Middelheim2008 dag4

Andy Bey Trio

Andy Bey, 68 jaar is ie en voor ons geen bekende.

Muzikant sinds zijn 13e levensjaar en zo speelde hij op z'n 18 reeds met Sarah Vaughan. In de jaren '50-60' was hij bekend van Andy & Bey Sisters (met z'n echte zussen) en nu blijkt hij nog steeds een zanger van melk en honing te zijn. Qua timbre doet hij ook weer denken aan de elegantie van een Lou Rawls. Verder heeft-ie ook wat van Billy Eckstine, balladezanger in het swingtijdperk. Domper op het optreden is het absolute verbod op foto's en de security zit de fotografen dan ook echt achterna als ware het een stelletje misdadigers, die toestanden krijgen we straks nog meer ! Soit, Het concert dan : Soft- smooth Jazz à la Ben Sidran... Leuk voor een laat nachtconcert in een gezellige club, minder geschikt voor een zondagnamiddag in een halfvolle concerttent, waar het volk nog steeds toestroomt en dat werkt storend, vooral dan in de stillere passages... Bluesy sound, het eerste nummer heet dan ook ‘So many ways to approach the blues’. Stand up daarna met een sterke ‘scat’ versie van een Charlie Parker tune en een indrukwekkende solo van bassist Joe Martin. In het nummer 'Pretentious' gaan we layed back in onze stoel. Bey vindt in zijn trio een eerder sobere begeleiding in drummer Vito Lesczak en bassist Joe Martin. Bey zingt aangenaam rustig tot er wat meer leven in het concert wordt geblazen met twee nummers die gebaseerd zijn op Monk-tunes (Rhythm-a-Ning en Panonica) en die daarbij eveneens van tekst werden voorzien. Je hoort de naam Monk dezer dagen toch wel vaak terug op het podium. Duidelijk voor velen nog steeds een bron van inspiratie maar hoe kan het ook anders, met zulk een indrukwekkend repertoire? Bey glijdt sierlijk over de pianotoetsen,maar dan zonder overdaad, Het is een meer doelgerichte pianospel, maar dit keer zonder virtuose toeren... 'Economy blues',dat Bey schreef in de woelige jaren '70 met z'n oliekrisis , is nu zeker toepasselijk gekozen met de hedendaagse (te) hoge brandstofprijzen in het achterhoofd. In de laatste nummers staat hij recht, krijgt er voorwaar nog meer zin , begint te scatten, 'yes, he likes bebop' en duelleert met de drummer. Afsluiten doet Bey met de ‘very old standard’ 'Embrassable You'. Veel beter in de versie van Sinatra..(Gi Leoni/Michel Proesmans/Winus)

Robin Verheyen International Quartet

Robin Verheyen, in feite voor de tweede keer op Middelheim staat hier voor de eerste keer met eigen band (waarmee hij ook zijn recente plaat 'Painting Space' zorgvuldig heeft gemaakt). Hij kiest z'n muzikanten gevoelsmatig en het zijn ook nu weer niet de minsten. Ze hebben allemaal een pak ervaring en durf : Dré Pallemaerts (altijd veelvuldig aanwezig op Middelheim)draagt de ritmesectie waar verder Nic Thijs ,die we hier eerder ook al zagen deze editie, het schoon weer maakt. Nu dan toch aan de akoestische bas, waar we hem liever zien aan plukken. Bill Carrothers, die we steeds meer en meer leren waarderen, geeft sierlijke tierlantijntjes aan de grote piano. Ze spelen enkele nummers uit de CD en wat blijkt? Robin is wat gerijpt, breekt zo onbeheerst niet meer uit, legt laagjes in zijn muziek en bouwt het allemaal mooi op zo. De muzikanten werken harmonieus samen terwijl intussen buiten de regen met bakken uit de hemel valt en de soms rustige passages overstemt. Een enkele druppel valt ook op de scene, dat zagen we vroeger ook reeds, nog steeds dezelfde vertrouwde tent met de gaatjes die blijkbaar moeilijk te dichten zijn... Robin bespeelt de tenor -en sopraansax met bravure en blowt zelfs eventjes op een klein fluitje als inleiding van zijn 'Meditation'. Ook hij roept herinneringen op aan Coltrane en zeker dan in het bebop gedeelte van het nummer. Een bis blijft niet uit : 'My one and only love'. Robin zelf is wat verbaasd over het succes, de staande ovatie en het vele applaus. Omdat hetzelfde kwartet met hetzelfde programma een aantal weken geleden aan het werk was in Flagey te Brussel, dus in uitstekende omstandigheden in een klein zaaltje met een uitmuntende akoestiek, bleven sommigen van ons langs de zijlijn genieten, kwestie van die zoete herinnering levend te houden. (Gi Leoni/Michel Proesmans/Winus)

