back to start !

 

 

                                                                      Archief Jazz 2015     Archief 2014

 

click for index

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eind November, en dit zat nog in de schuif...

 

 

 

   
 

 

LAUGHING BASTARDS+ : 'Old Masterplans'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HAM003

 

 

 

Michel Mast, tenorsax; Jan-Sebastiaan Degeyter, gitaar; Nils Vermeulen, contrabas; Lander Gyselinck, drums

 

 

 

Laughing Bastards namen met een bezetting van sax, gitaar en contrabas al even een voorbeeld aan The Jimmy Giuffre 3 uit de fifties. Een trio zonder drummer was in de jaren '40 en '50 niet zo ongewoon, maar eerder iets voor pianisten, vibrafonisten en gitaristen (bijv Nat King Cole, Red Norvo, Tal Farlow). The Jimmy Giuffre 3 vielen meer op door rustige muziek die zachtjes grensverleggend was, met blues-based folk jazz die in 1957 atypisch was. Met 'The Train and the River' scoorden ze een kleine hit.
Laughing Bastards+ nu wijken door de toevoeging van Lander Gyselinck radicaal af van hun voorbeeld, de bezetting zonder drummer. Toch halen de Bastards een flink deel van de inspiratie nog steeds bij The Jimmy Giuffre 3, meest expliciet in het coveren van 4 nummers. Het eerste daarvan op deze cd is 'Time Enough' - meteen ook het openingsnummer - en dat roffelt de drummer op gang. Zo maakt de groep meteen een statement, zonder afbreuk te doen aan de fijne aard van de muziek. Lander Gyselinck vult ritmisch en melodisch heel creatief de delicate muziek aan, die voorts vrij getrouw wordt gebracht. Dat geldt ook voor die andere 3 covers, waaronder 'The Train and the River'. Voor de liefhebber van het oude materiaal klinkt het allemaal heel herkenbaar en het blijft delicieus; je moet al een purist zijn om het slagwerk weg te wensen.
De Giuffre-composities worden afgewisseld met eigen materiaal, vooreerst 3 stukken van gitarist Degeyter. Die hebben ook een folksmaakje, zij het eerder met een latin touch. Het zijn drie meer dan aardige composities die hier allesbehalve misstaan, al doen ze minder verslavend aan dan het Giuffre-materiaal. De vierde eigen compositie, het titelnummer, is er een van de groep. Hier waadt de muziek traag in een filmische sfeer, die met bescheiden, maar efficiënte middelen ontregeld raakt. Het pallet aan klankkleuren dat de muzikanten al met veel finesse voorschotelden wordt zo nog verder uitgebreid.
Met 'Little Niles' van Randy Weston wordt nog een beroemde compositie naar voor geschoven. In deze instrumentatie past het perfect op dit album. Elk van de muzikanten speelt hier met een zwier en precisie alsof het voor allevier een van hun lievelingsnummers aller tijden is. Waarop nog een aparte overgang volgt, met een instrumentale versie van 'Exit Music (for a film)' van Radiohead. De klaagzang van het origineel krijgt hier een warme, melancholische invulling. Het is een mooi nummer om een autorit mee af te sluiten en dan nog even van de stilte te genieten. Dan krijg je er plots nog een hidden track achteraan, een komische versie van 'Old Masterplans'.
Het zijn muzikanten met fijne smaak en humor, deze bastaards.

 

 

 

Danny De Bock

 

 
     

 

 

 


 

 

 

Luque's Onverkort Kort

 

 

 

 

 

 

Dubbelconcert : Kasper Tom & Jacob Anderskov - ¾ Peace in Nona 20/11/2015, verslagJE

 

 

 

 

 

   
 

 

 

 

© Stephen Freiheit

 

 

 

Van en met: 


 

 


Kasper Tom (drum), Jacob Anderskob (piano) & Brice Soniano (bas), Christian Mendazo (piano), Ben Sluijs (sax)

 

 

 

Een dubbelconcert, altijd een dubbele aansporing om uit je luie zetel te komen, dus…
Drummer Kasper Tom en Pianist Jacob Anderskov, mij tot nog toe onbekend maar van nu af aan wel degelijk bemind, Anderskov staat bekend om zijn improvisaties maar vertrok hier steeds van volledig uitgewerkte thema’s op papier waarop ook hun CD gebaseerd was, 'Chroma'. Chroma staat voor kleur(en) maar blijkt ook een verhogingsteken in de muziek te zijn. Kleuren dus, als benoeming, what’s in a name? De thema’s zelf waren vrij complexe constructies, raar of zelden in uptempo, aangezien de thema’s zelf niet bepaald eenvoudig waren bleef de volledige set vrij gesloten maar wel een belevenis van formaat. Bij een eerste beluistering van dit soort van complexiteit ontgaat de structuur van het geheel je al gemakkelijk. Dus de aankoop van de CD was een redelijk gevolg…

¾ Peace, de Franse bassist Brice Soniano, de Peruviaanse-Belg Christian Mendoza op piano en Ben Sluijs op sax. In het halfduister ruisten de drie heren door het materiaal van hun aankomende CD. Voornamelijk thema’s van elk van hun met als uitzondering, 'Louange à l’ Eternité de Jésus' van Olivier Messiaen, een deel uit 'Quatuor pour la fin du Temps', naar een eigen adaptatie voor hun trio. De heren ruisten werkelijk door hun set, met Ben op sax of fluit, net als de belichting, lichtjes verduisterde muziek, geen vonken, geen uitspattingen, op het complentatieve af, straf.

 

 

 

Luque

 

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

- persbericht -

 

 

 

   
 

 

 

 

 

JACO: Original Soundtrack

 

 

 

Uit op vrijdag 27 November, via Sony/Legacy Recordings

 

“Before Jaco, bass didn’t know what it was yet.” - Bootsy Collins

 

Jaco Pastorius werd/wordt de Jimi Hendrix van de (electrische) jazz bass genoemd. Dat komt aardig in de buurt. Meer dan alleen maar een virtuoos op zijn instrument, was Pastorius ook één van die weinige mensen die het instrument hebben geherdefineerd, revolutionair, onnavolgbaar, dat kan moeilijk ontkend worden. Denk naast zijn visionair solowerk maar even aan de albums van Joni Mitchel, Weather Report of Herbie Hanclock waar hij op te horen is.

 

Binnenkort verschijnt de soundtrack van de film/docu ‘JACO: Original Soundtrack’ geproduced door Robert Trujillo (Metallica / Suicidal Tendencies) en Jaco's oudste zoon John Pastorius IV. Het album bevat 16 essentiele opnames waaronder solo tracks van Jaco Pastorius, meesterwerkjes van Weather Report en muzikale samenwerkingen met Joni Mitchell, Ian Hunter, Herbie Hancock etc. Aangevuld met een paar tribute performances door fans zoals rapper TechN9ne, Trujillo, Flea (Red Hot Chili Peppers) en Rodrigo & Gabriella.

 

"JACO", De documentaire film over leven en werk van de man, zijn muziek en de invloed die hij nog steeds heeft op muzikanten vandaag, werd geproduced door Robert Trujillo (bassist: Metallica, Infectious Grooves, Mass Mental) John Pastorius IV, Bob Bobbing, en John Battsek (van Passion Pictures  cfr "Searching for Sugar Man,").  "JACO" bevat naast zeldzaam en onuitgegeven beeldmateriaal van Pastorius ook interviews met onder andere Sting, Joni Mitchell, Flea, Jerry Jemmott, Bootsy Collins, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Carlos Santana etc. en vertelt het verhaal  van de Weather Report muzikant van de hoogdagen tot en met zijn laatste turbulente jaren en tragisch overlijden in 1987 op 35 jarige leeftijd.

 

https://www.facebook.com/jacopastorius

https://www.facebook.com/JacoDocumentary

http://jacopastorius.com/

 

- press -

Album of Music from Upcoming Film Documenting the Life of Legendary Bassist Jaco Pastorius Premieres Three Brand New Recordings


******

October, 2015 - New York, NY - Legacy Recordings, the catalog division of Sony Music Entertainment, will release JACO: Original Soundtrack on Friday, November 27, 2015.

Pre-order available here: http://smarturl.it/JACO_Sdtk_amazon

 

A single-disc collection of music from the forthcoming documentary film, "JACO," the JACO: Original Soundtrack premieres three brand-new recordings including two riveting interpretations of Jaco classics: "Come On Come Over" by Mass Mental (featuring Robert Trujillo, Armand Sabal-Lecco, Flea, Whit Crane, Benji Webbe, Stephen Perkins & C-Minus) and "Continuum" by Rodrigo y Gabriel; and "Shine," the new track by Tech N9ne containing a sample of "Kuru," as recorded by Jaco Pastorius.

 

Produced by Robert Trujillo and Jaco's eldest son John Pastorius IV, JACO: Original Soundtrack brings together 16 essential recordings including Jaco Pastorius solo tracks, Weather Report masterpieces and musical collaborations with Joni Mitchell, Ian Hunter, Herbie Hancock and more. The album offers music fans the rare evocative sonic soundscape, "Longing," featuring Jaco's daughter Mary Pastorius (vox), Chuck Doom (bass), Robert Thomas, Jr. (hand drums/drum kit) and God (rain/thunder).

 

A full-length documentary film chronicling the life, music and ongoing influence of the mythic electric bass pioneer Jaco Pastorius, "JACO" is produced by Robert Trujillo (bassist: Metallica, Infectious Grooves, Mass Mental) John Pastorius IV, Bob Bobbing, and John Battsek of Passion Pictures ("Searching for Sugar Man," "Project Nim") and marks the directorial debut of documentary filmmaker Paul Marchand and Stephen Kijak ("Scott Walker: 30 Century Man," "Cinemania"). "JACO" incorporates interviews with musical visionaries including Sting, Joni Mitchell, Flea, Jerry Jemmott, Bootsy Collins, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Carlos Santana and others with never-before-seen photos and films from the Pastorius family archive. This extraordinary film reveals the story behind Jaco's life and music, both as a solo artist and member of Weather Report, the tragic arc of his demise and early death and the enduring influence and inspiration of his artistry and genius.

 

Legacy's JACO: Original Soundtrack includes liner notes on Jaco Pastorius penned by Robert Trujillo and album co-producer Chuck Doom.

 

Also slated for consumer home release on November 27, "JACO," the documentary, will be available via VOD, streaming services, digital download and on DVD and Blu-ray.

 

"JACO" had its world premiere earlier this year at Austin's SxSW Film Conference & Festival, accompanied by a panel discussion featuring filmmakers Trujillo and Marchand as well as longtime Pastorius collaborator Peter Erskine (Weather Report, Word of Mouth) and Executive Producer John Pastorius.

 

"JACO" has garnered acclaim at a number of major festivals, including the inaugural Asbury Park Music in Film Festival and the Montreal International Jazz Festival. The film “(captures) the essence of what made Jaco Pastorius such an influential artist,” declared the Montreal Gazette, praising “the glowing words of Marchand’s interviewees and the many recorded and live musical excerpts that he lets speak for themselves” and hailing "JACO" as “an enlightening introduction to a groundbreaking musician.”

 

  

JACO: Original Soundtrack

Compilation Produced by Robert Trujillo & Johnny Pastorius

 

1. Come On, Come Over - Jaco Pastorius

2. Continuum - Jaco Pastorius

3. River People - Weather Report

4. Teen Town - Weather Report

5. Portrait of Tracy - Jaco Pastorius

6. The Dry Cleaner From Des Moines (Live Version) - Joni Mitchell

7. All American Alien Boy - Ian Hunter

8. Liberty City (with Herbie Hancock) - Jaco Pastorius

9. Okonkole Y Trompa - Jaco Pastorius

10. Barbary Coast - Weather Report

11. Crisis - Jaco Pastorius

12. Longing - Mary Pastorius

13. Nineteen Eighty Seven - †††

14. Shine - Tech N9ne

15. Continuum - Rodrigo y Gabriela

16. Come On Come Over - Mass Mental (featuring Robert Trujillo, Armand Sabal-Lecco, Flea, Whit Crane, Benji Webbe, Stephen Perkins & C-Minus)

 

 

November 27th – Release Date

December 1st – Jaco’s birthday

 

SOUNDTRACK TO JACO DOCUMENTARY HONORS “THE HENDRIX OF JAZZ BASS”

 

The innovative musician Jaco Pastorius (1951-1987) revolutionized bass guitar in the 1970s and 1980s not unlike how Jimi Hendrix changed the sound of the guitar in the 1960s. To commemorate his short but incredible career, Pastorius will be the subject of a new documentary, Jaco, with a companion soundtrack to be released by Legacy Recordings.

 

The Jaco documentary, produced by Robert Trujillo of Metallica, features rare and unreleased footage of Pastorius and interviews with fans and collaborators including Sting, Herbie Hancock, Flea of the Red Hot Chili Peppers, Bootsy Collins and Joni Mitchell.

 

The companion soundtrack will include Jaco’s greatest performances as a soloist, sideman and member of Weather Report, as well as new tribute performances by such diverse fans as rapper TechN9ne, Trujillo, Flea of the Red Hot Chili Peppers and more.

The film has been featured in many festivals over the last year and has received great reviews! 

 

 

 

More info on Jaco :


The son of a big band singer/drummer, Jaco Pastorius quickly established himself as a musical force to be reckoned with. His use of fretless bass and guitar harmonic techniques revolutionized the bottom end of jazz, pop and soul music throughout the late 1970s and 1980s, and his flamboyant stage presence made fans pay attention to his talents. At 22, he taught bass at the University of Miami; two years later, he’d recorded a solo album for Columbia Records with guest appearances by Herbie Hancock, David Sanborn, Michael Brecker and Sam & Dave.

 

Pastorius boldly convinced Joe Zawinul to recruit him into the jazz-fusion outfit Weather Report from 1976 to 1981. The addition of Pastorius, whose skills as a player and performer were augmented by a talent for composing, arranging and production, led to some of Weather Report’s most recognized and commercially successful works, including the Grammy-nominated Heavy Weather and the modern jazz standard “Birdland.” Jaco’s tenure in Weather Report attracted fans and collaborators from wildly diverse genres: Ian Hunter of Mott The Hoople recruited him for his sophomore solo album All-American Alien Boy, while his time in Joni Mitchell’s band from 1976 to 1980 (on albums like Hejira (1976), Don Juan’s Reckless Daughter (1977) and Mingus (1979)) greatly influenced her transition from folk to jazz-influenced music. Shortly before leaving Weather Report, Jaco released another solo album, Word Of Mouth, in 1981, and formed a big band group of the same name as the decade went on.

 

Jaco’s later years were beset by mental illness and drug abuse, and a violent confrontation in a club led to his death at only 35 years old. But his legacy continues to loom large over popular music.

 

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 

CD voorstelling

 

 

 

B.O.A.T : 'Hapax Legomena'

 

 

 

- perstekst -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   
 

 

De nieuwe CD van The Bureau Of Atomic Tourism (The B.O.A.T) is uit. Deze dynamische band is een avantgardistische free jazzformatie geleid door drummer Teun Verbruggen. Op verzoek van Follow the Soundfestival in 2011 (deSingel, Antwerpen), bracht hij een aantal uitzonderlijke muzikanten samen voor een reis naar de schemerzone tussen jazz, rock, noise en electronica. Het resultaat overtreft alle verwachtingen. The BOAT blijkt een perfect geoliede band te zijn die de kracht van improvisatie verbindt aan voortreffelijke composities.
De groep had reeds bruisende optredens in 2011, 2013 en 2014 in België (deSingel Antwerp, Leuven, Luik, Gent, Charleroi, Brugge), Nederland (Tilburg, Eindhoven en Red Earfestival in Rotterdam), Frankrijk (Lyon, Studio de ('Ermitage in Parijs) en Zwitserland (AMR in Genève). Deze zomer waren ze ook dé revelatie tijdens het Internationales Jazzfestival Saalfelden. Momenteel zijn Nate Wooley, Jozef Dumoulin, Andrew d'Angelo, Hilmar Jensson, Tim Dahl en Teun Verbruggen klaar voor een Europese tour in 2016.

 

"...een collectief dat er een bijzonder merkwaardige dynamiek op nahoudt: het ene moment met een schijnbaar radicale vrijheid, maar dan toch met korte momenten van overlappingen, abrupte prikken, en even later met een gezamenlijke, in elkaar verweven methode. Vaak hypercomplex, maar te glibberig om bestudeerd te klinken." - Guy Peters in april 2013, na een optreden in Recyclart (bron: enola.be)

 
     

 

 

 

volgt...

 

 

 


 

 

 

- toegevoegd kort -

 

 

 

   
 

 

  31 okt 2015 in Heist-op-den-Berg

 

 

 

 

 

 

The John Scofield & Joe Lovano Quartet



John Scofield (gitaar), Joe Lovano (tenor sax), Ben Street (contrabas), Bill Stewart (drums)

 

 

 

 

 

 

Peter Anthonissen stelt de muzikanten voor want drie leden behalve de bassist hebben al eens opgetreden in de Hnita jazz club. Vandaag herdenken we namelijk ook zijn vader Juul die veel voor jazz in Belgium heeft betekend en dit concert draagt als bijtitel ‘Remembering Juul’. Voor een volle zaal met veel bekende muzikanten zetten ze de set zonder pauze stevig swingend in met het nummer ‘Cymbalism’ van Joe Lovano’s periode van einde jaren’90. Snelle noten op sax van Joe gecounterd met gitaarsalvo’s van John met de immer alerte drummer Bill Stewart. Ze presenteren hun album ‘Past present’ op Impuls records in kader van de Hello Jazz! Concerten her en der in het land. Ben Street op bas is de enige man op het podium die niet meespeelde op de plaat want dat is Larry Grenadier. Ben doet toch verdienstelijke solo’s in rustiger werk als "Hangover “ of in het uitbundiger “Museum”. Deze avond zit meteen goed voor een portie hoogbegaafde jazz. De muzikanten voorstellen hoeft hier niet meer denk ik zo. Deze krakken stellen nooit teleur en geven het beste van zichzelf. Bill Stewart is al een lange vennoot van John en schittert in solo’s bij “Past Present” en “Chap Dance.” Scofield (63j) en Joe (62j) kennen mekaar al van hun studentenjaren aan Berklee.
Joe speelde ook twee keer op een toeterachtige sopraansax met dubbele loop, de aulochrome genaamd, die wel paste bij de verschillende gitaarklanken maar klinkt toch soms iets te scherp. We zijn dat instrument al tegengekomen op Jazz Middelheim in 2003 (Fabrizui Cassol) en heb het Joe ook zien spelen op Dinant Jazz enkele jaren geleden. Achteraf volgt nog een signeersessie van beide heren waarvan gretig wordt gebruik gemaakt.

