dit kostelijk amusement wordt het al gauw (te) laat en James dient dan ook bijtijds afgeremd te worden, Stacie Collins heeft er ook nog zin in ! De show loopt een beetje uit dus, maar ik meen geen bezwaar te horen vanuit het publiek ?

Poeh ! Intussen zal het dan wel kwartje voor den enen wezen als Stacie d’ er op komt. Een vlammende furie lijkt ze, zo in de helle spotlights. Beweeglijk dametje ook, zoals ze het podium afdwijlt (straks, bij het ontruimen van de zaal, kan dat nog van pas komen…in de gaten houden, jongens !) De rockblues die ze brengt kan het talrijke publiek hier best nog hebben, maar is echter niet zo direct my cup of tea. De CD ‘Sometimes Ya Gotta’(geproduceerd door Dan Baird van The Georgia Sattelites) wordt hier breed aan de man gebracht maar ’t is dan ook zowat de promotietournee voor deze schijf uit 2010. Mondharmonica? Jawel, al geef ik de voorkeur aan Texaanse Kelly Rucker, die was een paar jaartjes geleden ook al in ons landje, liet zich begeleiden door de toenmalige Hoodoogang en die kon me écht veel meer bekoren met haar voice en harpspel! Sorry jongens, deze brok dynamiet is dan ook niet echt aan mij besteed maar dat zal de nog goed gevulde zaal hier nu wel worst wezen, het gaat er hier nog erg warm en geanimeerd aan toe ! Aangestookt door o.a. bassist en levensgezel Al Collins gaat Stacie voluit ‘de Nacht’ in , zoals het hier hoort ! ’Achter d’hoven’ schudt dan ook nog op z’n grondvesten als ik stilletjes mijn kar terug opzoek ( want fluiten heeft wééral niet geholpen).

 Deze editie van ‘de Nacht’ mocht er, wat mij betreft, best wezen, je moet brengen wat er lééft in de blues, en da’s nog steeds een meer dan behoorlijke, smakelijke hap .Dat je daarbij niet eenieder voor 100% op een avond als deze kan gerieven, da’s best begrijpelijk en aanvaardbaar. Het is het gehele plaatje dat telt en hier was het weer best behoorlijk ! We tellen verder naar 27 ?...

Winus

Howlin Bill : 'Howl !

Nuchter, jawel, al is het moeilijk om somtijds aan de verleiding te weerstaan, zeker nu het 'bolleke' Koninck ook al enige tijd in het aangeboden gamma van Duvel-Moortgat zit en da's nou net wat ik graag lust...afin, geen verdere bierverhalen, let the music maar playen, want er staat weer heel wat ander lekkers op het programma van deze feesteditie . Duvelblues viert hierbij immers z'n tienjarig bestaan, een decennium dus al van fijne, hoogkwalitatieve bands en nee !, we gaan d'er hier geen opnoemen, je vindt er alles over op de Duvelblues-site.

Het verheugt me om te zien dat één van onze 'ouwe' inlandse toppers de boel mag in gang trekken , 'Poplawsky'is de naam, al steek ik het niet onder stoelen of banken dat ik het liever 'The Blue Chevy's zag blijven eertijds, als naam dan... Slechte carrierezet leek het ook want de optredens van Poplawsky vielen zienderogen terug. Dat had ook te maken met het wat verder uit mekaar wonen van de groepsleden en tijdsgebrek .Dat resulteert nu in het wegvallen van bassist sinds jaaaaaaren, Jan Van Parijs, die echt te weinig tijd nog vindt en dus werd er uitgekeken naar vervanging. Die staat er nu in de persoon van Jean-Luc Cremens, een oudgediende van The Misfits .Natuurlijk hebben we nu het over en weer hossen  met de staande (what's      in a name !) bass van Jan niet meer maar de elektrische bas van Jean-Luc zit ook wel goed ! Verder merken we Mark Salen aan de keys maar die is er intussen ook al een tijdje bij. Een soulvolle rootsset krijgen we met aardig wat nieuw werk maar de besten uit 'Moving on' kijgen we wel mee en zelfs 'Follow the Moon' uit CD 'Birdcage Motel' komt er bij ,en dat vonden wij altjd al een potentiële hit. Een sterke openings-set is het, al blijft het spektakel van weleer ( die eerder genoemde bass-run én de gesmaakte 'showing-off van drummer Philippe Martello) nu uit. D'er blijft anders nog genoeg over met dynamische frontman Kris aan de vocals en bluesharp, Frédéric Martello,overtuigend en geïnspireerd aan de gitaar zoals altijd (goeie wijn behoeft geen krans) en vermelden we nog even orgelist Mark aan het washboard, frontaal op de scène maar dat kon niet echt overtuigen,hij leek zelf niet eens gans overtuigd...

