Twelve Bar Blues Band : 'Key to your Heart'

Na de vorige 'Email from heaven', die hier erg goed ontvangen werd, ligt de lat al aardig hoog voor deze jongens. De voorliefde en betrokkenheid met de blues werd reeds breed en aardig geëtaleerd op vorige CD's, wat voegt nieuweling 'Key to your Heart' daar nu aan toe? Als we de bezetting checken, vinden we haast iedereen op de vertrouwde plaats terug. Ritmegitarist Jörgen Schuurman  ruimde paats voor nieuweling Randy Pears, maar verder bleef alles gelukkig bij het degelijke ouwe: de ritmesectie met Marcel Bakker aan de drums en Patrick 'Sideburn' Obrist aan de bass,  en dan de succestandem, zeker waar het songschrijven betreft, Kees Dusink aan de slide en de leadguitar, en zanger/harmonicist J.J. Sharp aan de forse vocals en bijwijlen hier zelfs aan de (boogie) piano. Zelfs opener 'Can you hear me howlin', zit in het bekende straatje, is meteen een invlieger, geen wilde meestamper maar heeft wel 'ballen' en da's belangrijk want op deze uitdrukking kom ik straks nog terug. 'Love That Burns' van Peter Green,meteen de eerste van slechts twee covers  komt daar wat ongemakkelijk achteraan schuifelen, die slowblues mocht voor mij nog wat langer wachten. JJ aan de ritmische pianobegeleiding en de gitaar van Randy Pears aankabbelend als de golfjes aan het strand , terwijl Kees fingerpickend soleert, heel relaxed allemaal, geschikt voor een zomers terras maar ik zou het niet zo direct op track 2 gezet hebben.'Let's Talk about it' gaat dan wel terug wat 'en vitesse',maar blijft wel in een soft swing tempo, is 12 BBband de wilde haren kwijt?  is de vraag die hier meteen rijst... Ook nog even vermelden dat  het geluid van de cymbalen ook ergens niet goed zit, mogeljks wat te ver naar voren gemixed?.... klinkt bijtijds storend, vooral zo met de hoofdtelefoon op, of heeft het net daarmee te maken?...

Bij 'I'm losing you' begint de programmatie mij dan te dagen : men heeft voor de samenstelling van deze CD gekozen voor afwisselend up en dan weer lower tempo. Zo gaat deze mooie blues' weer slowwaarts en het is een mooie song hoor, alleen laat het me wat op m'n honger... het is teveel 'schelpjes kijken' en de gitaar van Kees klinkt ook al niet als vanouds...Op 'Talk of the Town' begint dat geplengel- sorry for that- me in den beginne zelfs behoorlijk te irriteren maar je moet het nogmaals draaien, het is een sterk nummer, heeft een goeie beat en een pompende drive, ik heb het toch gezegd dat deze jongens songs kunnen schrijven ! 'Key to your Heart' daarna is een solowritten song van Jan Scherpenzeel , een slowtrack en hierbij heb ik weer eenzelfde bedenking: vanwaar steeds die Mark Knopfler, Dire Straits benadering? Waar blijft de schrijende bluesgitaar en de voormalige viriele 12BBB band benadering?