 

 

 

 

 

 

Michel Proesmans

 

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

 

Luque's Onverkort Kort

 

 

 

 

 

 

ADHD in Nona 31/10/2015, verslagJE

 

 

 

 

 

 

   
 

 

ADHD, opgericht in 2008, eerste cd in 2009



Óskar Guðjónsson (sax), Ómar Guðjónsson (gitaar, bas), DavíðÞór Jónsson (toetsen), Magnús Trygvason Eliassen (drums)

 

 

 

 

 

 

Bij beluistering achteraf van hun laatste CD “ADHD 5”, bleek het concert gelijk te lopen met die CD, ik neem beide dus gewoon in èèn pennenstreek samen in bespreking.
Minimalistisch, vrij van bombast, sterke overgangen in een overwegend hyper rustige setting. Minimalisme op een stramien waarin ik “Medeski Martin & Wood” meen te herkennen, om maar met de deur in huis te vallen. M.M&W zullen ze natuurlijk ook wel kennen, maar langs de andere kant verliest men zich hier niet in één of andere gemakkelijke swing. IJslandse Jazz is hier nu niet alle dagen in aanbieding, In feite is deze hier ,om eerlijk te zijn, zo vreemd en onwaarschijnlijk als noorderlicht. Maar het viertal nam de zaal van het eerste ogenblik volledig mee. En natuurlijk kwamen ze af en toe hard uit de hoek, maar merendeel was het smoothjazz, maar dan wel vrij van de melige bijklank die deze term meestal wel oproept. Want meligheid was ver te zoeken, eerder uitpuring, gestrengheid, alleen de essentie was blijkbaar bruikbaar. Het enige verschil tussen Vinyl/CD en concert waren de solo’s, die life forser en swingender waren dan ze op Vinyl & CD werden ingekleurd. De opname is dus duidelijk een studio product, maar op U-tube kan je volledige concerten vinden die je een goed idee geven.
Voor clubs en CC’s zou ik zeggen een aanrader, Nona deed de introductie hier in België, maar deze heren verdienen meer dan een plaatselijke bekendheid.

 

 

 

 

Cd’s


2009: ADHD
2011: ADHD 2
2012: ADHD 3
2012: ADHD 4
2014: ADHD 5

 

 

 

 

Luque



 

 
     

 

 

 


 

 

 

- persbericht -

 

 

 

 

 

 

   
  Kersvers label Solidude Records schenkt begin november het leven aan een eerste boreling. Met Midnight Prayer van akoestisch kwartet Alfredo is de eerste release heel binnenkort een feit. Solidude Records focust op muziek die aanleunt bij jazz in de brede zin van het woord/genre.
 
     
  Eerste boreling is 'Midnight Prayer - a Tribute to Sam Coenegrachts'  
     
     
     
   
     
     
     
 

 

De muziek van Sam is liefde,
liefde voor schoonheid, schoonheid van het
eenvoudige zijn, van pure verhalen, van de mens... schoonheid van de mens ook die, beknot door maatschappij en rauw onbegrip, slaapdronken wordt meegevoerd in een ondraaglijke lichtheid.
Alfredo speelt muziek die in alle intimiteit geschreven werd door Sam, soms samen met zijn vrouw Kris.
De groep focust zich vooral op de ongehoorde werken van Sam in de hoop niets van zijn muziek of teksten verloren te laten gaan. Enkele stukken componeerde Alfredo voor Sam en zijn pasgeboren dochter, Loucia. MidnightPrayer"is een ode aan Sam.
Wij eren hem op deze manier.

 


Midnight Prayer' is a tribute to Sam Coenegrachts: swing guitar player, singer, composer, good friend and great love. The band focuses on Sam's unreleased Work, hoping to not let anything of his beautiful music and lyrics go unexplored. His music expresses a simple love for everything honest and pure, and the inability to grasp the harsh reality of life. Some peaces are written by Alfredo for Sam and his little daughter, Loucia.

 

 
 
     
     
     
     
     
     
     
 
   
 

Alfredo : 'Midnight Prayer - a tribute to Sam Coenegrachts'

 

 
     
     
     
     
     
 

Alfredo = Astrid Creve : vocals - Marijke Hellemans : guitar - Robbe Kieckens : percussion - Kris Auman : double bass - guests : Bart Vervaeck : pedalsteel - Viktor Perdieus : sax

 
 
     
     
 

In een productie van de Gentse jazz en folk geïnspireerde groep Alfredo verscheen er begin deze maand op het kersverse label 'Solidude Records' een eerste schijf maar helaas wel één tegen een tragische achtergrond geplaatst. De bijtitel 'A Tribute to Sam Coenegrachts verklaart daarbij al alles. Deze jonge gitarist/zanger, eigenlijk nog maar net jonge vader ook, kwam tijdens een wandeling jammerlijk en met dodelijke' afloop ten val in het verre Noorwegen, op het Noorse eiland Senja, waar die verbleef ter gelegenheid van een concert... 'to my true love Sam' staat er op het voorblad van het verzorgde tekstboekje dat bij de CD zit en de meeste teksten zijn dan ook van de hand van Kris Auman, z'n vrouw, hier bij Alfredo beroert zij tevens de bas (ook bij Django project ' Monkey Business'). De CD is, gezien het gegeven , een erg intimistisch terugdenken aan Sam Coenegrachts , de bezielde en enthousiaste Django performer (zie ook 'La Femme Belge'). Zijn nummers hier, niet eerder gepubliceerd, worden erg mooi ingevuld door de vertolkingen van o.a. een eerdere leerlinge van Kristen Cornwell en Annu Junnonen aan vocals : Astrid Creve en da's meteen heel erg raak. Marijke Hellemans op gitaar raakt je meteen ook op de gevoelige plek tijdens het eerste nummer 'Hope' , dat meteen de teneur aangeeft. Vaderlijke liefde voor dochtertje Loucia met de tekst van Sam en op de muziek van Alfredo, hier met het wat Afrikaanse ritme dat percussionist Robbe Kieckens er in legt vervolgt daarna waarna dan weer de madness van deze wereld in enkele woorden raak gevat wordt in 'Guess it's over'. Ingetogenheid terug met het verdriet van Kris zelve in tekst en muziek van haar hand, machteloosheid naar muziek en woord vertaald in 'Mourke' . De ode aan Sam 'Midnight Prayer', een gearrangeerd nummer van Alfredo naar de muziek van Sam toont ondermeer het talent van solerende Marijke Hellemans op gitaar (in 't oog te houden !), die bijgetreden wordt door gastblazer Viktor Perdieus (o.a. Ifa y Xango)... 'I guess it's over', klinkt het, daar valt niks aan toe te voegen... 'My Gentle Fair' is daarna een trieste wals, eerste strofen slechts vocaal maar in de juiste teneur ingezet door een Astrid Creve, terecht aan het vocale roer blijkt nogmaals. 'Loucia' , het enige meer uptempo Afronummertje dat Kris schreef en Astrid van tekst voorzag arrangeerde de band dan als een kinderliedje voor de jonge dochter, een hink-stap spelletje als het ware, tussen de lijnen op de grond , en ook hier duikt Viktor Perdieus weer op om daar als een vrolijke vlinder tussendoor te fladderen. Deze CD besluit dan terug ingetogen en gepast met 'La Reine Morte & La Grenouille' : ...'There's no need for words... een intimistisch document om terug te denken aan Sam Coenegrachts is deze 'Midnight Prayer', op gepaste wijze muzikaal ingevuld en geproduceerd want helaas werd deze jongen véél te vroeg door de dood gegrepen, sometimes life sucks...

 
 
     
     
 

Winus

 
 
     
     
     
 
 
     
     

 

  

 


 

 

 

- persbericht -

 

 

 

 

 

 

Keenroh XL tournee november ‘15

 

 

 

   
     
     
 

 

© Jos Knaepen

 

 

 

 

Keenroh, het jeugdig duo van Jan Daelman en Thijs Troch, diept sinds enkele jaren de gedurfde combinatie piano–dwarsfluit uit en betrekt het kruim van de Belgische Jazzwereld bij hun zoektocht. Dankzij deze ongewone bezetting en de unieke experimentele wijze waarop het duo hun instrumenten benadert, won Keenroh in 2014 de prijs Jong Jazztalent Gent (in het kader van Gent Jazz Festival) en kon zo het voorbije jaar rekenen op coaching van Kris Defoort voor het uittekenen van een artistiek groeiparcours.
Een groeiparcours vatten de muzikanten letterlijk op: het duo Keenroh ‘goes extra large’ en groeit uit tot de negenkoppige band met wisselende bezetting ‘Keenroh XL’. Toewerkend naar een nieuwe opname, vroeg het duo een aantal vooraanstaande jazzcomponisten waar ze zelf een grote affiniteit voor koesteren, waaronder Kris Defoort, Jozef Dumoulin, Bo Van Der Werf en Ben Sluijs, om in te staan voor de composities. Voor de uitvoering hiervan roepen ze de hulp in van zowel ervaren rotten en jonge talenten, waarbij het eigen duo als ondeelbare improvisatie-unit steeds als rode draad aanwezig zal zijn.
Daelman en Troch vatten hun muziekopleiding aan in 2008 aan de Jazzstudio te Antwerpen en zetten beiden hun studies verder aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Dat de muzikale klik er was tussen beide muzikanten, daar was geen twijfel over. Samen richtten ze Seraphic 4 op, een kwartet waarmee ze in 2012 het jong jazz talent van Jazzenede wonnen en in 2013 de publieksprijs veroverden van de Jazzcontest Mechelen.
In september 2014 bracht Keenroh zijn debuutplaat uit op het El Negocito Records label, een titelloos album met 18 ijzersterke duo-improvisaties, lyrisch, indringend en soms bijna surreël. November 2015 brengt Keenroh XL op hetzelfde label een album uit, een plaat met deste meer intensiteit door de extra large bezetting.
“Al snel wordt echter duidelijk waarom het tweetal uitgeroepen werd tot Jong Jazztalent Gent 2014, want de instant composing op de debuutplaat getuigt van een imposante durf en variatie. Soms zijn het net ruwe schetsen en halfafgewerkte aanzetten, wordt in de pianobuik gedoken met alarmerende gretigheid en niet geblazen, maar luidruchtig gezogen op die fluit. En dan valt het ineens stil in een zone tussen dromerigheid en surreëel ongemak, of slaat het plots om in een hoorspel vol ideetjes in een abrupte stuiptrekking. Meer dan zomaar een belofte.”- Cobra.be

 

 

 

Bezetting Keenroh XL

 

 

 

Thijs Troch piano Jan Daelman fluit
Niels Van Heertum euphonium, bugel
Thomas Jillings tenorsaxofoon, altklarinet
Ruben Verbruggen baritonsaxofoon
Marti Melia tenorsaxofoon, klarinet
Laurens Smet bas
Bart Maris / Laurent Blondiau trompet
Teun Verbruggen / Marek Patrman drums

 

 
     
     
 

Tourdata:

 

 


12/11 Borgerhout (Rataplan)
13/11 Brugge (De Werf)
18/11 Alsemberg (CC de Meent)
22/11 Oostende (Vrijstaat O.)
26/11 Koksijde (CC Casino)
28/11 Mechelen (NONA)
02/12 Gent (Handelsbeurs)

 

 

 

 
     
     
   
     
     
     
 
   
     
 

 

 
 

 

Keenroh: 'Keenroh XL'

 

 

 

 

 

 

 

 

ENR043

 

 

 

Jan Daelman, fluit; Thijs Troch, piano; Bart Maris, trompet; Marti Melia, klarinet en basklarinet; Ruben Verbruggen, altsax en baritonsax; Thomas Jillings, tenorsax en altklarinet; Niels Van Heertum - euphonium; Laurens Smet, bas en elektronica; Teun Verbruggen, drums en elektronica

 


Jan Daelman en Thijs Troch, samen Keenroh, wonnen in 2014 de Gent Jazz Jong Talentprijs. Dat zette hen aan om met andere, jonge en meer ervaren muzikanten samenwerkingen aan te gaan. Hun Keenroh & friends kende verschillende gedaanten met o.a. Niels Van Heertum, Laurens Smet, Mano Cabras en Joao Lobo. Zo verkenden zij verder paden in de improvisatie.
Met het project Keenroh XL gooiden zij het over een heel ander boeg. In een veelkoppige bezetting bleef de improvisatie beperkt, binnen de grenzen van composities die van buiten de groep kwamen. Het geschreven materiaal kwam van Jozef Dumoulin, Bo Van Der Werf, Kris Defoort en Ben Sluijs, al sinds jaren gesmaakte componisten. Dat maakte nieuwsgierig naar hun try-out concert in De Singer in mei 2015, toen bleek dat er nog heel wat werk aan de winkel was. In juli tijdens Gent Jazz 2015 bewezen ze dan weer dat het hooggemikte streven op korte tijd tot een geslaagd project kon uitgroeien.
Om het XL-avontuur een fysieke boreling te geven, kozen de muzikanten toch weer voor muziek die van binnenuit werd geschapen. De cd laat eigen creaties horen van de spelende groep, waarbij de kunstmatige inseminatie de vorm heeft van elektronische klanken en vervormingen. Het resultaat is een sterk album, met wondermooie en uiterst verfijnde stukken, afgewisseld met speelse knutselwerkjes van geluiden. Al die uitingen van creatief zoeken leiden tot knappe stukjes, of het nu is in een samen werken aan evenwichtige schoonheid of op elkaar inspelen in grillig gepruts.
Pakkend schoon is bijvoorbeeld 'Eukarist' waarmee de cd begint. Met piano en fluit vangt 'Eukarist' aan, waarmee de kern van de grote groep spreekt. Daarna bouwen zij met de anderen aan een ingetogen heerlijkheid. Ook 'Doel IV', dat in een kleine versie voorkwam op de eersteling van het duo, krijgt hier een fijne, haast sprookjesachtige uitvoering. De rijkdom aan blazersklanken in combinatie met de sobere, maar goed gekozen variatie in bastonen en drumslagen leveren sierlijke pracht op.
Van de grilliger stukken moet je zeker 'Klaach' beluisteren dat misschien van ver een knipoog werpt naar Colin Stetson, maar hoe dan ook een kort hoogtepunt uitmaakt op de cd. Wie niet vies is van geluiden, van vrije muziek die klinkt als gesprekken en hoog oplopende discussies tussen gemuteerde reptielen en cybermonsters, kan hier zijn gading vinden in kleinoden die meerdere kanten tegelijk uitgaan en toch samenhangend blijven.
Verfijning zowel als chaos laten pakken als mayonaise, je moet het maar doen. Jan Daelman en Thijs Troch doen het, hier met een hele rist collega's. Keenroh zet zich in meerdere gedaanten door als een overtuigende speler in het jazzlandschap.

 

 

 

Danny De Bock

 

 

 

 
     
 
     
     
     

 

 

 


 

 

 

EXTRA !

 

 

 

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

FRANK SINATRA : 'A VOICE ON AIR 1935-1955'

 

 

 

   
 

 

4CD BOX Release 20/11 via Columbia/Sony/Legacy



Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955) is a historic 100+ track, 4CD deluxe box set culled from an invaluable collection of rare radio broadcasts and rehearsals - immaculately restored from the original recording masters for unprecedented high-fidelity sound.

Luxuriously packaged with a 60-page book, Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955) is an essential addition to Sinatra’s voluminous discography, offering a unique glimpse into the formative period of America’s first teen idol: Frank Sinatra, the man who became known the world over as “The Voice.”

This groundbreaking box set marks the first official release anthologizing Frank Sinatra’s seminal radio performances.

They have been meticulously restored and remastered in high-resolution from the original glass
and aluminum radio transcription discs and magnetic tape masters.

Most of them have been unheard since their original broadcast in the 1940s and 1950s and sound more rich and vibrant than ever before. All of the warmth and vibrancy that are hallmarks of Frank Sinatra’s vocal brilliance have been preserved, and showcased with unprecedented fidelity.

This box set holds special significance – both in Frank Sinatra’s body of work, and as a special 100th Birthday tribute - as it includes dozens of songs that were never officially recorded by Frank Sinatra, and dozens of unusual (and unrecorded) arrangements of Sinatra’s most prized songs.

Among the treasures included on the collection are Cole Porter’s “Don’t Fence Me In”, Frank Loesser’s “I Wish I Didn’t Love You So”, Jerome Kern and Ira Gershwin’s “Long Ago and Far Away,” Johnny Burke and Jimmy Van Heusen’s “Aren’t You Glad You’re You” and Richard Whiting, Leo Robin and Newell Chase’s “My Ideal” - all important classics from the Great American Songbook that Sinatra never recorded.



Legacy Recordings
Commemorates Frank Sinatra's 100th Birthday with…
Frank Sinatra: A Voice On Air (1935- 1955)
A new 4-CD collection featuring 100 rare Sinatra tracks including 91 previously unreleased live performances - recorded during the ‘Golden Age’ of radio!

Available Friday, November 20th



# # # # #



In a matter befitting the 100th birthday of an American icon, Sony Music’s Legacy Recordings announces the November 20th, 2015 release of Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955), a historic 100+ track, 4-CD deluxe box set culled from an invaluable collection of rare radio broadcasts and rehearsals – immaculately restored from the original recording masters for unprecedented high-fidelity sound.

Luxuriously packaged with a 60-page book, Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955) is an essential addition to Sinatra’s voluminous discography, offering a unique glimpse into the formative period of America’s first teen idol: Frank Sinatra, the man who became known the world over as “The Voice.” Included in the book are an introductory essay by renowned singer, pianist and archivist Michael Feinstein; a personal remembrance by Frank’s eldest daughter Nancy Sinatra and detailed essay by foremost Sinatra historian, author and box set producer Charles L. Granata. The package was designed by noted Art Director Maria Marulanda, who created the landmark 2007 Columbia/Legacy box set Frank Sinatra: A Voice in Time.

In assembling this groundbreaking box set marking the first official release anthologizing Frank Sinatra’s seminal radio performances, the producers have mined treasures from their own extensive Sinatra broadcast transcription collections and the world’s most prestigious archives and sound recording repositories including The Library of Congress, the New York Public Library for the Performing Arts at Lincoln Center, the Paley Center for Media, the Michael Feinstein Great American Songbook Initiative archive and The University of Colorado’s Glenn Miller Archive. Included are dozens of rare photographs and recording artifacts that help to illustrate the scope of Sinatra’s incredible radio career.

Meticulously restored and remastered in high-resolution from the original glass and aluminum radio transcription discs and magnetic tape masters by three-time Grammy winning recording engineer Andreas Meyer and Sinatra producer Charles L. Granata, these vintage, historic recordings – most of them unheard since their original broadcast in the 1940s and 1950s – sound more rich and vibrant than ever before. All of the warmth and vibrancy that are hallmarks of Frank Sinatra’s vocal brilliance have been preserved, and showcased with unprecedented fidelity.

This breathtaking overview charts Frank Sinatra’s evolution as a vocalist, and includes samples of his radio work from the first twenty years of his amazing career, from his first radio performance in 1935 (singing “S-H-I-N-E” with the Hoboken Four) to his last weekly series in 1955 (The Frank Sinatra Show, featuring ultra-rare performances with an in-studio quintet). From beginning to end, Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955) envelops the listener in the atmosphere surrounding the creation of these masterful radio performances in the 1930s, ‘40s and ‘50s.

