'
Géén nieuwelingen, dit Poplawsky, wél een uitgebreide bezetting van good old ‘Blue Chevy’s’ die meteen ook hun muzikale horizont verruimen, vandaar dat ‘Moving On’. Niet echt meer die fifties/sixties feel die er vroeger dik op lag, al  blijft hun sound wel heel herkenbaar.De gitaarlicks van Frédéric, het strakke drummen van broer Philippe Martello, de zangpartijen van Kris Bries, bijtijds met een sneer vette bluesharp er bovenop, en de upright bass van Jan Van Parijs, ja da’s een heel herkenbaar gegeven. En nu dus aan-en opgevuld door keyboardenist Jan Ursi, méér als ‘begeleidend orgelist’, en die voegt er rake tunes aan toe ! Dat  alles in een productie van Amerikaanse Teddy Morgan, die op een aantal tracks ook de rhythm guitar hanteert. Email-gewijs is dat trouwens met hun idool Teddy allemaal begonnen. Die was enthousiast geraakt na het beluisteren van hun eerste CD ‘Birdcage Motel’ (waar wij tussen haakjes ook bij betrokken waren) en toonde zich dan ook bereid om de productie van deze nieuwe voor zich te nemen. Filip Casteels (ex El Fish)was de man achter de knoppen bij die eersteling toen en nu dus dé grote Teddy Morgan gestrikt, daar zit wel degelijk muziek in die mannen, denk je dan. Maar duidelijk wel Amerikaanser nu !
 Na de CD-voorstelling in de Leuvense Blauwe Kater, ligt het schijfje uitdagend hier voor mij in zijn donker-grijs-groene  tint en bij–de-tijdse layout, helemaal af en klaar om in de player te gaan ! So, let’s hit it !
 Opener ‘ I belong’ heeft zeker hitpotentieel want een heel meeslepende gitaarlijn die live echt groots aanvoelt. De vorige CD ‘Birdcage Motel’ had ook al 2 potentiële hits in zich met ‘Follow the moon’en ‘Witchcraft’ , en hier heb je ook al meteen prijs, ‘I belong’ is gewoon erg goed ! Benieuwd hoeveel we er zo nog gaan tegen komen…
‘Moving on’, met het aanzwellende orgel én pianopartij is een mooie song en wéér een nieuwe bovendien van songwritersduo Martello/Bries.Ja, je hebt het of je hebt het niet en zij hebben ‘het’ dus duidelijk wel…Hier naar het einde toe weer die intrigerende gitaar van Frédéric, mooi. ‘Chasing Dinosaur’ vindt dan terug meer aansluiting bij hun vorige werk. Kris aan de mondharmonica en een Jan Van Parijs hiphoppend verder. Leuk live on stage bovendien ,met een bas die wel eens de lucht wil in gaan ! Philippe drijft het ritme met slagen die aan komen…’Let it slide’ vervolgt dan met een electrische piano die lekker in zet maar toch is het telkens weer  Frédéric aan gitaar die  het mooie weer maakt ! Hit nummer 2 ? Beter in ieder geval dan ‘Sit down and talk’ dat niet echt ‘slecht ‘ is maar eerder iets heeft van ‘sorry, daarnet ook al niet gehoord?’ Klinkt een beetje te bekend en wordt daardoor wat magertjes en daar kan die sprankelende piano ook niets aan verhelpen…Neen, geef mij dan maar de vettige swamp van ‘Sitting on a stone’ waarbij Norman Greenbaum’s ‘Spirit in the sky’ mij wel even door de geest speelt.Kris in grote vorm ! Ambiance ! En die zet zich voort op ‘Get it rolling’ met dat grappige Farfisa orgeltje er bij. Wanneer de bluesharp er dan ook nog bij komt, kan het voor mij niet meer stuk, dit hoort bij de betere nummers op deze schijf. ‘Blue sky’ dan, met een zangerige zware bass en een Philippe die maar blijft gaan, stopt, wat mij betreft, te vroeg,deze song was nog niet aan z’n end, had ik graag nog wat zien uitlopen… Nu echter komt ‘ True love’ daar wat roet tussen gooien want verzuipt als het ware  in de vettigheid, sorry hoor, voor de uitdrukking. Misschien is die wel de moeite waard als song maar mij klinkt het veel te verzadigd, gaat er echt wat ‘over’. Afsluiter ‘Stabbed down’ heeft daar ook  wat last van maar biedt voor de rest genoeg originaliteit met weer dat speelse orgel, ‘pole pole’ zomerse gitaarlicks en percussie. Een waardige afsluiter van een plaat…die je moet spelen…Jawel, een eerste beluistering riep wat vragen op maar hoe meer je deze schijf draait hoe beter ze wordt of werd dat al ergens gezegd ? Hoofdstuk ‘Blue Chevy’s lijkt hiermee in ieder geval definitief te zijn afgesloten. Wat blijft is een boeiende groep met een unieke sound en feel, ik ken zo geen tweede hier in België. De songs stáan er, al is het wel even opletten wat ballads betreft, want die gaan al gauw op mekaar lijken. Muzikaal talent is er ook al met bakken in huis, dus wat heb je nog meer nodig om te starten?  Poplawsky, go for it !'(Winus)

'Dat Steven Troch het ééns zou maken in de blues hadden we al lang door, remember Dirty Dogs, een formatie die een tiental jaar terug al een absolute positieve indruk op ons na liet. Fried Bourbon, dat kort daarna volgde had ook al die feel. Jonge gasten die het authentieke roots ’n blues pad opgingen met een geluid dat je direct herkende. De gitaarlicks van Tim Ielegems ,the voice, harpspel en performance van Steven Troch liepen in de kijker en Jurgen Claes was er toen ook al bij aan de groovy drums. Je kan dus haast zeggen dat deze formatie in deze samenstelling al bijna 10 jaar meedraait ware het niet dat even nabladeren in mijn little historyboek leert dat Jelle de Keersmaeker ook een hele tijd die bas beroert heeft. Fried Bourbon kende dus weinige wissels maar Jelle ging en Patrick Houthooft daagde op, het Fried Bourbon zoals we dat nu kennen draait intussen al sinds 2004 mee en doet dat steeds sterker. Ooit begeleidden zij meer dan eens onze Roland Van Campenhout, al decennia lang het gezicht van de Belgische Blues en nu zit–ie bij hun achter de knoppen (in de studio dan wel) en bespeelt bijwijlen de omnichord . Goed gezelschap en d’er kan der altijd nog eentje bij, weliswaar als guest, maar wedden dat hij méér te zien zal zijn, nu hij ,believe it or not, in België woont : Gene Taylor, wijds bekend van (we noemen er maar twee : Canned Heat en The Fabulous Thunderbirds ! ) Dan denk je toch al gauw: Gene Taylor mag dan al nen toffe zijn maar die speelt toch niet met iedereen, nee hoor: die herkent talent ! Enorm benieuwd dus naar dit plaatje (want zo ziet het er ook uit, deze platengroevenlook is in !, voor wanneer terug naar het vinyl ?)
‘Go Ahead’ geeft aan waar ze voor gaan: rhythm ’n blues met een vlam in de pijp ! Boogiewaarts met ‘Stuck in the Mud’ en als ik zo die gitaar hoor denk ik zijdelings ook even aan ‘Tim’s Blues Combo’ want die jongens brengen ook zulke vette swamp, trouwens CD ook te verwachten één dezer maanden… Mooi puur Fried Bourbon, zonder daarmee aan Gene Taylor’s inbreng afbreuk te willen doen. En humorloos is Fried Bourbon ook nooit geweest. ‘Blue Picasso Night’ is een soort zwoele Mexicana, een tango met Juanita? ‘Burnerby Square’  gaat dan weer rockwaarts, Gene begeleidend op de honky tonk piano, Tim ook solowaarts en Jurgen daar druk roffelend tegen aan. Geen tijd of zin om stil te staan, dus jump ahead dan maar op ‘Turkey in the Corn’ , ongetwijfeld ook live goed voor een jive ! Morning Train’ met ‘Yeah yeah yeah yeah’ koortje gaat daar leuk achter aan en brengt Steven als bedreven harmonicist naar voren, ’t mag toch gezegd worden ! Op ‘Fry day’ klinkt die harmonica dan weer wat verveeld maar de gitaar van Tim toont zich speels als vanouds. Net als in ‘Poontang’ , een snelle jive waar bass en drums het tapijt openrollen  voor die krolse gitaar van  hem. Een hele goeie ! En zou dat die ‘Zenn percussion’ van Roland zijn die we te horen krijgen in ‘Same old World’ ? Niet slecht, maar ik ga toch eerder voor de swing van ‘Lushhead’ . Spijtig dat de piano van Gene Taylor zich slechts begeleidend uit, solootje hier zag ik wel zitten, maar Gene houdt zich wel heel erg gedeisd, op alle songs trouwens, af en toe een stapje naar voren mocht, wat mij betreft…’Soeshine Boy’ daarna komt voorzekers uit Chicago, dampend en sweaty en daar mag een lower tempo ‘Babylon’ achter aan, dat in vibrato mag eindigen,  zeer fascinerende tune, heeft iets speciaals… je ne sais quoi…Tim Ielegems doet me anders dikwijls denken aan die andere grote Belgische rootsgitarist, Frédéric Martello, vroeger Blue Chevys, nu Poplawsky…
En dan eindigen we met ‘Streamline Baby’ maar we hebben de indruk dat het feestje niet helemaal gedaan is. Helaas geen bis maar haast 14 nummers lang in hoog tempo door de groef, dat vraagt naar méér…ben benieuwd wanneer ik deze jongens nog es live op de planken zie want helaas, de CD release voor een enthousiast  Luchtbal toch wel gemist zeker ! Spijtig genoeg, want deze CD is een opsteker voor de hele Belgische Bluesscène en dus absoluut en warm aanbevolen !'(Winus)

'Weinig of geen bluesreleases geweest, de laatste tijd, dus grijpen we naar ‘Pop Off’ , de nieuwe van The Rhythm Junks en intussen toch ook alweer een tijdje uit. De vorige ‘Virus B-23’,uit 2005, stond bij ons hoog aangeschreven en dus waren we erg benieuwd naar deze opvolger. Zou die even sterk zijn ? Een eigen geluid, funky en gesteund door uitstekende instrumentalisten, deze keer met gitarist Geoffrey Burton aan de knoppen, de rechterhand van Arno en reeds in jarenlange samenwerking met Pieter-Jan De Smet, die hier ook op de guestlist staat, kwestie van de vocale partijen wat te verrijken. Steven De Bruyn is nu eenmaal beter op harmonica, geef dat maar toe. De band heeft sinds z’n ontstaan wat door woelige wateren gevaren en de bezetting ziet er al een tijdje anders uit dan in den beginne. Centraal staan daar nog de oprichters Steven De Bruyn en drummer Tony Gyselinck, maar Jan Muës is af, trompetten zijn nu in handen van Yves Fernandez Solino (op de vorige CD nog als guest) en Marie-Anne Standaert. Walter Baeken blijft heel standvastig aan de saxen en bass klarinet en voeg daar bovenop nog Peter Verdonck aan de alt-en baritonsaxofoon en dan is de blazerssectie kompleet. Jasper Hautekiet staat nu aan de bassen, Jan Ieven is ook af. Dat zijn de startposities voor deze bunch, fasten seatbelts, we gaan van start ! ‘Join the Bus’ start het feestje en nodigt al direct uit op de dansvloer, leuke poppy melodie, die trouwens de laatste maanden veel gedraaid werd op de radio, een hit dus ! Chantal Willie staat Steven bij op vocals .Het enige dat (mij alvast) stoort is dat repetitieve vibrerende omnichord geluidje op de achtergrond. Dat komt trouwens dikwijls in andere vorm terug op vele andere tracks, als je er op let krijg je de kriebels ! Zo ook op ‘Panamajumbo’, dat verder wat mamboachtig voortschuifelt. ‘Kerosene’ drijft op hoge wolken door de lucht,relax maar ijl, lijkt mij te kampen hebben met zuurstofgebrek. ‘The Machine’, ook al bekend van de radio tsjoekt op het ritme van de drums door het spoor. De blazerssectie onderstreept en ergens in het koor zingt Pieter-Jan De Smet ook mee.’ Meiske’ tikt op nummer 5 zachtjes verder, Steven op harmonica en fluitend, Tony Gyselinck op percussie. Het roept een beeld op van een voorbijgaand wandelaar tijdens de siesta, wel mooi maar erg kort… ’Number from Heaven’ steekt dan weer de vlam aan, een stuwende ritmesectie en Steven op harmonica maar helaas weer te vroeg gedaan, ik had de nestels van m’n dancing shoes nog maar nét dicht ! Gelukkig is daar dan ‘Monk it Up’ met die orchestrale blazersuitvallen, Steven volmondig op harmonica en jive that ! Chantal Willie steekt voor een tweede keer ook een tandje bij, mooi ! ‘Best kept Secret’ vervolgt met een wat ‘On the road again’ (Canned Heat remember ?) song, opgejaagd door een soortement van zweepslaagjes, ride that horse ! ’Pop off’, titelsong en eigenlijk meer ‘titeldeun’ laat zich waarschijnlijk uitstekend gebruiken om de live set in te leiden en is ook niet méér dan dat, 1 minuut en al gedaan …’Wham Bam’ is dan weer de ‘Rhythm Junks’ groove die we kennen, met een leidende,vette bas, uitbrekende blazers en een Tony Gyselinck als jonge hengst aan de drumkit. Dan weer een kuierende bass en een slaperige Steven De Bruyn aan harmonica en gebroken stem vraagt zich af: ‘Why can’t I get out of my bed ?’ De blazers beamen eveneens slaapdronken… een….geeeuwwww…blues, als je wil…En dat in schril kontrast met cover ‘Moskow Diskow’ van Telex dat hortend en stotend de spotlights opzoekt ! ‘Flow back to the Bow’ mag dan smakkend declarerend afsluiten en laat ook nog es een remspoor achter, een afsluiter, punt. Wat geeft dat als eindresultaat ? Een aantal stevige songs en een aantal nummers die in de startblokken al sterven. Die oogst is , ondanks de radiohitjes, toch wat schraal. Deze unieke formatie met sterke ritmesectie en blazers en dus géén gitaren (!) , mag méér werk maken van de songs alvorens nogmaals een nieuw werkstuk af te leveren, kwaliteit is er zeker in huis, alleen zitten we misschien met wat weinig inspiratie ?'(Winus)

'Deze David Gogo, what’s in a name, zijn échte naam (beweert de bio) ! , is een blijver en zet met ‘Vibe’ (nogal onduidelijk, zijn zesde of zevende CD ?) een sterke schijf neer die het succes van ‘Skeleton Key’, met hits als ‘Personal Jesus’ en ‘Signed,sealed, delivered, I’m Yours’,mogelijk zal evenaren.’Love in the City’ met guest Tom Wilson haalde alvast de rock charts in Canada, waarvan ie afkomstig is en met andere beroemde gasten als Jeff Healey op opener ‘She’s alright’,waar beiden op gitaar duelleren zit je wel goed. Dat nummer refereert naar de Stones of naar CCR als je wil, zeker als je de sterke stem van David er mee in calculeert. Allemaal eigen nummers of samen geschreven met o.m. hitleverancier John Capek en begeleid door goed volk als Billy Hicks aan drums, krachtig invullend, Jay Stevens aan de  soms zangerige, dan weer strakke bass en een superbe Brendan Hedley aan de keyboards die dat allemaal open trekt, kan David zich helemaal geven in songs die wel rockgeaard zijn maar tevens wortelen in een rhythm ’n blues tradition. ‘300 pound shoes’, met aardige slide wisselt graag met het ophitsende ‘Silk and Stone’ of ‘Cry Harder’ dat mij onwillekeurig herinnert aan die drive die Chris Spedding vroeger ook al had. Ruimte voor ballads ? Niet echt, al pompt ‘I’d do anything’ daar naartoe en ‘Something ain’t right’, daar kan je ook op slowen,al blijft het tempo wat aan de hoge kant,maar da’s wel een hele sterke song met mooie backings daar bovenop. ‘Hey Juanita’ weegt me eigenlijk wat licht in dit geheel, een vlot popdeuntje met wat Parfisa orgeltje. Nee, dan liever ‘Hit me from above’, stevig rockend met die guitarwallsound en drums en dat lijntje mondharmonica van Gerry Barnum.En voor de blues puristen is er natuurlijk ook nog afsluiter ‘Why don’t you show me’ , waar David Gogo toont waar ie ook zo goed in is: snerend gitaarwerk in a real blues tradition. Spoorde SRV himself in een ver verleden David niet aan om zich op de blueshighway te begeven ? Het lijkt er op dat het verhaal van David Gogo beyond de blues rijkt met eerder knappe eigen rock getinte nummers, hitgevoelig ook. Tel daarbij een sterke voice en een prima gitaar, someone to remember !' (Winus)

