or click the
homecat to go back home !
artikelindex
- persbericht -
CD Releases: Fried Bourbon en
Howlin' Bill
Opschudding in Bluesland !
|
Opschudding in Bluesland. Eerder dan
elkaars publiek proberen af te snoepen, besluiten twee toonaangevende
bands om hun nieuwe geesteskinderen samen voor te stellen. Zowel Fried
Bourbon als Howlin’ Bill zijn aan hun vierde CD toe en beide albums
zullen op het Naked-label gereleased worden. Fried Bourbon staat bekend om zijn
originele benadering die niet alleen vakmanschap maar ook een dosis
authenticiteit uitstraalt. Op hun nieuw album vertrekt Fried Bourbon
vanuit Chicago zuidwaarts met de Gravy Train. Ze passeren oude
grindwegen, verlaten kerkhoven en bouwvallige shacks. In Memphis
overnachten ze in een groezelig motelletje op Lamar Avenue. Met een
Oldsmobile Rocket 88 cruisen ze op Highway 61 naar Clarksdale, waar ze
in Red's Lounge tot de vroege uurtjes jammen. Hun "onderweg" verhaal
eindigt in een Greyhound bus richting Westkust. Ook Howlin’ Bill grossiert in zeer
uiteenlopende muziekjes. Hoewel blues de vooropgestelde rode draad
doorheen de nieuwe plaat is gebleven, zijn er andermaal andere
rootsgenres in de opnamen geslopen. De aard van het beestje, zeg maar.
De winnaar van de 1ste European Blues Challenge heeft het voorbije jaar
op festivals, tot in de verste uithoeken van Europa, kunnen vaststellen
dat zijn persoonlijke rootscocktail heel erg op prijs gesteld wordt.
Deze double date met zijn hometown is het perfecte moment om een nieuw
hoofdstuk aan te snijden. Maar met een party, want ook dat is de aard
van het beest.
|
||
- elders op de site -
Affiche 19th DELIRIUM BLUESFESTIVAL 21 April 2012 Lichtervelde
compleet
|
Innes
Sibun feat. Sjors Nederlof
& The Guitar Allstars (uk/usa)
"I
will give you the best Blues
hear this
year" …
Velen zijn het over Innes
Sibun,
& Joe
Bonamassa eens het zijn de gitaarvirtuozen van het
moment
. Wat Innes op de Wereldtournee van Plant &
Page
„Fate of Nations“
leverde was hooguit fenomenaal, voor de Zeppelins een
extra gitarist en wat voor één..
Vijf
albums heeft hij de Brit erop zitten, met de
legendarische producer
Mike Vernon,
ook wel bekend van van John Mayall /
Eric Clapton.
In Nederland Duitsland en Frankrijk is hij het wonderkind van
de Gitaar en nu is het tijd om (exclusief) Belgié aan te vallen. Innes
wordt gezien als een groot gitarist van
eind 20e en begin 21e eeuw. Door zijn techniek en karakteristieke
composities heeft hij veel respect afgedwongen bij zijn collega’s
gitaristen. Delirium Blues is dan ook bijzonder fier deze gitaarvirtuoos
voor het eerst op Belgische (festival) bodem aan u voor te stellen… Aan
het eind van
Innes
show komt er nog
één heuse verassing m.o.a. Sjors
Nederlof en tal van andere Gitaristen!! Sjors Nederlof
(nl)
linkshandige gitarist & duizendpoot
Sjors Nederlof
winnaar v.o.a. ‘Dutch blues award’, was 17J. toen hij een EP opnam met
Tino
Gonzales met
wereldwijde release.Toen
starte hij met The Strikes (Ned. beste band sinds jaren), ze
speelden
op grote pop-en
blues festivals in
Europa! Na succesvolle
tournee in Japan met
z’n rock band "7
Days Wonder is het nu tijd voor zijn nieuwe band
'KING MO'. Maar
speciaal voor de gelegenheid van Delirium Bluesfest. speelt hij mee met
Innes Sibun. Bill Sheffield (usa)
Bill Sheffield is
zanger/gitarist uit Atlanta. Hij
begon zijn carrière als leadzanger in de band van de betreurde Roy
Buchanan. Maar hij werd echter niet opgemerkt door het grote publiek
totdat hij solo begon en meteen de blueswereld op zijn kop zette.