 Ergens tussenin krijgen we nog een referentie naar Fleetwood Mac en die zijn d'er wel meer, het zijn maar wat gitaarlicks hoor maar toch, een mens (her)kent zijn klassiekers... Hoog tijd dan voor wat partygevoel en 'Saturday Night' hééft het weer, brengt de beentjes los en zó moet het ook 'if you're really having a ball' ! J.J werpt zich daarbij zowel op de boogiepiano als op de bluesharp, lekker zo ! Maar zoals het  hier nu eenmaal volgens de samenstellers moet gaan, krijgen we daar zo direct geen passende aansluiter achter aan,  al houdt 'Marian' je wel op de dansvloer met die grote stappen quick slow. Ook weer mooi maar toch ook wat braafjes, deze ode aan de blues. Nog zo'n ode is de outing 'I ain't Born in Chicago', een dikke acht minuten te slappe kost en, viel het ding niet ter plekke dood, je zou het afgemaakt hebben...Misschien klinkt dit wat oneerbiedig maar mag ik wel eerlijk wezen? Ik vind dit dit écht vééls te zwak ...Afsluiter,'Big Legged Woman', cover,  en ook al te vinden op de eerder besproken 'Sweet Devil CD' van King Mo, kon dáár niet echt bekoren wegens te poppy, maar hier krijgen we dan wél de  betere versie die bovendien naar je dansspieren grijpt. En zo eindigen we toch nog met een positieve noot in een eerder wat verdeeld verslag en komen we terug op het 'ballen' verhaal van daarstraks. We besluiten dan ook als volgt : Helemaal geen slechte CD want doorgaans sterke songs door een band die het eerder wel bewezen heeft maar nu, wat mij betreft,  dringend toe is aan een kuur met blauwe pilletjes. Geef mij maar 12BB Band ouwe stijl. Immers, hier, op deze 'Key to your Heart' ontbreekt het Twelve Bar Blues Band vooral aan power en zeg maar.. BALLEN !

Winus

Je begrijpt het al wel, ik heb het eerder voor de uptempo nummers en 'Let's Talk about It' is ondanks wat bemerkingen, dan toch mijn duidelijke favoriet, enjoy !

King Mo  : 'Sweet Devil'

Onze Noorderburen , de Nederlanders, beschouwen we dikwijls nog te veel als onze broeders 'uit het vérre Noorden', daar waar het muziekjes betreft, want die komen niet steeds in onze CD-players terecht en da's dan verdomd spijtig want daar zitten af en toe best leuke exemplaren tussen. Neem nu deze 'Sweet Devil' van King Mo... nooit eerder van gehoord en hun vorige 'Live a la Bonbonnière' werd dan nog wel bekroond  met de  'Blues CD van het jaar 2009' award ! En het zal wel een rage wezen zeker, want ook deze opvolger 'Sweet Devil' is weer een live album en eigenlijk zien we, oude malloten die we intussen zijn, het liever wat anders want was zo'n live plaat vroeger niet de bekroning van eerder bewezen studiowerk? Afin, geen gezeur, open met die deur ! (van de CD player) Geen voorspel hier want het stuwende 'No use denying' drijft direct full speed deze 'Sweet Devil' CD in het goeie spoor. Een eerder ingehouden Phil Bee achter de microfoon, de aandringende ritmesectie, Hammond en Fender Stratocaster op de voorgrond, de toon is gezet en het smaakt meteen naar meer !'Suits me right.' van bassist Jules Van Bussel volgt daar sterk achteraan, Phil Bee's zangwerk zit hier ook beter. Een indringend ritme is het dat je niet onberoerd laat, stevige soli van Sjors Nederlof d'er tussendoor, streepjes Hammond van Colly Franssen, knap hoor en de hoge verwachtingen zijn al voor een deel ingelost. Titelsong 'Sweet Devil maakt er even later meteen een fijn triootje van. Een hitsige teaser is het en de stem van Phil zit hier perfect. Met de Hammond en de gitaar 'in a spiritual mood', een bas die daar inventief tussendoor komt lopen en de coole drums van Henk Punter krijgt het geheel wat hypnotiserends. Luchtgitaarfanaten zitten ook al goed want Sjors kent zijn snarenwinkel ! Het instrumentale 'Soundcheck' , een groepscompositie, spontaan ontstaan tijdens een...soundcheck is, daarmee vergeleken, niet meer dan een aardig vullertje, als opener van de liveshow misschien?...Mag, wat mij betreft, best ook op het podium blijven daar... Een eerste cover volgt dan : het funky ' Big Legged Woman' van Israel Tolbert dat zo, zonder blaassectie je toch wat op je honger laat. Het is wat te poppy en te braafjes gebracht ondanks de vuurstokerij van de gitaar en een Phil Bee die dat aardig soulvol brengt. 'Make it Right', een stuk van keyboardenist Colly Franssen op tekst van Phil Bee bewandelt zowat eenzelfde pad en de aandacht begint hier dan ook wat te verslappen. Gelukkig en net op tijd is daar  dan 'The Milkman', die goeie man, steeds bereid to deliver some 'goodies' ! Lekker stuk met een hecht musicerende band, je voelt het in de heupen : dit zit wél goed ! Volgt 'Glad Rags', een cover van succesdrummer Boyd Small en dat komt er in een lange track achteraan, niet slecht maar met te weinig pit om de ganse rit te kunnen blijven boeien. Een break halverwege zou kunnen helpen...'t is een live album weet je, dus gooi er maar een break in en laat Phil het publiek wat opjutten, die kan dat best... Bovendien leent het nummer zich daartoe uitstekend. Laat die lekkere drums maar gaan,stop de rest, clap your hands...ik zie en hoor het zo al voor mij...nee dus, een wat gemiste kans... Een echte ,wat 'grande finale' krijgen we daarna als afsluiter met de cover 'Ain't nobody's business if I do' , een bluesstandard uit de vroege jaren 20 van de vorige eeuw en intussen al bijna honderd jaar gecovered door zowat iedere jazz- en of bluesdiva, niet kapot te krijgen dus en King Mo voegt daar z'n eigen, erg mooie versie aan toe!  Sjors aan de schrijende gitaar, misschien een tikkeltje overdone.., Phil Bee uit volle borst, het Hammond gordijn en de drums die de deuren dichtdoen, een perfect einde !...'King Mo', een naam om te onhouden en hopelijk lopen we ze hier of daar ook ergens in België tegen 't lijf,  fijne CD !