Alleszins, Duvelblues 2011 is waardig 'open' gespeeld, tijd nu dan voor een 'bruine limonaat'

Véél tijd hebben en/of maken we daar niet voor want in de 'Tiendenschuur', het tweede podium van Duvelblues steekt dra Chatz Costas (een Belgo-Griek die we nog niet eerder tegen kwamen) van wal. Onbekend maakt onbemind dus wijlie daar naartoe voor wat fotookes én een luisterend oor. Dat luisterend oor verdient -ie wel. Dat heeft te maken met de finesse en het vakmanschap die deze man aan boord heeft. Géén delta blues als dusdanig, eerder een beschaafd flirten met ragtime en het zit heel dikwijls ook tegen het 'klassieke'aan. Mooi is het in ieder geval en iedereen luistert dan ook  aandachtig.

 Piet Dedoncker begeleidt Chatz op de drums en dat is eerder een toevoeging van een dramatische dimensie met streepjes trekken en cimbalenspel, heel passend. Van de gebrachte nummers schreef ik 'Snowflakes' op, dus dat sprong er wat tussen uit en verder, maar dat was wel een 'follieke', riedelde Chatz heel deskundig ' Billie Jean' van Michael Jackson d'er door, kort en goed en méér moest dat niet zijn... Te onthouden, deze Chatz Costas', hier in deze Tiendenschuur zijn altijd wel ontdekkingen te doen...

 We leven om te reizen, al moet dat niet de hele wereld rond zijn, van de Tiendenschuur naar het hoofdpodium is vandaag al genoeg...

Daar staat na een poosje Arnaud Fratin en de zijnen op het podium en die weet het vuur in de pan te slaan  met knappe gitaarlicks maar vooral de meeslepende groovy funkblues van 'Malted Milk' doet het'm.  Voor het eerst vanmiddag dan (maar 't is dan ook nog maar net 18:00 hr. !) gaan de voetjes hier van de grond en meteen zit de ambiance d'er in.  Drummer Yann Cuyeu gaat stomend hard ,samen met Igor Pichon aan de bass en alle nummertjes van gloedniewe EP 'Soul of a Woman'  komen voorbij. Live erg leuk maar laat je je verleiden tot de aanschaf van bvb. full CD 'Sweet soul blues', dan kom je een beetje bedrogen uit, die weet dat zo goed niet in de groef te vatten. Een goeie set van Franse 'Malted Milk' blijft het hier wel en dat party gevoel zal blijven hangen !

Kris (Bries) van Poplawsky kan het allemaal wel hebben maar die is natuurlijk op de bluesharp sets van Charlie Musselwhite en Rod Piazza uit, en da's iets voor straks...

Want nu reppen we ons eerst naar de Tiendenschuur voor de pianoboogie van oldtimer Leon Blue.  Die zit mooi opgedirkt aan de keys met wat verder (of eerder, 't is maar langs welke kant je het bekijkt) iemand waarvan ik de naam niet terug vind, aan de drumbox. Het is een stuk legende, die Leon Blue, deel uitmakend van de Ike & Tina Turner Revue tijdens de topjaren, pas laat zelf gestart met zingen en nu eigenlijk al wat 'over the top' heen  met z'n 78 jaar . 'She wants to sell my monkey', 'Blueberry Hill', Georgia on my mind' ... sympathiek dus, maar intussen knaagt de honger en lijkt mij dit het beste moment om wat te gaan happen, wijlie weg dus...