This box set holds special significance – both in Frank Sinatra’s body of work, and as a special 100th Birthday tribute – as it includes dozens of songs that were never officially recorded by Frank Sinatra, and dozens of unusual (and unrecorded) arrangements of Sinatra’s most prized songs. Among the treasures included on the collection are Cole Porter’s “Don’t Fence Me In,” Frank Loesser’s “I Wish I Didn’t Love You So,” Jerome Kern and Ira Gershwin’s “Long Ago and Far Away,” Johnny Burke and Jimmy Van Heusen’s “Aren’t You Glad You’re You” and Richard Whiting, Leo Robin and Newell Chase’s “My Ideal” – all important classics from the Great American Songbook that Sinatra never recorded.

Then, there are priceless duets with Nat ‘King’ Cole (“Exactly Like You”), Benny Goodman (“I Only Have Eyes for You”), Peggy Lee (“You Brought A New Kind of Love to Me”), Metropolitan Opera star Dorothy Kirsten (“A Fine Romance”), Doris Day (“Take Me Out to the Ballgame” and “There’s No Business Like Show Business” and Milton Berle (“It’s De-Lovely”) – as well as songwriters Irving Berlin (“Alexander’s Ragtime Band”), Johnny Mercer (“Ac-Cen-Tchu-Ate the Positive”) and Louisiana Governor Jimmy Davis (“You Are My Sunshine”). Also included are seldom-heard program openings, closings, announcements and commercials – PLUS twelve surprise bonus tracks that are sure to delight even the die-hard Sinatra fan!

Frank Sinatra: A Voice on Air (1935-1955) was produced by Charles L. Granata, Didier C. Deutsch, Michael Feinstein and Andreas Meyer in cooperation with Legacy Recordings, Frank Sinatra Enterprises and the Smithsonian Institution. Executive Producers for the project are Nancy Sinatra, Adam Block and John Jackson. Editing, restoration and mastering are by Andreas Meyer and Charles L. Granata.

Befitting the historical importance of these irreplaceable American musical treasures, Sony Music’s Legacy Recordings has partnered with The Smithsonian Institution to create a single CD consisting of an additional 26 rare, previously unreleased radio recordings (not available on the box set) to be offered exclusively at the Smithsonian Institution in Washington, D.C. and through their website. Visit http://www.smithsonianmag.com/sinatra/ for information regarding this companion release.

 

 

 

 

 

 

About Frank Sinatra:



Throughout his nine-decade career, Frank Sinatra performed on more than 1,400 recordings and was awarded 31 gold, nine platinum, three double platinum and one triple platinum album by the Recording Industry Association of America. He extends his record to 57 for the most top 40 albums on the Billboard 200 with this year’s new Ultimate Sinatra release. Sinatra has had Top 40 hits on the charts for eight decades which is as long as the Billboard charts have existed. He received nine GRAMMY Awards over the course of his career, including three for the prestigious Album Of The Year, and an Oscar. Sinatra demonstrated a remarkable ability to appeal to every generation and continues to do so; his artistry still influences many of today’s music superstars. He also appeared in more than 60 films and produced eight motion pictures.
Sinatra was awarded Lifetime Achievement Awards from The Recording Academy, The Screen Actors Guild and the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), as well as the Kennedy Center Honors, the Presidential Medal of Freedom and the Congressional Gold Medal. Today, he remains a legend and an inspiration around the world for his contributions to culture and the arts.

Frank Sinatra was born in Hoboken, NJ on December 12, 1915. A series of Sinatra 100 events will be rolling out throughout this year including the new Ultimate Sinatra CD. Following its highly acclaimed debut in New York in March, the multimedia Sinatra: An American Icon exhibit exploring Frank Sinatra’s life and career and will get its Los Angeles premiere at the GRAMMY Museum on Wednesday, Oct. 21, 2015.


 
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 

CD voorstelling + recensie

 

 

 

Froidebise Orchestra : 'Froidebise Orchestra'

 

 

 

 

© reportersmagazine.com

 

 

 

- perstekst -

 

 

 

   
 

Ten top-musicians from Belgium, coming from different styles and horizons, have gathered together around the guitarist/singer Jean-Pierre Froidebise to form a very special kind of “Little big band” with string and horn sections.
The result is a high-energy mix where each musician can express himself in a very wide repertoire ranging from Rock to Funk, Middle-Jazz to Free, Blues to Pop songs and even Classical-oriented pieces, with a surprising unity that never leaves the audience by the wayside.
Each show is a feast of friends with fun and surprises, as free improvisations alternate with strict written arrangements.
3 violinists, well-known for their work in classical orchestras, a horn section with 3 of the best Jazz musicians, a Blues & Jazz harmonica player and a rock-funk rhythm section (guitar, bass, drums & percussions) take the leader's compositions to very high levels, or revisit some masterpieces by his major inspirations such as Jimi Hendrix, Johnny Guitar Watson & Brian Auger.

 
     

 

 

 

 

 

 

     
     
   
   
 

 

 
     
     
     
     
     
     
 

 

Froidebise Orchestra : 'Froidebise Orchestra'

 

 

 

Nathalie Lefin, Laurence Ronveaux : violins - Rhonny Ventat,Robert Jeanne, Manu Hermia : sax - J.P.Steffens : trumpet, buggle - Thierry Crommen : harmonica -  René Stock: bass - Bilou Donneux : drums - Michel Seba : percussions - J.P.Froidebise : guitar, vocals

 

 

 

Eind jaren '90, 2000 leerde ik Jean-Pierre Froidebises' werk vooral kennen door de bluesfactor van 'Freezin' to the Bone' en 'Eroticomobile' dat later volgde. Daaruit bleek al 's mans eclectisme, de voorkeur voor diverse muziekstijlen, blues, jazz en ballades, chanson. Het was absoluut weer es wat anders maar ik was er wél een hele tijd weg van !  Ik miste nadien 'Soft Music for Broken hearts' uit 2008 en daar kwamen nog andere albums achter ook maar ja, d'er komt zoveel op je af en zo gaat dat dan , je raakt de man kwijt in de tijd... Enthousiast was ik dan ook  toen in de Homerecords cataloog toevallig mijn oog viel op 'Froidebise Orchestra' dat begin Maart dit jaar het licht zag. Het was vooral ook de orkestrale omlijsting die mijn aandacht trok, met kleppers als Rhonny Ventat, Robert Jeanne en Manu Hermia op saxen, René Stock op bass en Michel Seba op percussie. Zet daarbij wat violen en voeg daar de absolute eigenzinnigheid van Jean-Pierre bij, samen met z'n virtuose gitaarspel en warme stem, kopen werd dat dus, die plaat ! Intussen is dat enthousiasme hier erg bekoeld en, me louter baserend op het mij bekende werk uit die 2 CD's die 'k hier nog van hem liggen heb en wat ik nu hoor zeg ik het maar best meteen : Voor mij is dit een overbodige plaat met om te beginnen platte funkpop op track 1 en 2, vrij onbetekenend spul op spoor7, 8, aanhoudende troosteloosheid op 10 ' Le Tombeau de Jean-Pierre Froidebise (dus waarschijnlijk zo bedoeld ook...)', het krankzinnige van 'Les Parasites de l'esprit'  tot de oervelende kutfinale op nummer 12. Toch vermelden dat er ook enkele nummers beter in het gehoor liggen. 'Mon repondeur', met die jazzy gitaarlicks en de erg mooie harmonica van Thierry Crommen, die lust ik wel. 'Le coeur des belles dames' , da's een grootse waarbij ik de violen écht wel kan hebben, energiek en waarschijnlijk het beste nummer van deze plaat. JP is trouwens steeds groots op de gitaar! En ook wat daarop volgt 'Window Woman' is een warme 'schurk me tegen je aan' slow song, met weer te vermelden die prachtige mondharmonica van Thierry Crommen, staat dus ook bij de weinige plussen van de plaat. 'Un type comme moi' herinnert me daarna aan vroeger werk van  Froidebise maar schrap hier liefst de violen bij. 'Freedom Jazz Dance' ? al vele keren betere versies gehoord van deze sterke song van Eddie Harris...met die stem van hem d'er bij is dit de 'Barry White' version, sorry hoor...Ja , dat is het dus, grotendeels een teleurstellend album van wat ik nog wel steeds een groot artiest vind. Als je's mans bio d'er bij pakt val je bijna omver maar dit album is beter geen referentie, toe te dekken met het deken van de tijd, het talent van alle meewerkende artiesten én hemzelf ten spijt...

 

 

 

Winus

 

 
     
     
   
     
     
   
     
     
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 

CD voorstelling + recensie

 

 

 

   
 

 

Bambi Pang Pang (featuring Andrew Cyrille) : 'Drop Your Plans'

 

 

 

 

 

 

- perstekst -

 

 

 

Human feelings generated through music have no barriers. I hope that you receive the musical feelings that we offer with an open mind and heart." Andrew Cyrille

 

 

 

Andrew Cyrille - drums
Seppe Gebruers - piano
Viktor Perdieus - saxophones
Laurens Smet - bass

 

 

 

Recording: Werner Pensaert at studio Audioworkx
Mix:Werner Pensaert at Linster Studio
Mastering: Darcy Proper at Wisseloord Studios
Production: el NEGOCITO Records & Troika vzw (<3)
Artwork: Jelle Gebruers
Stills: Ruben Desiere

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   
     
 

 eNR040

 

 

 

 

Andrew Cyrille - drums
Seppe Gebruers - piano
Viktor Perdieus - saxophones
Laurens Smet - bass

 

 

 

Als je aan Seppe Gebruers denkt, aan Ifa Y Xango of aan Andrew Cyrille, dan verwacht je bij Bambi Pang Pang ism de legendarische freejazzdrummer misschien eerder taaie muziek. Ook zulke nummertjes vind je op deze cd, maar vooral hoor je hier een zoeken naar de essentie. Een kernachtige aanpak en een drang naar eenvoud springen in het oor, zoals ook op Jazz Middelheim 2013, toen Bambi Pang Pang het coachingproject van het jaar was. Uit die samenwerking is deze cd voortgekomen, waarop geen enkel echt lange compositie voorkomt.
Het album begint bijzonder lieflijk en teder met 'Isme' van Viktor Perdieus. Dit komt bij een eerste beluistering zo mooi en helder over dat het weet te verrassen. Na het verrassingseffect blijkt het ook nog van een onvergetelijke schoonheid - het nestelt zich opvallend gemakkelijk in het geheugen. Zachte en rustige nummers volgen er verder nog, ze zijn zelfs in de meerderheid en telkens bespelen ze weer andere gevoeligheden. 'Frases' bijvoorbeeld lijkt eerder op droefenis te leunen, 'Sum' zet behoedzame stappen en 'Border/Grens' sluit bijna aan bij bespiegelingen van een Keith Jarret, maar dan in een notendop.
Die rustige nummers kom je dus tegen in een parcours dat hier en daar toch ook wel kronkelt. Zo klinkt 'Fuks' als tweede nummer hobbelig door de ongelijke stappen van een soort van walking bass. 'Threescore and Fourteen' is een korte improvisatie-gril die afklokt op minder dan 1'13". Hierop volgt een heerlijk hoogtepunt met 'Dr. Licks' dat fel uitpakt en uitnodigt tot een wilde dans die enigszins freaky mag zijn en toch beheerst blijft. Waarna alles weer vertraagt, ditmaal met een solo nummer van de drummer. Zijn 'Bottle of Drums' laat zoveel ruimte dat het uitnodigt om zelf in te vullen wat er niet is, wat jij er bij wilt horen.
Deze cd is het bewijs dat het coachingproject op Jazz Middelheim een souvenir in de vorm van een album waard was. Als deze cd verbaast, dan is het door de focus van de muzikanten en de meestal rustige, zeer fijnzinnige, creatieve samenwerking. De samenhang lijkt helemaal op het eind uit elkaar te rafelen in een herneming van 'Isme' - alsof dit uniek verband eenmalig moet blijven en daarom loslaat.

 

 

 

Danny De Bock

 

 

 
prelisten some samples here !
 

 

 

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 

nieuwe CD releases - Oktober  2015

 

 

 

                 
                 
         
                 
Duo Van Otterloo van Veenendaal : No Trace Dikeman, Parker, Drake: Live at La Resistanza Guus Janssen: Meeting Points de Graaf Olanda in Due : Live at NovaraJazz Italy 2015 Spinifex : Veiled
Albert van Veenendaal — (geprepareerde) piano,
Rutger van Otterloo — sopraan sax, bariton sax, C-melody sax
 

John Dikeman - tenor sax. William Parker- bas, Hamid Drake - drums

 

Guus Janssen — piano in diverse combinaties met Michael Moore — klarinet, Lee Konitz — altsax, Peter van Bergen — tenorsax, Sanne van Hek — trompet, Wolter Wierbos — trombone, Raphael Vanoli -- gitaar, Oene van Geel — altviool, Ernst Reijseger — cello, Ernst Glerum — bas, Wim Janssen, Han Bennink, John Engels — drums

 

Michiel Braam — piano, Bo van de Graaf— tenorsax, sopranosax, altsax

 

Gijs Levelt — trompet, Tobias Klein — altsaxofoon, jasper Stadhouders — gitaar,

Gonzalo Almeida — basgitaar, Philipp Moser — drums, Priya Purushothaman — stem op 'Veiled'
                 
                 
                 
BROKKEN RECORDS   elnegocitoRECORDS   Bimhuis RECORDS   ICDISC.NL   Trytone RECORDS
                 
albertvanveenendaal.nl            icompany.nl     

Op het duo-album van deze twee gerenommeerde musici wordt jarenlange ervaring gekoppeld aan een frisse, tijdloze aanpak. Alles kan, niets moet, geen grenzen. Originele composities van Albert van Veenendaal waarin een onbegrensd spectrum aan klankkleuren en sferen wordt onderzocht. Eclectisch, contemplatief, groovend, virtuoos en communicatief. En dat alles op het onvolprezen Brokken-label waar muziek zonder hokjes een thuis vindt.

  Dikeman Parker Drake is ontstaan toen de Amerikaanse saxofonist John Dikeman de kans kreeg een nieuwe groep te vormen voor het Doek festival in Amsterdam. Dikeman ging meteen voor één van de beste ritmesecties van de laatste 30 jaar en vroeg William Parker en Hamid Drake om met hem in een trio te stappen.  

"Janssen's work is too deep and diverse to be painted with a couple of glib strokes, but those are two departure points. He likes twists that play on your expectations, and to step out of the frame, to look at music-making as an activity. This live retrospective  of Guus Janssen the improvising pianist, composer for improvisers,

and leader of limber ensembles -- was recorded at his neighborhood concert hall. This disc is catnip for us Guus Janssen longtime fans. If it's your introduction to his brainy witty multifarious music, you're going to wonder where you've been hiding yourself." -- Kevin Whitehead

  Deze zomer was het duo Braam/Van de Graaf 'Olanda in Due' (Holland met z'n 2-en) te gast op het Novara Jazzfestival in Italië en speelde een bevlogen set op het concertpodium van het Cantelli conservatorium. Naast enkele voor de Italianen bekende stukken uit Verdi opera's (la Traviata en Aida) kregen ook composities van Harry Bannink (uit ja Zuster Nee Zuster) en André Hazes een opvallende behandeling  

Veiled is het tweede album dat Spinifex als kwintet uitbrengt. Hun muziek leeft van

het contrast tussen anarchistische losbandigheid en extreme strakheid die met de intensiteit van een rockband wordt gebracht. Met een gastrol voor de prominente Indiase zangeres Priya Purushothaman op de titel track.
                 
             
                 
        De cd "Meeting Points" geeft een mooie selectie van zijn compositorisch werk van plusminus het laatste
decenium live in Bimhuis. De muzikanten op deze cd zijn van groot kaliber zoals, om er maar enkelen te noemen :Han Bennink,Lee Konitz,Michel Moore,Ernst Glerum,Wolter Wierbos en vele anderen....Duo's,trio's
quartet en quintets met partituur en zonder zorgen evenals voor de nodige variëteit op deze cd.
Een mengeling van jazz,avantgarde,klassieke muziek,ragtime,fanfare en een snuifje free,toch vloeien alle nummers onmiskenbaar uit de pen van Guus Janssen,die componeert zoals hij piano speelt.
De onvermijdelijke Tristano invloed die altijd vermeld wordt bij Janssen besprekingen is hier vooral te horen op nr 5,een duo met de true klasleerling van Lennie : Lee Konitz. Een geweldige evenwaardige dialoog tussen beide meesters met hier en daar een valkuil maar vooral veel humor : een boeiend vriendschapsgesprek over Lennie T. .
Zelfs het oudste nummer op deze cd ,uit 1989, klinkt vandaag nog hypermodern en dat geldt voor de hele cd. Guus Janssen fans hebben hem waarschijnlijk al ,een absolute aanrader voor de anderen.
      De cd-hoes oogt dreigend met een onscherp gevaarlijke woestijnvos die nabij komt. Opvallend grote oren heeft dat beest, en die ga je ook nodig hebben bij beluistering van deze cd. Dreiging zit ook in de muziek van Spinifex : ik denk aan stadsjazzfunk uit een ver verleden zoals de fameuze groepen Bill Laswell's Material en Fred Frith's Massacre.Spinifex waait als een mistralwind tussen de buildings en neemt geluiden mee uit de open vensters van repetitielokalen in de stad. Opmerkelijk sterke en stuwende ritmesectie met Philipp Moser op drums en Gonçalo Almeida op elektrische bass met tussen hen en de blazers in, de geweldige gitarist Jasper Stadhouders die je in korte tijd trakteert met alle rauwe en cleane geluiden die een elektrische gitaar kan bieden.Altosax Tobias Klein en trompettist Levelt leveren niet alleen de blazerssectie maar zijn ook superactief als creatieve solisten.
Dat stadsfunk niet alleen behoort tot de eighties en nineties wordt hier duidelijk bewezen met deze vernieuwende groep jazzfunkers. Alles is er maar nog veel meer : snelheid en indrukwekkend samenspel en soepele compositiepennen. Op het net
lees ik dat de groep al tien jaar bestaat dit jaar en dat ze zich laten inspireren door Turkse en Indiaanse ritmes. Voor mij,beginnende zestiger,klinkt dit allemaal heel sterk en vind  ik deze groep ook een ondekking waar ik absoluut meer
van wil weten en horen.

Voor de liefhebbers dus : Spinifex is rauwe,dreigende stadsfunkjazz met een etnisch tintje,grandioos uitgevoerd en geschreven door muzikanten van verschillende continenten. Creativiteit troef dus : absolute aanrader !!