'Deze  ‘Electrified’ ziet er langs de buitenkant al net zo verzorgd uit als eersteling ‘100 Miles’ en veronderstelt met producer Mark ‘Tee’ Thys, ook nu weer aan de knoppen, dan ook continuïteit, een verdergaan op het ingeslagen pad van de West Coast Blues. Maar al gauw merk je echter dat hier één en ander veranderd is. Zo is de sax van Steven Scheelen ingeruild voor de Hammond B3 van JJ Louis, de grote broer van Big Dave. Bijzonder goeie aanwinst, deze toetsenwizzard, al sluit het één natuurlijk niet noodzakelijk het andere uit. Sax kan best broederlijk naast het orgel bestaan. Maar laat ons vooral eens luisteren hoe dat allemaal in de praktijk klinkt…
Wat direkt opvalt bij het lezen van de credits is dat hier aardig wat eigen werk in zit, zo ook is titelsong ‘Electrified’ uit eigen pen geslopen. Mooie song, rielekst voortgeroffeld door Mr.Tutt en knap gesoleerd door Bob Smets aan de gitaar. De Hammond vult dat verder allemaal mooi in, alle gaatjes zijn gevuld en als bassplayer blijf je dan wat gefrustreerd op de achtergrond denk ik dan, want zo’n Hammond neemt met het voetenwerk meteen ook de baspartij mee. Benieuwd hoe Mr. Body (Stefan Kelchtermans) dat aangepakt heeft, moet hem dat bij gelegenheid toch es vragen…)..Nog een  bedenking heb ik bij de mix van de vocals. Die zit, wat mij betreft, ietwat te ver naar achteren maar dat herkennen we ook al van de vorige CD die ik ook graag wat ‘direkter’ had gehoord. Verder vind ik het totaal ontbreken van de sax een gemis maar desondanks deze eerste, vroege bezwaren maakt deze ‘Electrified toch een hele,héle mooie start ! Je voelt dat dit goed zit, al gaat de tocht dan niet meer cruisin’ langs de West Coast maar  eerder soulwaarts, richting Detroit en Memphis. Zo ook met ‘It’s yours to spend’ , met die lekkere Hammond van JJ en ook BeeJee klinkt nu al veel meer op de voorgrond. Ook weer eigen werk nu  en ik voel dat ik in superlatieven ga vervallen,maar dit is werkelijk wel heel  erg sterk ! Cover ‘I found my soul last night’ van ‘Little’Milton/Louise Brown is very black en laat twijfels ontstaan over de ware huidskleur van de Rusty Roots guys, heerlijk nummer. En zo schuifelt ook weer eigen ‘Can you dig it’ daar lekker tegenaan gevolgd door Deadric Malone cover ‘Don’t cry no more’, dat je terug catapulteert naar begin jaren zestig. Pure nostalgie voor diegenen die nog wat jaartjes ouder zijn dan ik maar mij laat dit ook niet onberoerd,zeker weten ! En dan is het swingtime, jive your body on ’Cut back on love’ dat z’n lekkere gangetje gaat, ‘een feel good’ nummer in hoog tempo. Ergens klinkt dit heel erg bekend maar ik kan er niet op komen, hou het dan maar op een eigen Rusty Roots compositie…We blijven op dit dansritme, gaan zelfs nog wat sneller met cover ‘Come back baby’ van legendarische harmonicist en bluesman ‘Little Walter’ Jacobs en nu krijgen we het wel héél erg sweaty , zeker met het funky chicken ‘Fingerlickin’ good’ daar achteraan ! En het houdt nóg niet op. Ook ‘On top of the World’ haalt het stijfsel uit je benen, mocht dat nu nog nodig zijn… En wat gedacht van het Willie Dixon rockertje ‘Hidden Charms ? Dat haalt het potje rock’n roll naar boven en je weet…eens dat geopend ! ...Zo gaat ‘ Two timing woman’ stampend door en gaan we op dit ritme wel erg snel naar het gaatje toe. Gelukkig gaan de voeten nog even schrijlings  tegen de groef in voor de slow die wat schatplichtig is aan het ‘I need your love so bad’ van Fleetwood Mac (of was dat van B.B. King ?) Hier noemt het nummer ‘I’ve grown’, is een eigen compositie en het sluit deze CD waarlijk groots af. Eindconclusie na dit stukje vol lof kan niet anders dan zwaar positief zijn, nog een geluk dat je bij het recenseren niet hoeft te blazen !' (Winus)

'Het zal wel niemand verbazen maar de naam Kellie Rucker deed bij mij geen belleje rinkelen toen El Grande van The Hoodoogang met het nieuws aan kwam draven dat Miss Kellie zijn band had uitverkoren om haar te begeleiden op wat Benelux gigs. Meensel Blues zou de start betekenen voor een samenwerking die steeds tot kruisbestuiving leidt, beide partijen zullen d’er wat van opsteken, al lijkt het er nu wel op dat ‘The Gang’, zoals de band zich noemt zonder vaste, uitstekende, gitarist Fernando Neris, hier het meest van te leren zal hebben. Miss Rucker draait immers al meer dan 25 jaar mee in de bluesscene en stond op grote podia in de States met mannen en vrouwen met namen. Opsommen zou ons te ver leiden maar om madam even te plaatsen , dan toch enkele : Stephen Stills, Albert Collins, ZZ Top, Warren Zevon, Little Feat, B.B. King, Debbie Davis… ‘k zal maar stoppen zekers?... Je merkt het ook direct wanneer je ze on stage bezig ziet. Zij weet van wanten en neemt van begin af aan het roer stevig in handen. Je vermoedt Texaans bloed maar nee hoor. Geboren in Oklahama City maar verder heel ‘bereisd’. Dat zij na al die jaren uiteindelijk naar Europa afzakt om hier het goeie weer te komen maken, mag dan ook verbazen, wat doet zo’n klasse dametje hier en in Duitsland en in.. Godbetert in…Kroatië?? Ach, daar kunnen best wat privé redenen mee gemoeid zijn, wij hebben toch maar geluk om ze hier te leren kennen en smaken, CD gewijs dan ! Want ze is verdorie een talent ! Rauwe voice, lots of singer songwriter talent en daar bovenop is miss Kellie ook nog een uitstekende harmoniciste ! Dat zij zich steeds weet te laten begeleiden door uitmuntende gitaristen als Coco Montaya of Albert Collins (al was het eerder andersom,zij begeleidde hen…) heeft de lat natuurlijk ook hier heel hoog gelegd voor haar medemuzikanten (Herman (Peeters), zet ‘m op joh ! Op ‘Church of Texas’ is het niet anders , maar daar weet Kellie zich in de goeie handen van Jon Butcher, nu al haast een legendarisch gitarist . Jon  prodjoeste niet enkel dit album maar schreef aardig wat mee, speelde de bas,zowel als de gitaar en leidde deze CD, na meer dan 18 eigen albums , naar een perfect staaltje van wat Kellie allemaal vermag met stem en bluesharp(s). Het klinkt allemaal very Texas en bijtijds heel stomend zoals op opener ‘I ain’t scared of nothing but love’ of ook nog ‘Never goin’ home’, op een ‘Yahooh’ country rock stomp rhythm dat je gelijk meeneemt, de diepe prairie in. Maar intimistischer werk wordt anderzijds niet geschuwd en daar past het lapsteel en dobrowerk van Ben Schultz dan weer mooi bij . ’Elysium’ is er zo één en  ‘Mississipi rain’, daar wordt je bijna echt nat van, met een beetje voorstellingsvermogen, maar daar heeft het me nooit aan ontbroken. En Kellie is werkelijk groots op de mondharmonica. De gitaarlijnen van Butcher worden verder gedragen in de mondharmonica en vice versa. Van een beetje jazzy blues houden we ook en ‘Love and war’ is mij dan ook heel welgekomen, wel spijtig dat dit zo’n kort nummertje is…en dan moet het hier nog wel plaats maken voor zo’n echte countrydeun. ‘Take me as I am’, en dat  is me wat te traditioneel. Let op, lang niet slecht in het genre maar …te traditioneel.
‘Church of Texas’ dan, akoestisch, just the two of them, Jon, aan de gitaar en Kellie vertellend, zowel met de stem als op de bluesharp, een verstillend moment, opgedragen aan haar overleden moeder, Linda Love Linn, ‘the lady with angels on her shoulders’.  ‘Shrimp coctail’ geeft weerwerk, een vluggertje,vurige Kellie aan een stevige smoelschuiver, gedreven door de snaredrum van Brian Holley…. En dan komt de machine weer op gang met machtig rollende en grommende mondharmonica en stevige gitaren. ‘Wild wild West’ zet je wel even op een verkeerd been want vervolgen doen we daarna met een tearjerker. ‘Took the wind out of my sails’ is mij wat te bleiterig,  wellicht het minste uit gans de verder voortreffelijke CD. Eindigen doen we dan ook  gelukkig heel wat sterker met’The heart’s got a mind of it’s own’, een gezellige schuifelaar en instrumentaal ook hier mooi ingevuld door de Hammond van John Gillotin. Het moge gezegd, we hebben d’er weer een sterke artieste bij leren kennen en zo zie je maar weer, je hoeft niet groot van gestalte te zijn om groots uit te pakken. Deze CD is oprecht een aanwinst en heb jij de kans om Miss Rucker mee te maken met onze eigenste ‘Gang’, dan moet je dat zeker niet laten. Die jongens hebben in Meensel bewezen dat ze haar aankunnen en kunnen verder alleen nog maar groeien onder haar deskundige, zij het wat authoritaire leiding !  Aanbevolen plaatje !' (Winus)

Sterk op eigen voeten nu, zo zonder mentor Walter Broes van The Seatsniffers aan de leiding. Zelf geproduced deze keer omdat ze hun eigen muziek het beste zelf aanvoelen vinden deze jongens, en dat vertaalt zich na vorige ‘Takin’ care of Business’ uit 2005 deze keer in 15 (!) eigen songs die, gebaseerd op ouwerwetse roots rock’n roll, toch wel breder gaan dan louter rockabilly en hier vertaalt zich dat vooral naar country rock en ‘twang’ toe, da’s een soort country honky tonk. Zij houden zich daarbij aan de beproefde Home Town Gamblers formule met upright bass, solo en slaggitaar,vocals en mondharmonica ‘on the side’. Geen drums dus en dat betekent dat vooral de bass lekker mag slappen en de gitaren het geheel ritmisch moeten aandrijven en jawel hoor,je vergeet er echt gaandeweg die drums bij, da’s zeker een verdienste! Verder  zit er heel wat ‘schwung’ in hetgeen de jongens brengen en met R&B opener ‘Pretty Baby’ weet je al meteen waar je verder ook aan toe bent,al is dit nummer wel een bluesy buitenbeentje ! Ongecompliceerde swing en jive met de bas van Guy die telkens stevig door de afgemeten melodieën stapt. Zo gaat het in ‘Have no place to stay’ en ‘Drunk tonight’ maar road song ’ ‘Cruising across the U.S.A.’ brengt je dan weer door de weidse prairie a la Johnny Cash, lekker vertellend gezongen door Yves De Caluwé en met de slide van guest Jef Marinus daar heerlijk bovenop, mooi ‘on the road’ nummer en temeer een bewijs dat deze jongens een lekkere song in mekaar kunnen draaien. Yves staat daar grotendeels voor garant maar bijtijds worden de krachten gebundeld en tekent ook broer Guy mee voor het schrijf en componeer werk en ook Jurgen Van Poppel (gitaren) zet zich daarbij in, zoals nu. Goeie gitarist trouwens,die Jurgen, al moet je de mannen daarvoor best live eens meemaken… Eigen roots songs volgens de aloude traditie en dat vijftig jaar na de ‘echten’ die toen het vuur aan de lont staken, daar moet je een zeker talent voor hebben ! Authentieke deunen, met momenten zachtaardig wegkabbelend als op ‘Fooling around’ , ‘It’s Goodbye’,’Gone and left’ of ook nog ‘Little Lisa Marie’, gezongen door Yves maar soms met die stem van Guy d’er ook bij in de backings,horen we hem ook es ! Andere keren krachtig swingende rockabilly zoals op ‘Fly away’en ‘Love you tonight’. Jeffrey Thielens trekt er hier en daar gepaste streepjes mondharmonica bij. ‘Cry of Distress’ is er zo ééntje, met een wat sombere achtergrond maar dat kan best ook op vrolijker deunen zoals op ‘Shooting Star’. En op ‘Tattoo’ klinkt die smoelschuiver vettiger maar da’s dan ook een redelijk boppend nummer. Zo begonnen ze trouwens tien jaar terug, als pure rockabilly band en op ‘End of me’ krijgen we nog meer van dattum. En hou deze jongens dan maar eens tegen, nu ze op dreef raken want ook nummer 15 ‘This is your day’ gaat zwaar swingend naar het gaatje toe ! En zo heb je ze allemaal gehad, korte krachtige songs, strak afgelijnd en haast allemaal binnen de drie minuten grens, zoals het in dit genre betaamt. Tel daarbij de originele hoes-layout van Mighty Sam en dan heb je een product dat ook mag gezien worden. Het rootsminnend volkje heeft met The Hometown Gambers een band die met deze tweede CD op het Spaanse roots label  ‘El Toro’ zich meteen ook profileert als een blijver in het genre. Dat daar volk op afkomt, dat hebben de vele optredens hier ten lande en tot ver daarbuiten in het verleden reeds afdoende bewezen .’Dypsomania’, daar, hips, klinken we op ! (Winus)

Dit plaatje straalt zowel van binnen als van buiten een verfrissende gekte uit, gedompeld in dat sixties flower power sfeertje, Mississippi rader boot onder die fel gebogen regenboog op het front, dan weer het olijke trio gekleed met Schotse ruit op het binnenblad en dan weer onder een Hendrix kapsel onder de CD-inleg, fingers in V… Peace, brother ! Beetje Beatles ‘Yellow Submarine’ feel of beter nog ‘The Magical Mystery tour’ ! En de muziek op de schijf is ook al meer dan superfris, gaat van popdeunen (‘My Show’, ’Don’t tell about love’, dat sterk  psychedelisch neigt met die wah wah d’er tussenin, en het niet eigen ‘No use to Cry’), over Afro-Caraïbische Calypso motiefjes (Matonge Square’ en ‘Hey Mama’), met bleirende baby en accordeon inclusief, naar meer rock getinte dingen als ‘Dirty Taste’ en ‘Road Hill’ ,waarvan deze laatste zelfs postpunkerig is en heel aanstekelijk op je gemoed werkt, een opwekkende song !

 Het is die wat ongewone samenstelling (2 gitaren en drums) en de hoge stemmetjes die er telkens weer wat speciaals van maken. Zo ook met’ I’d like to know’ dat wat van de delta met zich mee draagt. En nu we toch met die bluesverwanten bezig zijn, hoe zit dat hier eigenlijk met dat bluesgehalte? De jongens zelf komen immers uit een ver bluesnest, remember nationale trots ‘El Fish’,uit de nineties alwaar Toon Derison nog even de roffelaar van dienst was ? Marc Bodart was dan weer gitarist vocalist bij Buttnaked en ik meen dat Bart Ieven (‘Octave Guitar’) daar ook bij zat .Dus bluesgezind dat wel, al komt dat niet steeds zo naar voren. Wel in ‘Human Condition’, weliswaar het tweede en meteen ook laatste  niet eigen nummer, een Canned Heat song en dus met hoog boogiegehalte. En ‘Baby got something’ is natuurlijk ook de pure blues. Mooi ,maar mijn persoonlijke voorkeur gaat dan weer uit naar de doorstappende ‘High Speed Rooster’ boogie, al mag ‘Let me in’ daar zeker naast gaan staan qua energetische booster ! ‘Worse’ is dan als afsluiter een waarachtig finale nummer met die ingetogen aanzet van voren maar dramatisch geladen afronding daar achteraan en pwoeh !... eigenlijk vond ik ‘Mrs Hippy’ helemaal niet zo’n makkelijk plaatje als geheel…Mij vroeg het alleszins meer dan een enkele beluistering om me gewonnen te geven maar het resultaat is dan wel dat met het meerluisteren deze schijf zienderogen groeide ! Een absuluut eigen geluid met een veelheid van  stijlen die uit een Creoolse pot lijken te worden opgeschept, muzikaal minimaal maar wel áf én juist ! ‘Mrs Hippy’, what ’s in a name?...(Winus)

Jan Jaspers kenden we nog van de ‘Dizzy Dimples’,waar Gert Servaes ook nog bij drumde... Medeoprichter van Voodo Boogie, Bart Lievens verliet in 2006 de band en toen kwam Rob Vanspouwen er bij om te bassen én, na een history van top préproducers als Jan Ieven en Marc Tee, nu ook zefs voor deze debuut-CD de productie en mix in handen te nemen. Voeg daar, niet onbelangrijk ! , Wouter Haest op keyboards aan toe en je hebt ‘Voodoo Boogie’ zoals het nu bestaat, een Boogie Blues Band met een heel eigen aparte stijl, psychedelisch en met een taste and feel die gelijk bekend klinkt en toch vernieuwend is. Dát in de jaren two thousand waar alles al eens is gedaan…blijkt nu toch van niet, dus…

Nochtans maken ze met Howlin’ Wolf cover ‘Who will be next’ een vrij ‘klassieke’ entréé, stevig en doordouwend ! Maar titeltrack ‘Losing my cool’ heeft al meer die seventies smaak en Wouter zet daar knappe Hammond lijnen neer. Net als in ‘The Voodoo Boogie’, een wat Doors getinte instrumental die ook dweept met soulfunk ( Booker T. & The M.G.’s?). Een song voor de Hammond liefhebbers zoals ik er één ben. De gitaar van Jan Jaspers sluit hier mooi op het orgel  aan en de ‘Boogie’ words klinken daar heel ‘Voodoo’ tussendoor.Erg geslaagd !