Lightnin' Guy and The Mighty Gators : 'Live from the heart'

Waarom een jaar na de release nog een recensie? Wel, d'er is een hele hetze rond deze man en z'n band , erg omhoog geschreven  en toch  stond ik daar niet gans achter. Had wat te maken met het gebrachte werk, veelal covers en het grotendeelse partygehalte van de act, maar waar knaagde het nog ? Voor mezelf wou ik de zaken wel  even op een rijtje zetten. Het is puur persoonlijk dus en de eindconclusie klinkt dan toch weer overwegend positief, eerlijk is eerlijk...Lees het hieronder ...

Eigenlijk is het niet fair  om zo lang na de release, deze CD nogmaals in the spotlight te brengen (releasedatum was ergens in het voorjaar 2009) maar ik zag  Guy intussen al een paar keer op het podium waaronder nog recentelijk (min of meer) op Meensel Blues en ik begreep eigenlijk de euforie niet helemaal rond deze ongetwijfeld sympathiekling. Feestje bouwen, ja en er stevig en overtuigend invliegen, dat wel, maar om zo meteen alle loftrompetten te steken en hier te gewagen van de nieuwgeboorte van de Belgische Blues, sorry, vond ik alsnog wat te hoog gegrepen... Guy is, sinds de opnames van deze 'Live from the Heart' echter gegroeid en dan  vooral wat stem betreft,want die laat 'm op deze schijf nogal es in de steek (op cover 'Ain't no Sunshine' is dat zelfs zeer minnetjes...). Maar hij is ongetwijfeld dé in het oog te houden man op de scène want potentieel heeft ie wel en dus wou ik alsnog een jaar na verschijnen door deze schijf bladeren, kwestie van te zien waar het schoentje voor mij dan wel wrong... Tel je de tracks (15 hier) en je plaatst voor elke song een plus of een minnetje dan kom ik aan een score van 12 + en 3 -, dus what is the problem dan mijnheer?  Wel, die stem was er één en waar ik het ook nogal moeilijk mee heb is die slideguitar die zich niet steeds leent voor alle nummers. Da's dan vooral zo voor 'Goin down'(en dat nummer heb ik sowieso nu wel genoeg gehoord !)  en de meer funky stukken als 'Congo Square'( met de gepaste jungledrums van Thierry en de bouncing bas van Stefan) of nog 'Junko Partner', daar mag voor mij die gitaar heel wat strakker. 