                 
        Kris Vanderstraeten       Kris Vanderstraeten
                 
                 
                 




more new music 

 



 

 

 

- persbericht -

 

 

 

NIEUW ALBUM - HARRY CONNICK, JR. : “THAT WOULD BE ME”

 

 

 

 

 

OCTOBER 23

 


 

 

Multi-talented musician works with acclaimed producers Eg White & Butch Walker for upcoming release

 

 

 

   
 

 

Multiple Grammy and Emmy-award winning musician Harry Connick, Jr. has announced the release of his next album That Would Be Me, due out October 23 on Columbia Records. For the first time in his career, Connick took a step outside his musical comfort zone to work in the studio with two “external” producers on this album – the acclaimed Eg White (Sam Smith, Adele, Florence And The Machine) and Butch Walker (Taylor Swift, Katy Perry, Pink, Weezer). That Would Be Me was recorded in London with White and Nashville with Walker. The result is a carefully crafted record full of surprises and stirring musical conjurations, delivering 11 new songs and new insights into his artistry. Additionally, the album art also represents a departure from his other covers, showcasing a portrait of his face created entirely from musical objects. You can watch the making of the album here. The album is available for pre-order on Amazon here.
 
“For the most part, nobody’s ever made musical decisions for me before,” said Connick. “This is brand new territory. I’m used to jumping in head-first, but all of a sudden I found myself not in full control of the wheel anymore.” Connick notes that he picked up on both producers’ styles as they began working together. “Butch is more of a ‘let’s play the song in the room’ kind of guy, so we invited a couple more musicians in; with Eg, it was a completely different experience – it was just the two of us in a room writing, starting with an idea, a groove or a chord or melody line.”
 
While Connick reserved the right to have final say on the end result, he found his voice coming through the record and enjoyed the collaborative nature of the process, a contrast to his last album, Every Man Should Know, which featured twelve original songs for which Connick wrote music, lyric and arrangements.
 
That Would Be Me includes infectious gems like the White-produced “(I Like It When You) Smile,” which includes an impromptu-hand clap and Connick serving up a one-of-a-kind-scat-rap-of-a-vocal that heats up mid-song and never lets down. Walker-helmed songs include the percolating “(I Think I) Love U A Little Bit,” the sultry/funky “Songwriter” and the catchy first single, “(I Do) Like We Do.”

 

 

 

That Would Be Me Tracklisting

 

 

 

1. (I Like It When You) Smile
2. (I Do) Like We Do
3. Tryin’ To Matter
4. Songwriter
5. Do You Really Need Her
6. You Don’t Need A Man
7. You Have No Idea
8. Where Prisoners Drown
9. (I Think I) Love U A Little Bit
10. Every Time I Fall In Love
11. Right Where It Hurts


 
 

Harry Connick, Jr. shares the emotional story behind the song “Do You Really Need Her” from his upcoming album 'That Would Be Me'

 

 

 

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

-persbericht -

 

 

 

 

 

 

Unieke samenwerkingen tussen Vlaamse en Britse jazzartiesten

 

 

 

   
 

 

Op dinsdag 27 oktober startten de drie jonge jazzartiesten van LABtrio (Lander Gyselinck, Bram De Looze en Anneleen Boehme) met het Britse Dinosaur (Laura Jurd, Elliot Galvin, Conor
Chaplin en Corrie Dick) aan hun gezamenlijke Match&Fuse tour. De tour zal beide bands naar Vlaanderen, Nederland en het Verenigd Koninkrijk brengen.De concertreeks komt tot stand via de samenwerking tussen de Britse en Vlaamse jazzorganisaties Match and Fuse en Aubergine Artist Management. Samen organiseren zij duo-tournees die artiesten hun internationale carrières moeten stimuleren. De focus ligt daarbij steeds op jonge, Europese, grensverleggende jazzmuzikanten. De tours bestaan steeds uit één lokale groep die één buitenlandse op sleeptouw neemt op eigen grondgebied. Voor 2015 werd de Belgische jazzgroep LABtrio geselecteerd. Zij worden gekoppeld aan het gerenommeerde Britse Dinosaur. Het project geniet ook de steun van The British Arts Council en de Belgische ambassade in Londen. De Londense Laura Jurd won in eigen land reeds diverse prijzen als trompettist en componist. Haar muziek wordt omschreven als die van Miles Davis in zijn electric periode. Als eigenzinnige improvisator is ze gespecialiseerd in het bij elkaar brengen van de juiste muzikanten voor haar eigen projecten en ensembles. Zo stelde ze Dinosaur samen met pianist Elliot Galvin, bassist Conor Chaplin, drummer Corrie Dick en haarzelf. De bezetting van haar kwartet is traditioneel, de muziek is dat geenszins. Ze probeert het gat tussen jazz en geïmproviseerde muziek te dichten en doorspekt dat met elementen uit de folk- en popmuziek. LABtrio is samengesteld uit drie avontuurlijke musici. Hun muziek werkt verfrissend en evolueert constant. Met door urban styles beïnvloede jazzklanken, die flirten met underground, hiphop en elektronische muziek, brengt dit trio naast eigen composities ook frisse versies van bekende jazzstandards. Het LABtrio is opgericht in 2007 en heeft ondertussen een indrukwekkend muzikaal parcours afgelegd. Na de opnames van hun album “fluxus” bij het bekende Studio la Buissone, te Pernes-les fontaines (Frankrijk), werd 2015 hun doorbraakjaar, met jazzconcerten in New York, Zweden, Polen, Noorwegen, Nederland en Frankrijk. In november is het de beurt aan het Verenigd Koninkrijk, waar ze samen met Dinosaur gevraagd werden om te spelen tijdens het prestigieuze Londen Jazz Festival. Daarnaast zal het Belgisch jazztrio doorreizen naar speelplekken in New Castle, Oxford en Nottingham. In Vlaanderen en Nederland, spelen de twee bands bij N9 (Eeklo), Rataplan (Anderlecht), Intro in Situ (Maastricht) en Zinnema (Anderlecht).

 In totaal vinden er acht concerten plaats :


•! Dinsdag 27 oktober: Zinnema, Anderlecht (BE)
•! Woensdag 28 oktober: Rataplan, Antwerpen (BE)
•! Donderdag 29 oktober: Intro In Situ, Maastricht (NL)
•! Vrijdag 30 oktober: N9, Eeklo (BE)

•!Donderdag 12 november: North Wall, Oxford (UK)
•! Vrijdag 13 november: London Jazz Festival, Londen (UK)
•! Zaterdag 14 november: Cafe Bar Contemporary, Nottingham (UK)

 

 

 
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

CD voorstelling

 

 

 

 

MICHEL BISCEGLIA  : 'BLUE BIRD'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

     
     
   
  Michel Bisceglia © JASSEPOES  
     
     
     
 

 

Michel Bisceglia stelt dit najaar met trots een filmconcerttour én een daaraan gekoppeld nieuw album voor, getiteld Blue Bird.
 
De titel is een verwijzing naar de gelauwerde film van regisseur Gust Van den Berghe. Michel Bisceglia werkte als componist al mee aan de originele soundtrack van de film, maar componeerde nu een gloednieuwe eigenzinnige variant voor zijn geliefkoosde trio.

Het trio vervolgt met dit album de eerder ingeslagen richting waarbij de traditionele jazz steeds meer verlaten wordt. De focus verschuift hierdoor naar erg beeldende passages die ruimte laten voor lang uitgesponnen melodielijnen en inventieve harmonische thema’s.  
 

De activiteit van het trio is recent sterk toegenomen. Bisceglia heeft de ambitie om deze lijn door te trekken, ondanks zijn groeiend takenpakket als filmcomponist: “Het is fantastisch dat onze speelvreugde na al die jaren nog steeds toeneemt. We willen allerminst vervallen in routine en zijn voortdurend op zoek naar nieuwe uitdagingen. Met dit project hebben we elkaar na al die jaren herontdekt.” 

 

 

 

 

CD verkrijgbaar vanaf 19 oktober 2015

 

 

 

 

CONCERTDATA

 

 

 

 

14/10 Flagey Studio 1 Brussel
19/11 Stadsschouwburg Mechelen
20/11 CC 't Getouw Mol
24/11 CC Diest - Den Amer
25/11 Theater a/h Vrijthof Maastricht (NL)
28/11 CC Muze Heusden-Zolder
03/12 Stadsschouwburg Brugge
04/12 30CC/Schouwburg Leuven
12/12 CC Ieper - Het Perron

 

 

 

 

 

 
     
 

 

 

 

 

-persbericht 23/10/2015 -

 

 

 

 

Michelino Bisceglia componeert voor Amerikaanse film

 

 

 

Michelino Bisceglia won vorig jaar nog de publieksprijs op de World Soundtrack Awards voor zijn soundtrack van de film Marina. Nu kreeg hij van een Amerikaanse filmproducent de vraag om de soundtrack te componeren voor The Pickle Recipe.

De hoofdrollen worden vertolkt door vertrouwde Hollywood-acteurs als Jon Dore, Lynn Cohen en David Paymer. Die laatste werd al genomineerd voor een Oscar. De opnames zijn net afgerond en de release van de film is gepland voor begin 2016. Door het strakke tijdschema heeft Michelino Bisceglia slechts anderhalve maand om de soundtrack af te werken.

Deze onverwachte opportuniteit heeft hem echter niet belet om ook voldoende zorg te besteden aan zijn andere projecten van dit najaar. Zo is hij ondermeer producer en arrangeur van het nieuwe unplugged album van Channel Zero. En vorige week nog vond in Flagey de première plaats van zijn filmconcert tournee rond Blue Bird, de gelauwerde film van Gust Van den Berghe.

 

 

 

 

 

 

 
     
     

 

 

 


 

 

 

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

DE WERF & VRIJSTAAT O. GAAN SAMEN

 

 

 

   
 

 

Kunstencentra De Werf uit Brugge en Vrijstaat O. uit Oostende gaan fuseren en hebben bij de Vlaamse Overheid één gezamenlijk subsidiedossier ingediend voor de periode 2017 tot 2022. Het ééngemaakte regionale kunstencentrum blijft actief in de twee steden en zet in op podium, jazz, literatuur en beeldende kunst.
Vrijstaat 0., uit Oostende, werd opgericht in 2005 en legt zich toe op muziek, literatuur, beeldende kunst en podium. Daarnaast organiseert het ook geregeld projecten op locatie zoals Dansand !, Freestate en De Zeekaravaan. De Werf uit Brugge heeft sinds 30 jaar een traditie in jazz en podiumkunsten opgebouwd. Dit vertaalt zich onder meer in het jazzlabel W.E.R.F. Records en de artistieke werkplek, De Groenplaats. Zowel Vrijstaat O. als De Werf presenteren niet alleen een uitgebreid receptief aanbod, maar leggen ook de focus op creatie en productie. Beide organisaties werkten reeds langer nauw samen en vonden de tijd rijp om met deze fusie een verregaande en structurele samenwerking te realiseren vanaf 2017. Ze zijn ervan overtuigd dat de gezamenlijke expertise een meerwaarde betekent voor beide steden en voor het cultuurlandschap in het algemeen.
Voor deze fusie hebben beide kunstencentra op 1 oktober een gezamenlijk subsidiedossier ingediend bij de Vlaamse Overheid voor een structurele erkenning binnen het nieuwe Kunstendecreet voor de periode van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2021. Hendrik Tratsaert (Vrijstaat 0.) wordt de artistieke leider, Veerle Mans (De Werf) wordt de zakelijke leider van de nieuwe organisatie.
Veerle Mans: 'Een fusie tussen twee kunstencentra is bijzonder, als die twee huizen zich dan ook nog in een andere stad bevinden, is dat helemaal uniek. Dat we over twee steden heen werken, zet bovendien de toon van onze nieuwe organisatie: innovatief en uitdagend. Het is ook in die twee ambities dat Vrijstaat O. en De Werf elkaar snel vonden. We zochten allebei een manier om onze sterktes meer te kunnen gaan uitspelen, sterktes die bovendien zeer complementair zijn. Niet alleen in onze artistieke werking, maar zeker ook in onze netwerking, zakelijke werking en opgebouwde expertise. Eigenlijk worden we de facto één grote organisatie met vier standplaatsen.'
Hendrik Tratsaert: 'De nieuwe organisatie streeft een interdisciplinaire werking na, zonder afbreuk te doen aan de dynamiek van de afzonderlijke disciplines. We zullen ons concentreren op podium, jazz, literatuur en beeldende kunst, deze twee laatste disciplines dus ook in Brugge. Daarnaast zullen we in beide steden stadsprojecten opzetten. In het nieuwe dossier hebben we sterk de nadruk gelegd op creatie en productie, onderzoek en ontwikkeling, naast maatschappelijke reflectie. Dit betekent dat we over de hele lijn nog meer inzetten op verdieping en artistieke duurzaamheid en dat we langdurige trajecten opzoeken met artiesten.'

 

 
     

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

CD voorstelling

 

 

 

 

ERROLL GARNER : 'THE COMPLETE CONCERT BY THE SEA'

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

   
 

 

 

 

 

Ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van het originele  Concert By The Sea (September 19, 1955), re-releasde Columbia (Sony/Legacy) het album in een 3-CD box set met voor het eerst een complete en brilliant geremasterde versie met 11 bonustracks. Lees er alles over in onderstaand persbericht.  

 

 

 

 

“The newly expanded Concert by the Sea provides the full breadth of Garner’s mastery and fireworks.”
 
“…shedding new light on Garner in what is often considered his finest hour.”

 

5 out of 5 stars!
“When it comes to pure virtuosity, even peers maintain Garner was paramount and this set presents the proof in the proverbial pudding.”


 
 
 
 

ERROLL GARNER THE COMPLETE CONCERT BY THE SEA

 

 

 

 

 

 

§ “The all-time biggest selling jazz piano album” –James M. Doran, Erroll Garner: The Most Happy Piano
§ The definitive Erroll Garner recording featuring live trio renditions of favorite standards
§ 3CD set includes complete concert mastered from original analog reels for the first time plus original LP master
§ 11 Unreleased tracks
§ 60th Anniversary of Concert By The Sea


 

Jazz piano virtuoso Erroll Garner (1921-1977) defied convention at every turn. He could not read music, playing instead from memory; his short stature (he performed sitting atop phone books) made for a challenging handle on the piano keys.
 
At first blush, the recording that would become 1955’s Concert By The Sea seems one of the least likely candidates for jazz immortality. Recorded in a converted church on a military base in Carmel, California, Concert By The Sea features Garner playing a somewhat out-of-tune piano, taped by a concert attendee with a primitive recorder that captured Garner better than his sidemen, bassist Eddie Calhoun and drummer Denzil Best. Undaunted, Garner’s manager Martha Glaser felt there was magic in the performance, and took it to producer George Avakian of Columbia Records, who later claimed to spend two weeks on creating an album master.
 
Critics and audiences were taken by the breezy brilliance of Concert By The Sea: The All Music Guide’s five-star review called it “arguably the finest record…Garner ever made”; biographer James M. Doran praised it as “still the all-time biggest selling jazz piano album of them all” in 1985. Garner’s spirited reads of jazz standards, including “Teach Me Tonight,” “Autumn Leaves” and “They Can’t Take That Away From Me,” as well as an exciting improvised original, “Mambo Carmel,” transcend the technical limitations of the original recording.
 
Now, in honor of its 60th anniversary (September 19, 1955) Concert By The Sea will be reintroduced to jazz fans like never before. The original reels of the full concert, featuring 11 songs not heard on the original album and an interview conducted after the show, have been discovered and remastered for the first time ever by Steve Rosenthal at The Magic Shop, using the Plangent Process that gave Legacy’s reissues of the first seven Bruce Springsteen albums their brilliant sound. This new master, spanning two discs, will also be paired with a bonus disc of the original LP sequence.


 
 

TRACK LIST


Previously unreleased tracks are in red


CD 1


1) Announcer: Jimmy Lyons
2) Night And Day
3) Spring Is Here
4) I'll Remember April
5) The Nearness Of You
6) Where Or When
7) Sweet And Lovely
8) Lullaby Of Birdland
9) Mambo Carmel
10) Teach Me Tonight
11) Will You Still Be Mine
12) I Cover The Waterfront
13) Bernie's Tune
14) How Could You Do A Thing Like That To Me?
15) It's All Right


 

CD 2


1) Announcer: Jimmy Lyons
2) They Can't Take That Away From Me 
3) Autumn Leaves
4) S'Wonderful
5) Laura
6) Red Top
7) April In Paris
8) Caravan
9) Erroll's Theme / Announcer: Jimmy Lyons


 

TRACK LISTING FOR ORIGINAL EDITED CONCERT


CD 3


1) I’ll Remember April
2) Teach Me Tonight
3) Mambo Carmel
4) Autumn Leaves
5) It’s All Right With Me
6) Red Top
7) April in Paris
8) They Can’t Take That Away From Me?
9) How Could You Do A Thing Like That To Me
10) Where or When
11) Erroll’s Theme
12) Post Concert Interview: Will Thornbury with Erroll Garner, Eddie Calhoun, Denzil DaCosta Best: September 19, 1955


 

https://errollgarner.com


 

http://www.allmusic.com/album/concert-by-the-sea-mw0000188078


 
     

 

 

 


 

 

 

     
     
   
     
     
 


 
     
     
 

Het zit er weer op, editie 11 van het Mechelse stadsfestival Jazzathome en dat dit steeds meer aan belangstelling wint was deze editie méér dan een beetje duidelijk ook ! Eerst was er de voorloper ‘Jazz & Voices langs de Dijle’ op 5 September waar je , net zoals op vorige editie, kon kennismaken met het concept, al werd dat dan beperkt tot 4 sites, een selectie jazzbands uit het Stedelijk Conservatorium In locaties en tuinen gelegen langs het Dijlepad , overal voorzien van de nodige smakelijke catering van sponsors, een klein maar waar succes afgaande op de reacties van zij die d’er bij waren want wij beperkten ons tot een tewaterlating met de cavaboot alwaar wij , naast de bijhorende cava,getrakteerd werden op de deskundige uitleg van de dienstdoende bootsman.


   


 Leuk, ondanks het druilerige weer. Ons bootje dat in de avond afvaarde was niet zo druk bezeten maar voorgaanden konden steeds rekenen op ‘vollen bak’ wisten we. Verder was 5 September natuurlijk voorbehouden voor genodigden en aan de vele sprekers die het belang van Jazz, Cultuur, Jazz én Cultuur in Mechelen, de rol van verenigingen als JCI en JaZZZolder met mooie woorden en als het effe mocht, gedocumenteerd, in de verf mochten zetten in de mooie , nieuwe JazzatHome locatie ook, onder de mooiste 3 gevels van Mechelen: Sint-Jozef, De Duivels en Het Paradijs.


     


Sprekers waren o.a. radiomaker Pat Donnez, voorzitter van de JaZZZolder Lejo Vanhalen, voor JCI was dat Hans Vandenbogaerde en natuurlijk was daar voor Mechelen de schepen van kultuur Björn Siffer met tekst en woord. Diederik Beele vertegenwoordigde de Mechelse Middenstand en medewerkers en had het over de nieuwe locaties. Hapjes bleven gans de avond rijkelijk komen, drankjes allerlei waren a volonté en zelfs ik liet me verleiden tot whiskyproeverij van Brij Het Anker, een drank waar ik verder niks van ken maar me wél over uitliet als een ‘instapwhisky’, drankje waar ik me beter van had onthouden want de Maan was intussen binnenbuiks al méér dan geblust ook door gelijknamig lekkerste pilsje van Mechelen ooit !