Akoestische blues werd zijn stempel maar vergat daarbij ook niet de
klassiekers van zijn ouwe collega’s the Blind’s Blake, Willie McTell en
Willie Johnson en natuurlijk ook de duivel van de blues Robert Johnson.
Een punt waar de man fier op mag zijn is het feit dat hij Bob Margolin
en Muddy Waters tot zijn fans mag rekenen. Om zijn toer kracht bij te
zetten besloot de brave borst om zijn vrienden van Fried Bourbon hem te
begeleiden,
eerst wat concerten in de Benelux ten beste te geven, om
daarna op festivals uit te blinken, maar tevens ook een moeilijk
(kenners) publiek is – maar dan wel een waardevolle barometer- is. Fried Bourbon
Vanuit een brede waaier aan klanken,
kleuren en ritmes pendelt bluesband Fried Bourbon tussen de muziek van
vroeger en nu. Met een herkenbare, maar verfijnde eigen klank combineren
ze hun voorliefde voor de jaren 50 en 60 met stijlreferenties uit andere
periodes in nu. Oude wijn in nieuwe zakken, zeg maar. De groep zoekt op
die manier een evenwicht tussen het herinterpreteren van oud materiaal
en eigen werk. De nummers krijgen hun karakter 's avonds laat ergens op
een podium, in een repetitieruimte of onderweg op de snelweg. Ze kraken
of swingen, klinken warm in de winter en koel in de zomer, smaken naar
koffie soms naar wijn. En weet elke lokatie om te toveren tot een juke
joint. Fried Bourbon is de absolute top van de Benelux bluesscene Grote
klasse ! Peter Nathanson (usa)
Peter Nathanson ‘a
real American bluesman from Boston’, heeft
zijn eigen unieke
en moderne sound.
Deze bluesman,
een van de beste van
zijn generatie, bezit
een gevoel van de
"innerlijke nota",
altijd goed geplaatst
en emotioneel geladen.
Hij opende ooit voor ene. John Lee Hooker. Maar...
'playing the same thing, the same way, every night'..
was niet aan hem besteed. En dus deed hij z’n
eigen ding, en dat ding is nu De Delta blues electric, dobro-resonator
of semi akoestisch gitaar hij speelt het recht uit z’n hart; en wie er
aan twijfelt moet zeker z'n laatste, 'Riviera Rose' cd beluisteren met
op één na allemaal eigen nummers etaleert hij z'n gitaartechniek en z'n
talent op eigentijdse bluessongs. The Rhumba Kings.
feat. Mark Sprex (uk)
Tijdens de zomer van 2003 besluit
de Brits gekende zanger drummer en contrabassist Mark Sprex
(Mark bekend als de originele drummer van The Houserockers, The
Playboys…..) een nieuw project op te starten. Hij vormt de rockabilly
band " THE RHUMBA KINGS” Het geluid van The Kings is beïnvloed
door uiteenlopende artiesten als Louis Jordan, Django Reinhardt gypzy
jazz style tot vroege 50's blues en rockabilly over vroege 60's britse
rock'n'roll, white rock en surf instrumental. Al met sterke invloeden
van Carl Perkins, Johnny Cash, Rufus Thomas, etc… en natuurlijk door de
grote rock'n'roll legendes zoals Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Buddy
Holly, Eddie Cochran en Elvis Presley. Al deze roots-invloeden worden
mooi afgemixt met een modern geluid komende van artiesten zoals The
Paladins, The Blasters, Reverend Horton Heat … Neo-rockabilly revival en
psychobilly-sound. Het uiteindelijk resultaat is een high energy wild
rock'n'roll trio dat iedereen kan plezieren met hun diversiteit, show en
ervaring. Als je deze band een stempel wil geven, wel simpelweg ROCK 'N'
ROLL!!! The Blues Vision
Dat Blues nog lang niet uitgestorven is
bewijst The Blues Vision, in tegendeel! De 17-jarigen brengen Blues met
een grote B, of muziek met een ziel, zo je wil. Alsof ze ermee geboren
zijn. De groep brengt hun nummers in een eigen en zeer volwassen stijl.
