16. Rêve d'Eléphant Orchestra

Bij een ietwat bewolkte dag brengt dit zevenkoppige gezelschap warme jungle klanken in de grote tent. Zeven Waalse muzikanten onder leiding van een olifanten instrument: een reusachtige tuba door de meester Michel Massot onnavolgbaar bespeeld. Verder gitarist
Philippe Evrard, fluitist Pierre Bernard, drums en percussie van Etienne Plumer en Stephan Pougine en daar bovenop toptrompetist Laurent Blondiau. Het is een perfekte mengvorm van jazz-wereldmuziek zoals eerder Määk 's Spirit dit al bracht,samen met de Gnawa's. Het is een hedendaagse versie van de jungle music van Ellington . Lichtjes betoverende,humoreske klanken die best bij een show of een theatervoorstelling zouden passen,de hoge visuele impact vraagt om verdere (meer) beelden.

17. Bill Mays Trio
Weerom spannend om ook deze heren,ondanks  de Amerikaanse stroompanne, naar België te krijgen. Ze hebben het dan toch gehaald,maar dan wel via enkele omleidingen.
Bill Mays ,piano, met als collega's  de Duitse bassist Martin Wind  en Matt Wilson op drums.
Bill Mays heeft net als Fred Hersch een gedegen academische vorming en gebruikt thema's uit de concertmuziek als vertrekpunt voor arrangementen en eigen vertolkingen. Het is zeker 20 jaar geleden dat hij in België is geweest. Hij is bijna 60 jaar oud en ondanks zijn rijke verleden met vele jazzlegenden, nu pas toe aan een bredere erkenning en een solo carrière.
Drummer Matt Wilson is op diverse terreinen actief, o.a. met een eigen experimentele jazz band en de Duitse bassist heeft Bill jaren geleden ontmoet op het North Sea Jazz Festival in Den Haag.Die is hem gevolgd naar de States en  daar sindsdien blijven hangen.
Het trio brengt klassieke pianojazz met vele harmonieuze melodiën. Je kan merken dat dit gezelschap al jaren samenwerkt. Soms is het wegdromen op al die melancholische deuntjes...