 Bon, 12 September werd het dan, al was dat dan weer een week later, en toen mochten we een voortreffelijk programma smaken in 2 sets waarbij ik nauwelijks het woord voorprogramma durf in de mond te nemen voor het Brussels Vocal Project dat in het hun bekend programma van de CD ‘The Art of Love’ ter nagedachtenis van gitarist Pierre Van Dormael een zeer stemmig, ook haast sacraal concert ten gehore brachten. Mooi, beetje ‘overdone’ misschien in moeilijkheidsgraad want het publiek raakte daarbij (en dat zou het ganse avondprogramma zo nog verder duren) de draad of het moment kwijt waarop er kon geapplaudisseerd worden. Mooi, mooi, mooi toch !.. maar waren wij en héél wat aanwezigen blij als de pauze er aan kwam want in de zaal was het inmiddels bloedheet en dat kon natuurlijk makkelijk ook met zowel een vol balkon als benedenzaal. Leden van het Onze-Lieve Vrouwkoor Mechelen hadden ook plaatsgenomen op het balkon want niemand wou de mooie vocalises van het zestal missen. Graag vermelden we daarbij het naadloos invoegen van een uitstekende Sarah Klenes die inviel voor de hoogzwangere Frédérike Borsarello-Trésallet.



      


 Na de pauze en eveneens vakkundig begeleid door Fred Brouwers was het dan de beurt aan de hoofdmoot: Het Sacred Concert ‘ van Duke Ellington, dit keer gebracht door de VRT BigBand olv Dree Peremans en het Onze-Lieve Vrouw koor. Een bijzonder concert werd het met uittreksels eigenlijk uit de drie sacred concerts die de Duke schreef. Een hele klus moet het geweest zijn om dit tot een , in 1 uur mooi aaneensluitend geheel te maken met soli vanuit het orkest, rake zangpartijen vanuit het koor olv dirigente Kristel Verpoten en soli voorbehouden aan Mechelens’ trots inmiddels want wij zeggen niet zonder enige fierheid ‘onze’ Kristen Cornwell ! Vergeten we zeer zeker niet het tapdansen van meester Grégoire Vandersmissen want dat mocht er ook wezen, doen we hem niet na…Jan Mues misschien?... Afin , een succes werd het en de finale mocht er als bis nog een keertje bij in surplus !




Pfoeh, en dan zat de zondag er nog aan te komen. 24 uitnodigende sites met ‘voor ieders wat wils’ en dat ging heel breed hoor, diegenen die terug schrikken als het woord ‘jazz’ valt, wel, da’s al een tijdje terug hier. Mensen komen graag intussen, nu dat de vorige 10 edities het pad geëffend hebben en , zoals gezegd heb je meer dan keuze genoeg om je een namiddag lang te vermaken .Verkies je intimistisch of heb je’t liever luid ? De klant is koning en JazzatHome serveert met genoegen ! Je vind hier evengoed grote namen uit de hedendaagse Belgische jazz (én blues) als kleinere randspelers, allen echter met grote inzet en motivatie. Zelf ging ik natuurlijk voor het beeldekes schieten en kwam graag langs volgende locaties: 3 = Eycken Van der Vorst met het Chris Joris Trio, want dit gezelschap lag haast vlak naast locatie 4 = Rita Vancalbergh met David Thomaere & Barbara Wiernik, en dan kon ik natuurlijk beiden coveren.


   


Chris Joris brengt altijd een boeiende set, deze keer was dat niet anders met dit nieuwe trio waar die binnenkort mee toert en de featuring gueste daarbij behoeft eigenlijk voor ons ook geen voorstelling meer : dochter Naïma Joris , multi-instrumentaliste en singer songwriter beroerde met haar mooie stem ieders stemming terwijl enkele huizen verder Barbara Wiernik ons eerder dan weer mocht bekoren met haar ‘in laagjes’ zingen met de loopmachine en begeleid door de keys van David Thomaere. Schoonheid aan de start van een muzikale namiddag, wat kan d’er dan nog stuk?



 Werkelijk niks blijkt dan maar ik heb dan ook mijn locaties niet alleen geografisch gekozen maar ook op programma. Zo was het werkelijk een hartelijk terug zien met Susan Clynes op 20 en zij en Antoine Guenet vergastten ons op American style diversen, soms rock getint, levensliedjes met een verhaal waarbij zij of Antoine de pianotoetsen aansloeg, beiden zongen dan wel maar Antoine ontvouwde eveneens wat bijkomende instumenten ook : een banjo, een harmonica. Dat Susan niet kon achter blijven, dat zat er aan te komen en zo nam zij dan ook voor één nummer de ukelele ter hand. ‘Run to Seed’ noemt het programma en daar hoor of lees je hier later nog wel wat van.



Daarna was het doorsteken naar de andere kant van de stad, naar de ons vertrouwde JaZZZolder voor Hilde Vanhove & Zootcase, songs uit het Great American Songbook, klassiekers dus en gelukkig was daar ook JP Jublou aan de sax bij aanwezig want anders werd het mij hier wat te braaf naar mijn smaak. Op dan naar de laatste stek, numero 16 en ter plaatse treffen we daar een Loumèn die zichzelf overtrof. Ieder was het er over eens. Zij was beter dan ooit, absoluut gegroeid sinds we haar laatst bezig zagen !



Niets hoogdravends hoor, popsongs met een jazzy ondertoon waarbij zij het publiek aanmoedigde tot meezingen of klappen. Very sympa en wij zien Loumèn zeker nog uitgroeien, ’t is een raspaardje hoor…




Daarmee zat onze ronddraverij d’er wel op voor deze namiddag . Graag helpen we hier nog even met stoelen naar beneden dragen want vrouwen alleen laat je toch niet alleen aan het sleuren?
Eens terug in het CultuurCentrum beleven we één van de meest geslaagde ‘gatherings’ na een JAH concertnamiddag. Artiesten, medewerkers, gasten, allen samen aan de avondhap en vertellen maar, iedereen heeft wel wat leuks beleefd in de namiddag. Er staat eveneens een uitnodigend podium klaar ook maar helaas had het beter wat aangekleed geweest met wat klaarstaande instrumenten voor een afsluitende jam. Nu blijft het podium leeg, mensen blijven gezellig kletsen tot er afgeruimd en opgeruimd wordt. Zelf sleur ik ook de hier tentoongestelde fotokaders terug de wagen in, het CultuurCentrum moet vanavond nog leeg. Half tien wijst de klok intussen bij mij als ik de wielen in beweging zet. JazzatHome is goed geweest maar alweer gedaan, op naar een volgende …


 

 
     
     
     
  Winus   
     
     
     
 

 

click for slideshow !

 
     
     

 


 

 

 


 

 

 

CD voorstelling

 

 

 

 

 

 

Ruby: 'Novae'

 

 

 

 

 

 

 

- mededeling -

 

 

 

New EP "Novae" is out now !!! You can already hear a few samples here  www.listentoruby.com

 

Our song 'Puppeteer' is on the new compilation CA BALANCE (JAZZ/WORLD) released by LA PROVINCE DE LIEGE. Very glad to be part of it! More info: www.cabalance2015.be

 

 

  

 

 

 

   
 

Ca balance is een programma van  muzikale begeleiding, geleid door de Provincie Luik, dienst Cultuur en dit al sinds 2002 en aangeboden aan groepen en solisten uit Wallonië en Brussel die  originele composities , alle stijlen, presenteren, Het biedt instrumenten  voor de artistieke ontwikkeling  volgens de behoeften van de muzikanten:  stages. workshops, coaching sessies, studio-opnames, podiumplaatsen… De groepen krijgen administratieve en gerechtelijke begeleiding in verband met extra-artistieke vraagstukken : hulp bij het zoeken naar privé-partners, hulp bij het verdelen, opname in netwerken…CA balance is  geïntegreerd in een breed Internationaal netwerk: Frankrijk, Zwitserland, Canada, Duitsland Groothertogdom Luxemburg. Een luisterende commissie vergadert verschillende keren  per jaar voor de selecties pop / rock / Frans chanson / hiphop / jazz / wereldmuziek / klassiek / electro. Registratie gebeurt via de website  www.cabalance2015.be  en de activiteiten worden kosteloos aangeboden.

 
     

 

 

 

 

 

 

   
     
  Ruby : 'Novae'  
     
     
     
  Ingrid Weetjens: lead & backing vocals- Koen Geudens: piano, keyboars and horns arrangements- Lara Rosseel : double bass - Lionel Beuvens : drums - Jean-Paul Estiévenart : Trumpet - Arker : additional keyboards, electric guitar & programming - Marjan Van Rompay : alto sax - Bart Borremans : tenor sax - Vincent Brijs : baritone sax - Dree Peremans : trombone  
     
     
     
 

Ergens in Februari, begin dit jaar , zal het geweest zijn toen Ingrid Weetjens en haar band Ruby afzakte naar de Mechelse JaZZZolder en wij aldaar al wat uitreksels mochten horen uit een later te verschijnen CD.

' Sweet Devil' dat nu het nét verschenen Eepeetje 'Novae' mag aansteken hoorden we toen ook en dat doet direct terug denken aan toen . Dat heeft alles met sfeer te maken, hier bijvoorbeeld de zacht funky one, die je meesleept in mooie harmonische muzikaliteit. Niet echt te verbazen als je merkt met welke klassebakken Ingrid zich telkens weer weet te omringen. We hielden altijd al van trompettist JP Estiévenart die zich dit jaar ook weer in vele gezelschappen positief liet opmerken. De ritmetandem met Lara Rosseel aan de bas en 'zachte' Lionel Beuvens aan de drums, da's een bekende die al enkele jaren meedraait in dit gezelschap en dat bijzonder subtiel doet. In Mechelen kweet drummer Jelle Van Giel zich trouwens toen ook uitstekend van die taak maar da's ook een jongen die je in 't oog moet houden, doorbrekend talent ! Koen Geudens aan piano is de jongste in het gezelschap, niet opvallend aanwezig, moet ook niet in dit Ruby verhaal ,maar wel beheerst en to the point meespelend in het geheel dat draait rond de composities van Ingrid. Zo werd deze 'Sweet Devil' toen opgedragen aan haar man en dat is terecht een mooie popdeun, vind ik trouwens zelf beter aanslaan dan de eerste single 'Armor', die wat verder volgt. Eerst krijgen we echter nog een paar andere liedjes. Het mooie 'Puppeteer' bijvoorbeeld , ook opgenomen op de Luikse,Waalse compilatie 'Jazz World ' van dit najaar, dat  vervolgt in een dromerige atmosfeer. Daar zorgen de bas van Lara en het cymbaalwerk  van Lionel dan weer voor en JP Estiévenart weet daarbij fijntjes de vocalen van Ingrid te onderlijnen. Persoonlijk val ik echter vooral op het meer uptempo New Orleanse van 'Homeland' dat ook breder instrumentaal ingevuld werd met een aantal uit de bijkomende guestblazers : Marjan Van Rompaey, Bart Borremans, Vincent Brijs, Dree Peremans. Lekker jazzy ook met die gedempte trompet van JP en het scatten van Ingrid zelve ! Die gedempte 'Miles' trompet komt ook weer voor in het tragere, wat sensuele 'Armor', de eerste singel dus, wat trager verhalend maar ook nooit echt uitgesponnen, àlle stukken spelen trouwens haast allen onder de 4 minuten lijn en da's mooi ook zo want soms dreinen (gezongen) songs te lang door. Hier vormen die songs echter een strak gehouden geheel zonder dat je daarbij het gevoel hebt dat ze 'ingebonden' werden ook. Afsluiter 'Shy one' is er ook zo ééntje, een wat snellere ballade die dromerig wordt en mede door het fijne stemmetje van Ingrid daarbij mee opgenomen wordt in de Ruby wereld, een wat sprookjesachtige omgeving die mij wat doet denken aan een Alice in Wonderland verhaal...Een mooi, verzorgd EePeetje is het geworden , schattig, charmant zonder teveel zoetigheid ! Wedden dat je d'er ook voor valt?...

 

 

 
     
  Winus  
     
     
  samples, music , video & info on     
     
     
     

 

 

 


 

 

 

     
     
   
     
     
     
  De Beren Gieren:  'One Mirrors Many'  
     
     
     
   
     
     
  Fulco Ottervanger, piano; Lieven Van Pée, contrabas; Simon Segers, drums  
     
     
 

De titel van de cd draagt misschien iets filosofisch uit, iets psychologisch, vervat in een nuchtere vaststelling, een wijsheid. Men weerspiegelt waarlijk velen. De één al meer dan de ander en in de wijze waarop vallen veel verschillen op te merken, het gebeurt bij sommigen opvallender, bij anderen meer gefragmenteerd of verholen.
Laten we in het midden of voor dit trio de jaren van wijsheid (al even?) zijn aangebroken, in ieder geval is hun muziek met de jaren gesofisticeerder gaan klinken. Ontwikkeld hebben deze muzikanten zich duidelijk wel. Vijf jaar geleden klonken ze al als een hecht trio dat energiek uiteenlopende invloeden verweefde in muziek die moeilijke wegen en leuke paadjes opging.
Variatie is intussen nog steeds troef, humor is een vaste trek gebleven en meermaals passeren ook nog stukken met een filmisch karakter. Het soundtrackgehalte is van eerder schokkerig en expressionistisch naar surrealistisch en geraffineerd dramatisch geëvolueerd. Een filmische sfeer kan een kort, titelloos stukje kenmerken dat een droomtoestand lijkt te verklanken of opduiken in een langere compositie als 'Muziek weet niks'. Afwisseling en tempowisselingen vinden we al in de eerste nummers. 'Schaduwleven' ontwikkelt uit een klein motief bijna een wals, waar alras weer een kruis wordt overgetrokken. Leek het alsof rustig een suite begon, de openingstrack gaat naadloos over in 'Rebel Jazz To Rebel Against'. Daarin gaat het trio speels de dreigende toer op, met volle, rauwe bas en primitieve percussie, ahw klaar voor een gevecht, maar om te spelen. Het is één van die nummers waarin de drie gas terugnemen om dan weer van tempo te veranderen en vooruit te denderen - hier dreigend om dan toch plezierig te eindigen, in 'Muziek weet niks' om een surrealistische kant op te gaan.
Op de nieuwe cd bedienen de muzikanten zich ook van elektronica en dat doen ze alledrie. Soms om klanken te vervormen, waarmee een dromerige sfeer wordt opgewekt. Elders verbreden zij met onduidelijke samples en geluiden het pallet aan klankkleuren en gebeurtenissen. Op 'La laisse lointaine' bijv waarin de muzikanten eerst heerlijk spelen met verschillende tellen van stilte, wordt naar het einde een vreemde, machinale sample ingelast, waarna het spel met tellen van stilte wordt hernomen. De elektronische snufjes zijn er duidelijk om iets toe te voegen en niet zomaar. Ze passen in de totaalaanpak waarin rustige bespiegelingen en energieke bewegingen elkaar veelal sierlijk afwisselen en een enkele keer bruut. De Beren Gieren, verfijnd en voluit.
 
     
     
  Danny De Bock  
     
     
     

 

 

 


 

 

 

remembering JUUL, de  erfgoedcollectie en meer

 

 

 

   
 

 

 

 

 

Toen Juul Anthonissen op 31 oktober 2008 stierf, liet hij een prachtige erfgoedcollectie na. Gezien de maatschappelijke relevantie van de collectie en het unieke kader ervan, werkten Peter en Marijke Anthonissen samen met de gemeente Heist-op-den-Berg, Resonant en erfgoedcel Kempens Karakter een project uit, om de collectie niet verloren te laten gaan.
Juul Anthonissen was directeur bij het ministerie van Cultuur en directeur van de Heistse Academie voor Beeldende en Toegepaste kunsten, waar hij jarenlang kunstgeschiedenis onderwees. Hij werkte jarenlang voor o.a. de VRT en De Standaard en was programmator van Jazz Bilzen. In 1955 richtte hij de Hnita-Jazz club op, waar vele internationale artiesten optraden.
Juul Anthonissen liet zo een indrukwekkend geheel aan documenten na, dat een periode beslaat van meer dan 50 jaar (ca. 1950-2005) en vooral betrekking heeft op zijn activiteiten binnen de jazz. Het gaat om papieren archief (artikels, recensies enz.), foto’s en affiches, boeken, muziek-en videocassettes, platen en cd’s.

 

 


Kick-off van het project



Het project collectie Juul Anthonissen start in het najaar van 2015. De eerste stap is om de collectie in goede bewaaromstandigheden onder te brengen en een eerste deel van de collectie te registreren en te inventariseren. Uiteraard wordt een deel ook gedigitaliseerd. Op termijn, en afhankelijk van de tijdsinvestering voor de ontsluiting van de collectieonderdelen, werken de partners ook toe naar de valorisatie van de collectie. Dit zal in eerste instantie geconcretiseerd worden door middel van een projectwebsite, waar achtergrondinformatie te vinden is over Juul Anthonissen, de Hnita-Jazz Club en de collectie. Gedigitaliseerde stukken zullen er te bekijken zijn. Ook de verdere ambities liggen hoog bij dit project. Momenteel kijkt de gemeente alle mogelijkheden na om extra middelen te vinden, naast de ondersteuning door Kempens Karakter, Resonant en de gemeente zelf.



Remembering Juul

 

 

 



Op 31 oktober 2015 organiseert CC Zwaneberg i.s.m. Hnita-Jazz Club een uniek concert: The John Scofield & Joe Lovano Concert/ Remembering Juul. Dit concert vindt plaats in het kader van Hello Jazz. Gitarist John Scofield (°1951) dient amper te worden geïntroduceerd. Van 1982 tot 1985 toerde Scofield met Miles Davis en was hij te horen op diens platen. Sindsdien leidt hij zijn eigen groepen en nam hij meer dan dertig eigen albums op. Doorheen zijn carrière verfijnde Scofield zijn jazzspel met invloeden uit blues, funk, elektronica ... Het kwartet waarmee hij naar CC Zwaneberg komt, is een geactualiseerde versie van het historische John Scofield Quartet uit de vroege jaren negentig, waarin saxofonist Joe Lovano (°1952) een centrale rol speelde. Lovano is sinds vele jaren een van de toonaangevende jazzsaxofonisten en een vaste waarde op het gerenommeerde Blue-Notelabel. Enkele weken geleden schitterde hij nog op Jazz Middelheim met een eerbetoon aan John Coltranes A Love Supreme. Naast Scofield en Lovano maken contrabassist Ben Street en slagwerker Bill Stewart deel uit van het kwartet. Hun tournee kadert in de release van Scofields eerste album voor het al even legendarische label Impulse!, Past Present.
Hun optreden in CC Zwaneberg wordt overigens niet het eerste concert van Scofield en Lovano in Heist-op-den-Berg. Op 10 april 1981 speelde Scofield in zaal Monty als gitarist van het Dave Liebman Quintet - in een organisatie van de Hnita-Jazz Club. Lovano speelde onder meer in de Hnita-Hoeve in 1985, samen met zijn zogenaamde Belgische kwartet.