Volgt het tragische verhaal van ‘Cocaine Jill’, boven het zwaarmoedige getild door de boogie woogie pianoklanken van Wouter waarna ‘Bottle of love’ aansluit dat dan  wel geen cover is  maar ons oudjes toch wel erg herinnert aan de ‘Going down’ rockhit ,ook weer ergens uit de seventies, zeker in de intro is dat zo. Stevige danstrack, beetje psychedelisch ook, zo met dat ‘afdrijvende’ orgel…

Hélemaal met het hoofd in de wolkjes gaan we daarna verder met ‘I gave you love’ dat trouwens ook weer refereert naar de Doors.  Hippietoestanden, fingers crossed in V en ‘Yeah, peace and love brother, for you too !’ Vrijwel naadloos zakken we dan wat Hendrix-achtig zuidwaarts in cover ‘Going down south’ van oudje R.L.Burnside, intussen ook al een paar jaar een andere weg opgegaan, namelijk richting heaven. Daar zit ook, al een paar jaar langer dan, John Lee Hooker en met zijn ‘Walkin’ the boogie’ gaat het onmiskenbaar traditioneler, in a ‘stompin’ way, al moet het gezegd dat hier ook de Voodoo Boogie deken alles wat afdekt en da’s maar goed ook, wie heeft er nu behoefte aan exacte copies ? Boogie blijft echter steeds de hoofdmoot, zo ook op ‘Party Man’ waar de vette zangerige bass van Rob mee voor de zwoele sfeer zorgt.En steeds is daar weer dat haast hypnotiserende orgel van Wouter Haest dat wel héél erg bijdraagt tot de eigen Voodoo Boogie stijl. Zo komt dat nu weer  aan-en opzetten op het uitputtende ‘Dance with me’, dat gelukkig maar een goeie 2’30’’ duurt, niks voor hartlijders ! Heb je intussen al in sferen vertoefd, walvissen had je waarschijnlijk nog niet gezien. Die komen er dan nu aan in J.B. Lenoir’s cover ’The Whale Has Swallowed Me’ dat aangedreven wordt door de roffel van Gert Servaes en verder de honneurs voor het soleren overlaat aan Jan Jaspers op gitaar.En als het ware een ode aan de boogie is dan de mooie afsluiter ‘Boogiematic’, laat het ons houden op Robert Johnson, the electric way ! Tijd voor de eindbeschouwing:het houdt niet op ! Deze CD is eens temeer een ontdekking op het bluespad waarvan je dacht dat je het nu wel gezien en gehoord zou hebben. Mijn advies luidt dan ook : Be open minded en fill your head with ‘the Voodoo Boogie’!of ook nog : Voodoo Boogie is a legal drug ! … (Winus)

De ‘blunk’ is alive en nu meer dan ooit ! Jim Cofey’ s Soul Kitchen, kortweg Jim Cofey,is na Bass Papa ook al op het funky soul pad.Deze band heeft trouwens nog meer gemeen met Bass Papa, drummer Steve Wouters om te beginnen en ook Igor Maseroli zagen we al op de planken met laatstgenoemde band.Talent zát verder met Patrick Cuyvers overtuigend aan vocals waar ie zo in de schoenen kon staan van betreurde Luke Walter Jr. en verder aardig swingend aan de Hammond en op piano, maar dat kennen we wel van hem uit vorige avonturen met o.a. Hideaway en Soulspirit en in een nabijer verleden nog met de onvolprezen Rhythm Bombs. Jan Ieven, voorheen in een eerder leven bassist bij El Fish en medebezieler van het Jim Cofey recept haalde hier ook nog Gert Servaes (Big Mama’s Kitchen) bij aan de percussie en dat klinkt vantijd aardig Afro. Rob Vanspauwen ( Voodoo Boogie) slaat hier ook de gitaren aan en zo zijn we kompleet, een aardige hap verenigd talent bij mekaar.Tel daar nog wat respectabele guests bij , als daar zijn: Kathleen Vandenhoudt aan vocals en de jazzblazers Carlo Nardozza (aan trompet) en Nick Caris (op trombone)en dan kunnen we meteen van start met ‘A lie is a lie’,heel erg de blunk ! en voor de slechte verstaanders heel erg in echte Blue Blot traditie ! ’Bricks & Tiles’,een instrumental, houdt je daarna niet meer stil en je moet al heel erg een kouwe kikker zijn om hier niet op te bewegen. Funk is in the house en Igor Maseroli krijgt hier open gordijn. Die jongen viel ons al eerder op, o.a. wat jaarjes terug op Swing waar ie toen nog aantrad met Peerse Rusty Roots. Zwoel gaan we verder met ‘Seems like yesterday’ waarin ook wat sexy trompet zit die de stuwende song rustig mag uitblazen. En gingen de jongens niet voor New Orleans funk en Mardi Gras vertier? Wel dat krijg je om te beginnen met ‘Kinky Reputation’ ,mooi ingevuld door percussie en de rake roffelende drums van Steve Wouters. Blazers random aanwezig! En nu zijn we goed vertrokken want ook ‘She’s so guilty’ komt uit hetzelfde schuifje.Enorm aanstekelijk en in een real New Orleans tradition. Dan echter gaat dat schuifje ‘New Orleans stuff’ voor even dicht en het ‘Blunk’ schuifje weer open voor het mooie soulvolle ‘Waste of time’ met die vele stemmetjes rond Patrick die zelf over zo’n machtig sterke stem beschikt. In ‘the Table’, een ballad ! , krijg je hem rustig en warm te horen, heel melodieus en mooi…mooi maar funky cats zoals ik er zelf één ben, houden toch meer van Jimmy Mc Griff cover ‘Fat Cakes’ dat dan voor de afwisseling weer wat getemperd wordt door ‘The Blame’,echter geen uitdovertje want de vlam wordt steeds brandende gehouden door gitaar en sax riffs en Carlo Nardozza gooit daar met plezier nog een stevige trompetsolo bovenop. Zo blijf je met gemak van het ene been op het andere wiebelen. Up tempo dan maar weer en zet die Hammond maar lekker luid want we denderen terug New Orleans binnen met ‘That Ain’t Bad’ waarna ‘Chew the Fat’ wat plagerig komt aanzetten, een instrumental met wat baritonsax, slechts een interludiummetje voor het ‘alle registers open ’Four Corners’ dat deze haast feestelijke CD ook op een Mardi Gras manier mag afsluiten. Ik meen dat het een Allen Toussaint nummer is en één van de zeldzame covers op de plaat! De meeste nummers komen immers uit eigen rangen en dan voornameljk van het duo Ieven-Cuyvers maar we vermelden ook graag de verdienste van Karel Phlix, Helix van Blues Lee waarvan je de naam terug vindt in de credits bij drie nummers. DJ4T4 van ’T Hof van Commerce stond in voor de productie en het mag ronduit gezegd woren, z’n baby is een juweeltje ! Zelf zag ik de jongens nog niet in deze Jim Cofey combinatie bezig maar deze zomer maak ik dat zeker goed op ’t Varenwinkelfestival, ik zie er nu al naar uit ! Conclusie : Weer maar eens een fijne CD op het Naked Productions label dat hiermee zijn zoveelste goeie in rij neerzet !  (Winus)

Twelve Bar Blues Band : 'E-mail From Heaven'

The Blues and nothing but the blues ! Daar komt het zowat op neer bij deze Nederlandse Chicago power Blues Band ! J.J. Sharp en de zijnen zetten al meteen de puntjes op de i bij opener ‘World In Trouble’, dan weet je tenminste direct uit welk vaatje er hier getapt wordt.. .’Are you ready for the Blues?’  Yes dus, en zet je dan maar schrap voor de stevige Chicago sound volgens aloud bekend en klassiek recept. Zo gaat het ook met ‘Twelve Bar Blues’ en noem dat maar gerust een lijfstuk voor deze band !  Twelve Bar Blues Band is immers een stuwende ritmesectie met vertrouwde Marcel Bakker, drummer van het eerste uur, hier weer aan drums, verder de uitstekende solo en slide gitarist en medecomponist Kees Dusink aan de snarenwinkel en natuurlijk JJ ‘Sharp’ Scherpenzeel aan vocals en mondharmonica’s. Koen en Yvonne zien we intussen niet meer terug. De band onderging vorig jaar immers wat wissels want d’er waren wat privékwesties en ook de slepende gezondheidskwestie met drummer Eric Dillisse maakten dat de band toch wat ingrijpend van personeel moest  wisselen. We zagen Yvonne natuurlijk graag blijven want on stage was zij toch maar de blikvanger naast JJ ! Afijn…, zij en Koen gingen dus terwijl Jörgen Schuurman aan de slaggitaar en Patrick ‘Sideburn’ Obrist aan de bas de band kwamen te versterken. De band is terug kompleet, kent aardig wat succes in eigen land en omringende en ook de States zijn d’er niet vies van, zo klinkt het ! Maar ze blijven natuurlijk Nederlanders, dat is er soms aan te horen en da’s helemaal niet mis bedoeld .Maar je hebt natuurlijk je invloeden mee van thuis uit en soms kan dat Earth and Fire zijn, luister maar naar nummer drie, de slowblues ‘You gonna Need My Help Someday’,waar primus Kees Dusink ook weer mag schitteren in subtiliteit. Titelsong ‘E-mail From Heaven’ daarna  heeft een lekker ritme, is hitgevoelig, zet je bekken in beweging en is gewoon een sterke song. En, zet je de mensen éénmaal in beweging, keep them on the dance floor, lijkt me een goeie les en dus wordt het jiven daarna op ‘I’m Gonna Get You’, verwant met ‘Shake Your Moneymaker’ van Elmore James dat we straks nog op onze boterham krijgen. De swingende bluesharp van JJ en  de ’teasing’ gitaar van Kees tot de hele band weer komt aanpompen maakt dit tot een topper op de dansvloer !

Nogal weemoedig klinkt JJ’s bluesharp op ' Everybody makes Mistakes’, een mooie sleper en echt zo ééntje om je liefje nog wat closer tegen je body (tegen je gilé, zeggen wij ,’Vlamingen’) te trekken in opwellende verliefdheid..snif…

De droge klappen op de snaredrum leiden je daarna grotendeels door de ‘John Lee Boogie’,een ophitsertje dat het tweede deel van de CD als het ware aantrekt en je naar één van de twee covers brengt op deze plaat.’Help me’ van Willie Dixon zet  een vertellende JJ, met een bursting Kees Dusink aan z’n zijde neer, zo mag het wezen ! Slidewaarts wordt dan ‘Shake Your Moneymaker’ ingezet, de tweede en laatste cover en alle remmen los nu voor deze song waar de ritmesectie high speed over alles heen walst. Je waant je hierbij waarachtig op een live gig, zet dus niet te stil, deze booster ! Een beetje te snel gedaan misschien maar perfecte afsluiter ‘I Can Make Everything All Right’ komt hier nog een volle 8 minuten achteraan zitten en nodigt uit naar méér. Snarenheld Kees Dusink kan hier nog een laatste keer voluit gaan en ook  JJ Sharp geeft er met de bluesharp nog een lap bovenop. ‘I wanna love you, I wanna hold you, I wanna kiss you en I wanna Hug you’, was dat niet SRV of John Lee, en zovele anderen meer? ... Geen verrassingen op deze schijf, leidt de eindconclusie dus en JJ neemt het woord ‘blues’ inderdaad wat mij betreft, wat al te vaak in de mond, maar deze band brengt toch maar de  Chicago Blues zo overtuigend en enthousiast dat hun succes me me geeneens verbaast. Live absoluut een feest en een aanrader voor de ware bluesliefhebber die hier maar geen genoeg van krijgt ! (Winus)

Erja Lyytinen : 'Grip of the Blues'

Fris sprankelend maar dat heb je zo als je uit het hoge Noorden komt, opent Erja slidegewijs erg sterk met ‘Broadcast’, geschreven door haarzelf en producer en medegitarist/bandlid  Davide Floreno  en je meent direct al een ontdekking gedaan te hebben met deze Finse schone. We hebben d’er anders dit jaar al wat zien langskomen, gitaarvrouwen,en tot nog toe staat Ana Popovic hier nog steeds op de eerste plaats, jong geweld Dani Wilde moet nog wat groeien en Deborah Coleman is wat over de top heen al kan je je daar nog erg in vergissen ! Erja Lyytinen nu dus wat in de spotlights na deze release op het Duitse Ruf Records en we zijn benieuwd wat dat verder zoal mag wezen op deze mooi verpakte CD (leuke foto’s…) ‘Everything’s Fine’ gaat boogiewaarts en stevig stappend verder en meteen krijgt mevrouwtje ook een stem want het intronummer bleef instrumentaal. Erja’s stemmetje is echter nog jong, wat liefelijk en leent zich zich zo meteen niet voor het bluesrepertoire, mist de kracht  en daarmee is de vergelijking die men dikwijls maakt met Bonnie Raitt ,op dit vlak dus helemaal niet van toepassing en zwaar overroepen. Maar de gitaar, ho maar, die mag er bijtijds best wezen zoals ook op titelnummer ‘Grip of the Blues’ ,weliswaar wat poppy maar hier kan Erja zo lekker wegscheuren op de wah wah driven guitar. Harri Taittonen schildert met de Hammond een mooie achtergrond, fijn nummer ! T ijd dan voor één van de twee covers en ‘Steamy Windows’ van Tony Joe White en overbekend van de very dynamische Tina Turner versie ondergaat hier een low down-slow down kuur,maar is zeker niet minder zwoel, wel… anders... Zo hoorden we het nummer nog niet, mag er best bij op. Afwisseling troef anders op deze CD en als Erja op haar eigen liefeljke wijze ‘Inner Beauty’ brengt dan lopen we ook even op wolkjes maar dit mag wel niet te lang duren, is toch maar weer eens te poppy en mag het dus wat ruiger, ja ?Geen twee kaar vragen want op ‘Let it Shine’ gaan we er gelijk wat steviger tegenaan, uitnodigende drums en vlotte gitaar incluis  al val ik niet zo meteen voor die wat overdreven reverb op de gitaar van  Davide Floreno. ‘Wish I had you’ gaat daarna wat poëtisch vertellend verder en gelukkig maar is er wel steeds dat  fijne gitaarspel van haar dat ons in de greep houdt…nu toch nog…Want ook ‘Unreachable’ is uit datzelfde fijne lakentje geweven en wat mij betreft zijn er nu toch wat te veel bloemetjes op geborduurd…’Voyager’s Tale’ is er wat later dan écht over en weg met deze zoete koek ! Stevige stamper ‘Rollin’ & Tumblin’ komt dan écht nipt op tijd om met haar aardig slidewerk te redden wat er verder nog te redden valt. Da’s anders niet veel want ‘Wanna Get Closer’ zou kunnen uitdagend geweest zijn ware het niet dat hier eerder vermoeidheid over en boven drijft…Benieuwd wat Donald Fagen hiervan zou gemaakt hebben ,deze song heeft mijns insziens wel potentie maar dat komt er helaas hier ook weer niet uit, geeuw, geeuw en sorry hoor. Maar op ‘Dissatisfaction’ krijgen we voor het eerst,maar meteen ook voor ’t laatst een wél  vurige Erja Lyytinen met pit. Raar is dat,  zij alleen met niks anders dan de drums die haar begeleiden, een goeie combinatie blijkt dat en één  die je weer wakker schudt ! Conclusie : niet echt the rising star waar we zaten op te wachten. Leuke band echter met als boegbeeld een sterke Finse gitariste die nog kan uitgroeien, maar de guts en of  de stem mist om er nu al te staan. Had ik meer van verwacht gezien de schitterende opener. Maar verder voor mijn part toch nog even in de Finse Fjorden te houden… (Winus)