Het is erg verrassend hoe ze omgaan met muziek waar anderen vaak hun
tanden op stukbijten. Je doet het maar... zo stonden ze al op bluespodia
als BRBF Peer, Nacht van de Blues en als Bluesband staan tussen
alternatieve & rock bands in Humo’s Rockrally.. (let speciaal op
gitarist Arne Desmet!!).. Jonge muzikanten met een ziel. Ze bestaan nog! The Blues
Against Youth (it)
Europa heeft zo zijn eigen Seasick Steve
en wel in de zin van Gianni
Serusi (It.). The Blues
Against Youth is
een muziek-project
volledig gerund
en beheerd door Gianni
zelf, op elektrische gitaar,
bassdrum, harmonica hi-hat
en een stem die verdomd op die van Dylan lijkt. Geïnspireerd
door Hank
Williams, Merle
Haggard en David
Allan Coe
ontwikkelt TBAY een mengsel van
grooves
van de
70's rock van
het Lynyrd en Zeppelin
tijdperk, maar toch gaat hij
terug naar
primitiviteit van de
delta blues. TBAY speelt
moderniseerde Delta-blues en volgens velen wordt dit het nieuwe sensatie
van de 21ste eeuw. The Stools
Om 16.30u. willen The Stools duidelijk
muzikaal expressie uiten op het 19th DELIRIUM BLUESFESTIVAL. Ze brengen
een mix van rockblues & rock, waar ze hun eigen draai willen aan geven
met knipoog naar Rory Gallagher, Led Zeppelin, The Black Keys, James
Brown, Radio Moscow, The White Stripes en Howlin' Wolf etc … Heuse
"Promising" opener van het Delirium Bluesfestival te Lichtervelde.
|
(19.30-20.45) ROLAND TCHAKOUNTE
(CAM/F)
-
persbericht -
Muziek die betovert en beklijft, een brok onweerstaanbaar muzikaal
magnetisme dat u naar het podium trekt en uw aandacht voor een tijdje
helemaal opeist. Het zal u overkomen. U zult het met plezier ondergaan.
Een unieke, authentieke en doordringende versmelting van Afrikaanse
roots muziek met Amerikaanse delta blues. Kunnen we de blues nog
origineler aanbieden? Roland Tchakounté bestempelt zijn muziek als een
wilde melodie waarin hij zijn gevoelens, triest of vrolijk, het best kan
uiten. Zijn addoratie voor Son House, Robert Johnson, Elmore James en
Muddy Waters verbergt hij niet maar zijn echte meesters zijn John Lee
Hooker en Ali Farka Touré. Roland laat zich omringen door klasse
muzikanten. Een concert om naar uit te kijken, een mooi voorbeeld van
hoe blues op een originele manier gebracht, tot een hemels muziekgenre
verheven wordt.
(21.15-22.30) KYLA BROX BAND (UK)
Het best bewaarde bluesgeheim van de Britse eilanden. Een drietal keer
werd ze genodigd op een Belgisch festival en telkens werd ze er de grote
revelatie. Wat goed is moet je van de daken schreeuwen. Kyla verdient
ook haar plaats op het Bierbeeks podium, tot groot jolijt van zij die
haar al aan het werk zagen. Opgegroeid in het warme muzikale nest van
Victor en Annette Brox, gekend uit de originele cast van Jesus Christ
Superstar. Met haar prachtige heldere soulstem weet Kyla zo de
temperatuur in de zaal met enkele graden te doen stijgen. Kyla en
levenspartner bandlid Dan dwingt overal diep respect af met hun
schitterend songwriters talent. Kyla weet als de beste te charmeren en
emoties te ontketenen. Ze doet de grote afstand tussen vreugde en
verdriet vervagen zoals enkel de groten uit het verleden dat konden.