 

meer info + contact, zie de Jazzgigs


 
     

 

 

 


 

 

 

Tony Bennett & Bill Charlap : The Silver Lining

 

 

 

-perstekst -

 

 

   
 

 

 

    

 

 

 

 
     
  Watch Tony Bennett & pianist Bill Charlap discuss their new album 
"The Silver Lining: The Songs Of Jerome Kern”
 
 

 

 

 

 

 


 

 

 


 

 

 

De Beren Gieren : 'One Mirrors Many'

 

 

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

 

 

 

 

     
     
     
 

 

De Beren Gieren : ‘One Mirrors Many’ CD- voorstelling in Flagey te Brussel

 

 

  

             

 

 

woensdag 9 September

 

 
   
 

 
     
 

Het zal zowat half negen geweest zijn als we toekwamen in de mooie benedenzaal van Flagey. Aardig wat liefhebbers in deze stemmige ruimte waar wij helaas maar al te weinig komen…Bij mij is het sinds een concert van EST geleden, jaren terug dus.. Deze warm geladen zaal krijgt vandaag gepaste sfeermuziekjes van ook een aardig pianotrio en één zonder voorgaande of vergelijking deze keer. Fulco Ottervanger is de hoofdvogel met zijn composities die mooi ingevuld worden door de arrangementen van muzikanten (Lieven Van Pee aan bas (ook bij Wasserbauer, Moker...) en Simon Segers aan drums (Andy Declerck Trio, Stadt,Black Flower...)  die zich als het ware verstrengelen in het muzikale geheel. Niet makkelijk dus want wat zij brengen zijn geen eenvoudige melodietjes. Het is verhalende muziek waarbij de piano dikwijls moeilijk uit de woorden lijkt te komen zoals in ‘Schaduwleven’ dat percussioneel aftikt en op gang komt en waarbij Fulco wikkend en wegend dan toch de woorden lijkt te vinden om bij in te vallen maar eigenlijk daarbij ook heel eigenzinnig verder z’n weg gaat. Tijd en Ruimte zijn daarbij steeds zeer aanwezig. Zo illustreert ‘Rebel jazz to Rebel Against’ de tijdsdrift en zuigt dat je mee in een haast hypnotisch tempo. Soms slingert wat elektronische effect spielerei je weer in die twee voorheen genoemde dimensies. Speciaal hoor maar ’t kan soms ook anders wanneer spanning opgebouwd wordt met daar wat romantiek tegenaan, bas en piano aan het converseren gaan zoals in ‘La Laisse Lointaine’(mondje Frans da’k verder moeilijk vertaald krijg…).

 

 

     

 

 

Theatraal drama , drama en klassiek in ‘Broensgebuzze’ (dat zich helemaal niet laat vertalen neem ik aan) en dat in verschillende stukjes weder keert of het tempo van de jacht te voet zich aandient in ‘(De zachte jacht op de) Volkswolf’. Je kan er je haast het gehijg bij voorstellen en de opwinding van de jacht. Halverwege in dat nummer kom je dan toch weer in die lege, erg rekbare ruimtedimensie terecht waarna de jacht herneemt. Erg mooi nummer is dat ! ‘Muziek weet niks’ is ook op de CD tegen het einde aan een song die onzekerheid en een zoektocht weerspiegelt. Het is een nummer dat misschien nog het meeste aanvoelt als jazz zoals de oudjes (zoals ik er stilaan eentje ben) dat aanvoelen maar geef om te starten alvast deze heren ‘Beren Gieren’ een luisterkans. Best mogelijk dat je , net zoals wij, ook gewonnen bent voor dit zonder twijfel talentrijke trio ! Hun aantreden en succes op Jazz Middelheim onlangs (lees hier onze recensie) toonde al aan dat er héél wat liefhebbers zijn intussen. Mooi zo !

 
     
   
     
     
  Winus   
     

 

 

   
 

 

 

 

 - Persbericht -



11de editie festival Jazzathome in Mechelen

 

Dit jaar loopt het festival over drie dagen, zaterdag 5, zaterdag 12 en zondag 13 september. Het thema van deze editie is: ‘Jazz & Voices’.



Zaterdag 5 september



17u30, muzikaal aperitief op het Dijlepad. Jazzathome trakteert met een gratis evenement! Op vier schilderachtige locaties op en langs het Dijlepad, tussen de Lamot-site en de Vijfhoek, staan vanaf 17u30 combo’s en ensembles klaar om passanten op een portie jazz of vocale muziek te vergasten. Degustatie is mogelijk in onze sponsortenten. Last van zware benen? Dan kunt u het evenement van op het water in onze speciale Dijleboot bijwonen!


Zaterdag 12 september

 

 

 

 

20u, Stadschouwburg. Dubbelconcert ‘Jazz & Voices’.


Deel 1: ‘Brussels Vocal Project’. Zes jonge zangers hebben zich verenigd rond dit ‘a capella’ repertoire dat voor hen werd geschreven door Belgische componisten. Dankzij de steun van de Franse Gemeenschap van België, kan The Brussels Vocal Project op Fabrizio Cassol, Nathalie Loriers, Fabian Fiorini, Pierre Vaiana, Diederik Wissels, Pirly Zurstrassen en David Linx rekenen voor op maat geschreven composities. Het genre ligt tussen jazz en hedendaagse muziek, ballades, grooves en modale muziek.
Zij traden doorlopend op tijdens “Klara in de Singel” op zaterdag 31 januari 2015.

 

Frédérike Borsarello-Tresallet: sopraan, Anu Junnonen: alt, Elsa Gregoire: alt, Jonas Cole: tenor, Francois Vaiana: bariton, Gilles Wiernik: bas.

 

Deel 2: ‘Sacred Concert’ van Duke Ellington. Met veel trots presenteren we u het concertproject van het Onze-Lieve-Vrouwkoor Mechelen, samen met de VRT Big Band, de internationale jazzzangeres Kristen Cornwell en top-tapdanser Grégoire Vandersmissen.
Met deze grote artiesten brengt het koor, onder leiding van Kristel Verpoten, die avond "The Sacred Concert" van Duke Ellington, een grootse jazz suite met een religieuze gospel toets, onder leiding van dirigent Dree Peremans. Zowel jazz-, koor- als Big Bandliefhebbers zullen dus zeker hun hartje kunnen ophalen, maar ook bij wie er niet meteen een belletje rinkelt bij het horen van deze namen zal het concert ongetwijfeld in de smaak vallen! Voor trouwe fans van het Onze-Lieve-Vrouwkoor is het bovendien ook een unieke gelegenheid om kennis te maken met het koor zoals u het nog nooit eerder zag.


Het geheel zal aan elkaar gepraat worden door niemand minder dan Fred Brouwers.



Tickets dubbelconcert: 20 euro


Zondag 13 september



Jazzathome maakt eens te meer zijn naam waar. Stel zelf je jazzparcours samen, en ontdek onder het genot van de muziek alsook van een glas wijn of bier een reeks verrassende locaties in de Mechelse binnenstad. 24 bands spelen in evenveel privépanden, handelszaken en historische gebouwen die uitzonderlijk toegankelijk zijn.
Uit volgende groepen pikt u er drie uit: Carlo Nardozza Latimotion - Celano/Baggiani Group - Chris Joris trio & Naïma - David Thomaere & Barbara Wiernik – Duo Vaganée-Heyndels - Dré Pallemaerts inviteert... - Dunja Mees Group - Evi Roelen & Pierre Anckaert - Harvest Group Guillaume Vierset - Hilde Vanhove & Zootcase - Jazzaleo - Backback - Kristen Cornwell trio - Les Bandits de Belleville - Lori Van Gremberghe 4tet - Loumèn - Merope trio - Nine 2 Twelve - Sander De Winne Group - RUN to SEED - Sweet Defeat - Tiny Legs Tim & Steven Troch - Tri Viocal - Yvonne Walter “Bitter Sweet”.
Alle podia liggen op wandelafstand van elkaar.

 

Optreden 1: 14u15 tot 15u00
Optreden 2: 15u45 tot 16u30
Optreden 3: 17u15 tot 18u00

 

Tickets Jazzathome namiddag: 20 euro

 

Late beslisser? Zondag 13 september reserveren kan ook: vanaf 13u15 in het Cultuurcentrum, Minderbroedersgang 5 te Mechelen.


Alle informatie over de groepen, locaties en tickets is te vinden op www.jazzathome.be.
Leg online drie namiddagconcerten vast nadat je een ticket hebt gekocht aan de balie van UiTinMechelen (Hallestraat 2-4-6), via het Cultuurcentrum (on line tickets) of bij de jazzzolder vzw (0497/029361).
Late beslisser? Zondag 13 september reserveren kan ook: vanaf 13u15 in het Cultuurcentrum, Minderbroedersgang 5 te Mechelen.

Contact: 0497/029361, 0486/751171.


Lejo Vanhaelen

 
     




 

 

 

 

 

- update -

 

 

 

  -De winnaar werd de groep WHexp! Felix Hauptmann van de groep "Martin Gasser Quartett" won de prijs van "Beste Solist"!

 
 

mogelijks volgt hier nog de motivatie van de jury ...

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

3de JazzContest Mechelen



 

 

 

FINALE 3de JazzContest Mechelen 2015 op vrijdag 28 augustus om 19u.



De finale van de derde (internationale) wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten komt eraan!

De jazzzolder vzw richt voor de derde keer een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten in, dit jaar in samenwerking met kunstencentrum NONA, het Cultuurcentrum Mechelen en mmMechelen Feest in het kader van Maanrock.

Na jazzwedstrijden overal in België (Jazz-Hoeilaart, Newport Jazz, Dinant Leffe Jazz, Gent Jazz, Leuven, Oostende, Brussel, Antwerpen….) kon Mechelen niet achter blijven, en richtte de jazzzolder vzw in 2013 eindelijk ook een eigen JazzContest Mechelen in, met de steun van het Cultuurcentrum, het Conservatorium, de stad, en UiT in Mechelen.

De jazzzolder wil jonge groepen de kans geven om het beste van zichzelf te tonen. “We willen in het bijzonder studenten van muziekacademies en conservatoria laten deelnemen maar ook andere jongeren mogen meedoen.”

Op vrijdagavond 28 augustus vindt deze finale plaats op het podium in het Hof van Busleyden te Mechelen tijdens Maanrock.

De groepen voor de finale zijn:


- Charlotte Illinger Quintet (Duitsland)
- Martin Gasser Quartet (Duitsland)
- 2 Times Nothing (België)
- WHexp (België)

 


De eerste finalist speelt om 19u15.

 

De jury zal bestaan uit: Chris Joris, voorzitter (docent aan de Artesis Hogeschool Antwerpen, internationaal bekende percussionist, pianist en componist, recensent), Bernard Lefèvre (hoofdredacteur, auteur en recensent bij Jazzmozaïek), Georges Tonla Briquet (freelance auteur en recensent voor meerdere muziektijdschriften), Jacques Prouvost (jazzblog jazzques.skynetblogs.be/, jazzrecensent voor o. a. het Franse magazine CitizenJazz…), Patrick Bivort (mede organisator Leffe Jazz in Dinant, free lance muziekjournalist, jazzprogramma op Rtbf Radio 21…), Mik Torfs (coördinator Jazzlabseries). De presentatie is in handen van Elke Vandersypen (radio 1).

De finale wordt afgesloten met een optreden van Black Flower. Mechelaar Nathan Daems heeft met deze groep een belangrijke plaats in de Belgische jazzscène verworven. Zij brengen feestelijke muziek met een mix van groovy jazz, funky soul en Ethiopische melancholie.

Na dit optreden wordt de winnaar van de 3de JazzContest Mechelen bekend gemaakt door Chris Joris, voorzitter van de jury; zij winnen naast een originele trofee ook een opnamedag in een professionele studio en kunnen rekenen op een reeks concerten op verschillende podia in België.

Inkom gratis.




Zie ook  www.jazzcontestmechelen.be      inlichtingen@jazzcontestmechelen.be

 

 

 

 


 

 

 


 

 

CD presentatie

 

 

 

Gratitude Trio : 'Alive'

 

 

 

 

 

 

- perstekst -

 

 

 

   
   
     
     
   
     
 

 eNR036

 
     
  Louis Favre - drums
Jeroen Van Herzeele - tenor saxophone
Alfred Vilayleck
- electric bass
 
     
     
 
Recorded live at 313, Brussels
Mixing & Mastering: Michel Andina at the Red H Studio, Brussels
Production: Gratitude Trio
Pictures: Marta de Gracia
Design & Lay-out: Florence Collard

 
     
     
     
 

 

Graag maken we u met enige trots attent op de nieuwe release van Gratitude Trio, de groep die ontstond in mei 2010 tijdens de Brussels Jazzmarathon als een 'carte blanche' van Louis Favre (Egon, Selah Sue) toen hij Alfred Vilayleck (KOA collectief, Serge Laiarévitch Stet, Melquiadès 4tet + Julien Lourau) uit Montpellier en de Belgisch gelauwerde saxofonist Jeroen Van Herzeele (Mik Maak, Jeroen Van Herzeele Quartet, Greetings from Mercuiy) uitnodigde. Het gevoel en de chemie was zo intens dat Gratitude Trio een feit werd. Waarom de naam Gratitude? Omdat de muzikanten dankbaar zijn voor de muziek van de grote meesters, maar ook hun families, vrienden en de ongelofelijke schoonheid van de natuur.
Gratitude bracht in 2012 een eerste opname uit op het Gentse el NEGOCITO Records label, bestaande uit composities van Jeroen Van Herzeele, Louis Favre en Alfred Vilayleck en vrije improvisaties. Ondertussen heeft deze gedreven groep vele concerten gespeeld in grote en kleine zalen, in binnen- en in buitenland, en gewerkt aan een nieuw repertoire dat een evoluerende, zichzelf bevragende, alsook een verder rijpende groep toont. Bovendien werd Gratitude Trio verkozen om samen met Aka Moon en Bert Joris in de bekende Porgy And Bess Jazzclub van Wenen Toots Thielemans te eren.

 

 


De cd 'Alive' is een live opname van nieuwe stukken die afwisselen tussen verschillende dynamieken en sferen; soms eerder luid, energetisch. met polyrhythmes en sterke grooves of een andere keer eerder fragiel en lyrisch, ballades vanuit een combinatie van gevoelens en emoties. De muziek vaak van de hand van Jeroen Van Herzeele brengt als powertrio op 'Alive' een energie van het loslaten, niet erg conceptueel of rigide met een vleug Led Zeppelin er doorheen. En de geest van Coltrane is nooit ver weg.
Het trio speelt liefst op het moment, met een unieke combinatie van emoties en gevoelens. Ze zoeken de vrijheid op, oprecht en authentiek om de vreugde te delen met haar publiek. Wie Gratitude Trio live wil meemaken, kan terecht op volgende plekken:

 

 

 

- 20/06/2015 JAZZ AT THE BIB - ZOTTEGEM
- 14/08/2015 MIDDELHEIM JAZZ FESTIVAL - ANTWERPEN
- 03/09/2015 JAZZ IN HET PARK - GENT - 11/09/2015 JAll ZOLDER - MECHELEN
- 12/09/2015 APPELTUIN JAZZ  - LEUVEN
- 13/09/2015 CC DE MUZE - HEUSDEN
-28/11/2015 UILEKOT - HERZELE

 - 29/11/2015 STUK - LEUVEN

- 30/11/2015 EPAULE JETE - BRUSSEL
- 25/03/2016 AJMI - AVIGNON

 

 

 

 

 

 

 
  prelisten some samples here !  
     
   
     

 

 

   
 

Gratititude Trio : 'Alive'

 
     
  Jeroen Van Herzeele, tenorsaxofoon; Alfred Vilaleyck, elektrische bas; Louis Favre, drums  
     
     
     
  Marc Van den Hoof had het dit jaar op Middelheim na het eerste concert met Jason Moran over continuïteit en discontinuïteit in de muziek. Hij noemde Monk een meester van het discontinue en plaatste daartegenover John Coltrane als voorbeeld van muziek in een continuüm. Onder meer in dat opzicht toont Van Herzeele zich hier met Gratitude Trio een volgeling van Coltrane. In elk nummer domineert een voorwaartse flow. Die flow is daarom geen waterval van ideeën die elkaar in snel tempo opvolgen, al is dat niet uitgesloten. In het heel dansbare nummer 'Nicolette' gebeurt dat in een funky groove die wordt herhaald en op weinig meer dan een vierkante meter voortdanst. 'Boubou' ontwikkelt eerst traag en bedachtzaam een logische, quasi rechtlijnige vooruitgang en daar culmineert een soort van blues in een intensiteit die wel in een snelle opeenvolging van vurige noten uitbarst. Dan kan je denken aan de sheet of music van Coltrane en aan de intensiteit die zijn muziek zo typeert.
En dan hebben we het nog niet over zin voor religiositeit gehad, of over liefde. Aan 'A Love Supreme' droegen Joe Lovano en Chris Potter hun concert op Jazz Middelheim op. Op de hoes van deze cd ligt tussen herfstbladeren een hoogzwangere vrouw, met de handen rond haar buik. Het laatste deel van 'A Love Supreme' heet 'Psalm'. Het eerste nummer op deze cd heet ook 'Psalm' - let wel, een compositie van Van Herzeele. Dat nummer staat ook op 'DaMo' van Jeroen Van Herzeele Quartet met Fabian Fiorini aan de piano. Die ging loos met dat gebed, terwijl de saxofonist het hier helemaal zelf leest.
De invloed van een groot voorbeeld beletten niet dat Gratitude Trio zich laat genieten zonder aldoor aan Coltrane te denken. De bezetting in trio helpt daar veel aan. Er is geen pianist of een tweede blazer, het is puur Van Heerzeele met een ritmesectie die bijna maakt dat het lijkt of je naar een rockoptreden luistert. Daar zit de elektrische bas van Alfred Vilaleyck voor iets tussen. Daar helpen ook de blues- en funkinvloeden en een aanpak die soms erg rechttoe rechtaan is. Maar het blijft toch echt wel jazz en je krijgt flink wat variatie. 'Cri' is een langzame elegie, 'Gifle 2' een uitbarsting van freejazz en haastig uitfreaken. Het zijn twee stukken die er wat uitspringen, tussen de langere nummers waarin Van Herzeele zijn zin doet en zijn ding. Hier en daar doet het denken aan een Jon Irabagon, bijvoorbeeld op diens 'Foxy', een man met zijn sax die zich met behulp van een drummer en een bassist lekker laat gaan.

Gemist of niet op Jazz Middelheim, dit najaar nog her en der te beleven, check de agenda op hun website!
 
     
     
     
 

Danny De Bock

 
     
     
     

 


   
     
     
     
 

 

- Michel goes solo, dagverslag in a nutshell -

 

 

 

 

 

 

36e Gouvy Jazz & Blues Festival
Vrijdag 07/08/2015 – 19h.

 

 

 

 


Ik en Roger van Jazzzolder zakken af naar het verre Gouvy. Geen file onderweg en we eten op het hoogste punt nog een friet met Koninginnehap en dan pikken we Lejo Vanhaelen op aan een hotelletje op enkele km van Gouvy.