'The Mighty Gators' mogen d'er anders best zijn als band met verder een jonge Arne demets aan de gitaar, opvallend sterk maar die wist ons vorig jaar ook al aangenaam te verrassen op de 'Nacht van de Blues'. Ouwe rot Thierry Stievenart, zit hier aan de drums, Stefan Boret, ook al vroeger bij Maxwell Street, plukt aan de bass en dan hebben we nog wat gastmuzikanten zoals Dominique Vantomme aan de keys, veelgevraagd en eerder bvb. met Ana Popovic getourd, en een blaassectie met Joury De Wachter aan de trompet en Geert Vansteenkiste  aan de sax, samen de 'horny horns', een welgekomen in en aanvulling (bvb. op het very funky 'Cut you loose'!)staan voor de gelegenheid bij op de scène en  nu moet ik daarbij wel even kwijt dat ik pianist Dominique Vantomme veel meer apprecieer aan de jazzpiano (het Mahieu-Vantomme quartet) dan hier aan de gebeurlijke boogiepiano ('The Gator Bop' en D is duidelijk geen Jerry Lee !) of de Hammond (sorry D...) Guy combineert het zingen vantijds met de mondharmonica en dat klinkt best lekker zoals in het jazzy, ingetogen 'Nine Below zero' van Aleck 'Rice' Miller ofte Sonny Boy Williamson II (of was het origineel van  Muddy Waters?... (met hier een uitstekende piano solo van D, als 't goed is zeggen we het ook !) Die song is een beetje een buitenbeentje op de CD maar evengoed mijn absolute favoriet ! Voor mij liever geen 'Bon Ton Roulet', een bewerking van het Clifton Chenier  nummer, dolle New Orleans pret die de CD mag afsluiten, net als de concerten, nee, sorry, geen liefhebber van...

Kwaliteit is er sowieso in de basisbezetting dus best wel genoeg in huis en met de boogie heeft Guy het juiste tempo en ritme al  te pakken. Funk en jive ('Gone Pecan')  laten zich daar wonderwel bij passen en programmatorisch bespeelt Guy een breed party-pallet met zelfs een (enkele) ballade ('Out of the rain' van Tony Joe White) en wat mij betreft is het dus wachten op nieuw werk en vooral eigen nummers om een verder oordeel te vellen, al klinkt dat wat oneerbiedig  want dat ie schrijven kan, daar staan de 'Gator Bop' en 'Do that boogie' immers al voor, op deze plaat en die songs moeten echt niet onderdoen voor eerbiedwaardige covers van vb. ene Sonny Landreth .

Eigenlijk is het eindoordeel dus in feite bijlange niet negatief : wat aan de stem werken maar da's intussen al erg verbeterd, méér met  eigen nummers uitpakken ,die slidegitaar een beetje doseren en wat zoeken naar een eigen unieke profiel, die 'Lightnin' Guy Verlinde komt er wel, twijfel daar vooral niet aan !

(Winus)

Niet echt representatief voor deze schijf maar wél de absolute uitblinker : Nine Below Zero, als begeleidende sample

Hombres Amplificados  : 'Buster Live'

Het is intussen mei  2010 , 4 maand na het schielijk overlijden van gitarist Karel Keustermans (12/1/2010 ), hombre van het eerste uur en we hadden het verschijnen van een nieuwe CD van deze mannen natuurlijk graag anders zien verlopen. Nu is het een 'ter nagedachtenis aan' geworden maar als laatste eerbetoon kan het wel tellen...Haast symbolisch staat de cartoon op de hoes voor het weggaan van Karel terwijl de andere hombres achterblijven. Pure symboliek van de hand van tekenaar Peter Van Gucht, medewerker bij Studio Vandersteen en aldaar leider van het scenarioteam Suske en Wiske, jullie allen welbekend. Voor zover de hoes van deze schijf die je wellicht toch nooit in de platenhandel gaat aantreffen, want slechts op 100 exemplaren gebrand...eat your heart out... Toch lijkt bij deze een bespreking gepast want de vorige demo van de hombres bereikte ons in 2007, dat is dus al een tijd terug en daar waren we toen niet zo enthousiast over. Recentelijk zagen we de Hombres Amplificados (nu met Marco Simoni aan de slaggitaar- Hobo Joe speelt voornamelijk de soli) nog als headliner op Meensel Blues 2010, en wat we toen hoorden kon ons al véél meer bekoren en dan was Karel d'er zelfs én helaas al niet meer bij. Hier op deze schijf nog wel dus en da's een buitenkans temeer om ze nog es in originele setup te horen.