Enkele quotes:
"Her breathing control is superb but, more than this, Kyla's vocal is
natural and very clean, a depth of feeling…" - Blues Matters. "An
authentic soul diva, sensitive, sexy, and with infinite reserves of
sassiness" - City Life
(23.00-01.00) KIRK FLETCHER BAND (USA) exclusive concert
De hoofdmaaltijd van deze 9e Bierbeek Blues’d Up wordt overgoten met een
pittig sausje meesterlijk gitaarspel. Met Kirk Fletcher mogen we één van
de allerbeste jonge gitaristen van de hedendaagse blueshorizon
aankondigen.
Amper 36 en al 2 WC Handy Award nominaties op zijn naam, bovendien de
wereld rondgetoerd als leadgitarist van de alom bekende The Fabulous
Thunderbirds maar ook in de bands van Lynwood Slim, Janiva Magness en
Charlie Musselwhite. Het rijtje artiesten met wie hij samenwerkte lijkt
haast eindeloos: James Cotton, Pine Top perkins, Hubert Sumlin, Mojo
Buford, Ted Harvey, Larry Carlton, Robben Ford, Ronnie Earl, Elvin
Bishop, … . Kirk weet maar al te goed hoe hij zijn publiek kan boeien:
soms funky, groovy, dan weer pakkend ingenomen bluesy of onweerstaanbaar
swingend. Zijn songs, met knipoogjes naar zijn grootmeesters Sonny
Landreth, Robben Ford, Jimmy Hendrickx, Albert Collins zijn met de
mooiste blues strik verpakt. Kirk Fletcher komt naar Bierbeek met zijn
eigen band voor een exclusief Belgisch concert. Pasen op zijn best dus.
|
King
King (UK) – feat. Alan Nimmo Guy Davis (USA)
Davina
and the Vagabonds (USA) Lubos
Bena & Matej Ptaszek (SK) Roomful
of Blues (USA) Shirley
Johnson (USA)
Beste muziekliefhebber,
Volledige programma
Roomful of Blues (USA)
00u00 – 01u30
Are you ready for the blues?
|
||
Fried Bourbon
: (Welcome aboard) the 'Gravy Train'
|
Fried Bourbon : '(Welcome aboard) The Gravy Train'
Het lijkt er op dat het moeilijk is om een vaste bassist te houden bij Fried Bourbon waar op deze release alweer een andere naam opduikt : die van Chris Forget en die kan ik zo meteen niet plaatsen. Ook achter de drums zit niet meer Jürgen Claes van weleer al vind je die z'n naam nog bij de special guests voor de percussie op 'Lowdown Love' maar een andere ritmesectie is het dus toch met nu Stefan Decoene aan de drums maar verder weliswaar vinden we (gelukkig maar !) dezelfde vaste basis van vocals en guitar, de rotsen in de vette branding : Steven Troch en Tim Ielegems. Dat vertaalt zich weer in de gekende en voorheen ook gesmaakte basic R & B zoals we die al jaren van hen kennen, getapt alsof het komt vanuit de Amerikaanse juke-joints van weleer. Naar traditie nu ook met wat Special Guests en daar vinden we naast de al genoemde Jürgen Claes natuurlijk ook weer Gene Taylor aan de piano. Verder is het steeds een genoegen om J.J. louis aan de Hammond bezig te horen en die heb je al meteen mee op het eerste nummer 'A feeling called the Blues' en die trekt de 'Gravy Train' al direct goed in gang . De productie is deze keer in handen van Matthew Hardison van The Moon Invaders, een halve Belg maar oorspronkelijk ook uit de States (New Orleans) en deze jongen heeft de feel én the skills om het allemaal erg authentiek te laten klinken . Zo gaat deze vette trein in een jive door titelsong 'Gravy Train' om met de duwende blues van 'Blowin' my blues away' te vervolgen. Gesmaakte gitaar en bluesharp ! Het sprankelende water d'er bij, daar zorgt Gene Taylor wel voor...'Lovin' Man' , da's dan weer hossend de velden door, al is het dan maar een veldweggetje deze keer (de song 'host' er door in net geen 2 minuten.) Mooi gitaarwerk van Tim brengt je dan door de wat rauwe 'Storm' ballad.Vermelden we hier eveneens weer graag het Hammond gordijn van J.J. louis bij en ja, ik ben een liefhebber... De Fried Bourbon trein gaat dan weer in versnelling. 