Het is me wat ! 'The Big Four' is een meermaals voorkomend gegeven en kan slaan op major accounting companies, populaire duik en reisroutes alsook refereren naar leidende bouwmaatschappijen aan de start van de aanleg van de Central Pacific Railroad en ook nog (en nu komen we er al wat korter bij) verwijzen naar de 4 leading music industry labels (en dat zijn : Sony Music Entertainment,EMI, Universal en Warner, dit tussen haakjes...).Maar nee hoor, niks van dit alles. 'The Big Four' groepsnaam verwijst naar die typische New Orleans second line street beats, de four beat drums van het volkje dat in 'tweede lijn' achter de begrafenisstoet opstapt. En jawel, d'er zitten ook wel New Orleans getinte dingen tussen op deze verzorgde quality CD. Maar ook gans andere stuff zal je merken, allemaal heel divers van stijl en dat maakt da'k het hier toch ook wat moelijk mee heb. Het is in z'n geheel immers een vrij onsamenhangend geheel en daarom eerder een outing van het professionele kunnen van deze 'cats' want jawel, mijne dames en heren, deze mannen hebben het wel ! Niet verwonderlijk als je ziet uit welk nest de beestjes komen...Frontlijn,al kan je dat hier moelijk zo benoemen, want ze zijn mekaar méér dan waard, vormt oude bekende 'JB' Biesmans, ook bij Blues Lee intussen al wat jaartjes op de eerste lijn en showman pur sang ! Vanuit dezelfde band en eveneens bezieler van het Big Four project hebben we 'Bird' Stevens, aan de staande en elektrische bas en Basie J., da's de volgende ( and here come the Netherlands !...) is de eerste van het Nederlands driemanschap  in deze band. Piano, orgel, rhodes en bovendien een lekkere stem en zonder die 'Dr. Basie',die er in 2005 bijkwam zouden de Big Four nog steeds met z'n vieren zijn want broertjes Franky en Mo Gomez, bekend van de vroegere 'Harmony Two Tones'  maken dit fijne combo uiteindelijk tot een kwintet ! Zoals eerder gezegd, niet in één vakje te douwen en zo krijgen we op deze 'The Congregation Sessions' jukebox , hun derde album al sinds 2000, weer een bonte mengeling . Om een goeie fond te leggen starten we met 'Honey Tongued', mooi in en uitgebast door Bird en werkend naar een climax. Sterk begonnen ! en GeneMc Daniel's 'Compared to What' bouwt soulvol verder in eenzelfde richting. 'The Preacher' mag daar op een real New Orleans manier bij aansluiten en laat je meteen ook kennismaken met de rijkdom van die tweede, lekkere stem in het gezelschap. Inderdaad,naast de wat zwaardere bariton van JB komt Dr. Basie hier snedig en sexy uit de hoek ! So far so good dus maar dan gaan we wat soft jazzy doorzakken op 'A Big Chunk', een instrumental en wat mij betreft hier niets meer dan een interludium.Is me , na het vorige, wat te flauw loungy en mist karakter... Anders is het met cover'The Wobble' gesteld ,dat hier fel mee in contrast gaat en staat. Boogie uit het vuistje and let the good times maar swingen ! Een eerste frons dus en dat zal wellicht de laatste niet wezen want het huisorkestje speelt daarna 'Early in the morning', dat ondanks de gitaar en pianosoli me enorm vermoeit, een soortement 'Henri Mancini Blues' en nee, geen liefhebber van...Het enthousiasme van in het begin heeft een flinke knauw gekregen en ik hoop op beterschap. Gelukkig haalt 'Don't you' met het flegma van JB, de percussie en drums van Frankie en de elektrische piano van Dr. Basie me er wat bovenop maar het nummer sterft ongelukkig genoeg een nogal voortijdige dood. Beter is het gesteld met 'Carlos Rilla Chihuahua', een voorwaar sterk thema en uitstekende soli van gitaar en tenor. Hip shakin' op het funkrockende 'Sweet lover' daarna en zie, we geloven er weer in, de jongens zetten je echt van het ene been op het andere... A la Fred Flintstone daarna op quicky 'On my own', net geen twee minuten. Dat blijkt dus slechts een opwarmertje voor swingin' 'Bim Bam' , een oudje van Sam Butera met gitaarsolo van Mo, ja die good ol' spirit zit er weer gans in !'Pink Panther's Theme'van Henri Mancini schuift daar dan wat ongemakkelijk tegenaan en die had ik eerder achteraan gewild. Even hoopte ik ook op wat vernieuwende shuffle in het thema want daar leek het heel even naar uit te gaan,maar 'de Panter' 'blijft toch grotendeels die panter die we allen zo goed kennen en, naar mijn bescheiden mening, weer niet echt op z'n plaats hier staat. 'Dig this Menu,Please !' van Red Rodney was mogelijk wél meer op z'n plaats geweest na de  'Bim Bam' en 'Black Beans', die degelijke eigen jazzy instrumental  moet nu wel als afsluiter dienen maar  is mij daar dan weer wat te 'springerig' voor. Maar ja, wie ben ik ? Want uiteindelijk blijkt deze schijf, ondanks die paar inzinkingen,maar dat kan best persoonlijk wezen, echt wél goed in de smaak te vallen, al moet je deze band best wel  wikken en wegen als combo, want onder deze noemer schik ik deze formatie voorlopig nog wel, een quality-combo, welteverstaan,maar toch...'t is me wat te halfslachtig allemaal...Langs de andere kant en met de kerstdagen in het vooruitzicht best een feestelijke plaat om kadoo te doen ! (Winus)

RHYTHM BOMBS 'BETTER BE READY'

Waar is de tijd ? 2001 zal het geweest zijn toen ik voor het eerst kennis maakte met deze swinging guys, op het Wespelaarse Swing festival was dat (what's in a name !) en ik was meteen weg van hun dynamische set. De upright bass van 'Big Pat' Patrick Indesteege klasseerde hen wel meteen bij de rootsbands maar hun muziek ging veel verder dan de 'klassieke' rootsblues. Korte maar krachtige, vette eigen nummers met zweet onder de oksels, sterk vond ik ze toen al, maar de jongens zijn toch nog erg gegroeid, zo blijkt nu. Uit de originele bezetting verdween gitarist Patrick Lenaerts (nog te horen op het debuutalbum 'One Gear up',(een album waar ik , by the way, nog wat fotografie voor verzorgde) en de band kreeg een internationaal karakter met de komst van Duitse Hein Koop op piano en orgel en Nederlandse stergitarist Jay Verhaegh. Oudgediende Marc Gijbels hanteert intussen nog altijd  de drumsticks en het heilig vuur wordt ook nog steeds overtuigend aangewakkerd door zanger/harmonicist 'Stallion' Wouter Celis. Meer dan 10 jaar al op de planken en wat is er dan mooier dan een live CD om daarrond een feestje te bouwen? Naar goede gewoonte weer heel wat eigen nummers afgewisseld door eigenzinnige covers van divers allooi.'Better be ready' want rustig aan opbouwen is er bij deze jongens hélemaal niet bij!

Zo gaan we meteen al  full steam ahead met het eigen 'All said 'n done' met Wouter 'vollen bak' aan de bluesharp en Hein mooi aanvullend en omringend op de boogiepiano. Zweten zal je doen, stijve harken gelieve zich te onthouden ! Brei daar de snelle jive 'Sherry Flip' van ene obscure Paterson achteraan en je hebt alvast geen wintertenen meer !'Put the Hammer Down' is dan weliswaar niet zo'n vluggertje maar toch up tempo genoeg om te blijven shaken. Mooie samenzang, gitaar en harmonicasolo en variatie is er dus genoeg ! Het eigen 'Raisin up my hand' is daarna wel meer écht de Rhythm Bombs ,stuwend en pompend en met die vette mondharmonica zoals we ze graag horen. Alleen de pianoklank staat me hier wat tegen, klinkt te elektrisch en heeft wat veel reverb...Op het rockende 'Why do you' klinkt die dan weer terug OK en stoomt de 'Rhythm Bombs' trein weer mooi full speed door de groef. De Bombs op hun best ! 'Ain't that The Way' mag er anders ook best wezen, een shuffle van de hand van Hein, lekker gezongen met bovendien gesmaakte backing vocals partijen en knappe gitaarsolo, mooi zo ! Stukje gospel? Komt er aan met titelsong 'Better be Ready'en terwijl Marc rustig verder roffelt gaat Big Pat ook even solo. 'Halleluja' is hier terecht op z'n plaats, Wouter ! High tempo jiven? U vraagt, wij draaien en cover 'Jaguar and Thunderbird' is exact op de maat van de Bombs gesnejen, absoluut één van die afmattende toppers op deze plaat en in Ijmuiden, waar deze schijf werd opgenomen , zullen ze het wel geweten hebben ! Daarom ook een 'Thank you, music lovers' vanwege Wouter. Een cover was dat van Chuck Berry, gearrangeerd door Hein Koop en aansluitend gaan we meer naar de klassieke rock 'n roll a la Bill Haley toe met 'Swingin' Sue', en da's verdorie toch wel een eigen nummer zeker, nochtans zo authentiek en net 'echt' ! Zo gaat het steeds maar door, covers wisselen eigen werk af en nu krijgen we er weer eentje uit de ouwe doos, 'My Mumblin' Baby' van Rudy Green, uit 1955 en de jongens weten hun covers wel te kiezen,mag je zeggen, ze passen allemaal wonderwel, al was het maatwerk. Zo ook met 'Live my life too Fast',ingeleid en voorzien van leuk gitaarwerk door Jay en het orgel van Hein rolt daar ook mooi doorheen, sterke solisten die nu ook es voluit mogen gaan. En daarna is dit feestje nóg niet gedaan want 'Route 90' en 'Change my ways' komen er in een rotvaart ook nog achteraan ! 'Bye bye' klinkt het dan maar no goodbye  zonder de toegiften 'Disconnect my Phone' uit de mini CD van 1999 en het eveneens eigen Ain't Nobody', dat je in hun intussen bekende sneltreinvaart naar het gaatje toe voert ! Mocht je't nu nog niet weten : de 'Rhythm Bombs' zijn partyvoer wanneer je zwaar uit de bol wilt gaan. Zij bewijzen dit uitvoerig op deze uitmuntende CD  en verstevigen/bevestigen daarmee hun positie bij de top van wat ons landje rijk is aan Rhythm and Blues Bands ! Een blijver dus, bovendien met internationaal allure en zwaar aanbevolen !(Winus)

P.Van Sant & Band : 'Escape in Style'

Weer op het Blue Gems label van PMP Productions want waarom zou je een vorige successverhaal niet mogen vervolgen? We keken er al een tijd naar uit, naar deze schijf en zagen 'de Sante' intussen reeds meermaals live op de Vlaamse podia met de nieuwe groep bezig en hoeft het nog gezegd, mij moeten ze niet meer overtuigen . Al meteen, en dat zal in het vroege voorjaar 2008 geweest zijn, op Meensel Blues al , was ik gewonnen voor de sterke combinatie die de Sante gevonden had in z'n nieuwe kompanen, de mannen van rockband Tusk. Goeie muzikanten die perfect aansluiten en zich vinden in het concept dat ook vorige 'I'm a believer' zo sterk maakte,maar dat waren toen wel allemaal gastmuzikanen. Nu is het de Sante z'n eigen band die hem ondersteunt, nooit overheersend, en ruimte latend waar dat vereist is. Het is als een warme deken die je om je heen legt wanneer nodig en netjes weer aflegt wanneer het te warm wordt, wanneer wat spanning dient opgebouwd, wanneer Peter solo gaat met slechts z'n eigen gitaar en z'n beklijvende teksten...Zo is 'Frozen in time', de zeer terechte beginsong ,eigenlijk al direct de perfecte, mooie illustratie hiervan. 'Maybe I'll write you a few lines vanished in this blues of mine' is zijn beginstatement, dat verder meer uitgespit wordt  en zo zet Peter, akoestisch en alleen, deze verzorgde (mooie foto's van Peter Laurent en de songteksten mooi bij in het CDboekje zoals we dat graag hebben) 'Escape in Style' in. Het is pas na het verhalen van de strofen dat de band inschuifelt en we de melancholische pedal steel  van guest Kevin Mulligan mogen smaken, en ook Fiddler Andries Boone staat hier de band bij, net als de briljante Engelse Hammondenist, Paul Flush, pfoeh, niet alleen een eigen band dus, maar meteen ook wat uitgelezen gastmuzikanten er bij !...En nochtans is er ook héél sterk eigen slidewerk van de hand van Dirk Lekenne, en dat krijgen we op topper 'I'm a survivor' ,de vreugdedans van de Sante en mogelijk hét nummer van deze CD. Voortreffelijk drumwerk van Danny Hoedemaekers en daarbij aansluitend low profile ,gewoon gebast zoals het moet, geen franjes, door Jo Vandenhouten. Da's de band dus en die mag d'er best wezen ! Goed op dreef volgt dan Dylan-like'Stick with you', zó overtuigend en honestly, gééf de Sante dan maar die 'one more chance',vinden wij dan maar. Hier weer met de pedal steel van Kevin Mulligan en de rustige Hammond van Paul Flush. Aansluitend het weerwoord op alweer Dylan want ondanks alles 'The Times, they haven't changed at all' en gelijk heeft ie ! Ook weer muzikaal een erg sterk staaltje van de guests, die Kevin Mulligan kan het wel maar dat wist Will Tura natuurlijk ook ..Beetje up tempo dan en daarbij een levenslesje? De Sante grolt kwaad en slaat aan het dansen al is het,naar het ritme des levens, dancing 'On the Edge of a Razorblade' ! Wij , van onze kant, we love it ! Ongeveer halverwege zijn we dan als titelsong 'Escape in Style' dynamisch pompend, openbarst. 'It's time to move, I knew it for a while, Escape in style' ! Mooi verwoord en beresterk gebracht, intussen nog geen enkel minder nummer gehoord, het sterke levenslied zullen we maar zeggen. En ook met 'Six Feet Underground' krijgen we weer een waarheid als een koe, da's toch voor een groot stuk de kracht van de Sante, zijn uit het leven geplukte wijsheden, sterke teksten en bovendien voorzien van een mooie melodie en met de kracht van bvb. een Ferre Grignard,om er nog zo'n zeldzaam talent bij te noemen; one of a kind ! Countrytune 'Every story has an end' brengt daarna Bert Candries voor de afwisseling aan de bas en is gedrenkt in de pedal steel slide tonen van Kevin Mulligan. Minder sterk en veel rustiger alleszins dan het aan Ma Van Sant opgedragen 'Visions from deeper than down' van een hier weer erg onrustig dromende P. Van Sant. En dan, linedancers, take your places ! voor het folky ' Too hot to handle'mét,  inderdaad, Andries Boone op de Fiddle. Een meeslepende tune voor de bluesers met geitenwollen sokken onder ons. Yiheeh ! En dan is het even bezinnen in de saloon aan de hemelpoort maar die kan evengoed de hellepoort wezen. Een soortement tearjerker dus aan 'The Point of no Return' !Maar dat point gaan we persoonlijk liefst nog even mijden, stellen we liever nog even uit, net als de eindtune hier, want rocker a la Stones 'Out of Time' trekt je geheid de dansvloer op ! En da's de place to be nu. Vervolger en hernemer 'Ship of Fools' uit I'm a believer' is immers ook zo'n rocker, daarenboven altijd al een hit geweest en die krijgt nu met deze band in deze uitvoering een meer directe aanpak. Het nummer schudt  de psychedelica van vroeger van zich af en swingt de pannen van het dak alvorens hier als in een echte grande finale te eindigen !

