Wat gaat de tijd snel. Amper wakker, zonder ontbijt, verslag maken, een hap en kop tussendoor en weer opnieuw vertrekken naar een eerste piano solo concert in De Singel van Uri Caine. Er zijn in totaal drie pianorecitals gepland omwille van deze feesteditie van Jazz Middelheim.

Uri Caine solo dus vanaf 15h00 in de Blauwe Zaal van De Singel.Toch hier veel volk want de zaal is voor drie kwart gevuld. Het concert wordt weer opgenomen voor radio Klara.

Uri laat er geen gras over groeien en zet stevig in met “Honeysuckle Rose”. Dit is een andere gedaante van Uri Caine in vergelijking tot gisteren met zijn Bedrock companen. Nu kunnen we hem in ideale omstandigheden qua akoestiek bekijken en beluisteren. Het gaat er soms klassiek aan toe, bluesy, honky tonk en jazzy. Het is moeilijk om de songs te herkennen : “On Green Dolphin Street” dat overgaat in “Blackbird” van The Beatles. Uri Caine is vingervlug en ontleed de melodie en plakt daarna de puzzel weer aan mekaar. Zijn linkerhand gaat heen en weer en overlapt dikwijls de  rechterhand. De piano krijgt tussendoor een klopje aan de zijkant en zelf klapt hij even in de handen. Hij maakt een medley van “Round Midnight” met “Neferteti” van Miles en daarna een bluesy stuk. Boeiende vertolkingen.

Gedaan om 16u30 en ons snel verplaatsen naar het Park Den Brandt. Wie wil kan nog even wat foto’s bekijken in de wandelgangen van diverse Belgische fotografen over de geschiedenis van Jazz Middelheim a.h.v. portretten van artiesten die vroeger hebben opgetreden. Je merkt dat enkele artiesten ons al helaas verlaten hebben.

We merken al meer volk in het park en wat smaakt een Duvel goed bij dit zonnig weertje. Alle stoelen zijn bezet buiten.

Nathalie Loriers is geen onbekende meer op dit festival. Ze was hier eerder al drie keer te zien met BJO en met twee eigen bezettingen.  Nathalie Loriers  in quintet vorm deze keer, en ze begint er aan om 17h00.Het kan alle richtingen uit : oost en west, een exploratie door het piano om nieuwe wegen in te gaan die leiden tot interessante ontmoetingen.
Nathalie Loriers Chemins Croisés Quintet dus.De oud – gitaar (een soort luit) van de Tunesische gitarist Karim Baggili  geeft direct een oriëntaals karakter aan deze muziek.Ook het klarinetspel van Gianluigi Trovesi draagt hiertoe bij. Ook de alom aanwezige psychedelische videobeelden van bloemen, boedha’s geven het geheel een speciaal karakter en doet je wanen in een ander land. Laat je gaan in de mooie melodie en het zachte toucher van onze Nathalie.  Vooral het stuk ‘A pas feutré’ is als een poes die op vilt stapt in een rustig kabbelende melodie. Ook haar stuk “Jasmijn” roept de geuren op van de Noordafrikaanse landen.  Tussendoor een duostuk ‘l’arbre pleure’ van haar westerse piano in contrast met de oriëntaalse out is mooi. Verder nog het nummer ‘Mister Lee’ van de out speler. Dit is zijn idool Bruce Lee , de oosterse vechtersbaas (ook te zien op gemonteerde videobeelden).Helaas is de CD hier (nog) niet te koop vertelt Nathalie ons.
Daarna heel andere koek en blijkbaar te moeilijk voor dit festival want meer mensen buiten de tent dan in de tent : Erwin Vann Group om 19h00.

Erwin Vann op sax die we zagen in de “Frisse Wind” op de eerste dag zien we hier terug met Jozef Dumoulin, onze grote drummer Dré Pallemaerts (met electronica) en de sympathieke Aka Moon bassist Michel Hatzigeorgiou. In feite hebben ze allemaal wel ergens een pedaal met verbonden electronica. Lange uitgesponnen compostities en improvizatiestukken die iets te lang duren en waarin te weinig variatie zit naar mijn gevoel. Er worden verbanden gelegd met de rock en wereldmuziek. Somber, ambient, meditatief haast en moeilijk te vatten. Geef mij maar ‘In a silent way’ van Miles waarin de muziek blijft boeien voor 20 minuten per stuk. Al goed voor ieder wat wils op deze Middelheim en elke dag blijft ons aangenaam verrassen.

Onze grootste verwachtingen gingen uit naar de apotheose van deze dag : Toots Thielemans Quartet om 21h00. Deze gevestigde waarde  bracht zijn trouwe compaan mee, pianist Kenny Werner. En verder twee klassebakken : Scott Colley op contrabas (o.a. begeleider bij Herbie Hancock) en de huidige Pat Metheny drummer Antonio Sanchez uit Mexico.  Het is de eerste keer dat ze samenspelen maar dat merken we niet.

We worden verder getrakteerd op klassiekers zoals 'Dolphin’s dance' (van Hancock), 'Window' (C. Corea) en ook veel Bill Evans stukken ('blue in green', 'solar', 'time remembered'…)
 Ook de Jobim-achtige muziek uit Brazilië mag niet ontbreken en natuurlijk het lijflied ‘Bluesette’.

Volgden nog twee toegiften na een staande ovatie. What a wonderful world !  Inderdaad 'between a smile and a tear- muziek'. Het publiek kreeg waar het om het vroeg. Toots is nog altijd in goede vorm en blaast op zijn broodje.

Achteraf weer wat napraten en dan hop,lopens naar de jamsessions in De Singel want intussen regent het hard.
Ook daar veel volk met ongeveer dezelfde muzikanten als gisteren: enkele BJO muzikanten, piano Bart Van Caenegem en diverse saxen en schuiftrombone. Mooi zo en gezellig !

MP)

LUQUE'S Middelheim commentaar

(Luque)