De headliners van vanavond komen er aan want als afsluitend pogramma werd er eerder gekozen voor de party van funky soultante Martha High straks. Zéker niet slecht want de 'funky chicken' zit ook bij ons in de  bloedlichaampjes maar, talking about the blues, zeg nou zelf, dan krijg je nu toch wel dé toppers met Rod Piazza of eerst nu : Charlie Musselwhite !

Beminnelijke Charlie, de man met de zwarte stem (en de gouden mondharmonica) is zwaar overladen door alle mogelijke awards, waaronder laatst in mei nog 2 Blues Music Awards van The Blues Foundation en werd in 2010 opgenomen in The Blues Hall of Fame. Natuurlijk heeft ie nu meteen alle liefhebbers aan z'n lippen hangen. Mooi, mooi, mooi  en al dat moois is wel van een andere klasse dan die van Malted Milk daarstraks, waarmee ik trouwens verder niks verkeerds wil zeggen, dat was best ook lekker.Alleen is dit zoveel echter en authentiek bovendien. Arnaud staat hier trouwens nu ook verlekkerd naar te kijken. Maar die echtheid, de man en artiest die Charlie is, da's historisch gegroeid, het leven gaat nu eenmaal voor de ene zo en voor de andere anders en niet iedereen is nu eenmaal in Mississippi geboren of heeft de 'boom' van de blues aan den lijve meegemaakt...

Charlie Musselwhite wél dus maar laat ons ook even de loftrompet steken over z'n keigoeie begeleidingsband waar vooral gitarist Matt Stubbs bij opvalt, ééntje voor het rijtje stergitaristen van Kim Wilsons Fabulous Thunderbirds later?

De avond kan al niet meer kapot nu, we kunnen d'er een tijdje tegen en zullen dus alsnog het geweld van Maggie Mackenthun's Kozmic Blue eens gaan trotseren zie !

Maggie treedt nu aan in de Tiendenschuur voor een uur Indie rock en Blues mixture. Let wel ! Veel volk voor dit dametje met de Indianenveer in het haar. Haar stemgeluid, een kruising tussen dat van Janis Joplin en Nina Hagen, ploegt zich door de schuur maar mij kan ze slechts 1 keer beroeren en dat is wanneer iedereen trouwens uit de bol gaat voor de opjuttende uptempo reggeastomp 'Follow your Heartbeat'. Ja, dat kon ik ook wel vatten maar voor de rest was het niet echt aan mij besteed, ondanks haar ongespeelde emotionaliteit  en echtheid die haar  toch wel een werelwijde bekendheid  bezorgden. Het weze haar gegund, haar levenspad liep ook niet bepaald over rozen...

So far voor de Tiendenschuur, voor deze editie van Duvelblues. Strakjes komt Leon Blue hier nog es terug maar ik denk da'k dat ga laten gaan...

Na de braadworst, graag een stukje taart van de kanjer die nu op het podium gedragen wordt. Tien jaar Duvellbues, dus dat moet gevierd worden!

Gust (Meeus), opperDuvel,  brengt graag een korte geschiedenis en richt het dankwoord  aan de hechte schare medewerkers die het elke keer weer tot een succes maakten  én maken ! Ook een kus voor het vrouwtje voor zoveel geduld en kompassie, het leven met een bluesliefhebber én organisator is niet altijd makkelijk  ! Er volgt dan ook gewaardeerd applaus vanuit de tent, bravo jongens (en meisjes) !

High time dan voor de andere sensatie van de avond : Rod Piazza & The Mighty Flyers!

De max dus, hèh, charisma, power, die bluesharp ! (ooit opgepikt, verfijnd eigenlijk met de hulp van mentor George 'Harmonica' Smith, in 1968).Knappe songs, een ijzersterke begeleidingsband waarbij Honey Piazza (zijn echtgenote) schittert als de vrouwelijke Jerry Lee Lewis, poeh ! wat mij betreft de absolute topper van vanavond is dit.