Voorwaar weer maar eens een bevestiging van het kunnen van Peter Van Sant deze schijf! Ze onderschrijft zijn onmiskenbare talent als real singer songwriter en de band die hij dit keer rond zich geschaard heeft is er écht eentje uit de duizend, maar ook uit de keuze van de gastmuzikanten weet je wel dat P. intussen weet waar de mosterd te halen. Deze CD is, aansluitend  op 'I'm a Believer, alweer uit 2004,  een waardige opvolger van absoluut hetzelfde high quality level en ook dit keer haast zonder mindere tracks. Dit haalt internationaal niveau ! (Winus)

Danny Bryant's RedeyeBand : 'Black and White'

Belofte maakt schuld en dus neem ik deze 'Black and White', de zesde intussen al van gitaarwonder Danny Bryant, weer ter hand. Niet dat ik daar zo tegenop zie,hoor, maar van pure rockblues ben ik nu eenmaal niet zo'n grote liefhebber alhoewel ik me enkele keren per jaar graag in de hardrock durf te gooien, dat heeft te maken met m'n jeugd, is for ol' times sake, zeg maar,  en zo hou ik zo m'n natuurlijke balans tussen serieux en 'goe zot'. Bovendien hou ik wel van de mens achter de gitaar en heb sympathie voor de band tout court. Het is daarenboven al een maand terug dat ik de CD voor het eerst beluisterde maar toen vond ik er eerlijk gezegd, buiten een paar uitzonderingen, niet veel aan. Laat ons eens zien wat dat nu geeft, het heeft wat kunnen bezinken...'Tell me', de beginner behoorde toen al bij de betere nummers,vond ik  en daar blijf ik nu ook bij. Een krachtige opener is het, die meteen ook aantoont waar het hier om draait: gierend gitaarwerk tegen een stuwende ritmesectie. Danny's vocals kunnen d'er ook mee door, aleen zal die stem nog wel wat rijpen met de jaren, is nu nog wat jongensachtig. Meer doorleefd klinkt die dan weer op 'Between the lines' en hier vind ik Trevor Barr ook al beter drummen. Pa Ken bast alles aan mekaar en samen met Trevor is dat een behoorlijke ritmesectie zondermeer, geen franjes of overkill,zeg eerder maar 'basic'... De machtige gitaren van Danny rijten je weer een stukje verder open en misschien wordt er daarom met 'Love Remains' al meteen daarna gekozen voor een ballad, al had dat voor mij nog niet zo meteen gehoeven, ik had het liever nu nog wat meer uptempo gehad. Afin, we krijgen een love story dus en dat wordt schuifelen op de dansvloer, een echte 'plakker' is het. 'Twenty one' daarna gaat er weer harder tegenaan en is vooral sterk van tekst :'she's three times seven that makes twenty one', leuke ditjes en datjes, maar dit nummer eindigt, net als de meesten hier trouwens, in een 'fade out' en verliest daarmee duidelijk aan kracht, da's toch wat ik er van vind...'Any Wonder' is daarna weer een ballade en het mag intussen klaar zijn, ook van de teksten maakt Danny z'n werk,moet je maar eens op letten, da's ook één van de sterke punten die bij deze herbeluistering nu blijkt.... Over het gitaarwerk verder niks dan goeds, Danny is een begenadigd gitarist,punt. Ook hier weer een fade out aan het einde maar bij een ballade kunnen we dat nog hebben...En daarna komen we eindelijk dan toch aan het boogiewerk en hier is meteen duidelijk dat de driemansformule toch wat te kaal is en schraal klinkt, de productie mocht hier best wat blazers bijgezet hebben en ook het drumwerk valt wat povertjes uit, geen hoogvlieger dus, maar echt wat de titel zegt 'Low Down Blues' !  Het wordt tijd voor een opsteker maar het deels akoestische 'Walk Away' kan dat echt niet waar maken, het is 'nen bleiter', een tearjerker en niet van die kracht om ook bij mij een traan los te weken...Nee, dan eerder het trage 'Old Blues Song',met die weeping guitar van 'm en ja, de pure blues ...hier ook weer een gemis aan een rollende Hammond die dat alles mooi zou bijkleuren, Danny, je zou echt eens wat guest musicians moeten aanspreken,jong...uiteindelijk is dit toch ook wel mooi, en bovendien één van de sterkere songs op deze CD. Want ook 'The Last Goodbye' breekt geen potten even later en dan zitten we toch al aan 't einde van het zilveren schijfje. Gelukkig is daar titelsong 'Black and White' nog, een traditional blues en absolute (akoestische)topper van de plaat ! Sterk gezongen en het geeft je dan weer hoop op ooit nog eens een volledig sterk album van deze hard workin' guys. De eindconclusie blijft te mager maar scoorde hoger dan eerst verwacht.Tse points of tse jury : 7/10 ...(Winus)

'T gaat soms raar ! Bij een eerste beluistering van dit schijfje was ik echt niet zo onder de indruk. Het orgel zat wat te veel op de voorgrond, de stukken leken me net wat maten te veel  of te te weinig hebben en de gitaar zat wat stroef. Intussen heb ik de boter uit de oren gespoeld en ben méér dan overtuigd van het kunnen van deze Zweedse gasten met rockin roots feeling, lots of soul ook en je kan ze rustig zowat met onze Vlaamse Rusty Roots vergelijken. Wat deze viermansband brengt is een brede greep uit het aanbod van rootsmuziekjes. Jazeker soul met opener 'Bit by Bit' of sleper 'In the search of a Woman', maar ook jiven met 'Doer,not a talker' (en da's een snelle), of 'The Spook'( even griezelen in het spookhuis, een instrumentale 'sixties alike' ) en ' Stop' is er nog zo eentje dat je aan het shaken zet. Hier en daar vindt hun muziek zelfs aansluiting bij de blues zoals het erg sterke 'All Day Everyday' en afsluiter 'Terms of Purchase'. Veel up tempo dingetjes, ja ,zelfs wat rootsrock met 'You raised Hell' en ritmisch gaan we sterk de New Orleans tour op met 'Easy Cure' of ook nog 'Regreat song', eigenlijk een bluesy uptempo met slide maar de roffel en het orgel geven het toch die New Orleans feel.  'Highway4' roffelt je dan gezellig ouwerwets de Zweedse Route 66 op en d'er zitten eigenlijk slechts 2  'tragen' tussen de 14 nummers op de CD,  het reeds genoemde 'In the search...' en dan , wat verder op de plaat vind je het wat dramatische 'Cryin' wont help you'. Alle nummers hebben ergens die wat vertrouwde sound, het zijn net oude bekenden maar wees er van overtuigd, het zijn allen 'originals' van Emil en de zijnen ! D'er zit er hier en daar ook zo'n niemandalletje tussen zoals de instrumental 'Lucky Girl' (met Johan Bendik op het orgel) maar die mogen evengoed meetellen, zijn best aardig (mag niet meer 'leuk' zeggen van Piet Bollen...) Wat ook een fijne, beetje uit de band springende is, da's 'The Hula',stel je voor : Hawaïan sounds met bluesinslag en dat in Zweden ! Moet kunnen, zeggen wij dan en daar perfect bij aansluitend met weepin' slide is Rhythm 'n Blues 'Terms of Purchase', de sterke afsluiter die eveneens  de deur op een kier laat, je hebt nu al goesting naar meer. Ik heb dus duidelijk méér dan boter uit de oren gewassen, heelder brokken blijken het nu te wezen ! Verdomd leuke plaat zenne !(sorry Piet) (Winus)

'Het werd tijd ! Dan hebben we es een groep die de tand des tijds trotseert, zoals dat dan gezegd wordt, mét een stevige livereputatie bovendien, en de laatste CD dateert alweer vanuit 2006 ! Hoog tijd dus om nieuwe zieltjes te winnen, mochten die er nu nog zijn, want wie heeft HB in al die tijd nog niet live bezig gezien?
Zij bewezen in al die jaren dat ze een stevige show kunnen in mekaar draaien, deden dat voor de gelegenheid nog es  fijntjes over in de Brusselse AB club  en wij waren er natuurlijk ook weer bij, keken er naar en spitsten de oren, waren benieuwd of we ook wat nieuwe dingen zouden te horen krijgen. Niet dat zulks direct nodig was want in al die tijd schreven (vooral Wim) en kompanen heel wat aardige, eigen stukjes bij mekaar. Zij vulden daar in 2004 reeds 'Cool it' mee en 'Strike' dat er in 2006 mocht achter komen zat ook weer behoorlijk gevuld met nieuw materiaal. Genoeg goeie eigen stuff dus om een lijf-CD goed vol te krijgen ! Deze hier zit dus écht wel barstensvol en mag je gerust een dikke staalkaart noemen van wat je op een gewone live gig  van HB op je bord krijgt. Veel songs dus uit 'Cool It' en ' Strike', daar bovenop nog drie nieuwe nummers én een drietal covers, nummers die eigenlijk bij hun basisrepertorium horen, maar als dusdanig nog niet mee werden opgenomen. Starten doen we al direct met zo één, al moet ik daar bij deze meteen ook  bij zeggen dat ik die nog niet eerder hoorde. 'Next Time' , van Diamond Jay and The Rough is een perfecte beginner, je weet al meteen dat hier zweet gaat vloeien. Ik ben tevreden als ik Wim zo bezig hoor want die is vocaal heel erg gegroeid de laatste jaren, zou d'ie stemlessen gevolgd hebben ?...bij gelegenheid toch eens vragen. Aan de gitaar maken we kennis met 'Little' Limmy Hontelé, die nu de plaats inneemt van waar eens Little Chris zo graag stond... fijne gitarist die Little Jimmy, haalt niet voor niks de bijnaam 'Fenderix' ! Voor de rest zijn alle plaatsen bemand om zo te zeggen met de bekende koppen : 'Magic' Frank Pauwels aan de drums en een onverstoorbare 'Walkin' Winne aan de bass. Houen zo, mannen, deze combinatie werkt ! Op 'Foxy Little Lady' uit eersteling 'Cool It!' staan Carl Corstiens en de dametjes Mimi Dhondt en Sarah Defossez in een gelegenheids backing koortje Howlin Bill bij. Een sterk nummer is dit altijd al geweest, meteen een schot in de roos ! Daar mag een nieuwertje achterschuifelen in de swing shuffle 'Six Feet Five' en die is eveneens van een hoog niveau. Geschreven door Wim en Little Jimmy, is een nieuw songwritersduo geboren?

Vergeten we vooral de bluesharp kwaliteiten van Wim niet te vermelden, die harp rolt er vantijds uit als was het een mondhammond , best vettig ! Geen tussendoortjes en babbeltjes nu, 'My Own World', een wat CCR geplengel komt er al aan en is lang niet slecht, 'k wou echt niet oneerbiedig doen... Daarna tijd  voor wat dramatiek met Frank  pluizig op de Toms en  het koortje is er ook weer mooi bij. 'You're gone too soon, da's een traantje plengen... Niet voor lang echter want daar gaat de rollercoaster weer en Little Jimmy geeft die de gepaste snelheid mee ! 'Bully' , uit de eerste CD is dan weer helemaal iets voor mij, groovy funk is het en Jimmy zet daar de gepaste wah wah solo bij neer. Geen GoGo girls gezien in de A.B. al zouden die hier erg op hun plaats geweest zijn ! Wim mag de song uitblazen en daarna gaan we er weer tegenaan, geen compassie ! Deze keer met de tweede cover op deze paat en da's er één van Lavay Smith, 'Queen of classic Jazz and Blues in the 40's & 50's authentic style !' Een rootsig rockertje, 'Devil and the Deep Blue Sea' noemt het en van de ene cover komt de andere maar deze volgende 'Don't you know' is wél onverbrekelijk verbonden met de vaste act van Howlin' Bill. De ophitsende zangpartij,de sterke gitaarsolo en bluesharp er bij , de doorstappende bass van de Winne en hier nog es extra gospeluithalen vanuit het koortje, voorwaar een sterke versie van deze Omar Dykes song, wordt ook niet té lang uitgesponnen wat ik al eens anders heb geweten... Mooi zo ! Even tot rust komen? Dat kan, met het 'groepswerkje', de nieuwe, pure blues 'A man 's Got to do'. Een dikke zeven minuten  'surplassen' op de dancin floor, dat kan zelfs ik met de ogen toe... Huilende harp en bleitende gitaar, the blues and nothing but the blues ! Vergeten we niet dat Howlin'Bill, zo ooit van start ging... Schwung then and shake your tailfeather op 'Remember the day', nog een goeie uit 'Strike' en nu is Little Jimmy wel erg goed op dreef ...beetje plagerig om daarna door te stoten. Jimmy's spel is daarbij nooit schreeuwerig, eerder mooi afgelijnd en  gedefinieerd... 'Second Hand Shoes' is er dan weer éénje voor Frank aan de drums en geef hem dan maar es open gordijn, was het trouwens niet nét op de verjaardag van Frank dat deze CD recording doorging? Veel tijd heb je niet om daarbij stil te staan want 'Sipido', een laatste nieuwe én instrumental, van de hand van  Wim, zet de stomende eindsprint in van deze show, al is de eindstreep nog zo meteen niet in zicht. ' You got it' da's er nog ééntje van Little Chris vroeger, en die komt er eerst nog aan , het koortje klinkt er lekker bij. 'Pick up Lines' swingt daar gepast achteraan en alles klinkt nog steeds aardig fris. Maar aan alles komt tenslotte toch een end en dat eindigen doen we in schoonheid met 'Hell Freezes Over', één der toppers uit vorige 'Strike' . En dan staan we 68,38 minuten verder, ik denk niet dat een commerciële audio CD nog veel meer kan bevatten. In ieder geval heb je hier zowat het beste wat je van Howlin' Bill normaliter kan verwachten, 6 tracks uit 'Strike', 4 tracks uit 'Cool It', 3 covers en 3 nieuwertjes. Wens je nu nog meer, ga dan vooral naar één van z'n shows kijken, en overtuig je met je eigen ogen, de oren heb ik je net al geleend...

Mijn conclusie : Dikke CD !'(Winus)  

 Fried Bourbon  : 'Deep Fried'

Twee jaartjes mochten we wachten op de opvolger van 'Boogie Blend Blues' en wat we toen al zagen gebeuren, is intussen een vast gegeven : Gene Taylor, weliswaar geen vast bandmember, is er toch maar weer es bij. Maar strakjes meer daarover. Laat ons nu maar meteen beginnen, al heb ik het niet zo voor starter 'Ding Dong', een vertrouwde Fried Bourbon roots music feel weliswaar, maar het geheel zit me niet zo lekker en dat heeft niet alleen met de ijle pianosound van Gene te maken, de ganse song lijkt me niet zo goed 'rond' te draaien...over naar track 2 dan maar want ' My Sweet Girl' zit,wat mij betreft, héél wat steviger in het zadel. Shufflegewijs  dan wel maar het goeie gevoel komt me nu toch al gauw terug... denk dat deze song een heel wat betere opener voor de CD ware geweest ! Gastmuzikanten her en der verstrooid over de CD en hier krijgen we de sax al mee van Stefan Thaens, al is dat slechts voorzichtig in of aanvullend. En dan gaan we achter de kist aan met het weerom sterke 'Angelina' .Een soortement dodenmars is het in  pure New Orleans stijl , koortje incluis. Zo'n New Orleans feestje loopt echter al gauw uit de hand en zo gaat het ook met 'Black Cat Bone', een stevige up tempo swinger en Jurgen Claes geeft er een lap op ! Blues ?

Met 'I got you on my mind' krijgen we die akoestisch mee maar de bluesharp van Steven snijdt me hierbij wat te scherp, lijkt me ietwat te 'geperst'...En dan gaan we de zotte toer op, alle hens aan dek, en dat betekent meteen ook wat  gehuurde matrozen d'er bij als daar zijn  : een opgewekte André Donni aan de klarinet, wie we daar hebben !..en Philippe de Chaffoy aan de viool, zeg maar fiddle in dit verband. Deze 'Camel Chase' klinkt Oosters, draaft op klepperende paardenhoeven en ademt evengoed wat Mexicaanse Ranchero. Een multicultureel uitje als het ware en de mondharmonica van Steven klinkt hier wél lekker bij, voor de chickenthing zorgt Tim ! 'Open your heart' is daarna een rockertje met Steven  ietwat ouwerwetsig gecharmeerd aan de vocals en Tim speels in de gitaarsolo. Volgt een 'Candy' give and take spelletje met Marlies De Munck aan de female vocals, een jive met  Jurgen Claes roffelend op de snare drum, best leuk maar niet meer dan een plezant tussendoortje. Geef mij dan maar het echte boogiewerk van 'The River Styx' , stuwend en transcendent met producer Roland aan de sitar, ongetwijfeld het beste nummer van de CD en de mondharmonica van Steven klinkt hier ook als vanouds. Eén van die zeldzame langere nummers op de CD is het want de meeste andere liedjes draaien zich op goed 3 minuten af, afin,'t mag zeker best wezen, sterke song !' Doin Time' is ook een lekkere 'doowap doowap' tearjerker en heeft alles met zich mee behalve dan de backing vocals die 'k hier wél graag had bij gehad. Voor de rest goeie gitaarsolo en hier weer Stefan aan de tenor,al mocht dat wat meer geweest zijn.... En dan gaan we flnk doorstappen op 'Biggest Little Sumpin' , net wat we nu nodig hadden zie, om dit feestje wat verder uit te bouwen. Meteen daarna zakken we met 'Loaded Dice'nogal bezopen onderuit...New Orleans once again  en dat gaat uitstekend zo, met die klarinet van André Donni en de trombone van Paul De Wouwe er bij...de viool van Phillipe zit er volgens de CD hoes ook ergens tussen maar die kan ik er écht niet uithalen, zit in het geheel wat verscholen...De 'Deep Fried Boogie' daarna, met Tim Ielegems, hier aan de vocals voor één keer, deed me nadien nostalgisch terug grijpen naar  MySpace pareltjes van de boogie groten van weleer, Ray Charles, Jerry Lee Lewis en Fats Domino.Deze boogie heeft het in zich, al verbleekt het wat als je gaat beginnen vergelijken met de originele stuff. Maar toch mooi zo en de piano van Gene leent zich hier uitstekend bij, al wou ik het eerder al zeggen : do not overdo this want in andere songs zijn die piano riedels van Gene toch wat magertjes, dus graag niet te veel gebruiken, wat de jongens gelukkig ook niet doen...'On my way' is dan weer de 'Fried Bourbon gospel' die ons stilaan naar het einde begeleidt...van deze CD weliswaar. Maar het is wél 'We Gotta Go' dat de deur mag toedoen. Fried Bourbon op z'n best is het, met  Steven sterk op de mondharp en dat spoelt definitief het magere aperitiefje dat 'Ding Dong' voor mij wel was, buiten. Het New Orleans bandje stapt daarna de einder uit....Blijft de eindconclusie en da's er één die overwegend positief nijgt .Overduidelijk Fried Bourbon authenticiteit met een speelsheid die hier ook weer als een rode draad doorheen de eigen songs loopt maar het zijn toch vooral de pure boogienummers die het 'm voor mij weer doen,een aanrader is het alleszins voor nostalgische zielen !   (Winus)  