'Diggin' a hole' drijft je in een Western Shuffle gegarandeerd de dansvloer op en in de keuken aan de afwas mag en kán dat shufflen best ook ! Goed op dreef dan is het met 'Kiddo' fijn jiven, we zitten intussen ergens halfweg en aan kruissnelheid. De baspartijen van nieuwkomer hier, Chris Forget, hebben ons intussen al overtuigd, deze jongen zit op z'n plaats bij Fried Bourbon ! Die bas duwt anders deze wagons nu rustig maar overtuigd verder in 'Lowdown Love', samen met de basdrum en de handclaps van Jürgen Claes en Matthew Hardison die de felle gitaarlicks van Tim naar een extase begeleiden. De vocale partij van Steven gaat daarbij voluit door een zwaar gedempte mike, 't is hier nog steeds 'that tsjoeke tsjoeke trein feeling !' Dat het daarna even uitblazen wordt met de gezapige blues en de bleiterige bluesharp van Steven op het alltimes love thema van 'Nine below Zero',(cover van Alex 'rice' Miller)...Ja, dat mocht wel even ! Ook hier weer Gene Taylor in de back en verder ook een gevoelige Tim op guitarworks. Omdat deze gravy train nog een paar staties te bollen heeft, wordt het vuurtje dan weer voorzichtig opgestookt . Heel gepast zingt een koortje van Gene Taylor, Jean Le Clerc en Tim Ielegems ter ondersteuning van Steven door de 'Budget Lodge Blues'. En dan gaan we als vanouds door een doorstappende boogie, ingevuld door de goed geplaatste roffels van Stefan Decoene en natuurlijk die steeds lekkere smoelschuiverij van Steven. Da's ''Out of Town'.Die gitaar blijft dan onverstoord verder stappen met 'Your King is coming'. Een locomotief is het die de wagons afgehaakt heeft, met verder enkel de lowdown vocals van Steven en diens mondharmonica die deze, door spierkracht aangedreven draisine in het spoor houdt ! Aan de volgende wissel echter pikken de anderen dan terug heel geslaagd aan voor de grande finale om samen deze Gravy Train' uit te bollen maar dat daarmee dit feestje dan werkelijk gedaan is, laat deze 'Turn your damper down' (van Jerry 'boogie' Mc Cain) zelfs hélemaal niet vermoeden ! Je vraagt je soms af of er met de elementaire juke joint blues van Fried Bourbon nog veel te doen is ?...Wel, deze 'Gravy Train' toont toch maar weer dat het kán, dankzij het songwriterstalent en de go ! die deze jongens al jaren in het zadel houdt ! Jawel, ziehier de eerste Belgische voltreffer van 2012 !
Winus |
||
eerder kozen we voor 'a feeling called the Blues' als begeleidend smaakmaker
Howlin' Bill : ' Date with the Devil
|
Deze schijf zat er aan te komen ! Smaakmaker was de vorig jaar op vinyl verschenen 'Howl' en die gaf reeds een voorproefje. Geen wonder dus dat je op deze full CD alle nummers dáárvan hier ook op terug vindt. Da's aardig natuurlijk want op vinyl is een kras zó gemaakt en nu stel je dus een aantal nette songs ook meteen veilig want in een digitale groef gebakken deze keer. Makkelijk zat ook want voor de vijf nummers van 'Howl' verwijs ik dan ook graag naar de toenmalige recensie (al kom ik er telkens wel even op terug..) . Blijven