Hoofdtent:

 

RENAUD PATIGNY & ZANZIBAR (B/BURUNDI)

 

 

Renaud PATIGNY : piano
Geneviève DARTEVELLE : harmonica
Christian THIRION : percussie
Désiré NTEMERE : zang



Renaud komt op gekleed als piloot en neemt ons mee naar Zanzibar. De show kan beginnen. Maar toch kan het ons na enkele nummers te weinig bekoren door die hese niet stemvaste stem van de zwarte zanger Désiré. We zagen Patigny liever zoals we hem kennen met de onvervalste boogie woogie stijl en ook van een sterk optreden met Chris Joris in de Jazzzolder, enkele jaren geleden.
Ze doen pogingen om de zaal te doen meezingen wat gedeeltelijk lukt. Wij gaan al afzakken of beter stijgen langs de kraampjes tot de gezellige club Madelonne voor de fantastische groep ‘Swing dealers’.

 


 

 

Club Madelonne:

 

Swing Dealers

 

 

Vincent Mardens (sax)
Jean Van Lint (bass / vocals)
Stijn Wauters (piano) i.p.v. Dirk van der Linden
Jan de Haas (drums)

 

Het is een kwartet gevormd rond zanger en bassist Jean VAN LINT bijgestaan door de sterke sax van Vincent MARDENS. Jan de Haas speelt vakkundig zoals altijd en let zeer goed op. Het swingt de pan uit in die warme club. En we zitten dan nog boven waar het nog warmer is tot zwetens toe. De jonge pianist Stijn Wauters speelt prachtige solo’s en warme interacties met de sax of bas.
Maar vooral :  wat kan die bassist zingen en spelen ! Geweldig en ook die pop nummers in een nieuw jasje van blues en swing. Het publiek stroomt toe in de overvolle club. Luid applaus galmt.
Hun passie voor de jazz van de Jaren ’50 en ’60 druipt er vanaf. Zoals de naam al suggereert, is de "swing" de basis van hun muziek over verschillende stijlen variërend van klassieke jazz naar recenter werk uit de pop: ‘Billy Jean’ van Michael Jackson of ‘I still haven’t found what I’m looking for’ van U2 . Je ziet de muzikanten genieten en dat brengen ze over op het dolle publiek.

 

 


Hoofdtent:

 

 

BOBBY WATSON Quartet (VS)

 

 

Bobby WATSON : altsax
Curtis LUNDY : contrabas
Andrea POZZA : piano
Eric KENNEDY : drums

 

Componist en saxofonist Bobby Watson (°1953) groeide op in Kansas City en hij werd opgeleid aan de Universiteit van Miami met leermeesters zoals Pat Metheny en Jaco Pastorius.
In 1975 ontving hij zijn graad en vertrok naar New York waar Art Blakey en de Jazz Messengers hem de poorten openden. In 1979 op het 2e festival van Gouvy speelde hij mee met Art Blakey. Wynton Marsalis zat ook toen in de groep. En nu staat hij hier weer vandaag met zijn goede muzikanten.
Hij speelt op de warme sax met relaxte lazy lay backed muzikanten. Erg vakkundig doch ze strijken de gevoelige noot en het rustige werk van de post bop periode. Gouvy is nog steeds groovy ! hangt er boven het podium op een geel spandoek. Het is een quote van Johnny Griffin.

 

 

 

MANU DIBANGO AFRICA (Kameroen/Fr)

 

 

Manu DIBANGO : sax & zang
Richard EPESSE : bas gitaar
Jacques CONTI- BILONG : drums
Patrick MARIE-MAGDELAINE : gitaren
Julien AGAZAR : piano/ toetsen
Isabel GONZALES : achtergrondzang
Valérie BELINGA : achtergrondzang

 

Hij brengt vrolijke klanken uit Afrika met een jazz/pop sausje. Credits zijn hier weggelegd voor de twee backing zangeressen, een zwarte en een blanke, die stukken beter zingen dan Manu Dibango.
Jacques aan de drums kan heel poppy en stevig drummen en flinke roffels van jewelste geven.
Het moet gezegd: Dibango weet zich goed te omringen door klasse muzikanten. Maar na een half uurtje komt er wat sleet op, teveel uptempo nummers en te weinig gevoelige nummers. Het is teveel van hetzelfde geworden. Op het einde dansen er wel wat mensen en helemaal op het einde moet de ganse tent rechtstaan.
In gedachte houdende van de leuke clubsfeer zakken we sneller af naar Madelonne.




Club Madelonne:


SAL LA ROCCA BAND (B/NL)


Pascal MOHY : piano
Sal LA ROCCA : contrabas
Mete ERKER : tenorsax (NL)
Lorenzo DI MAIO : elektrische gitaar
Mark SCHILDERS : drums (NL)


Eén van de betere bassisten van ons land zal toch wel Sal La Rocca zijn. Hij brengt twee Nederlanders mee, zijnde Mete ERKER : tenorsax en Mark SCHILDERS : drums (NL) op het podium van de Madelonne boerderij.
Ze spelen eigen stukken, Sal La Rocca en het is eigenlijk moderne jazz die wel melodisch en toegankelijk blijft. Hij werkt samen met sterke gitarist Lorenzo Di Maio die krachtige rock geluiden en jazzimprovisaties combineert en er nog verrassend jong en hetzelfde blijft uitzien als 5j geleden op Jazzathome of in de Jazzzolder.
Sal La Rocca begon als een rockgitarist. Eens 23 jaar oud, in de vroege jaren 1980, verschijnt hem de de jazz als een openbaring! Hij tourde met Vaya con Dios, Phil Abraham Kwartet, Toots Thielemans, Philippe Catherine, Steve Grossman, Lee Konitz...


 

In het kort deze dag:


- Veel volk
- Geen dure dranken: Water aan 1 euro , pils Jupiler aan 2 euro, stevige drinkbeker 1 euro aan begin te betalen, kan je niet omruilen tegen geld
- Afwisseling van muziek, bijna alles jazz behalve Dibango
- Gezellige, rustige sfeer


Michel Proesmans

 
 
     

 

 


 

 

 

Edward Perraud :  'Synaesthetic Trip 02, Beyond The Predictable Touch'

 

 

   
 

 

 

 

 

 

Edward Perraud, drums, percussie,elektronica; Benoit Delbecq, piano, elektronica; Bart Maris, trompet, bugel, elektronica; Arnault Cuisinier, contrabas, effecten + Daniël Erdmann, tenorsaxofoon + Thomas De Pourquery, altsax

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij een eerste beluistering verrast deze cd om meer dan één reden. Zo is er het verloop dat vanuit een bijzondere elegantie vertrekt om dan meerdere richtingen in te slaan. Vaak lijkt de structuur en het arrangement van heel groot belang, andere keren net de spontaniteit en de vrijheid. Zo groeit gaandeweg de rijkdom in de variatie. Verder verrast ook de duur van de cd. Het lijkt bijna of er geen eind aan zal komen. En dan gebeurt weer iets onverwacht. In de laatste nummers verlaat de muziek de vnl akoestische aanpak en lijkt het wel of de muzikanten je meenemen naar een lounge bar of uitgaansbuurt.
Deze cd kan je dan ook beluisteren als de muzikale neerslag van een dag in het leven van Edward Perraud, in het gezelschap van de leden van zijn kwartet. Zij vinden in die ene dag dan ook nog twee saxofonisten op hun weg en die spelen graag een eindje mee.
Bij de uiterst elegante stukken hoort zeker opener 'Entrailles' dat beelden kan oproepen van een wandeling door een park bij een oude villa, waar dauwdruppels op het gras liggen en je langs fijne standbeelden gaat. Een beetje verder getuigt 'Nun komm' op een lome manier van rust en sierlijke lijnen. En daarna is er bijv nog 'Mal pour un bien' dat doet denken aan 'It Ain't Necessarily So', maar er vrijelijk van weg speelt. Of 'Touch' dat aan de standard 'Summertime' lijkt te refereren.
De elegantie op deze cd krijgt vaak een handige draai mee, die niet hoeft af te schrikken. Hier en daar gaat het wel eens een grillige kant uit, maar vaker mag je het houden op een niet echt scherpe bocht, een echt niet zo ver gezochte zijweg. Een enkele keer gaat het de omgekeerde weg. 'Te koop, te huur' steekt bijv van wal als vrije improvisatie, met eerst Bart Maris op het voorplan. Er komt een citaat uit beroemde klassieke muziek langs en de spanning tussen onvoorspelbaar en herkenbaar krijgt een leuk, speelse cachet. De groep komt dan toch met structuur aanzetten en gaandeweg klinkt Arnault Cuisinier op contrabas zwaar en sterk op de voorgrond door. Hij is ook op andere nummers meermaals prominent aanwezig met warme, donkere noten. Hij zorgt er op verschillende stukken mee voor dat een nummer gaat swingen. Het is trouwens opvallend hoe drummer en bandleider Edward Perraud zich een vaak onopvallende rol aanmeet. Toch is hij onmiskenbaar aanwezig en terwijl zijn percussieve bijdragen niet van de meest vanzelfsprekende inslag zijn, springt hij nergens nodeloos uit de band.
Bij de nummers waarbij de saxofonisten opduiken, is zeker 'Lascia fare mi' de moeite waard. Behalve een zuiderse titel brengt dat ook warme sfeer mee die niet zou misstaan op een zomers jazzfestival. Het komt traag op gang en gaat fijntjes over verschillende snelheden, laveert tussen typisch vrij en vrij klassiek. Pianist Delbecq duwt het een toegankelijke kant uit terwijl wordt versneld, waarna de groep opnieuw vertraagt en de muziek bijzonder mooi wordt.
Stilaan mag duidelijk worden dat 'Beyond The Predictable Touch' zijn titel waarmaakt. Ongehaast bouwen de muzikanten spanningsbogen op die geraffineerd elegantie en spontaniteit combineren. Zo blijft de cd fascineren. Net als je je kan gaan afvragen hoe lang ze dat kunnen volhouden, veranderen de muzikanten hun aanpak grondig. 'Sad Time' kondigt dat subtiel aan. Nog voordat de elektronica erin opduikt, voel je de uitgesproken nood om ahw te veranderen van omgeving. Toch even! Daarna belanden we bij 'Captain Universe' en, om af te sluiten, 'Democrazy'.
Bij 'Captain Universe' blijft de elektronica alweer achterwege. Daar gaat de muziek een melancholische, statige toer op die glorieuze proporties aanneemt en dan in verval uitmondt. Dat krijgt dan nog een fijne epiloog.
Nog is dan de cd niet op. Wie ooit in Gent woonde toen de club 'Democrazy' nog in de Reinaertstraat zat, kan zich herinneren hoe daar optredens in uiteenlopende genres passeerden. Nirvana kwam daar ooit optreden. En enkele jaren later kwamen nieuwe elektronische genres op. Met als gevolg ook lounge bars. 'Democrazy' past bij dat fenomeen. Een plek om nog even te chillen, wat herinneringen te verwerken, een laatste glas te drinken en de dag in de nachtrust over te laten gaan. Smooth.

 

 

 

Danny De Bock

 


 
     

 

 


 

 

 

 

 

Jazz in ’t Park – Keerbergen zaterdag 27 Juni

 


   
 

Chris Joris: drums, percussie, composities -   Frank Vaganee: altosax, sopraansax - Nico Schepers: trompet,,fluegelhorn  - Nicolas Thys: contrabas - Pierre Anckaert : piano

 

 
   
 
 

Dat het ‘Jazz in’ t Park’ concept  niet alleen voorbehouden is aan de toch al bevoorrechte Gentenaren bewees als nieuwkomer in het rijtje deze keer Keerbergen, de ons niet zo onbekende want als oud schoolloper  kennen we het hier maar al te goed ! (al was het Park tot op heden ook mij nog een onbekende site…) Blijkt nu dat de Cultuurraad deze voortreffelijke plaats uitkoos voor dit eerste Park-evenement en dat was meteen een voltreffer , een waar schot in de in de eerste zomerse roos. Een prachtig weertje lonkte aldus veel meer volk dan verwacht en die kwamen niet enkel voor de gezonde lucht. Een combo van Belgische top jazzmuzikanten, da’s natuurlijk een aardige en niet te versmaden hap voor de liefhebber, naast de aangeboden BBQ hapjes van lokale traiteurs natuurlijk. Dat het muzikale gezelschap bestond uit een selectie rond percussionist/componist Chris Joris, dat leek ook al een terechte en eigenlijk evidente keuze want Chris is als Tremelonaar eigenlijk bijna ‘de local’ hier.

Via diverse media (Facebook !) en vooral door de folders die Chris altijd verspreid waren we op de hoogte van dit eerste gebeuren in dit wat vergeten park van Keerbergen . Te midden van een kasteeltje/restaurant en eeuwenoude bomen genieten we van de hapjes en muziek. We zijn met een bonte en erg uitgebreide verzameling van Jazzzolder afgevaardigden  en adepten naar Keerbergen afgezakt maar evenzeer deden een paar honderd anderen niet Zolderaars dat ook…Er is hier zoveel volk komen opdagen dat het wel erg aanschuiven is aan de bonnetjes en biertent met drankjes die  trouwens aan heel democratische prijzen worden aangeboden. Gauw komen er  dan ook stoelen tekort voor de vele toeschouwers die hier terecht een zomers feestje wensen van te maken. Lekkere hapjes worden voorzien door een drietal lokale cateraars: buikspek, slaatjes, toast met tomaat/mozarella, scampi’s en krevetten…






Om half negen ongeveer begint het optreden van The Chris Joris Experience.  Chris behoort tot de meest vooraanstaande Belgische musici, in eender welk genre. Voor er van wereldmuziek sprake was, experimenteerde hij al met een fusie van etnische muziek en jazz. Daarnaast is die niet vies van free ook…

Enige tijd geleden besliste Chris Joris zijn Experience, een groep die hij in 1997 oprichtte, nieuw leven in te blazen, zij het met een grotendeels gewijzigde line-up. Vooral de frontlinie valt op, bestaande uit alt- en sopraansaxofonist Frank Vaganée en trompettist Nico Schepers.



           

 

Beiden behoren tot de sterkhouders van het Brussels Jazz Orchestra en leunen veel meer aan bij de hardboptraditie aan dan eender welke andere combinatie waarmee Chris Joris de afgelopen jaren werkte. Pianist van dienst is niet de trouwe Free Desmyter maar de getalenteerde Pierre Anckaert en  Nicolas Thijs, nu met dikke baard, staat aan de contrabas.Die baard , dat was verrassend en dat werd dus eerst een paar keer kijken ook…


                 



De Chris Joris Experience brengt composities van Chris Joris, die (vooral) geput zijn uit de CD's "Marie's Momentum" , “Out of the Night” en van “Rainbow Country”. 

Het zijn transparante nummers, met geladen thema's, waarbij emotie en groove, dramatiek en humor, rituele Afro-gerichte thematiek en bloedmooie ballades elkaar afwisselen. Er is voldoende plaats voor open improvisatie en avontuur. 




Flink geroffel horen we in ‘Green Thump, part 2’. Chris speelt meer op drums dan op zijn andere, getrouwe percussieinstrumenten en da’s iets dat we de laatste jaren wel meer zien . ‘Song of Mercy/Ritus’ is daarbij iets te dramatisch denken wij dan voor dit overwegend ouder en niet zo jazzgewend  publiek. Maar Chris heeft vele fans mee. Een mooi,  intiem moment is verder in het concert die met z’n wokpan, de ‘hang’, verwant aan de Steel Pan of Steel drums uit Trinidad, wonderlijk mooi , zeg maar meesterlijk bespeeld met taps van de handen en daarbij  werkt Pierre aan de piano   zich met z’n improvisaties  goed in en speelt alsof die  al jaren meespeelt met Chris zijn band maar ’t zijn beiden natuurlijk ook niet gans onbekenden van mekaar…

Na de pauze dan klinkt alles vloeiender, frisser, en swingender. Ook zit het geluid dan  eindelijk goed want de techniek speelde de PA duidelijk parten in het zoeken naar een warme, uitgebalanceerde klank. Kabels versteken tijdens de pauze  zorgde voor de uiteindelijke oplossing . Good job Danny, maar ’t duurde wel wat lang…

CD’s werden na het concert aangeboden en je deed daar niet alleen Chris en de musici  een plezier mee : het uitgevende Brugse Werf-label lijkt immers ten dode opgeschreven na de moordende subsidie afbouw van  deze regering.Kopen dus ! …maar wij hebben ze natuurlijk allen al…

 

 

 

Winus en Michel Proesmans

 

met een behoorlijk 'Thank You !' voor de fotografie van Johan Van Eycken

 

 
     

 


 

 

 

 

 

- Persbericht (15.06.15) -

 

 

   
   
     
 

 

Jazz in ’t Park 2015 vernieuwt festivalconcept

 

Traditiegetrouw biedt Jazz in ’t Park  in het Gentse Zuidpark het allerbeste en nieuwste van de Belgische hedendaagse jazz. In een initiatief van de Stad Gent kunnen groepen en artiesten er gratis ontdekt worden tussen de bomen, in een ongedwongen, laagdrempelige sfeer, en dat reeds sedert 1994. De 22e editie van het 3de grootste jazzfestival in Vlaanderen staat dit jaar in het teken van samenwerking en vernieuwing.

 

Zo wordt afscheid genomen van de in 2012 ingevoerde themadagen. Het is opnieuw aan het publiek om in alle vrijheid te proeven van het brede aanbod, volop te ontdekken en zich te laten verrassen. Maar dit resulteert geenszins in een arbitraire programmatie. Hoofdzaak blijft immers de promotie van de Belgische jazz. Schepen van cultuur, toerisme en evenementen, Annelies Storms: “De gezellige sfeer va het Zuidpark zorgt voor een ongedwongen ontmoeting tussen muzikanten en publiek. Het  festival brengt Belgische jazz naar buiten en zorgt dat de muziek je spontaan overkomt, verbaast en onder je huid kruipt.”

 

Ruimte voor ‘Jazzfriends’

 

Als open stadsfestival wil Jazz in ’t Park enkele bevriende Gentse jazzorganisaties nauwer bij zijn werking betrekken onder de noemer Jazzfriends. In voorgaande edities speelden El NEGOCITO Records, Inside Jazz Management, Bis Bookings en JazzLab Series reeds een rol als leveranciers van muzikanten of projecten. Op editie 2015 plaatst Jazz in ’t Park hen prominent in de kijker. Zo krijgt elke Jazzfriend nu de gelegenheid om in onderling overleg met programmator Jeroen De Weder één project op het podium van Jazz in ’t Park 2015 voor te stellen onder de titel ‘Jazzfriends present’.  Voor El NEGOCITO Records is dat Sgt. Fuzzy, voor Inside Jazz Management is dat Yves Peeters Gumbo, voor Bis Bookings is dat Backback en voor JazzLab Series het Bas Bulteel Trio. Meer info over deze specifieke bijdragen in de bijlagen.