5 O’ Clock Shadow  : 'Going to Town'

We schreven het al een paar jaar terug: deze band uit het Aarschotse hééft wel iets en het is spijtig dat daar dan ook zo weinig mee gebeurt, want wat deskundige leiding zou deze mannen absoluut voort kunnen helpen. Talent is er in huis met Kris'Kirri' Valvekens die zowel songs kan schrijven als zingen en daarbij nog meer dan behoorlijk gitaar kan spelen bovendien. Het verdere trio bestaat nog steeds uit dezelfde ritmesectie en dat zijn Jan Vermeulen aan de bas en Kris Ooms aan de drums. Backing vocals nemen die ook voor hun rekening  en da's maar goed ook want soms mag het wel es wat meer zijn , zoals nu ook weer blijkt uit de beluistering van de quasi nieuwe demo, die intussen ook al wel goed vier maand oud is .. sorry hoor, het kwam er gewoon niet eerder van ...Maar d'er is ook geen haast bij het ontwerp van hun nieuwe website blijkt als ik intussen wil checken voor wat nieuwsjes, dus dat ik dan ook wat later zit, dat zal dan ook wel geen erg wezen zeker?...'Going to Town' noemt de demo en die bevat weer 5 eigen schrijfselen van de Kirri, die gast is het nog niet verleerd ! Want hoewel deze schijf niet echt historisch werk bevat mag het er wél wezen. Zo is 'Little bit of Sympathy' de uitstekende akoestische up tempo opener met naast de gitaar gesmaakte handclaps. Gooi d'er nog wat slide bij en dan zijn we  ineens goed van start gegaan ! Wel 4':05'' lang maar dat stoort hier helemaal niet, wat wel van track 2, 4 en misschien ook wel 5 moet gezegd worden, korter is soms beter ! Want titelsong 'Going to Town' is dan wel een sterke meekletser, maar daar mocht wel meteen een goeie minuut vanaf. Wat vrouwelijke backing vocals denk ik hier ook graag bij...ik zeg maar hoe ik het zelf graag zou gewild hebben... Goeie song toch en de gitaristcapaciteiten van Kirri staan ook meteen buiten kijf... Zomers en jazzy kan het anders ook wel , zoals met het vrolijke 'The One' , al is de elektrische bas van Jan hier wat te braaf bij, al tracht die wel uit te breken hoor, maar een upright akoestische bas, daar kan je die snaren zo mooi laten op kletsen ! Drums zitten grotendeels goed, al mag dat ook wat frivoler hier, maar het moet gezegd , dat New Orleans drummen, da's wel een stijltje apart! Géén opmerkingen whatsoever voor wat de instrumentale invulling betreft van 'Money doesn't Matter' want dat zit uitstekend ! Maar deze song zou verdorie nog mooier zijn met een geschikte bluesharp d'er bij en op 4 minuten zou ik 'm toch afronden ook... Blijft eindtune 'New Hollywood' voor onze 'Johnny Depp lookalike' . Een lekker rockertje is dat maar toch wat braafjes. Hoe vettiger, hoe prettiger, dus die drums moeten absoluut meer aandringen en aandrijven, mag voor Kris geen probleem zijn ! Het blijft dus, net als bij de vorige 'Bluesband' wachten op een producer die dat allemaal in de toekomst in goeie banen kan leiden, deze groep heeft duidelijk potentie al blijkt het driemansformaat  soms toch wat magertjes. Wij zijn echter 'believers', fans van het eerste uur... de tijd zal uiteindelijk uitwijzen of wij hiermee op de goeie paarden gegokt hebben, bij wijze van spreken. In 't oog te houden ! (Winus)

Vijtien songs dus op deze goed 73 minuten volle CD, da's goed vol en de DVD doet daar nog een flinke schep bovenop met 'Can't be Satisfied ', Two Trains Running', Aint no Water' en 'Those who fell'. Het geld meer dan waard zou ik zo zeggen en eigenlijk onbegrijpelijk dat we Louis nog niet meer zagen in onze contreien...een tip voor onze organisatoren? (Winus)

Matt Schofield : 'Heads, Tails & Aces'

At Last, eindelijk komt het er dan tóch es van om een CD van mijn idool, Matt Schofield te bespreken ! De laatste nieuwe, intussen toch ook al een tijdje uit bij Nugene Records, ligt hier voor mij te blinken en gelijk neem ik toch ook graag de gelegenheid om door Matt's vorig werk te bladeren, want dat mag er best ook wezen, de schijfjes waren een hele tijd mijn enige muzikale gezelschap in de wagen, keihard dan nog wel, want écht extatisch goed !

Op z'n 18 werd Matt professioneel muzikant en na een leerschool on the road met o.a. Dana Gillespie zette ie uiteindelijk met z'n trio, met verder keyboardenist Jonnie Henderson en jazzdrummer Evan Jenkins (intussen na een lange samenwerking met Matt, nu  bij pianist Neil Cowley van de vroegere  acid jazz band 'The Brandnew Heavies'), een eerste CD neer in 2004 : 'The Trio, Live' noemde die  en da's waar alles mee startte. Vooral covers stonden op die 8 track plaat zoals 'Every day, I have the blues' van Peter Chatman, 'Cissy Strut' van The Meters of ook nog ''Travellin' South' van Albert Collins. Niet steeds zo zuiver geregistreerd toont deze schijf toch meteen waar het allemaal om draait, jazzy,melodieuze rhythm en onmiskenbare blues waar, naast Matt zelf, Jonnie Henderson aan de Hammond, een bepalende rol speelt in de groupsound.  Een teaser was het en het werd gauw uitzien naar méér van deze veelbelovende band rond stergitarist Schofield, want zoeel was zeker : in lange tijd geen betere gitarist gehoord, smooth en melodieus, geen snarenrukker !  Een jaar later heb je dan 'Live at the Jazz Café',een andere live registratie, hetgeen Matt prefereert, en enkel verkrijgbaar op gigs of op de website. Niet getreurd want datzelfde jaar volgt ook nog 'Siftin Thru Ashes', met hier en daar nog een enkele cover zoals de zeer eigenzinnige versie van ' The Letter' (Wayne Carson Thompson), een gewezen hit van The Box Tops. Maar verder en vooral véél eigen funky werk zoals de titelsong of, vermeldenswaard, het fantastische 'Djam', een trio-compositie van het driegezelschap en natuurlijk songs die hij samen schreef met bluesfan, muze en partner, zijn Canadese vriendin Dorothy Whittick, die vanaf nu steeds meer in de credits komt te staan. Daar zijn pareltjes bij zoals de haast nu al traditonal 'On my Way'en hier op deze plaat zien we ook een eerste keer Jef Walker opduiken als guest op een nummer waar ie zelf trouwens aan mee schreef, 'Hard Lines',was dat.

Voorganger van 'Heads...'dan, is 'Ear to the Ground'uit 2007 en die bevat nog maar een paar covers : de starter 'Pack it Up' van G. Chandler en spoorsluiter 'When it all comes down' van Will Jennings. Verder allemaal songwriter-combinaties uit eigen orde en ook daar zit Dorothy weer dikwijls tussen. Uptempo wisselt af met funky of gaat naar de pure blues, zols in ballad 'Once in a While'. Op deze CD, in Nederland opgenomen, ook weer een guest en dat is Big Pete Van der Pluym (van The Backbones) aan de mondharmonica en dat hoorden we nog niet op Matt's opnames... Mijn persoonlijke favoriet op deze CD is zeer zekers 'Cookie Jar', een samenschrijfsel van Matt, Jonnie en, hoe kan het ook anders, Dorothy Whittick. Het is een krachtig gezongen nummer met een Jonnie Henderson die ons op de Hammond naar de hemelen voert, en Matt die daar gitaarvirtuoos op invalt, al zal deze beschrijving wel geen 'goed' Nederlands wezen.

Het zal zo ongeveer een jaar geleden zijn dan,dat we Matt met diens vertrouwde trio nog eens zagen aantreden bij Louis , in Mol, en d'er bij die gelegenheid ook van profiteerden om hem wat vragen te stellen over de komende CD,deze dus, die toen nog moest gemastered worden. Hier lees je daar meer over. Die CD is d'er echter nu en wordt het dan nu verdorie eindelijk dan eens genen tijd om die aan de CD-speler te voeren ?

Continuïteit op deze verzorgde plaat al is er natuurlijk wel 't één en 't ander veranderd. Het trio wordt een quartet met het toevoegen van oude bekende Jeff 'The Funk' walker aan zowel de upright maar veeleer aan de electric bass, Evan Jenkins verdwijnt aan de drums, wordt vervangen door de in Frankrijk geboren Alain Boudry maar  intussen genoeglijk bekend van o.a. Otis Grand en natuurlijk ook vroeger bij Ian Siegal. De basis blijft echter met, naast Matt, de onovertroffen Jonnie Henderson, al heb je op deze schijf heel wat minder duels als vroeger  en zit Jonnie méér aan diverse keys dan aan de Hammond zelf (een omgebouwde Korg overigens, beweren sommigen...) Da's natuurlijk wat spijtig want die Hammond/guitar spelletjes waren vroeger (en vooral live dan) een wezenlijk deel van de show...

Alleszins gaan we behoorlijk goed van start met 'What I wanna Hear', een solocompositie van Matt en voortbordurend op de traditie: Lekker gezongen, melodieus en gitaartechnisch zeer sterk, niks voor niks is Matt al dikwijls uitgeroepen als waarschijnlijk de beste gitarist die het UK ooit gekend heeft ! Alain Baudry steekt a la New Orleans van wal op 'Live Wire' en Jonnie geeft op z'n Wurlitzer van jetje en nee, da's nieuw voor ons, hadden we in vorig werk nog niet eerder gehoord. Die elektrische piano blijft ook in 'War we Wage', een slowdown piece, 'smouldering' staat in de perstekst, smeulend dus en beter kon ik het zelf niet gezegd hebben, mooi ! 'Betting Man', eigenlijk het titelstuk van de CD slaat zich met fijn drumwerk en een back beat door een meeslepende melodie. The Blues ? 'Lay it down' bedient je op je wenken en herinnert aan een ouwe Fleetwood Mac. Ook weer een eigen nummer, zij het meegeschreven door...Dorothy, de vlam dus en de passie ligt er bovenop, zoals het een goeie blues vermag...Terug naar de onderbuik dan, al denk ik dat we daarnet ook al daarvan kwamen, met de very funky en loopse gitaar in 'Can't Put You down' en, ik kan het niet helpen, ik denk er bij dit nummer steeds en direct een heuse blazerssectie bij, die zou hier absoluut niet  bij misstaan, zit eigenlijk in die ganse funktraditie...De smooth blues cover 'Woman Across The River' van Crutches/Jones geeft ons dan eindelijk nog eens Jonnie op de Hammond C3 en rondt mooi af, ik hou zo niet van fade outs.. 'Nothing Left' is weer een soloschrijfsel van Matt, jazzy en ware er niet dat intrigerende gitaarspel, dan zou je't haast loungy durven noemen....maar nee hoor, daar is 't veel te écht voor ! 'I Told Ya' gaat pompend voort op het bekende Matt Schofield track, mooi ingelijst door Jonnie aan de Hammond en in een steady baan gehouden door een uitmuntende ritmesectie, zij zijn d'er steeds, Alain en Jeff,  niet echt opvallend maar wél zoals het hoort, foutloos en met  perfect lopende motoren...plus  Jonnie hier aan de pianokeys , da's ook nieuw. Dat vervolgt zich even later in Elmore James cover 'Stranger Blues', een jive met Matt krachtig aan de vocals, best leuk maar ik hoor 'm toch liever met eigen werk. We gaan d'er daarna uit met wat low down lights in de 'fast slow'  'Not Raining Now', da's er nog ééntje voor op de dancing floor en dat wordt stilletjes weggefade...naar een volgend album zullen we maar denken ?

 Dat we van deze band alleszins nog meer gaan horen, daar twijfel je niet meer aan na deze beluistering. Matt en Jonnie vonden immers ( al leek dat éven wat moeilijk te gaan worden) in Jeff Walker En Alain Baudry de perfecte ritmetandem om nog een lange weg af te leggen ! (Winus)

We schrijven zomer 2009, da's de periode dat Kris 'Kirri' Valvekens, boegbeeld van 5 O' Clock Shadow Bluesband zo ongeveer deze 6 songs demo opnam. Ook de periode dat Kirri blijkbaar schitterde op de after party's van het (Ge)Varenwinkel Blues Festival, al hebben wij het dan van horen zeggen, want zelden zie je ons daar zo laat nog...En?...eigenlijk aan deze 'Mind Your Sleep' niet veel nieuws toe te voegen. Een bekend geluid is het intussen, al houdt deze schijf het very basic en is ze puur akoestisch samengesteld. Kris bespeelt , naast de vertrouwde gitaar (hier 6 én twelve strings) eveneens de mandoline en de ons onbekende dulcimer en da's een soort tokkelinstrument dat je eerder in de volksmuziek hoort aan te treffen. Percussie en zang neemt ie ook nog voor de rekening en dat met allemaal  eigen werk, geen covers.., gesproken van een solo project dus ! Bekend klinkt het , maar da's natuurlijk omdat Kirri ook al het songwriters work  doet voor 5 O' Clock Shadow. Het mag daarom ook niet verbazen dat hier eenzelfde soort foutjes naar voren komt zoals te lange nummers die hun kracht verliezen naargelang ze langer uitgesponnen worden, dat gebeurt niet veel meer maar  is alvast het geval met opener 'So hard to do', verder best een leuke song en het enthousiasme druipt er écht vanaf ... Beter is nochtans 'Somewhere', sterk op gitaar en overtuigend aan vocals .Toch pakt me nu al het 'kampvuureffect', wat je natuurlijk al gauw hebt van iemand zo solo op gitaar... Een vrolijke riedel volgt op 'Lone Soul Blue' al verwacht je dat er ook wat  bij gefloten wordt ...een hartverwarmertje... Anders veel nummers over verlangen  naar elkaar  op dit schijfje, zo ook in 'How Long' een mooi ledje dat van mij best wat elementaire percussie er bij mocht hebben, erg mooi toch en één van de sterkste nummers hier ! De mandoline komt daarna naar boven op titelsong 'Mind your Sleep' , een bekend verhaal over nachtelijk vertier en het gebrek aan nachtrust achteraf, jaja... we kennen dat...'Got your Mama' sluit daarna af en dat klinkt nogal ongeïnspireerd, krachtig gezongen dat wel maar ook dat beetje slide er bij kunnen mij niet echt overtuigen, het is het zwakke broertje er bij , zo ééntje van dertien in een dozijn, sorry...

Het gebrek aan instrumentale invulling is misschien wel het grootste verwijt dat je de samensteller van dit Ceedeetje kan maken maar natuurlijk is dit slechts een tryout van een singer songwriter,zo bedoeld dus : elementair en 'naakt', maar  eens te meer toch duidelijk makend dat deze jongen talent heeft, had ik dit al niet eens eerder gezegd?... Ooit komt hier meer van, daar ben ik wel van overtuigd en  hou inmiddels m'n ogen en vooral de oren open... (Winus)

Nooit eerder van gehoord, van deze oorspronkelijke Vlaming, al zal ik 'm waarschijnlijk wel al eerder  gezien hebben, in het gezelschap van Marc Lelangue, waar die vroeger begeleider van was. Afin, inderdaad een wat vreemde levenswandel heeft deze 33 jarige Gentenaar tot nog toe achter de rug, daar lees je alles over op 's mans webstek. Geen nieuweling dus, en behoorlijk opgeleid ook, deze Nicolas 'Nico Backton' Debacker, met o.a. Antwerpse jazzstudio achter de rug. Nico verloor zich echter in de blues en da's een hemd dat 'm goed past blijkt nu, al zijn d'er wel 3 CD's nodig geweest en het Naked Production label om Nico hier in de schijnwerpers te zetten ! Een ontdekking voorwaar, deze waarachtige singer songwriter die zich schaamteloos hier als dé ontdekking van 2009 op deze bladzijden mag laten te vernoemen. Nico doet dat glansrijk met een mixture van eigen werk en covers , gearrangeerd door hemzelf en z'n illustere Franse kompanen, 'The Wizards of Blues' en, laat je op geen verkeerd been zetten, héél duidelijk geen nieuw soort 'Wizards of Ooze'! Van deze laatsten was ik ooit ook nog enig fan en zeker na het verschijnen van hun eerste album 'The Dipster', wat ik geweldig vond.. maar die kwaliteit hebben die mannen nooit kunnen aanhouden. Verrekte spijtig, want daar zat een boel muzikaal (jazz)talent tussen...dit terloops gezegd, back to Backton nu, want die heeft met 'Roots and Stories' een behoorlijk eigenzinnig bluesalbum neergezet, een muzikale reis tussen stijlen, vooral akoestisch en daarbij geruggesteund door de mij onbekenden : Chris Michel aan bass en contrabas, Richie Faret aan de wat magische bluesharp en François Miniconi aan diverse percussie...mijne dames en heren, volgt U mij door... 'Roots and Stories'...