Geef daarbij ook nog es open gordijn aan gitarist/zanger Henry Carvajal en da's ook al niet min. Het siert Rod trouwens dat-ie z'n medewerkers, begeleiders in het zonnetje zet en daarbij mag natuurlijk ook Honey niet ontbreken, het vrouwelijk equivalent van Jerry Lee dus ! Bovendien, als je Rod niet mocht zien schitteren op het podium, dan zal hij dat nog es overdoen in de zaal. We zagen hem de zender en de andere apparatuur al klaar zetten, dus daar gaat-ie dan !

Alvorens te besluiten laat Honey de keys aan special guest Leon Blue die daarbij echt opkikkert, mooie promotie bovendien voor z'n laatste showtje nu in de Tiendenschuur maar daar raken we niet meer. Rod Piazza & The Mighty Flyers daarentegen, dat gaat ons bijblijven !

Rest nu nog de grande finale met Miss Martha High en haar Italiaanse begeleiders 'Morblus'

Roberto Morbioli, gitarist van Morblus (uitstekende gitarist trouwens)verzorgt met z'n band de inleiding tot een dame die met haar vocale capaciteiten zowel James Brown als diens superfunkblazer Maceo Parker diende (Maceo Parker, intussen een dierbare vriend van haar, nu nog trouwens)..onder zovele anderen bovendien die gedurende al die jaren haar pad kruisten alvorens ze solo ging. Waren daarbij : (las je het programma niet?) Ray Charles, Aretha Franklin, Gladys Knight, Bo Didley, BB King  and many, many more ...

Alvorens zij zelf het podium betreedt heeft Roberto al gans de tent rond gelopen , hier en daar zie je de nek van de gitaar uit het volk naar boven komen. Hij herinnert wat aan Rudy Rotta, die andere Italiaanse gitarist (was hier ook al trouwens, in 2008) , die net als Roberto zulke grimassen kon trekken tijdens de stoere solo's. Bon, even later staat Martha op het podium en vanaf dan draait alles om haar. Zij brengt een heel funky set zoals je al meende te mogen verwachten maar het is wat zielig als je van in  het begin al met Ceedeetjes staat te zwaaien om te verkopen. Ik denk niet dat je met een carrière als de hare dat nog moet doen. Trouwens, aan de CD stand liggen steeds de albums van de optredende bands uitgestald voor wie het mocht interesseren.

Miss Martha High koos met Morblus een uitstekende begeleidingsband met blazers, keys, backing vocals en ook hier weer een sterke ritmesectie, dat zagen we in het verleden al wel es anders, met Italiaanse begeleidingsbands !

Kortom, een geslaagde, feestelijke afsluiter voor wie het funky hipshaken nu nog kan opbrengen. Ik daarentegen vecht intussen met een zere rug, het is tijd om de zaak te verlaten. Maar niet  zonder eerst Gust te bedanken en te feliciteren met weer een uitstekend programma  en het tienjarig bestaan van Duvelblues, een decennium dus, voor sommigen hier morgen een delirium?...

