LUQUE'S MIDDELHEIM COMMENTAAR

donderdag 11 augustus, dag 1

25 maal, ‘t is me wat ! Elias Gistelinck , Etienne Verschueren , Freddy Sunder , Miel Vanattenhoven , een lange geschiedenis van diepe vriendschappen , in de jazz , brothers in music . Mooie woorden , diep gemeend , mooi te aanhoren . En dan de bloemen , als de kers op de taart .Bert Andre bracht ons  een stuk uit' De Bassist' , van Suskind , geflankeerd door een twaalfkoppig contrabasorkest, niet écht flatteus voor de bassist, maar wél grappig én op  aanvraag .Twaalf bassisten en Peter Vermeersch  én een nieuwe compositie , dat gaf vuurwerk.
Dezelfde twaalf bassisten maar met Jean Warland en Warland’s arrangementen , een stap terug in de tijd met ongewone bezetting.Mooi , mooi , mooi .
Remixed en als revanche , een frisse wind , na dat de storm van de jeugd is gaan liggen, bezadigder, rijper eclectisch van stijl, vrij, elektrisch, musette , wisselend als een wervelwind , fris als een zomerbries . Los van de feiten en de namen een beleving .
'Between a smile and a tear',daar waar Toots zich thuis voelt, een verzameling klasbakken , Griffin , Lockwood , Doky , Heath & Vinding, degelijk, deugdelijk, af.Lisa Nilson bracht de gratie, elegantie, klassieke jazzverfijning met vleugje Zweeds bij Toots Bleuzette. Staande ovatie én twee bisnummers.

vrijdag 12 augustus, dag 2

Rond de drummer gebeurde véél , héél veel , drie combinaties , drie stijlen . De Neve / Verbiest in het ‘Bad+’ idioom met Teun Verbruggen in de rol van Jim Black . Vansina / Gudmundson ‘ bob till you drop’, hedendaags én fris . Dumoulin / Pawlowski elektronisch geweld van het zuiverste water , een zee van klanken . Veel volk , jong volk , ook in de tent .
DJ-bigband  ? Grazzhoppa’s ? én mét Aka Moon ? Jawel , 16 scrachers , een compleet orkest , een bende vinylverslindende DJ’s , klassiek , blues , jazz , drums , al of niet gemengd met de inbreng van Aka Moon en Monique Harcum . Geslaagd als experiment , zetten ze de tent op zijn kop , het jonge volkje luste daar wel pap van .
Uri Caine raasde daarna als een wervelstorm over het podium met zijn groep Bedrock . Op z’n Fender Rhodes en met electronische-geluidjes-man / bassist Zach Danzer bouwden ze een evenwichtige set , gebaseerd op hun nieuwe CD , tweede onder de naam Bedrock . Blues en gospel , de onmiskenbare roots van de vocaliste Barbara Walker swingden er tussen door . Wij kijken uit naar Uri Caine  solo in de singel.

zaterdag 13 augustus, dag 3

Twinkelend fris als steeds, ingenieus met bravoure,soms een luchtig ballet van vingers,dan weer hamerend met beide vuisten, Uri Caine met zacht klassieke aanzet en door elkaar dwarrelende variaties van uiteenlopende thema’s, we hebben het allemaal gehad. En het was goed, meesterlijk goed. 

Out, klarinet, piano, intimistisch en zuiders. Loriers & Co brachten een breekbare, maar opgewekte set, waarbij het geheel belangrijker was dan de som van de componenten.Een steeds frisse, bijwijlen lachende klarinet, een dansende out en een wervelende piano, gebouwd op een alles schragende ritmesectie. Kwaliteitlabel verdiend.
Elektronica twee werf. De tandem Dumoulin / Pallemaerts overheerste deze set van de Erwin Vann group, ingehouden strakke, immer efficiënte computer en synthesizer werk, wisselend met Pallemaerts indrukwekkend drums. Spelend met de pedalen en corresponderende elektronica deed Hatzigeorgiou er nog een schepje bovenop, waarna Erwin Vann voor de eindafwerking zorgde. Verdeelde meningen achteraf.Toch leuk .
Straffe combinaties zoals deze aantredende groep rond Toots, behoeven écht geen lauwerenkrans.Een blend van deze klasse drinkt men zonder ijs . Te goed kan het nooit zijn, maar daar ging het toch op af, én Bluesette natuurlijk.

zondag 14 augustus, dag 4

Afgeladen volle blauwe zaal van de Singel in het halfduister , 15.00 uur , zondag namiddag , één piano en stilte . Dat waren de ingrediënten waarmee Randy Weston aan de slag ging . Een rijzige grijzende gestalte met een méér dan achtenswaardige leeftijd , speelde méér dan achtenswaardige solo’s , ontrafelde thema’s werden met horten en stoten gesuggereerd om dan weer vloeiend in de improvisatie te verdwijnen . Hier geen sturm und drang , maar bezadigd virtuoos grootmeesterschap .