'Duncan and Brady' , da's starten met een 'moordsong', een lekker deinende traditional, bekend van o.a. Dylan en Leadbelly. Zo maken we meteen kennis met de wat doorleefde stem van Nico en de 'electrifying' buesharp van Richie Faret. 'Dig that Boogie ' is daarna meer elementair, een eigen footstompin' werkje, en helemaal een American countrystyle melody,  alleen de fiddle ontbreekt hier nog. 'Louise Blues' volgt dan en je hoort meteen ook waar Fogherty vroeger de mosterd vandaan haalde. Een Big Bill Broonzy nummer, mooi percussief ingevuld door François Miniconi en  voorzien van diverse gitaren , echoënd achter de indringende vocals van Nico. 'Blue Monday', ééntje van Fats Domino is gezapig gebracht, minder swingend dan Fats zelf dat deed maar best gezellig en trouwens wat boogie woogie piano (waar voor Nico alles op 7 jarige leeftijd mee begon) is er ook bij. Voor mij anders liever het gitaarwerk zoals in 'Bad Times', een eigen nummer, solo gebracht met slechts de eigen begeleiding op dobro. Een echte blues is het, gekreund en gesteund gebracht, een 'pijn' stuk... Perfect daar op aansluitend ,elektrisch en met een distorted begin is 'My Roots' . Een beetje hallucinant klinkt het allemaal tot Nico , ondersteund door de drums en aanpompende bass in een strakke beat klaar naar binnen valt, een buitenbeentje is het op deze plaat met een heel hypnotiserend ritme.  In schril kontrast staat daar wat later 'Valentine's Day Blues' tegenaan, een 'On the Bayou' jive  die je van het ene been op het andere laat schommelen en hier weer gepast aangevuld wordt door eigen gitaarsoleerwerk en de mondharmonica van Richie Faret. Een nummer, eerder ook al bekend door o.a. Bonnie Raitt. 'Baby, I love you', componist mij niet echt bekend, zou van Aretha Franklin kunnen wezen en daar zou ik zó meteen kunnen inkomen, kort en krachtig , mooi ! 'Tipitina', dat kennen we dan weer wel, duidelijk New Orleans stuff, met Nico, boogiewaarts op piano naar het einde toe, al is het nog twee nummers te gaan. Alleen het drumwerk van François klinkt me hier wat te 'rond', had het liever wat meer roffelend gehad... Wat gekraakt gezongen, straf zo op je 33, volgt dan de traditional 'Goodnight Irene', een mooie ballade en een slowertje voor onder de mistletoe, met Nico hier ook nog es aan de Hammond , écht iets voor deze kerstdagen en met een meerstemmig koortje dat mee afsluit, een hartverwarmertje...de mondharmonica maakt het geheel nog wat weemoediger. En dan...de blues...naar het einde gaan we met een paar erg mooie ouwertjes en de guestperformance van gitarist  Thierry Lopez op 'T-Model Ford Blues',  refererend naar James Lewis Carter Ford?,een Amerikaans Bluesmuzikant uit het begin van vorige eeuw... De finale is echter voorbehouden voor het footstompin' Cigar Box Babe' van , hoe kan het ook anders, Bo Diddley.

Wel, voor mij was deze journey door styles zeker voldoende om mij te overtuigen van de bluesy kwaliteiten van ene Nico Backton . Geen wonder van 's mans succes bij onze Zuiderburen die d'er anders ook wel pap van lusten, van de blues ! En Nico mag dan wel z'n hart verloren hebben aan het Zuiden van Frankrijk, 't zal  er toch ook steeds één van ons blijven. In 2010 weer volop te smaken op onze podia?... (Winus)

Duke Robillard and Sunny Crownover : 'Tales from the Tiki Lounge'

Les Paul, verleden jaar in Augustus overleden op 94 jarige leeftijd, vernieuwer en eens de uitvinder van de elektrische gitaar , tevens musicus en songwriter, was dé inspirator voor dit buitenbeentje van gelauwerd bluesgitarist Duke Robillard. Beschouw deze CD  best als een apart project want die is  heel wat anders dan bvb. z'n vorige 'Stomp, the Blues tonight',ook al uit 2009. Dat is trouwens ook een beregoeie CD en bovendien geschoeid op de hem vertrouwde leest van jumpin' blues en rock'n roll. Voor deze 'Tales' echter scharrelde Duke  niet alleen life time melodiën op van Les Paul en Mary Ford, dingetjes die voor hem steeds al gevoelig lagen,maar ook  old time muzikale memories uit ouwe fims en deunen die in  ons algemene muzikale geheugen liggen. Hij creëert hiermee een nostalgische sfeer en vindt daarbij  in Sunny Crownover de absoluut meest geschikte partner om dat vocaal te vertolken want zij is voorwaar meesterlijk in het scheppen van de nodige sfeer ! Samen werkten zij met veel plezier in 2009 aan deze CD en dat loont zich want de songs zijn echte pareltjes.  Begeleiding is er slechts door bassist Marty Ballou op de akoestische bas en hier en daar veegt vaste drummer Mark Teixeira ook nog wat borsteltjes over de snare drum of voegt soms wat percussie toe. Slechts op 'Occidental Woman' wordt daar even vaste gabber Doug James aan de bas klarinet en Carl Querfurth op trombone aan toegevoegd. De Duke neemt verder vanzelfsprekend zowel het akoestische als het elektrische gitaarwerk voor zich, in een Les Paul traditie dan want dit is natuurlijk voor een stuk een 'tribute to', dus veel werd meersporig toegevoegd ,met de gepaste tremolo of reverb d'er bovenop. Wat je dan krijgt met de juiste songkeuze is een heerlijk wegkabbelende schijf, erg loungy, evengoed thuis op een zomers terras met een cocktail in de buurt , als op het kerstfeestje bij je thuis (waarvoor die trouwens eerst wat bedoeld was, de CD lag immers tegen de voorbije kerstdagen bij de (weliswaar Amerikaanse) platenboer, alhoewel officiële release pas laatst, in Februari, was.

De Duke heeft bij de CD een aardig booklet toegevoegd waar d'ie z'n motivatie meegeeft, waarom er net die song op moest, en met welke gitaren er bij gespeeld werd, zo'n bijsluiters hebben we graag !

 Uit het 'Les Paul en Mary Ford songbook' krijgen we  Bye Bye Blues', starter van de CD trouwens, 'Just one more Chance', I'm still in love with you', Smoke Rings' (mijn absolute favoriet !- a song about smoking...smoking what, I'm not sure !) en 'I'm Confessin' (da's dan weer wat overdone met al die mandolines...) Heel authentiek klinkt anders ook  'Occidental Woman', old times jazz, instrumentaal mooi ingevuld door de woodblocks van Mark Teixeira, de blazers en een Kay Deluxe akoestische gitaar uit de jaren dertig, schitterend ! Eigenzinnige versies van 'Besame Mucho' en 'Tico Tico', nog een Zuid-Amerikaantje van...The Andrew Sisters, remember? staan d'er ook al op en en zit je dan toch in dat ritme, ga dan maar even verder met de mambo op 'Sway' van Pablo Beltran en  voor mij misschien wel het andere hoogtepunt uit de CD is het jazzy part 2 van 'Put the Blame on Mame' (van Alan Roberts en Doris Fisher). De percussie geeft  andere stukken ook al dat extra exotische zoals in 'Kiss of Fire', maar dat is  natuurlijk dan ook wel een tango ! Met veel delay schuifelt daar nog 'Crazy' van Willie Nelson achteraan

en da's als het ware op het lijf van Sunny Crownover geschreven. Zij bleek deze song trouwens al jaren in haar repertoire steken te hebben, dus dat was een extra meevaller voor beiden dat die voor de plaat werd geselecteerd... Eén van de meer jazzy styles krijg je dan nog met het ook al aloude 'Goody Goody' van Matty Malneck en Johnny Mercer, uit 1936 stamt dat al en ooit zette Benny Goodman dit nog als eerste op de plaat.'Romance in the dark', is er nog zo ééntje uit die jaren dertig, is een blues van 'Lil' Lillian Green en die scoorde daar ooit haar grootste hit mee. Voor mij scoort deze Sunny Crownover nu overigens ook al, had nooit eerder van haar gehoord maar nu blijkt deze Texaanse ook al sinds haar childhood op de planken te staan en dus performde zij eerder al met heel wat artiesten tot ze nu onder de vleugels van Duke Robillard terecht kwam, die haar talent meteen onderkende. Remember the name !

De meer dan volle CD (17 tracks !) wordt (en da's een beetje spijtig) totaal overbodig afgesloten door een remix van 'Sway', een plezanterietje van technieker John Mailloux, met veel echo en distortion, en dat gaan we dan gauw weer vergeten !  Voor het overige blijkt dit een meer dan genietbare schijf van Duke Robillard in z"n geheel, 'dedicated to the music of Les Paul', dus nogmaals : niet te vergelijken met eerder werk van deze jumpin' blues gitaarreus.Hou je't echter relax en loungy ,than you will love it ! (Winus)

lan Parker 5-track EP : "Demons and Doubters"

Badend in drama liet een gekwelde Ian Parker ons na de laatste track op ‘ Where I belong’ achter. Dat was alweer in 2007 en sindsdien draaide ie voor Ruf Records nog ‘The Official Bootleg’ ineen, er volgden nog twee Live DVD’s ook maar heden blijkt deze jongen zich meer en meer toegelegd  te hebben op het songwriters vak en de blues wat te hebben afgezworen. Die blues blijkt als muzikale stijl immers zowat verdwenen te zijn uit ’s mans werk en zeker uit deze ‘Demons and Doubters’ maar duidelijk heeft-ie nog wél een heel bluesy ziel !

Laat je echter vooral niet afschrikken door de zware songteksten die ‘k hier seffens aanhaal maar die zijn echter zo typerend dat ze d’er wel bij moeten…. Die lyrics zetten deze twijfelaar meer dan ooit midden in een cirkel, met de vingers beschuldigend zijn richting uit.. niet dat de buitenwereld daar verder veel mee te maken heeft,nee,  de man doet het zich zelve aan, ’t zal de aard van het beestje wel wezen , zeker? Onzekerheid, schuld en boete, daar draait het allemaal rond maar Parker, en da’s z’n grootste sterkte !, weet dit alles wél heel mooi muzikaal te verpakken en als je niet naar de teksten luistert vermoedt je achter al die mooie songs zelfs helemaal de treurnis niet. Wat die teksten betreft maakt ie het ons wel  niet makkelijk... Jongens, ’t is telkens een hele boterham om te slikken en dan moet je d’er (als niet Engelstalige) bovendien nog heel wat werk voor verrichten ook om dat allemaal behoorlijk vertaald te krijgen ! OK, ’t is zijn keuze om zich als singer songwriter te profileren en omdat het allemaal tóch zo mooi klinkt hebben we dan maar de tijd genomen om (althans de openingssong ‘Winding River’) om te zetten naar begrijpelijk Nederlands, heb je toch al een idee van s’mans hersenspinsels en ijverige schrijverij !

Verder maakte ik per song één aantekening en dat zijn dus dezen :

over ‘Winding River’ : Twijfels, onzekerheid en een verlangen naar eeuwigdurende liefde. Een getormenteerde ziel spreekt...

Over ‘Grow’ : Eeuwige twijfelaar zoekt kracht, is niet overtuigd van z'n slagen maar wel in het vinden van sterkte...

Over ‘Lovers and Friends’: over een aftakelende liefde, misschien maar beter dat het gedaan is voor er meer pijnlijke verwijten komen, tijd voor de aflossing ...

Over ‘Lost’ : over verloren zijn  en de wil om zich te onderwerpen aan boetedoening (Gonna let salt water wash over me. My open wounds laid bare to weep and bleed !) pijnlijke zelfkastijding lijkt het me...

Over ‘Keep me Walking’ : ultieme redding door een meisje dat de middelen vindt om deze jongen nog even staande te houden,op zijn rotsachtige pad, gered van hem zelf, dat is al een mooi begin ! (You might say within her heart She holds the means to keep me sharp. She saved me from myself and that's a start...

Voor de rest muzikaal erg sterk dus, al kan je’t misschien wel even moeten smaken en opnieuw proeven, dat was alleszins bij mij het geval. De muzikale invulling, het gebruik van cello, slide en voortreffelijk gitaarwerk, opnieuw die uitstekende productie en medewerking van o.a. Morg’ Morgan aan de keys en Clive Deamer aan de drums en productie…moet ik het nog zeggen of weet je ’t intussen al wel ?..een fijne schijf !

(Winus)

Als begeleidende sample koos ik ‘Winding River’, gewoon mijn favoriet…en dan volgt hier de vertaling :

Winding River

Copyright Ian Parker

(vertaling Winus Jassepoes)

Kronkelende rivier, vrij  stromende over het land

Met zich meenemende het hart van ieder mens

Wie legde zijn kaarten daar in de ondiepe wateren bij de oever

Alleen maar om te ondervinden dat ze hem  nooit de ruimte gaf om aan te leggen ?

Diepere wateren , dat is waar hij nu heen gaat.

Z’n verloren hart volgend en hoe dan ook verder gaand

De geïnvesteerde hoop droeg tot nu geen vrucht, zo lijkt het

De watervallen zijn nog een lange weg te gaan en de koele bries bevrijdt hem.

Je vroeg niks, toch gaf je alles

Het lijden kan ons pad kruisen, de rivier is immers lang

Ik heb nooit veel te zeggen gehad, dus zing ik maar mijn lied

De tijd zal alles wel  goed maken, de rivier is nog lang  en

Ik zal niet vergeten om m’n eigen te bevragen: ben ik slecht voor je geweest ?

Kinderen spelen op een oever van de rivier op een warme Midzomerdag

Het is slechts een voorproefje van die rustieke droom, die nooit verdwijnt

Ik hamster alle perfecte momenten onder een baal van graan

Hopende dat elke nieuwe dag niet zal ondergaan in  een verschoten dageraad

In angst te leven voor onszelf en alle liefde die we hebben gekend

Is ook vergeten dat gevoelens groeien en weer wegebben

Hoewel verdriet ons overdondert en ons naar de kern toe smelt

Is het beter dat we dit nu aanpakken dan voor altijd verder te varen

Je vroeg niks, toch gaf je alles

Het lijden kan op ons pad komen, de rivier is immers lang

Ik heb nooit veel te zeggen gehad, dus zing ik maar mijn lied

De tijd zal alles wel  goed maken, de rivier is nog lang  en

Ik zal niet vergeten om m’n eigen te bevragen: ben ik slecht voor je geweest ?

Heb je je pijn gedaan mijn liefje?

Doe jezelf geen pijn ,mijn liefje

Ben ik  te vertrouwen?

Kun je daar  zeker van zijn ? Toch geef je alles

Het lijden kan ons pad kruisen, de rivier is immers lang

Ik heb nooit veel te zeggen gehad, dus zing ik maar mijn lied

De tijd zal alles wel  goed maken, de rivier is nog lang  en

Ik zal niet vergeten om m’n eigen te bevragen: ben ik slecht voor je geweest ?

Het lijden kan ons pad kruisen, de rivier is immers lang

Ik heb nooit veel te zeggen gehad, dus zing ik maar mijn lied

De tijd zal alles wel  goed maken, de rivier is nog lang  en

Ik zal niet vergeten om m’n eigen te bevragen: ben ik slecht voor je geweest ?

Hombres Amplificados  : 'Buster Live'

Het is intussen mei  2010 , 4 maand na het schielijk overlijden van gitarist Karel Keustermans (12/1/2010 ), hombre van het eerste uur en we hadden het verschijnen van een nieuwe CD van deze mannen natuurlijk graag anders zien verlopen. Nu is het een 'ter nagedachtenis aan..' geworden maar als laatste eerbetoon kan het wel tellen...Haast symbolisch staat de cartoon op de hoes voor het weggaan van Karel terwijl de andere hombres achterblijven. Pure symboliek van de hand van tekenaar Peter Van Gucht, medewerker bij Studio Vandersteen en aldaar leider van het scenarioteam Suske en Wiske, jullie allen welbekend. Voor zover de hoes van deze schijf die je wellicht toch nooit in de platenhandel gaat aantreffen, want slechts op 100 exemplaren gebrand...eat your heart out... Toch lijkt bij deze een bespreking gepast want de vorige demo van de hombres bereikte ons in 2007, dat is dus al een tijd terug en daar waren we toen niet zo enthousiast over. Recentelijk zagen we de Hombres Amplificados (nu met Marco Simoni aan de slaggitaar- Hobo Joe speelt voornamelijk de soli) nog als headliner op Meensel Blues 2010, en wat we toen hoorden kon ons al véél meer bekoren en dan was Karel d'er zelfs én helaas al niet meer bij. Hier op deze schijf nog wel dus en da's een buitenkans temeer om ze nog es in originele setup te horen.