Trio Muhal Richard Abrams, George Lewis, Roscoe Mitchell

Een creatief concert van drie militante strijders. Experimentele muziek met een boodschap, inventief en technisch vaak indrukwekkend. Maar omdat er tijdens het concert een aantal mensen schijnbaar misnoegd opstappen gaan we ze achterna om er meer van te weten te komen. Het blijken mensen die op uitnodiging van medesponsor Opel met ‘Jazz’ komen kennis maken... Daar is dit concert niet meteen het meest geschikte voor en we hopen dat we een aantal onder hen er toch hebben van kunnen overtuigen om tenminste tot het volgende concert te wachten vooraleer een oordeel over een zoveel omvattend genre als ‘Jazz’ te vellen. Avant garde en vrije improvisatie van het trio dat uit de AACM (Association for the Advancement of Creative Musicians) komt is inderdaad geen makkelijk broodje, heeft een ruime aanhang maar beweegt zich toch wat in de zijlijn. Vergelijk het met onze W.I.M. (Werkgroep Improviserende Musici)

De verwachtingen zijn hoog gespannen wanneer het talrijk opgekomen publiek zich opmaakt voor grootmeester én hekkensluiter Wynton Marsalis. Hij doet het met volle overgave en maakt van deze editie een memorabele afsluiter.

Over Wynton Marsalis hoor en lees je intussen de vreemdste dingen.'Jazzpuristen' (of zijn het snobs?) zijn het erover eens dat Wynton een vakman is. Maar dat wordt dan op zó een manier gezegd alsof het een scheldwoord zou betreffen. Hij zou technisch perfect zijn maar geen ziel, geen emotie in zijn muziek weten te leggen. Hij zou op goedkoop geldgewin uit zijn en vooral gladde mainstream spelen...

Na het slotconcert op Middelheim afgelopen zondag kan je kwaad worden over zoveel pretentieuze laatdunkendheid! Wynton Marsalis heeft met zijn schitterende band een schitterend concert afgeleverd. Vooral de medemuzikanten trekken veel aandacht en meerbepaald de ongelooflijke pianist Dan Nimmer (om in de gaten te houden). Bassist Carlos Henriquez is af en toe zelfs bijna een tweede Mingus en fabuleuze saxspeler Walter Blanding Jr. geeft Wyntan aardig weerwerk !

Gestart wordt met natuurlijk een New Orleans nummer, da's ook de homeplace van de Marsalis family, een aardig potje grote muzikanten ! De voorvechter van authentieke jazz neemt ons mee voor een reisje door vele muzikale stijlen : bebop, latin, ragtime, Bossa, chachacha, good ol' blues en de allerbeste swing. Inderdaad met een perfecte techniek maar het is veel meer dan dat. Marsalis slaagt erin het beste uit zijn muzikanten naar boven te halen en is niet te beroerd om ze één voor één te laten schitteren door zelf een klein stapje terug te zetten.