Die opzet is er één van een hecht viertal dat gepassioneerd bezig is met de blues en zich geprofileerd heeft als een band met een eigen gezicht, een eigen geluid, niet protserig maar rustig het Chicago Blues pad bewandelend, met een repertoire waarin zowel vele eigen nummers een weg gevonden hebben als covers die vaak erg eigenzinnig gebracht worden. De soms psychedelische gitaarklanken van Karel zijn, samen met de erg karakteristieke stem van Johan 'Hobo Joe' Loisen het uithangbord van deze bezetting en verlenen deze mannen terecht hun plaats op de Belgische Bluesbühne. Dat sinds 2007 de keys achterwege gebleven zijn, daar staan we achter, het  klinkt allemaal veel beter zo, al lijkt een mondharmonica vantijds wel erg geschikt als fill in...afin, da's mogelijk iets voor later, laat ons in deze samenstelling maar eens over de tracks lopen..

'Corina' (ik meen 'Corina Corina') van Blind Lemon Jefferson laat ons het station verlaten en nu hoor je meteen in welk wagonnetje we zitten ! Aangename shuffle en doorvlochten door de gitaarsoli van Karel, deze trein (ver)trekt in het juiste spoor..Vervolgen doen we met de B.B. King standard 'Rock me (baby)' en terwijl de bas doorpompt gaat Karel weer volop in de snaren. Twee covers om te starten dus, dan is het nu tijd om met wat eigen werk verder te gaan  en 'Next Door Women' doen het werk, in a New Orleans way, met de roffel van Ivo Tops er bovenop en ja , Hobo Joe is meteen all lighted up ! 'The way I feel' dat is the bluezzz !, heeft een mooie intro van de twee gitaren en let op want vanaf nu begint Karel wel 'wolkjes te trappen', de gitaar wordt dromerig maar de song heeft genoeg body, daar zorgen Ivo aan de drums en en Roberto Simoni aan de bass wel voor...Met 'Don't push your luck', waarschijnlijk het meest stoere stuk op de CD gaan we rockend verder en zoekt Karel verder tussen het aardse,met de voeten op de grond, of het meer psychedelische werk.'Baby, please don't go' van Big Joe Williams sluit daar mooi achter want we zijn een versnelling hoger geschakeld en deze maakt een mooie twee-eenheid van deze songs. Want 'Tinseltown', da"s dan weer wat anders, terug de New Orleans tour op, met wat tempowissels en strak afgesloten...wel spijtig dat je voor een live registratie wat weinig publiekreacties meekrijgt. Je moet daar natuurlijk ook niet mee overdrijven maar die verhogen toch dat 'live' gevoel...Dat heb je wel bij de start van 'Undercover Angel for the Blues' dat Tony Joe White schreef voor Tina Turner, een sterke versie met mooi gitaarwerk en de echo, de resonantie geeft aan het geheel iets magisch, iets onwerkelijks...De volgende song heeft ook nog wat speciaals want de boogie van 'Boogie Woman' drijft op een reggea groove en  gaat even in een shuffle over alvorens af te sluiten, niet gewoon! Maar eigenlijk is de afsluiter 'Poor but Rightious' gewoon het beste van wat er op de CD te vinden is en een eigen nummer bovendien. Stuwend door de ritmesectie met de hobbelende bass van Roberto, dampend door de gitaarsoli, de catchy melodie,ja,  een potentiële hit, als je't mij vraagt ! Maar niet te koop dus, deze schijf ...

Maak je geen zorgen, die 'échte' CD komt er wellicht ook nog wel es aan ...en Karel intussen? die keek naar benejen en vond het allemaal best wel heavenly good !

(Winus)