Winus 

Overtuigend ,quasi authentiek, met een goeie aanpak, a fine spirit en waarempel een duwtje in de rug van 'hierboven' zagen we een dazzlin' Lightnin' Guy  aan het werk in een , voor de gelegenheid, aardig volle Borderline en dat was toch wel een opsteker temeer in een zomer die tsjokvol festivals zit, zoals dezer dagen 'Blues oan daa Stoazze' , (waarvan je hier binnenkort ook verslag vindt). Uit Nederland en Wallonië kwamen de fans zelfs aangewaaid want charismatische Guy heeft in een vrij korte tijd een ruim supportersfront bijeen gesprokkeld blijkt hier weeral ! Hoewel wij, eerder met The Mighty Gators, nogal verdeeld waren over het aangeboden programma van songs uit het brede rock-pop-soulspectrum waren we wel meteen overtuigd van het talent van deze jongen, alleen moest ie nog wat z'n eigen weg zien te vinden, vonden wij toch, een paar jaar terug... Het lijkt er nu op dat met dit 'Lightnin' Guy plays Dog Hound Taylor' project een belangrijke stap gezet is in de goeie richting en dat doet me plezier want de jong verdient het wel. Deze roots stijl ligt 'em, da's wel duidelijk en fits perfect in z'n eigen slide guitar way of blues. Ik las voorheen de lovende commentaren die kwamen aanwaaien na z'n set op het Kwadendamme Bluesfestival met dit programma en was dus 'in blijde verwachting'. Mag het nu  gezegd...nee, het moet !.. dat dit iets van 't beste is dat ik sinds ruime tijd op het Belgische Bluespodium zag en absoluut is het zéker van het beste da'k van hém zelf ooit zag. Niet alleen zijn enthousiasme, dat al gauw afstraalde op de andere 'Houserockers' maar het gedegen karakter van de songs die meesterlijk overeind bleven, de mooie muzikale invulling, zijn stem die er stáát, de go ! van deze mannen, welja, voor mij was het dus sterk.

 We kregen 3 sets van hetzelfde, kwestie van de beste stukken er uit te kunnen pleuren voor de uiteindelijke CD maar de eerste set hoefde in niks onder te doen voor de tweede want van bij de eerste tonen van 'Hawaïan Boogie' gingen deze jongens er hard tegen aan. Ja, 'tuurlijk werd de sfeer later meer ontspannen maar merkbare foutjes of storende hiaten? Nope ! Lekkere boogie en rocken op allemaal Hound Dog Taylor tunes, wat van bij de start ook de bedoeling was. Mij werd het intussen ook duidelijk waar bvb. een Golden Earring vroeger de mosterd haalde ! 'Gimme back my Wig', 'Take five', Let's get Funky' en , eens het spel goed in gang was, de meebruller 'Roll Your Moneymaker', het kon niet stuk ! Naast de terechte aandacht voor Guy voor dit project zetten we graag eveneens in de bloemetjes : Bart Demulder, tweede gitarist, die o.a. 'Sadie' zo betoverend neerzette met magische reverb. Bij dat nummer had ik even Filip Casteels (SammyCuba, in een verder verleden ook El Fish), die andere grote gitarist van bij ons, in de kop zitten maar dat had wel eerder met de psychedelische stemming te maken waar ik dan even in raakte... Fijne gitarist anders , die Bart, al moest je wel even wachten voor je d'er leuke plaatjes kon van schieten.

Erik Heirman, de uitstekende drummer bij dit trio, wist ons eveneens  te verrassen met inventieve roffels en je kon je zo meteen geen betere stokkenzwaaier  in dit gezelschap voorstellen !

Voorwaar een geslaagde avond werd het (en waarschijnlijk ook nacht, maar zolang bleven we niet) en ik was maar wat blij om, na al die jaren, dan toch ook eindelijk ook eens kennis  te hebben kunnen maken met platenbaas Nico Mertens van Parsifal. Samen haalden we wat herinneringen op aan Bert De Coninck ( who remembers?)...moet zowat mijn eerste herinnering aan dit eigenste  beroemde Belgische platenlabel geweest zijn...

Blij zijn we  eveneens omdat Nico d'er nog steeds voor gaat en daarbij Lightnin' Guy deze  mooie kans geeft. Ik vertel je nu al dat dit voorwaar een héle lekkere CD gaat worden.Dat daarbij die DVD ook zal zitten, moeten we nog even afwachten. Heb je intussen echter de kans om Lightnin' Guy en z'n Houserockers ergens bezig te zien... doen !

Winus

Sterk was het, zoals ze daar alle 5 (mét beide drummers, Toon Derison en Rohal De Ridder) stonden, net of ze nooit waren weg geweest en toch was het goed 11 jaar geleden dat ze nog es samen concerteerden.

 Het was er echt niet aan te horen, ze klonken nog steeds als een hecht geheel. Uit het repertoire van de voormalige 4 CD’s uit de late jaren 90 werden die nummers gekozen die overeind bleven (maar dat zijn d’er dus heel wat !) en de meest relevanten daarvan kwamen in de selectie, het programma voor vanavond en wellicht ook voor 1 Oktober.