Amusement en Plezier (is dat geen emotie misschien?) van de bovenste plank. Als toetje haalt Wynton onze Toots erbij. Die gaat nog ontwapenend lachend en grollend het duet aan met tenorsaxofonist Walter Blanding Jr en met Wynton zelve. Het zijn niet 's mans beste interventies maar je krijgt het er wel lekker warm aan je hart van. Zeker niet vernieuwend maar wel goed genoeg om een paar duizend mensen een fijne avond, een warm gevoel en een waardige afsluiter te bezorgen, de spreekwoordelijke kers op de taart mag er ook deze editie weer wezen !

Tijd voor de eindbeschouwing dan en die valt overwegend positief uit. De herpositionering van de tent blijkt een meevaller, ze is ruim toegankelijk nu van opzij en biedt zelfs van achteren nog een aanvaardbaar zicht op het podium. Randaccomodatie en catering zijn goed maar duur en we weten wel dat Duvel sponsort maar in Antwerpen mag toch geen bolleke Koninck ontbreken? De programmatie zelf is gevarieerd en biedt dan wel voor elk wat wils maar we zien wel steeds meer dezelfde koppen op de scène. Ook Klara 4 Kids gaat uit het spoor, mist een écht kinderprogramma en dan denken we graag terug aan 'Olie op Duke', uit 2001 alweer. Zorg voor die interactie met de kids en zorg voor gepaste geluidsversterking !

Nog even de start van het festival recht zetten waar het wat ergerlijk wachten was op vanalles maar dan vooral op de drankjetons, maar nu weten we tenminste dat de oorzaak bij een zwaar verkeersongeval lag waarbij de medewerker met de jetons aan boord betrokken was, dus totaal onvoorzien en een geval van overmacht. Verder was het zoals steeds een aangenaam weerzien met velen die we slechts jaarlijks een paar keer tegen 't lijf lopen maar missen we evenzeer al diegenen die hier al jaren mee de sfeer bepaalden maar nu geen accreditatie meer kregen en er niet meer in mochten. Ik heb het dan vooral over de vele fotografen, van ver of dichterbij betrokken met het jazzgebeuren, voor hun bleef de deur keidicht en daarmee gaat toch ook een stukje historie verloren, al werd en wordt het vandaag de dag wel steeds moeilijker werken met de groeiende hoop pure hobbyisten die uiteindelijk niks meer met het jazzgebeuren te maken hebben.

De wél aanwezige persfotografen werden dan weer, laat ons niet veralgemenen, vooral de laatste concertdag, ergerlijk behandeld. Dat sommige artiesten (met name Andy Bey) hélemaal géén fotografen voor het podium, noch vanuit enige ander oogpunt wensten te zien, houden we hierbij voor genoteerd, dus zoek hier alvast niet naar enige foto van mijnheer Bey. Maar waar de organisatie (correcter lijkt hier de podiumverantwoordelijke of podiumsecurity) het haalde om op de laatste concertdag zo te beginnen klungelen zodat persfotografen zich buiten de hun voorziene ruimte moesten begeven om toch nog enige foto te kunnen schieten, is onbegrijpelijk. Maak duidelijke afspraken vooraf en wijk daar tijdens het proramma niet meer van af, da's dan duidelijk voor iedereen...Deze werkwijze werkte zo mogelijk nog meer storend voor het publiek en de 'zwartbloezen' van de Security presteerden het om zelfs de hand te steken voor de lens van op de eerste rij neerzittende gereputeerde jazzfotografen als Guy Van de Poel wanneer die nog even een foto wou nemen na het optreden, bij de grote finale, toen onze Toots nog een laatste saluut gaf op het podium, samen met Wynton en de muzikanten. Dát, terwijl er van alle kanten vanuit het publiek foto's werden gemaakt met kleinere toestellen, GSM's en dergelijke ! Wij hadden het intussen al opgegeven, laten het niet aan ons hart komen ...

Verder misten we vooral de maturiteit en bekwaamheid (infoverstrekking!) van ex-presentator Wilfried Haesen. Ach ,het is natuurlijk wennen, nieuwe bazen en nieuwe wetten...geen gezeur dus en op naar editie 28 want dan wordt Jazz Middelheim 40 jaar !