er natuurlijk nog 7 te gaan en dan ben ik erg blij dat starter 'Rat race' meteen bij m'n favorieten van deze schijf komt te staan. Het pompende ritme, de catchy gitaarriedel, de donkere voice en de levensles van the workin' man, ja, een sterke start is het wel. Dan mag je natuurlijk niet direct gaan verzwakken en dat gebeurt ook niet met 'Turn out the Light', een gevaarlijke 'watch me' stapper met, op Hammond, de uit de jazz overgewaaide guestkeys van Koen Geudens. Die jongen zie je nu wel mee en meer op de bluespodia, als vaste member van Deja Blue, ook al in 't oog te houden... Pfoe, ik krijg het al warm en we zitten nog maar aan track twee ! Niks aan te doen dus want met de fijne retroswing 'Bellboy John uit voorganger 'Howl' (op deze versie wéér met guest Koen aan de piano) sta je meteen terug te shaken.Blijf daar maar staan want ook met 'My Baby' (die doet me wat denken aan de 'Mr.Right' van Little Chris vroeger...) wordt het hossen. Rocken tussen de dialoog van gitaar en mondharmonica in een opwindend, wat zwoel stompend tempo.Ja, 't moest er van komen hier : voortijdige zweetlozing gemeld ! En 't is nog niet gedaan want country deun 'A date with the devil' laat je verder draven. Ambiance ! Dat was d'er nog eentje van 'Howl', net als opvolger 'Night Nurse' die het ietsje kalmer aan doet. Hip shaken of jiven, aan jou de keuze maar 't is wél weer een catchy melodie. Op hetzelfde pad blijven we in het zadel met 'Fifteen years' en die hoorden we nog niet eerder.Het sterke pompende 'Howl' gaat daarna heel wat vetter en zo hebben we't eigenlijk liever. Sterke song maar dat vonden we vorig jaar ook al. 'So close' is dan een snelle plakker die ondanks de tempowissels toch ook erg naar Santana smaakt. Niet naar de gitaarsound, nee, maar op één of andere manier denk ik telkens weer terug aan 'Black Magic woman' van de Carlos... 't is hier slow time, sexy time, dat maakt 'Get outta My Life' ook al duidelijk, das eveneens een snelle plakker, schuifelen is er hier echt niet bij. 'Bill's day off' is daarna, als aanloper naar het gaatje, een gesmaakte instrumental van én met de hand van Little Jimmy. Fijne gitaar en die song kan je overal zetten : als starter, als 'interludium' ergens in 't midden of hier, zowat aan het einde. En dan worden we aan 't echte end nog even mean. 'Hurt my Child' is een duidelijke waarschuwing : don't mess with my daughter, you better think twice ! De gitaar grolt er wat gevaarlijk bij en de mondharmonica heeft een dubbele bodem.Het klinkt zeemzoet maar pas op, het kan bijten ook ! You can better listen to what daddy says ... Het uitstrijken van die gitaar aan het einde, da's net hetzelfde, heeft ook die feel... Bon, ik sta hier intussen al met een aardig stapeltje 'Howlin' Bill' Ceedeekes, vijf tel ik er (al zit daar wel een voortijdse demo bij) en één vinylexemplaar. Voor mij is deze 'Date with the Devil' CD eens temeer een bevestiging van het kunnen van deze mannen, een 'I am here to stay' statement en ik mag bij deze oprecht zeggen : ik heb er weer van genoten ! Ooh, nog even meegeven dat de productie in handen was van Little Jimmy Hontelé en Kris Wouters (..de broer van?...) die eveneens op wat nummers voor de backing vocals zorgt.Voila, daarmee weet jij het ook...
Winus |
||
eerder kozen we voor smaakmaker 'Turn out the Light'
om bij
jou een lichtje te branden !