Die opzet is er één van een hecht viertal dat gepassioneerd bezig is met de blues en zich geprofileerd heeft als een band met een eigen gezicht, een eigen geluid, niet protserig maar rustig het Chicago Blues pad bewandelend, met een repertoire waarin zowel vele eigen nummers een weg gevonden hebben als covers die vaak erg eigenzinnig gebracht worden. De soms psychedelische gitaarklanken van Karel zijn, samen met de erg karakteristieke stem van Johan 'Hobo Joe' Loisen het uithangbord van deze bezetting en verlenen deze mannen terecht hun plaats op de Belgische Bluesbühne. Dat sinds 2007 de keys achterwege gebleven zijn, daar staan we achter, het  klinkt allemaal veel beter zo, al lijkt een mondharmonica vantijds wel erg geschikt als fill in...afin, da's mogelijk iets voor later, laat ons in deze samenstelling maar eens over de tracks lopen..

'Corina' (ik meen 'Corina Corina') van Blind Lemon Jefferson laat ons het station verlaten en nu hoor je meteen in welk wagonnetje we zitten ! Aangename shuffle en doorvlochten door de gitaarsoli van Karel, deze trein (ver)trekt in het juiste spoor..Vervolgen doen we met de B.B. King standard 'Rock me (baby)' en terwijl de bas doorpompt gaat Karel weer volop in de snaren. Twee covers om te starten dus, dan is het nu tijd om met wat eigen werk verder te gaan  en 'Next Door Women' doen het werk, in a New Orleans way, met de roffel van Ivo Tops er bovenop en ja , Hobo Joe is meteen all lighted up ! 'The way I feel' dat is the bluezzz !, heeft een mooie intro van de twee gitaren en let op want vanaf nu begint Karel wel 'wolkjes te trappen', de gitaar wordt dromerig maar de song heeft genoeg body, daar zorgen Ivo aan de drums en en Roberto Simoni aan de bass wel voor...Met 'Don't push your luck', waarschijnlijk het meest stoere stuk op de CD gaan we rockend verder en zoekt Karel verder tussen het aardse,met de voeten op de grond, of het meer psychedelische werk.'Baby, please don't go' van Big Joe Williams sluit daar mooi achter want we zijn een versnelling hoger geschakeld en deze maakt een mooie twee-eenheid van deze songs. Want 'Tinseltown', da"s dan weer wat anders, terug de New Orleans tour op, met wat tempowissels en strak afgesloten...wel spijtig dat je voor een live registratie wat weinig publiekreacties meekrijgt. Je moet daar natuurlijk ook niet mee overdrijven maar die verhogen toch dat 'live' gevoel...Dat heb je wel bij de start van 'Undercover Angel for the Blues' dat Tony Joe White schreef voor Tina Turner, een sterke versie met mooi gitaarwerk en de echo, de resonantie geeft aan het geheel iets magisch, iets onwerkelijks...De volgende song heeft ook nog wat speciaals want de boogie van 'Boogie Woman' drijft op een reggea groove en  gaat even in een shuffle over alvorens af te sluiten, niet gewoon! Maar eigenlijk is de afsluiter 'Poor but Rightious' gewoon het beste van wat er op de CD te vinden is en een eigen nummer bovendien. Stuwend door de ritmesectie met de hobbelende bass van Roberto, dampend door de gitaarsoli, de catchy melodie,ja,  een potentiële hit, als je't mij vraagt ! Maar niet te koop dus, deze schijf ...

Maak je geen zorgen, die 'échte' CD komt er wellicht ook nog wel es aan ...en Karel intussen? die keek naar benejen en vond het allemaal best wel heavenly good !

(Winus)

Lightnin' Guy and The Mighty Gators : 'Live from the heart'

Eigenlijk is het niet fair  om zo lang na de release, deze CD nogmaals in the spotlight te brengen (releasedatum was ergens in het voorjaar 2009) maar ik zag  Guy intussen al een paar keer op het podium waaronder nog recentelijk (min of meer) op Meensel Blues en ik begreep eigenlijk de euforie niet helemaal rond deze ongetwijfeld sympathiekling. Feestje bouwen, ja en er stevig en overtuigend invliegen, dat wel, maar om zo meteen alle loftrompetten te steken en hier te gewagen van de nieuwgeboorte van de Belgische Blues, sorry, vond ik alsnog wat te hoog gegrepen... Guy is, sinds de opnames van deze 'Live from the Heart' echter gegroeid en dan  vooral wat stem betreft,want die laat 'm op deze schijf nogal es in de steek (op cover 'Ain't no Sunshine' is dat zelfs zeer minnetjes...). Maar hij is ongetwijfeld dé in het oog te houden man op de scène want potentieel heeft ie wel en dus wou ik alsnog een jaar na verschijnen door deze schijf bladeren, kwestie van te zien waar het schoentje voor mij dan wel wrong... Tel je de tracks (15 hier) en je plaatst voor elke song een plus of een minnetje dan kom ik aan een score van 12 + en 3 -, dus what is the problem dan mijnheer?  Wel, die stem was er één en waar ik het ook nogal moeilijk mee heb is die slideguitar die zich niet steeds leent voor alle nummers. Da's dan vooral zo voor 'Goin down'(en dat nummer heb ik sowieso nu wel genoeg gehoord !)  en de meer funky stukken als 'Congo Square'( met de gepaste jungledrums van Thierry en de bouncing bas van Stefan) of nog 'Junko Partner', daar mag voor mij die gitaar heel wat strakker. 

'The Mighty Gators' mogen d'er anders best zijn als band met verder een jonge Arne demets aan de gitaar, opvallend sterk maar die wist ons vorig jaar ook al aangenaam te verrassen op de 'Nacht van de Blues'. Ouwe rot Thierry Stievenart, zit hier aan de drums, Stefan Boret, ook al vroeger bij Maxwell Street, plukt aan de bass en dan hebben we nog wat gastmuzikanten zoals Dominique Vantomme aan de keys, veelgevraagd en eerder bvb. met Ana Popovic getourd, en een blaassectie met Joury De Wachter aan de trompet en Geert Vansteenkiste  aan de sax, samen de 'horny horns', een welgekomen in en aanvulling (bvb. op het very funky 'Cut you loose'!)staan voor de gelegenheid bij op de scène en  nu moet ik daarbij wel even kwijt dat ik pianist Dominique Vantomme veel meer apprecieer aan de jazzpiano (het Mahieu-Vantomme quartet) dan hier aan de gebeurlijke boogiepiano ('The Gator Bop' en D is duidelijk geen Jerry Lee !) of de Hammond (sorry D...) Guy combineert het zingen vantijds met de mondharmonica en dat klinkt best lekker zoals in het jazzy, ingetogen 'Nine Below zero' van Aleck 'Rice' Miller ofte Sonny Boy Williamson II (of was het origineel van  Muddy Waters?... (met hier een uitstekende piano solo van D, als 't goed is zeggen we het ook !) Die song is een beetje een buitenbeentje op de CD maar evengoed mijn absolute favoriet ! Voor mij liever geen 'Bon Ton Roulet', een bewerking van het Clifton Chenier  nummer, dolle New Orleans pret die de CD mag afsluiten, net als de concerten, nee, sorry, geen liefhebber van...

Kwaliteit is er sowieso in de basisbezetting dus best wel genoeg in huis en met de boogie heeft Guy het juiste tempo en ritme al  te pakken. Funk en jive ('Gone Pecan')  laten zich daar wonderwel bij passen en programmatorisch bespeelt Guy een breed party-pallet met zelfs een (enkele) ballade ('Out of the rain' van Tony Joe White) en wat mij betreft is het dus wachten op nieuw werk en vooral eigen nummers om een verder oordeel te vellen, al klinkt dat wat oneerbiedig  want dat ie schrijven kan, daar staan de 'Gator Bop' en 'Do that boogie' immers al voor, op deze plaat en die songs moeten echt niet onderdoen voor eerbiedwaardige covers van vb. ene Sonny Landreth .

Eigenlijk is het eindoordeel dus in feite bijlange niet negatief : wat aan de stem werken maar da's intussen al erg verbeterd, méér met  eigen nummers uitpakken ,die slidegitaar een beetje doseren en wat zoeken naar een eigen unieke profiel, die 'Lightnin' Guy Verlinde komt er wel, twijfel daar vooral niet aan !

(Winus)

King Mo  : 'Sweet Devil'

Onze Noorderburen , de Nederlanders, beschouwen we dikwijls nog te veel als onze broeders 'uit het vérre Noorden', daar waar het muziekjes betreft, want die komen niet steeds in onze CD-players terecht en da's dan verdomd spijtig want daar zitten af en toe best leuke exemplaren tussen. Neem nu deze 'Sweet Devil' van King Mo... nooit eerder van gehoord en hun vorige 'Live a la Bonbonnière' werd dan nog wel bekroond  met de  'Blues CD van het jaar 2009' award ! En het zal wel een rage wezen zeker, want ook deze opvolger 'Sweet Devil' is weer een live album en eigenlijk zien we, oude malloten die we intussen zijn, het liever wat anders want was zo'n live plaat vroeger niet de bekroning van eerder bewezen studiowerk? Afin, geen gezeur, open met die deur ! (van de CD player) Geen voorspel hier want het stuwende 'No use denying' drijft direct full speed deze 'Sweet Devil' CD in het goeie spoor. Een eerder ingehouden Phil Bee achter de microfoon, de aandringende ritmesectie, Hammond en Fender Stratocaster op de voorgrond, de toon is gezet en het smaakt meteen naar meer !'Suits me right.' van bassist Jules Van Bussel volgt daar sterk achteraan, Phil Bee's zangwerk zit hier ook beter. Een indringend ritme is het dat je niet onberoerd laat, stevige soli van Sjors Nederlof d'er tussendoor, streepjes Hammond van Colly Franssen, knap hoor en de hoge verwachtingen zijn al voor een deel ingelost. Titelsong 'Sweet Devil maakt er even later meteen een fijn triootje van. Een hitsige teaser is het en de stem van Phil zit hier perfect. Met de Hammond en de gitaar 'in a spiritual mood', een bas die daar inventief tussendoor komt lopen en de coole drums van Henk Punter krijgt het geheel wat hypnotiserends. Luchtgitaarfanaten zitten ook al goed want Sjors kent zijn snarenwinkel ! Het instrumentale 'Soundcheck' , een groepscompositie, spontaan ontstaan tijdens een...soundcheck is, daarmee vergeleken, niet meer dan een aardig vullertje, als opener van de liveshow misschien?...Mag, wat mij betreft, best ook op het podium blijven daar... Een eerste cover volgt dan : het funky ' Big Legged Woman' van Israel Tolbert dat zo, zonder blaassectie je toch wat op je honger laat. Het is wat te poppy en te braafjes gebracht ondanks de vuurstokerij van de gitaar en een Phil Bee die dat aardig soulvol brengt. 'Make it Right', een stuk van keyboardenist Colly Franssen op tekst van Phil Bee bewandelt zowat eenzelfde pad en de aandacht begint hier dan ook wat te verslappen. Gelukkig en net op tijd is daar  dan 'The Milkman', die goeie man, steeds bereid to deliver some 'goodies' ! Lekker stuk met een hecht musicerende band, je voelt het in de heupen : dit zit wél goed ! Volgt 'Glad Rags', een cover van succesdrummer Boyd Small en dat komt er in een lange track achteraan, niet slecht maar met te weinig pit om de ganse rit te kunnen blijven boeien. Een break halverwege zou kunnen helpen...'t is een live album weet je, dus gooi er maar een break in en laat Phil het publiek wat opjutten, die kan dat best... Bovendien leent het nummer zich daartoe uitstekend. Laat die lekkere drums maar gaan,stop de rest, clap your hands...ik zie en hoor het zo al voor mij...nee dus, een wat gemiste kans... Een echte ,wat 'grande finale' krijgen we daarna als afsluiter met de cover 'Ain't nobody's business if I do' , een bluesstandard uit de vroege jaren 20 van de vorige eeuw en intussen al bijna honderd jaar gecovered door zowat iedere jazz- en of bluesdiva, niet kapot te krijgen dus en King Mo voegt daar z'n eigen, erg mooie versie aan toe!  Sjors aan de schrijende gitaar, misschien een tikkeltje overdone.., Phil Bee uit volle borst, het Hammond gordijn en de drums die de deuren dichtdoen, een perfect einde !...'King Mo', een naam om te onhouden en hopelijk lopen we ze hier of daar ook ergens in België tegen 't lijf,  fijne CD !

Winus

Twelve Bar Blues Band : 'Key to your Heart'

Na de vorige 'Email from heaven', die hier erg goed ontvangen werd, ligt de lat al aardig hoog voor deze jongens. De voorliefde en betrokkenheid met de blues werd reeds breed en aardig geëtaleerd op vorige CD's, wat voegt nieuweling 'Key to your Heart' daar nu aan toe? Als we de bezetting checken, vinden we haast iedereen op de vertrouwde plaats terug. Ritmegitarist Jörgen Schuurman  ruimde paats voor nieuweling Randy Pears, maar verder bleef alles gelukkig bij het degelijke ouwe: de ritmesectie met Marcel Bakker aan de drums en Patrick 'Sideburn' Obrist aan de bass,  en dan de succestandem, zeker waar het songschrijven betreft, Kees Dusink aan de slide en de leadguitar, en zanger/harmonicist J.J. Sharp aan de forse vocals en bijwijlen hier zelfs aan de (boogie) piano. Zelfs opener 'Can you hear me howlin', zit in het bekende straatje, is meteen een invlieger, geen wilde meestamper maar heeft wel 'ballen' en da's belangrijk want op deze uitdrukking kom ik straks nog terug. 'Love That Burns' van Peter Green,meteen de eerste van slechts twee covers  komt daar wat ongemakkelijk achteraan schuifelen, die slowblues mocht voor mij nog wat langer wachten. JJ aan de ritmische pianobegeleiding en de gitaar van Randy Pears aankabbelend als de golfjes aan het strand , terwijl Kees fingerpickend soleert, heel relaxed allemaal, geschikt voor een zomers terras maar ik zou het niet zo direct op track 2 gezet hebben.'Let's Talk about it' gaat dan wel terug wat 'en vitesse',maar blijft wel in een soft swing tempo, is 12 BBband de wilde haren kwijt?  is de vraag die hier meteen rijst... Ook nog even vermelden dat  het geluid van de cymbalen ook ergens niet goed zit, mogeljks wat te ver naar voren gemixed?.... klinkt bijtijds storend, vooral zo met de hoofdtelefoon op, of heeft het net daarmee te maken?...

Bij 'I'm losing you' begint de programmatie mij dan te dagen : men heeft voor de samenstelling van deze CD gekozen voor afwisselend up en dan weer lower tempo. Zo gaat deze mooie blues' weer slowwaarts en het is een mooie song hoor, alleen laat het me wat op m'n honger... het is teveel 'schelpjes kijken' en de gitaar van Kees klinkt ook al niet als vanouds...Op 'Talk of the Town' begint dat geplengel- sorry for that- me in den beginne zelfs behoorlijk te irriteren maar je moet het nogmaals draaien, het is een sterk nummer, heeft een goeie beat en een pompende drive, ik heb het toch gezegd dat deze jongens songs kunnen schrijven ! 'Key to your Heart' daarna is een solowritten song van Jan Scherpenzeel , een slowtrack en hierbij heb ik weer eenzelfde bedenking: vanwaar steeds die Mark Knopfler, Dire Straits benadering? Waar blijft de schrijende bluesgitaar en de voormalige viriele 12BBB band benadering?

 Ergens tussenin krijgen we nog een referentie naar Fleetwood Mac en die zijn d'er wel meer, het zijn maar wat gitaarlicks hoor maar toch, een mens (her)kent zijn klassiekers... Hoog tijd dan voor wat partygevoel en 'Saturday Night' hééft het weer, brengt de beentjes los en zó moet het ook 'if you're really having a ball' ! J.J werpt zich daarbij zowel op de boogiepiano als op de bluesharp, lekker zo ! Maar zoals het  hier nu eenmaal volgens de samenstellers moet gaan, krijgen we daar zo direct geen passende aansluiter achter aan,  al houdt 'Marian' je wel op de dansvloer met die grote stappen quick slow. Ook weer mooi maar toch ook wat braafjes, deze ode aan de blues. Nog zo'n ode is de outing 'I ain't Born in Chicago', een dikke acht minuten te slappe kost en, viel het ding niet ter plekke dood, je zou het afgemaakt hebben...Misschien klinkt dit wat oneerbiedig maar mag ik wel eerlijk wezen? Ik vind dit dit écht vééls te zwak ...Afsluiter,'Big Legged Woman', cover,  en ook al te vinden op de eerder besproken 'Sweet Devil CD' van King Mo, kon dáár niet echt bekoren wegens te poppy, maar hier krijgen we dan wél de  betere versie die bovendien naar je dansspieren grijpt. En zo eindigen we toch nog met een positieve noot in een eerder wat verdeeld verslag en komen we terug op het 'ballen' verhaal van daarstraks. We besluiten dan ook als volgt : Helemaal geen slechte CD want doorgaans sterke songs door een band die het eerder wel bewezen heeft maar nu, wat mij betreft,  dringend toe is aan een kuur met blauwe pilletjes. Geef mij maar 12BB Band ouwe stijl. Immers, hier, op deze 'Key to your Heart' ontbreekt het Twelve Bar Blues Band vooral aan power en zeg maar.. BALLEN !

Winus