In de voormiddag een fikse regenbui en daarna weer droog en we zijn weer op post in de Singel om een glimp op te vangen van oude jazz films in de Kleine Zaal (voor de liefhebbers van 13.00 tot 14.30 uur). Steve Wante toonde beelden uit zijn archief van grootheden als Duke Ellington, Louis Armstrong, Charlie Parker en Dizzy Gillespie. Wat een showorkesten. Dit is pure nostalgie.

Nog snel een kop koffie in de bar en de journalisten stromen weer toe. Daarna nog even langs de tweedehands platenbeurs : Japanse vinyl persingen, oude jazz boeken, unieke originele persingen aan sterk variërende prijzen,vaak duurder als een CD. Niet alleen 33 toerenplaten maar ook nog oude 7” platen. Heerlijk !

We begeven ons richting Blauwe Zaal,intussen goed vol, voor het pianorecital van de lieve reus Randy Weston. Hij is inderdaad meer dan 2m hoog en bijna 80 jaar oud maar in good shape en met strooien hoed op. Weinig geslapen en recht vanuit Jazz Marciac brengt hij een ode aan Monk, Duke en Ellington waar hij mee opgroeide. Afrika is voor hem belangrijk want alles ontstaat uit onze moeder aarde, zo ook zijn lage tonen en volle sonoriteit uit de goed afgestemde Steinway piano. Het publiek was muisstil bij de stille passages.We krijgen “The last day” en “A prayer for us all” als twee spirituals om te beginnen. Tussendoor ook eigen nummers die  intussen al klassiekers :zijn: “Hi fly” en “Little Niles” . Een Monk-achtig toucher kon je horen in “Pershuasing the blues”. Het thema van  "Tea for two" kwam er ook door. De kindersong “Cats and monky’s” was leuk.  Randy maakt na elke song een gracieuze buiging. Benieuwd hoe de African Rhythms morgen gaan klinken in de grote tent.

Daarna een volksverhuizing naar Park Den Brandt voor Buzzz…Pük om 17h00. Maar o wee; een persoon moet medische urgentie en hartmassage krijgen en ook een andere krijgt daarna een appelflauwte zodat alles een goed half uur vertraging oploopt.

Dus rond 17h35 kan Buzzz…Pük eraan beginnen: schuiftrombone , bas, drums en voor deze editie aangevuld met de Vietnamese gitarist Nguyen Lê en diens electronica.  Dansmuziek , funky jazz, fusion rock en veel polyritmiek. Daar zorgt o.a. Stephane Galland , de drummer, voor  die we al twee keer aan het werk zagen. Altijd een zachte inzet van de songs met de schuiftrombone van onze Geoffrey de Masure en mooie afgewerkte endings. Wel een zeer diepe elektrische bas van zwarte basman Linley Marthe.  Mooi samenspel en opbouw van de songs met aangename tempowisselingen die blijven boeien. Op het einde van de eerste song het buzzz geluid van de trombone die een bijtje nadoet. Ook snerpende gitaarsolo’s , beetje in de trend van Jimmy Hendrix, door de Vietnamees met het staartje.  In het tweede nummer een sitar-achtig gitaargeluid dat het geheel een oosters tintje geeft. Ook aardige Tutu-achtige baspartijen à la Marcus Miller uit de Miles periode van de jaren ’80.  Ook funky plukkende bas en ballads met steelgitaar geluiden.  Dance music ook maar geen overdreven electronische bijgeluiden. Mooi uniforme set tot 19h05.

Daarna is Fred Hersch +2 aan de beurt. We leerden hem kennen uit de vorige editie 2003. Hij was in mei dit jaar nog te zien in De Singel voor zijn Walt Whitman project (poësie op muziek) . Vandaag bracht hij twee extra man mee : de blazers Ralph Alessi en Tony Malaby. Deze laten de eigen thema's van Hersch mooi uit de verf komen. Zijn trouwe companen Drew Gress op bas en Nasheet Waits op drums doen de rest. Fred Hersch stelt duidelijk de nummers voor en geeft een beetje achtergrondinformatie. Veel eigen nummers: ‘A lark’, ‘The riddle song’. Het nummer ‘Black dog pays a visit’ gaat over depressies. Mooi zondagnamiddag muziek in ‘Down home’ : een thema van Bill Frisell. Af en toe prachtige bassolo’s. Homo zijnde geeft hij een ode in ‘Beaten to death’ aan Matthew Shepperd, medehomo die werd vermoord in de States.  Heerlijke blazers in ‘Miss B’ ,opgedragen aan zijn hondje Barkley. Op het nummer ‘Rain waltz’ begint het gepast erg hard te regenen. De tent zit nu wel propvol. In het laatste nummer ‘Chase’ weer mooie aangepaste videobeelden van achtervolgingen met auto’s.

De toegift ‘Fall’ volgt als ode aan zijn idool Wayne Shorter. Mooie climax op drums. Einde 21h00.

Weer eventjes regen als spelbreker.

21h30 Wayne Shorter Quartet voor een meer dan volle tent.

Shorter, wat dikker dan enkele jaren geleden, draagt dezelfde talisman als Herbie Hancock en wordt volgende week 72 jaar. Dat is hem niet aan te zien en zeker niet te horen.

Verder het beste wat op dit moment op de markt verkrijgbaar is: Danilo Perez op piano, John Patitucci op bas en  excentrieke Brian Blade op drums. John is de enige blanke van het gezelschap maar speelt formidabel als een black cat met het jasje uit en dan weer aan.

Shorter leunt vaak tegen de piano tijdens het spelen. Brian Blade, altijd smiling speelt de sterren van het dak (tent): straf, ingehouden, oplettend, zacht, subtiel, uitbundig.  Dit moet de VRT uitzenden met beelden. Heel lange uitgesponnen stukken zoals we het gewend zijn. Wayne is weer helemaal terug sinds zijn ‘Footprints live’ akoestische album. Een toegift en dan is het helaas gedaan.

Even nadrinken en wat eten en dan hop naar de jams in De Singel met dan toch eindelijk Nathalie Loriers op piano met haar BJO companen Jos Machtel ,bas, Martijn Vink op drums , Dieter Limbourg  aan de sax en Marc Godfroid op trombone.  Vol café en intense sfeer.

Daarna komen de nieuwe garde jonge musici aan de beurt aangevuld met niemand minder dan Roy Hargrove, de stertrompettist van dit moment. Hij is altijd in voor jams,hier net zoals bij North Sea. Verder af en toe Danilo Lopez van Wayne Shorter mee aan piano en onze Dré Pallemaerts op drums. Roy kruipt gracieus met zijn hoedje en das achter de piano en begeleidt de Zuidafrikaanse zangeres Tutu Puoane die een touchy ballad ‘The nearness of you’ uitzingt. Bruno Vansina,Robin Verheyen en friends geven het beste van zichzelf. De jams duren tot bijna 04h00.Een nieuwe dag is reeds aangebroken...
 

MP)

LUQUE'S Middelheim commentaar

(Luque)