- Persbericht -
|
CD is
te bestellen via Parsifal Records - +32 50 33 95 16 - info@parsifal.be
- www.parsifal.be
|
||
|
Ook ik was er bij, vorig jaar in The Borderline te Diest, alwaar heel wat enthousiastelingen samen gekomen waren voor de live CD en DVD opname van een tribute show die al voor heel wat furore zorgde volgens diegenen die Lightnin' Guy en deze gelegenheidsbezetting reeds eerder meemaakten (bvb.op het Kwadendamme Bluesfestival van 2011 waar alles van start ging). Niks teveel gezegd want Vlammende Guy had bij mij eerder wat tijd nodig om me over de streep te trekken maar nu met deze 'Tribute to Hound Dog Taylor' moet ik echt en waarlijk zeggen : 't is de jong op het lijf geschreven ! Beregoed, sterk en aanbevolen stuff voor al diegenen die het werk van de Hound Dog nog niet moesten kennen (kan dat werkelijk nog?) Een stukje authentieke rock en bluesgeschiedenis die het enthousiasme van de real 'Theodore Roosevelt Taylor' vertaalt naar vandaag, mét eenzelfde setup, zowel qua begeleiding als plaatsing op de scène (Taylor zat ook steeds op een (weliswaar) klapstoel). Dus, voor diegenen die toen m'n verslag lazen (of nu), die weten het intussen wel ! In de lijn der verwachting én bij het prestigieuse Franse Dixiefrog-label uitgebracht krijgen we vandaag de wel heel goeie en lang verwachte CD maar 't was de moeite van het wachten waard! We wisten vorig jaar nog niet in welke vorm de DVD opnamen er zouden bij zitten en dat doen ze dus niet in de vorm van een extra DVD. Dezer dagen is het immers veel makkelijker om alles op een server te zetten en mits de code op te geven die je op het binnenblad van de keurige CD-cover vindt, heb je zo meteen toegang tot de downloadpagina van de videotracks. Makkelijk zat ! Ja, en dan draaien wij natuurlijk de videotracks want dat roept de sfeer van de avond weer helemaal terug . Dat die allemaal in de volgorde van de avond zelve staan, net als de geluidstracks, daar twijfel ik wat aan want ik dacht dat er toen begonnen werd met 'Hawaïan Boogie' (Aloha, me troela!) maar op de CD-setup mag 'Take Five' van start gaan, een jive die je meteen weer in het Chicago van toen plaatst en een uitstekende keuze is om je direct in de sfeer te gooien. Bravo hierbij voor de uitstekend geregistreerde geluids-én video-opnamen dewelke trouwens zeer stemmig in zwart/wit staan. Da's meteen ook al een verwijzing naar weleer, de tijd van toen, begin jaren 70 was dat, de highlight years van Hound Dog Taylor ...'Taylor's Rock' is een fijn stuk rockende slide dat erna komt, een instrumental met een krachtige drive waar de uitstekende ritmesectie voor staat. Een pluim voor Erik 'King Berik' Heirman aan drums en een, nu uit de kool gegroeide, Bart 'Brewer Jr.' Mulders aan de rhythm guitar, een jongen die zich al jaren o.a. in de Antwerpse Crossroads staat te bewijzen, steeds wat gène moet overwinnen maar hier absoluut weet te overtuigen ! Zo ook op 'Sadie', één van m'n favorieten, dampend van excitement met Bart zwaar op reverb. Monumentaal ! 'She's gone' mag dan iets minder ophitsend zijn, het heeft wel wat hypnotiserends dat je meetrekt. Op 5 heb je dan het eerder vermelde 'Hawaïan Boogie en da's er eentje van Elmore James, op zijn beurt het grote voorbeeld van Taylor en 'uitvinder van de rock'n roll'. No Aloha maar je kan de rokjes wel voelen zwaaien bij deze boogie. En zo kan die wel verder want 'Roll your Money Maker' breidt daar een gepast vervolg aan. Zweterig ? Jawel, maar bij ' Freddie's Blues' dimmen de lights voor meteen hier de langste track ook, een goeie zeveneneenhalve minuut schuifelen over dezelfde vierkante meter. Vermelden we hierbij de mooie gitaarpartij van Bart, Guy speelt de baslijnen deze keer. Hou deze Bart maar in de gaten, daar hoor je later garanti nog meer van ! Het feestje is not over yet en 'Let's get Funky' pompt daarna terug meer adrenaline in je lijf. Guy bespeelt het publiek en 'all night long' kan hier nog lang duren, dat vermoedt je wel.' 55th Street Boogie' zwiert je daarna in een wilde instrumentale jive over de dansvloer, eindigt de set, maar op CD (en video) zijn er nog 2 tracks te gaan.' Wild About You Baby' is er nog eentje van Elmore James en rockt slidegewijs voor dat je' t weet tot aan 'You Can't Sit Down' en dat deden we dus ook niet toen ! Dat was nog een instrumentele jive waarbij Bart de honneurs van de frontguitar mocht hebben. Guy huilt daarbij Hound Dog Taylor gewijs, de nacht in. The House Rockers anno 2011 : ook Hound Dog Taylor zag neer en knikte goedkeurend. Dit is, once again, een hit ! |
||
| Winus | ||
Begeleidende sample 'Sadie' bracht me eerder in trance.. jou ook? ...