Smeuïge bas en drums , staccato trombone om U tegen te zeggen en een Hendrix-adept van het zuiverste water , de configuratie van Bzzz Pük . Anderhalf uur funk & fusion van hoog jazzgehalte , het kàn , het werkt , sterk , soms loeiend hard , trombone in alle kleuren en vormen , bass als een virtuoos tapijt van diepe tonen , drums als een reeks wervelende punten & komma’s en gitaar die klaagt , zingt en buigt . t’ Is moeilijk om op je stoel stil te blijven zitten . Een topper .

Trio + 2 , een combinatie waar de toevoeging soms méér in het oog sprong dan waar het in essentie over ging , het trio Fred Herch . Maar mooi , mooi is het woord , soms donker van inspiratie , vlak bij de melancholie , hier géén leuke huppelende muziek , maar een zangerige pianotrio met een sonore gedreven invulling van de blazers . Black dog pays a visite . Het druilerige hondenweer , met korte plensbuien en schrille wind , onderstreepte de ingehouden intenties verborgen in deze set .En maandag nog eens solo in De Singel, we zullen er zijn .
 

4 , fris én scherp , wat ouder , wat jonger , maar een geheel , een kwartet als een blok , improvisatie voorop . HetWayne Shorter Quartet stond er , een volle set , leeftijd telt hier niet , alles klinkt jong en af . Een meesterstuk op een hoogdag van het festival . Wispelturig , spits en steeds in conversatie elkaar , steeds in samengaan met . Zoals zijn laatste Cd deed verwachten , levend en wel . Een set om in je geheugen te beitelen , een referentie in de tijd , Wayne Shorter Quartet  Middelheim 2005 .

maandag 15 augustus, dag 5

Teder en zangerig, bijwijlen worden de toetsen niet aangeslagen, maar meer strelend in beroering gebracht. Fred Hersch, melancholicus bij uitstek, laat een goedgevulde blauwe zaal van De Singel eventjes vergeten wat er buiten nog wel kan zijn .De stilte is bij momenten te snijden.Eens “musicians-musician, is Fred Hersch dan nu doorgebroken en geeft ons de kans volledig in zijn pianospel weg te zinken. Zondag in park Den Brandt was mooi, maar in het halfduister beklijft deze muziek pas écht.

BJO . Garantie voor kwaliteit. Kenny Wheeler & Norma Winstone , dat iétsje méér, dat iétsje beter. Vocalises, stemacrobatieën, noem deze dame niet botweg “zangeres”. Norma’s stem & Wheeler’s trompet / beugel , in samenspraak met de arrangementen, bouwden met momenten als in het ijle zwevende passages, met het BJO als de perfecte drager van dit geheel. Zowel de solisten, als het complete BJO straalden weer door hun gave klank, hun handelsmerk .

Alex Blake . Bassist boven de bassisten, African Rythms bij uitstek, de bass werd geslagen, bekronkeld, bezworen, een deel van de percussie, om als bij wonder plotsklaps terug te keren tot zijn natuurlijke staat, een contrabas. Slagwerk & bass samen met Weston eens te meer, als iedere keer weer , adembenemend goed.Tweede deel van de set, David Muray, basklarinet en sax , in aanvang maakte hij het geheel ronder, topte de scherpe kantjes .  Daarna klonk hij rauw. Albert Ailer, de free-jazz, het passeerde allemaal de revue, gebald, gewrocht, goed . Éminence grise, Randy Weston  , kreeg  een staande ovatie . Verdiend.

Een perfectiemachine, de correcte omschrijving voor Dizzy Gilespie’s All Stars Big Band anno 2005. Een verzameling grote namen die onwaarschijnlijk nauwgezet een volwaardig geheel maken, geleid door de eerbiedwaardige Hampton himself. Roberta Gambarini scatte er op los, samen met James Woody, haarfijn en in een soort van scat-discusie , een topact als afsluiter in Den Brandt, een jubileum waardig . t’ Was mooi , t’ was goed , t’is weer voorbij .