Nog even ’s middags een filmpje kijken in de Kleine Zaal van de Singel. Vandaag is de dag van de bigbands en zo ook de films uit de oude doos met opnames van  de orkesten van Stan Kenton, Lionel Hampton, Duke Ellington, Thad Jones en Dizzy Gillespie.Oude glorie,zo uit de fimdoos.

 15h00 : Pianorecital Fred Hersch voor een voor drie kwart gevulde Blauwe Zaal. Alhoewel nieuw bij deze editie hebben deze concerten de afgelopen drie dagen toch veel volk gelokt.
Fred Hersch is alom geprezen door collega’s en leerling Brad Mehldau. Hij speelt teder, lyrisch,elegant, krachtig bij momenten met een verfijnd gevoel. Vergeet evenwel de tijd en de set loopt tot over half vijf. Fred begint zijn soloconcerten altijd met Monk’s ‘In walked Bud’ dat werd geschreven voor Bud Powell.  Zeer mooi was de nu niet gezongen uitvoering van Walt Whitman’s teksten in ‘At the close of the day’. Wat een extra zacht toucher. Je kon een speld horen vallen in het publiek.  Verder mooie lyrische nummers zoals ‘Endless stars’, veelal eigen nummers waaronder het nieuwe stuk ‘Poem in a cloud’. Zijn vingers glijden gracieus over de pianotoetsen. Het is een haast klassiek stuk. De ‘Caravan’ van Duke Ellington mocht niet ontbreken en werd een eigenzinnige,speelse uitvoering.Fred admireert de trompettist Kenny Wheeler,  met wie hij vroeger nog samen musiceerde, in het nummer ‘A lark’. Ook ‘Whisper not’ van Benny Golson vindt hij altijd leuk om spelen en als toegift volgt nog een korte ‘Valentine’ song.Mooi gebracht en gepresenteerd.

Nu snel weg naar het Park Den Brandt voor onze big band Brussels Jazz Orchestra featuring Kenny Wheeler (trompet en bugel) en zangeres/vocaliste Norma Winstone. Norma gebruikt haar stem als een instrument en  Kenny Wheeler, ook uit Engeland, is een meesterlijk arrangeur die op zijn 75^ste een BBC opdracht aanvaardde om een 2005 Suite te schrijven voor big band. Deze werd de hoofdmoot voor vandaag.

Maar eerst wachtte een quintet, vorm gegeven door Nathalie Loriers aan piano,Martijn Vink op drums, Jos Machtel aan contrabas en dan de twee sterren Norma en Kenny zodat we kunnen horen wat zij in hun mars hebben. In het volgende nummer zet het voltallige BJO in met gitarist Hendrik Braeckman in het nummer ‘C- lady’, op tekst van Norma Winstone. Wel een raar begin met die sax solo van Frank Vaganée met echo’s (Frank goes electric ?).In het nummer ‘WW’, een ode aan papa Wheeler krijgen we diverse solo’s op saxen en trompet.Mooie ballad ook, die  ‘Little do we know, where do we go’. En dan de 2005 Suite : mooi, strak arrangement waarin iedereen aan bod komt. Je kan moeilijk vatten dat Norma en Kenny gisteren voor het eerst het BJO ontmoetten en samen voor het eerst repeteerden. BJO did a good job en Fred Hersch keek opzij tevreden mee. (hij maakte eerder ook reeds opnamen met Kenny en Norma.
 

Om 19h00  Randy Weston African Rhtyhms Trio featuring David Murray. Deze keer de bijna tachtig-jarige reus Weston terug in een andere gedaante in vergelijking met zijn solorecital gisteren. Hij treedt nu aan met zijn Afrikaanse vrienden. Alex Blake laat zien hoe de bas ook kan bespeeld worden, zo krachtig als maar zijn kan. Dat de snaren nog niet breken, wat een trekken en sleuren! De percussionist Neil Clarke trok op zijn beurt ook de registers open en had een heel arsenaal aan fijne percussie instrumenten bij. Er volgde een lange solo.Leuk waren de variaties op Weston’s ‘Hi fly’. Weston, bijwijlen hevig met zijn brede pollen mee drummend op de piano,had er duidelijk zin in en deed een danspasje. Daarna nog een andere bijna legendarische zwarte, de befaamde David Murray op saxen. Samen brengen ze het nummer ‘The healers’ ter ere van moeder aarde,de  schepper van alle muziek. Op de achtergrond soms beelden van Coltrane waar Murray een grote fan van is. Hij geeft het beste van zichzelf, krachtig maar beheerst. Sterke en aangename set waarbij je niet kan stilzitten.

Om 21h00 het slotconcert van deze feesteditie die waarlijk in schoonheid wordt afgesloten met de uiterst vitale Dizzy Gillespie All Stars Big Band o.l.v. de grijze Slide Hampton. Wat een entree, alle registers worden opengetrokken en we staren met verbazing naar deze band.Wat een hi-blowers die trompettisten met daarin o.a. Roy Hargove die zich gisteren al kon opwarmen in de jams van De Singel.Prachtige arrangementen van de drummer. Iedereen in de band is een ster. Enkele Benny Golson arrangementen in ‘Stable winds’. Ook de net 80-jarige James Moody werd gehuldigd met een nummer van Jimmy Heath (die er spijtig genoeg niet kon bij zijn wegens 'dental problems') : ‘Moody’s groove’ werd gezongen door de aangenaam klinkende zangeres Roberta Gambarini. Een tribute aan Dizzy Gillespie mocht niet ontbreken en daar zorgde Paquito D’Rivera voor in een bossa nova ritme met wat show op zijn klarinet. Had er ook duidelijk zin in.
De zangeres mocht ook scatten met Moody.Prachtige ballad uitvoering daarna door die andere stertrompettist Roy Hargrove,en een eerbetoon aan Clifford Brown.
‘Things to come ‘ op het einde met een maffe solo van de trompettisten die mekaar uitdaagden. De toegift ‘A night in Tunesia’ was de kers op de taart.

Middelheim bedankte in persoon van presentator Wilfried Haesen en afspraak  werd gemaakt voor de volgende editie. Op dit jubileum waren er in totaal zo’n 15000 toeschouwers. Ook veel volk geweest in de Singel, de Petrol en het Zuiderpershuis.
Besluit : Een geslaagde feesteditie met een gewaagd programma dat de kwaliteit niet de weg stond. Bravo !

MP)

LUQUE'S Middelheim commentaar

(Luque)