 |
||
| Omdat ik nog niet zeker weet of ik dit jaar 'De
Nacht van de Blues' in April zal kunnen aandoen én omdat het toch
in m'n directe buurt ligt(eerder was den Brommer zelfs m'n stamcafé),
ga 'k graag kijken naar deze two man Band die in het recente verleden
al een erreg aardige indruk maakte op heel wat recensenten, bvb.
uit Moulin Blues, verleden jaar.... Voor mij zijn het duistere onbekenden
aan het begin van de avond maar ik geef je nu al mee da'k ze graag
aanbeveel aan al diegenen die vallen voor de wat ruigere footstompin
Blues' en trouwens aan al wie deze mannen nog niet eerder gezien
heeft ! Je hebt aardig wat kansen om hen op onze podia tegen te
komen dit seizoen want naast de 'Nacht van de Blues' vind je ze
nog elders dezer weken en maanden in BE en NL ...Wat maakt hen dan
zo de moeite waard ? Wel , d'er is vooreerst de erg aardige en niet
zo gewone set-up waar je de twee terug vind, elk op z'n eigen versterkt
pallet-podium of ook wooden box) gezeten, dewelke bij Franck Bailly
(zijnde Mr. boo-Hoo) aan de voorzijde voorzien is van een plank
harder hout, overspannen door een ketting, wat zorgt voor een andere
klank bij het aanstampen. Want deze wooden boxen worden inderdaad
tijdens het concert aangetrapt met een bijzonder fraai voetenspel
wat zorgt voor een very rhythm driven geluid, geen gewone footstomp
dus ! Het gitaarwerk, al dan niet elektrisch - mét en zonder slide,
wordt verzorgd door Blackberry (Bastien Alzuria) die vantijds ook
rauw in de vocals gaat. |
||
 |
||
| Maar 't is toch vooral Mr. boo-Hoo die de front,
bij wijze van spreken dan, doet. Niet alleen het zangwerk maar ook
vooral de bluesharp en, naar het einde toe, ook wat bijkomende percussie
op een selfmade 2 snarig instrument en een houten blok. Het is trouwens
vooral in die tweede set dat het er wat verscheidener aan toe gaat
want de eerste helft kregen we vooral energieke Cajun over ons heen
gestort, traditional stuff waar je, geïnspireerd door beider benenwerk,
ook wat danspassen bij kan gaan zitten bedenken. Héél meeslepend
allemaal, afwisselend in English en 'en Francais' gezongen bovendien,
wat dan ook weer voor wat variatie zorgt. En da's soms nodig ook
want het gestaag roffelen van de voetjes op de houten vloer werkt
met momenten haast hypnotiserend, als in een tantra. |
||
 |
||
| Door al dat draven op hout ga je haast in trance
zoals bij een wild Voodoo ritueel. Variatie, wilde en opzwepende
shouts jagen daarbij het publiek, dat hier duidelijk ook pap van
lust,tot luid , goedkeurend applaus en maken dat de laatste set
nog uitgebreid wordt met 2 bisnummers ook. En uit wat repertoire
boorden deze échte mannen hun liedjes? Wel, d'er zit aardig wat
eigen werk tussen zoals ' Black Train' dat overtuigend voorbijstoomde
en 'Big Mama' maar zeker zaten daar ook wat traditionals tussen
al blijf ik je de titels schuldig. De heel eigen uitvoering maakte
het wat moeilijk om die er uit te kunnen uitpikken maar ik verzeker
je: je hoeft de nummers hélemaal zelfs niet eens te kennen. Dompel
je gewoon onder en enjoy ! Lang geleden trouwens dat ik nog es een
rootsband zag met zoveel authentieke overtuiging én een heel eigen
muzikale identiteit. Het talrijke publiek hier loved it en ook jij,
houthakker, notariszoon, bediende of werkman zal ervan smullen als
je van het échte leven houdt ! |
||
 |
||
| Winus |
||
 |
||