 Voorafgaand aan deze tryout luisterde ik thuis de CD’s (allen op het HKM label) nog es na. Ik heb ze allemaal behalve ‘Hooked’ uit 1999, hetgeen toch vooral live registraties waren en de latere projecten, na het verdwijnen van Filip Casteels, die met Roland (‘Waterbottle’) uit 2001 en dat movieproject ‘A12’ met Geert Waegeman uit 2000 heb ik ook al niet. Ik haakte eerder immers af na het voor mij teleurstellende ‘Wisteria’ waarop wel voor heel wat nummers een aanzet werd gegeven maar waar dat niet echt uitgewerkt werd en het daarbij een beetje een rommeltje bleef dat niet goed wist welke kant op te gaan. Ook vond (en vind)  ik Filip Casteels zeker zo bepalend voor de groepssound als Steven De Bruyn en die zat er dus na 2000 niet meer in. Filip kampte een tijd met behoorlijk wat persoonlijke problemen, we zagen zijn downs maar gelukkig ook weer de ups van deze topspeler in de Belgische Blues, een meer dan behoorlijke gitarist- zanger met een heel eigen stijl en dat deed deugd ! Nu staat ie dus weer met ‘the gang’ heel overtuigend op het podium en dat bleek bij deze tryout meteen al goed raak te wezen. Goed anderhalf uur en onder behoorlijke belangstelling (de Hnita hoeve zat goed vol, geen enkel ander concert was ooit zo snel uitverkocht) gingen deze mannen er tegen aan, dus ruim bladerend door het beste uit hun repertoire en nu bleken zelfs sommigen uit ‘Wisteria’  d’er live veel beter te staan dan op plaat (‘The Ticket man’ en Pussy arrête’).

 
Op plaat, vinyl dus, werd  trouwens ter ere van deze reünie ‘Blue Coffee’ heruitgebracht. Die was al een tijdje niet meer in de handel terug te vinden dus als je ‘m nog niet moest hebben : een zware aanrader, deze voormalige eerste release van El Fish ! We vermelden graag ook de prima basbegeleiding, nu eens akoestisch, dan weer elektrisch van Jan Ieven die meteen ook even de bastuba hanteerde op één van de nummers (zal er ook wel eentje uit ‘Wisteria’ geweest zijn… en  Toon en Rohal deelden netjes het verdere ritmische werk aan de drums en andere percussie en waren daarbij  ook even gelijk  op de 2 aanwezige drumstellen aan het géven. Zoals eerder gezegd draaide ik thuis voorafgaand aan dit tryout concert de platen van El Fish, wat maakt da’k nu niet steeds meer weet wat ik ook op het podium hoorde maar wat daar zeker bij zat was ‘Copydog’ uit ‘Blue Coffee’, ‘Visit Dr. Boogie’, mijn favoriet : ‘Look at the Children run’ en het eveneens knappe ‘Hangin’ Over’ uit de ‘Rewinder–CD uit 1998 en uit Wisteria onthouden we ook zeer zeker het  ‘Strange Situation’.Afgesloten werd er door o.a. het steengoeie 'Bop 'till you drop', wat wij eerder als openingsnummer zagen maar hier, aan 't end, zat het ook wel goed ! Zweten werd het,  want het was een stomende sessie hier in de Hnita, op een ongewoon warme herfstavond. Wat dat zaterdag 1 Oktober in een wellicht uitverkochte AB voor zo’n 2000 liefhebbers gaat geven durven wij nu al te voorspellen : een stomend succes waarvoor nu al onze felicitaties !

P.S. Is dit reünieconcert de voorloper van een heropstart van El Fish en blijft daarbij deze 5-koppige bezetting? Wij durven het slechts te hopen. Nu, donderdag bleef het, wat ons betreft, even maar bij een gauw succes toewensen alvorens ze het podium op gingen ... Wordt  ongetwijfeld vervolgd …