 

Exclusieve productieprojecten

 

Voor het eerst lanceert Jazz in ’t Park twee exclusieve productieprojecten. In samenwerking met de Jazzfriends en in het kader van cultureel themajaar ‘Gent kleurt oranje’ wordt ‘Flipside Paradox’ gepresenteerd. Gentse jazzmuzikanten Bart Maris (winnaar Jazzmozaïek Award 2015) en Lieven Van Pée nodigen enkele muzikanten uit die dezelfde avond met een andere band ook al op het podium staan, alsook enkele Nederlandse muzikanten voor een uniek concert. Daarnaast bracht Jazz in ’t Park de UB2 bigband en een special guest samen voor een eenmalig optreden op maat in het Gentse Zuidpark.

 

Jazzladies

 

Dit jaar staan er bijzonder veel vrouwen op het podium van Jazz in ’t Park.  Jazzladies als Nathalie Loriers, Eve Beuvens, Tutu Puoane en Amina Figarova zijn ‘straffe muzikale madammen’. Dat kan de muziekliefhebber zelf komen vaststellen.

 

Primeurs

 

Editie 2015 brengt ook verschillende primeurs. Het nieuwe seizoen van JazzLab Series wordt officieel gelanceerd; het Gentse John Ghost brengt een try-out van nieuw werk; de nieuwe albums van Sgt. Fuzzy en Heptatomic worden exclusief voorgesteld; er zijn 2 unieke productieprojecten; en Amina Figarova brengt met haar sextet op Jazz in ‘t Park gloednieuw werk op een exclusief Belgisch concert.

 

Library Session


Op zaterdag 5 september 2015 vindt ook nog een Library Session plaats met pianiste Eve Beuvens in het kader van Jazz in ’t Park. Dit van 15 tot 16 uur op de 5de verdieping van de Gentse hoofdbibliotheek, Graaf van Vlaanderenplein 40, palend aan het Zuidpark. Eve Beuvens combineert het spelen van enkele nummers met tekst en uitleg bij geluidsfragmenten van haar favoriete muziek.

 

Praktisch

 

Jazz in ’t Park 2015: veertien gratis concerten van donderdag 3 t/m zondag 6 september in het Zuidpark Gent. Ondergrondse parking aan Zuidpark.



Info:
www.gent.be/jazzintpark. Organisatie: Stad Gent

 

 

     

Datum

Uur

Jazz in ’t Park 2015

     

3/09/2015

12u30

Bas Bulteel Trio - start JazzLab Series seizoen 2015-16

 

18u00

Flipside Paradox - productieproject Jazz in ‘t Park

 

20u00

John Ghost - exclusieve try-out nieuw materiaal

 

22u00

Gratitude Trio - cd voorstelling Gent ‘Alive’

 

 

 

4/09/2015

12u30

Nathalie Loriers/Tineke Postma/Philippe Aerts

 

18u00

Sgt. Fuzzy - cd release

 

20u00

Backback

 

22u00

Tutu Puoane Sextet

 

 

 

5/09/2015

18u00

Eve Beuvens ‘Heptatomic’ - cd release

 

20u00

UB2 bigband feat. special guest -productieproject Jazz in ‘t Park

 

22u00

Yves Peeters Gumbo, The Big Easy Revisited

 

 

 

6/09/2015

14u00

Igor Gehenot Trio

 

16u00

Jan De Haas Kwartet - cd voorstelling Gent

 

18u00

Amina Figarova Sextet – cd release + exclusief concert België

     

 

 

 
     

 

 


 

 


 

 

CD presentatie

 

 

 

Linus: 'Linus + Skarbo / Leroux'

 

 

 

  © Cedric Craps  

 


Recording & Engineering: Christophe Albertijn at La Chapelle, Belgium february 2015
Mixing: Christophe Albertijn, Ruben Machtelinckx & Thomas Jillings
Mastering: Uwe Teichert at Electropolis
Artwork: Ante Timmerman
Graphic design: Levi Seeldraeyers



Release 03/04/2015 was at De Casino, St-Niklaas, Belgium
Available on cd and 12" vinyl




Linus maakt eenvoudige en melancholische composities waarbij het samensmelten van de twee instrumenten akoestische bariton gitaar en tenorsax centraal staat. De muziek van Linus klinkt traag, slepend, spaarzaam en intimistisch. Warme melodieën vergezellen de luisteraar op een reis doorheen schoonheid en verlangen. Al snel ontstond het idee om met Linus twee gasten en muzikale verwanten uit te nodigen; Oyvind Skarbo (Noorwegen) op drums en Frederik Leroux op gitaren en banjo.



-Het doel is om vrije improvisatie te gebruiken als gereedschap, niet als genre.- Øyvi

 

 

 

 

 

 

     
     
     
 

Linus: 'Linus + Skarbo / Leroux'

 
     
     
     
   
 

 
   
     
 

 eNR034

 
     
     
     
  Linus als Machtelinckx en Jillings met zijn twee was een welgekomen ontdekking. Hun muziek kwam enigszins over als sigarettenrook die zich duidelijk aftekent, maar heel snel oplost. Hun eersteling was een heel fijne cd, met nummers die in al hun soberheid ook live de aandacht wisten vast te houden. Na hun set in De Singer, voor Kaja Draksler aan de hare begon, kon ik mij zelf niet inbeelden dat na de pauze een tweede set van Linus even goed zou aanslaan. Je had toen tijdens hun set een speld kunnen horen vallen en toch, de magie scheen zo broos, zo vluchtig. Deze uitgepuurde muziek, bijna zo licht en dun als nevel, drijft op een mysterieuze, uiterst rustige kracht.

Linus met de versterking van een tweede gitarist en een drummer brouwt verder op het recept van Linus met twee. Linus met zijn vieren staat voor verder borduren met meer klankkleuren terwijl de kern dezelfde is gebleven. Niet enkel de toevoeging van een tweede gitaar en van drums zorgen voor een breder pallet. Machtelinckx en Jillings halen zelf ook extra instrumenten boven.

Omdat de kleurenrijkdom groter is en de samenhang heel sterk komt het viertal al van bij het begin van de plaat heel overtuigend over. Aan een heel rustig tempo gebeurt hier toch heel wat. De korte intro 'Vaag' speelt met elektronica die als een vreemde ruis de oren doet spitsen en meteen zorgt voor een aparte gewaarwording. Plots is die elektronica daar, plots is ze ook weer weg. Een tweede element dat gauw opvalt is de aanwezigheid van banjo's. Met 'Down' is het al prijs. Leek het even of 'Vaag' opgenomen was op een verre planeet, de banjo lijkt je mee te voeren naar een denkbeeldige uithoek in de Far West, één waar creatief wordt omgesprongen met repetitief getokkel. In het rustige 'Down' duikt heel even een versnelling op, die ahw voor snel uitdijende cirkels zorgt, maar niet voor lang.

De meeste nummers op deze plaat zijn vrij repetitief, maar kennen gestage, vastbesloten ontwikkelingen. Ondanks duidelijke verschillen in de instrumentatie komt Linus hier in de buurt van de albums 'Faerge' en 'Flock' van het project van gitarist Machtelinckx met Joachim Badenhorst, Hilmar Jensson en Nathan Wouters. Er straalt een filmische sfeer van af, alsof de muzikanten in landschappen zitten en staan, in de vrije natuur. Alsof ze zonder woorden poëzie debiteren in taferelen waarin langzaam enkele elementen bewegen. Onmiskenbaar zit er een heel Westers aspect aan. Met de banjo's van Machtelinckx en Leroux kan je niet nalaten te denken aan die goede oude USA. Door de rustige ontwikkeling van ideeën lijkt de muziek dan weer geïnspireerd door Oosterse filosofie. De kalmte en de overtuiging die hier weerklinken en vooral op langzame ritmes drijven, stralen een bijzonder gevoel voor evenwicht uit. Tegelijk is dit muziek waarbij het fijn ontspannen is én luistermuziek die fascineert. Na enkele luisterbeurten kunnen sommige stukken dan ook al heel vertrouwd aandoen en een warm gevoel van herkenning opwekken, zoals 'Woodstock' dat makkelijk te vinden is op youtube.
Echt een album dat de aanschaf waard is, zo kan je ook horen hoe geweldig Christophe Albertijn de opname heeft verzorgd.
 
     
     
     
 

Danny De Bock

 
     
     
     
  prelisten some samples here !  
     
     
   
     

 

 

 

 

 


 


CD presentatie

 

 

 

CHRISTOPH IRNIGER TRIO : OCTOPUS

 

 

 

 

- perstekst -

 

 

 

   
   
     
 

 

Christoph Irniger: Tenor Saxophone Raffaele Bossard: Bass Ziv Ravitz: Drums


 

All compositions by Christoph Irniger, except 3 & 9 by Raffaele Bossard (SUISA). Recorded in December, 2014, at Studio La Fonderie, Fribourg by Florian Pittet
Mixed by Ziv Ravitz. Mastered by Martin Ruch
Liner Notes: Kevin Whitehead. Photo: Peter Purgar Cover art & Graphic design: Jonas Schoder
Executive Producer: Anja Illmaier
Intakt CD 253 EAN_77640120192532

 

 



After the acclaimed album `Gowanus Canal' in 2012, 'Octopus' is Christoph Irniger's second release with his trio of Raffaele Bossard (double bass) and Ziv Ravitz (drums). The album is a studio recording from last autumn and shows the ensemble in fantastic shape.
Irniger is a master of orchestration and rejects the hierarchy of soloist-plus-rhythm. Instead of using the compositions as springboards for solos, he finds interesting ways for the improvisations to underline the compositional characteristics.
'Melody, arrangement, improvisation: the trio fuse them all into one tightly integrated and alluring package,' writes American jazz critic Kevin Whitehead, and emphasizing the strength of Irninger's melodies he asks: 'Why should pop bands (and their listeners) have all the fun?'


 

CHRISTOPH IRNIGER ON INTAKT RECORDS



 

CHRISTOPH IRNIGER TRIO: GOWANUS CANAL

 

 

 

Christoph Irniger: Ts, Bcl / Raffaele Bossard: Bass Ziv Ravitz: Drums. Intakt CD 223


CHRISTOPH IRNIGER PILGRIM : ITALIAN CIRCUS STORY

 

 


Christoph Irniger: Saxophone / Stefan Aeby: Piano / Dave Gisler: Guitar Raffaele Bossard: Bass / Michi Stulz: Drums. Intakt CD 238

 

 

 
     

 

 


 

 

 

crowdfunding projects

 

 

 

   
 

 

 

Mógil - Korriró

 

Help Mógil finish their third CD, Korriró

 

 

 

 

Beste allen,

 

 

 

Mijn Ijslandse groep Mógil staat op het punt haar derde cd uit te brengen.
De cd Korriró was vorige zomer opgenomen in Reykjavik en is nu bijna klaar om gedrukt te worden.
Mógil brengt de cd uit in eigen beheer, en doet een crowdfunding om de laatste nodige centen bijen te krijgen.
Kunnen jullie een handje helpen?

 

 

 

Je kan een download of de cd aanschaffen, voor grotere bedragen zijn er bonussen zoals een handgemaakt boekje met tekeningen en de teksten, Heida die bij je thuis komt koken, of de groep die een privéconcert in je huiskamer komt spelen !



Veel dank en groeten,


Joachim Badenhorst.

 

 
     

 

 


 

 

 

 
R.I.P.

 
 Ornette Coleman
 
09/03/1930 - 11/06/2015
 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

- persbericht -

 

 

 

   
 

 

3de JazzContest Mechelen



De jazzzolder vzw richt samen met jazzathome voor de derde keer een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten in, dit jaar in samenwerking met kunstencentrum NONA, het Cultuurcentrum Mechelen en de Mechelse Feesten in het kader van Maanrock.

We bieden jonge groepen een podium én een publiek om het beste van zichzelf te tonen. De wedstrijd staat open voor jonge muzikanten en studenten van muziekacademies en conservatoria uit binnen- en buitenland. De maximumleeftijd ligt op 25 jaar.
Een professionele jury zal uit alle inzendingen 4 groepen selecteren, die op vrijdagavond 28 augustus 2015 de finale van de 3de JazzContest Mechelen zullen spelen op het podium in het Hof van Busleyden te Mechelen tijdens Maanrock.

De winnaar krijgt verschillende optredens en een opnamedag in een professionele studio. Er zijn trofeeën voor de winnaar en beste solist.


Inzenddatum demo’s: uiterlijk 12/07/2015.

 



Zie www.jazzcontestmechelen.be voor info en reglement.


 

 

 
     

 

 

 


 

 

 



CD presentatie

 

 

WOFO : ' Erratic Tails'


 

 

 


   
 

 

 

 



WOFO : ' Erratic Tails'

 

 

Mattias Laga: clarinet & basclarinet
Michel Mast: tenorsax
Pieter Baert: piano
Xavier Verhelst: basgitaar, composities
Simon Raman: drums

 


The Wofettes

 

 

Cécile Broché: violin

Anouk Sanczuk: violin

Eline Duerinckx: cello





Op de eerste tonen van deze cd kan je makkelijk denken dat je de begintune hoort van een tv-serie. Eén waarbij de openingstitels steevast op lentebeelden staan met fris groen gras, een blauwe hemel, een wei, paard en bloemen - of neen, het moeten konijntjes zijn, want de titel van de eerste track heet 'The Rabbits Are Restless Tonight’. Die titel moet wel verwijzen naar 'The Natives Are Restless Tonight' en naar oude jungle movies. WOFO ontwikkelt hier samen met de Wofettes een vrolijk, leuk en levenslustig nummer dat folk, pop en kamermuziek combineert. Met een lekkere timing voegt de pianist er in een swingende groove een geut vlotte jazz aan toe. De humor en de vreugde die hier weerklinkt, kunnen een beetje doen denken aan Sweet Defeat, van wie we op deze bladzijden onlangs een fijne cd bespraken. Die associatie wordt ook in de hand gewerkt door de aanwezigheid van cello en basklarinet. Hier is de instrumentale bezetting, met piano, 2 blazers, drums en veel snaren evenwel breder en de lach lichtvoetiger.
De cd is een aantrekkelijke verzameling van uiteenlopende stemmingen en schetst kleurrijke taferelen. 'Whether The Shrimps, or Crawfish Grey...' is misschien zo elegant dat het er wat over is, maar tegelijk blijft het fijn, doet het vrouwelijk aan en refereert het naar humor die absurditeit opzoekt. Daarmee doet WOFO ook wat denken aan Flat Earth Society. Met Michel Mast is er ook een fysieke link met FES in de groep. WOFO komt evenwel met een eigen gezicht naar buiten, via de composities van bassist en bandleider Xavier Verhelst. Hier vind je uitingen van jazz die vooral bij folk en wereldmuziek aanleunen en soms in de lijn komen van wat een Jenny Scheinman kan brengen. In filmisch aandoende vertelsels kan het er behalve luchtig (en ook wel eens kluchtig) voorts melancholisch en teder aan toe gaan, bijv in 'Enneapodia'. 'Galicnik’ gooit vrolijk jazz- en Balkan-invloeden bij elkaar. Het mag gezegd, deze mengvormen stralen. Het blijft allemaal netjes en dat vormt geen bezwaar, deze muziek is zo fijn, speels avontuurlijk.
Echt iets voor wie graag hartverwarmende en kwaliteitsvolle instrumentale muziekjes wil horen.

 

Danny De Bock

 

 


De cd wordt live voorgesteld op Ham Sessions in Gent op zondag 17 mei.



 

 
     

 


 

 

 

2014 remembered ...

 

 

 

 

 

Lee Konitz, 'Standards Live - A The Village Vanguard

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

   
 

 

Lee Konitz, 'Standards Live - A The Village Vanguard

 


Lee Konitz, altsax; Florian Weber, piano; Jeff Denson, contrabas; Ziv Ravitz, drums



Deze cd is een registratie van concerten in New York, de eerste van Konitz in jaren, sinds de vermaarde saxofonist in Duitsland in Keulen was gaan wonen. Van 1983 was het geleden dat hij in de befaamde club had opgetreden.

Op het eerste gehoor is dit een heel toegankelijk album. en dat blijft het ook na actief of meermaals beluisteren. Toch gebeurt er heel wat meer dan platgelopen paden inslaan. In hun improvisaties bij de standards kiezen de muzikanten niet steeds voor een hoge herkenbaarheid. Eerste nummer 'The Song Is You' is in dat opzicht een opwarmer. Hier blijft Konitz met zijn kwartet dicht bij de standard zoals we die kennen, maar toch gaan ze er bijna 10 minuten in door. De begeleiding van piano, contrabas, drums klinkt jong en fris, de altsax herinnert aan een bijzondere gerijpte of zelfs oude kaas.
Op het programma staat eigenlijk veel liefde en romantiek, recht uit het American Songbook. Zonder wereldschokkend of vernieuwend te klinken serveert de ster van de avond samen met zijn gezelschap een uitgekiend menu met heerlijke toetsen. Zonder spectaculaire wendingen mijden de muzikanten in hun uitvoeringen toch de oppervlakkigheid. Zo leent deze cd zich uitstekend als achtergrondmuziek, maar blijft het ook genieten voor aandachtige oren.
De hoofdrollen zijn voor saxofonist Lee Konitz en pianist Florian Weber, maar de ritmebegeleiding beperkt zich niet tot een louter ondersteunende rol en draagt ook een steentje bij in de ontwikkeling van bijv. 'In Your Own Sweet Way'. Contrabas en drums duwen de protagonisten daar een paar keer naar een volgende warme uitlating in de liefdevolle ode. In 'Just Friends' duiken al snel frisse percussieve geluidjes op en het zijn vaak kleine verrassingen en subtiele keuzes die deze muziek zo fijntjes uittillen boven veel degelijke, maar toch niet helemaal overtuigende mainstream jazz.

 

 

Danny De Bock



 
     

 

 

 


 

 

 

 

10 mei 2015

 

 

Jules Deelder & Bas Van Lier : De Deeldeliers (NL)

 

- voorstelling -


     
   
   
  Het wordt op zondag 10 mei een aparte avond in de Hnita-Hoeve. Dan spelen De Deeldeliers ten dans. Ze brengen een explosieve mix van jazz, gospel, blues en ska onder het motto "It don't mean a thing, if it ain't got that swing.'
Of in hun eigen woorden, op z'n Deelders: "De Deeldeliers (met dominee Van Lier op orgel en klavier; Don Boris, tenorsax; Van deelen, ontbijtkoek en Erik de Noorman op atoombom) draaien de gaskraan open en maken gehakt van jazz, rock, funk, soul, hip, hop, jive, jump, ska, punk, dub, grunge, rap, bop en alles daaromheen en tussenin, waarbij ze volslagen van god los net zo lang door het lint gaan, tot een iegelijk in het bezit van een geldig toegangsbewijs met het schuim op de mond naar de dichtstbijzijnde psychiatrische inrichting is afgevoerd."
De Deeldeliers zijn het geesteskind van Rotterdams nachtburgemeester Jules Deelder (°1944), dichter en jazzkenner bij uitstek, en Bas van Lier (°1971), één van de krachtigste en meest bluesy Hammondspelers van Nederland. Voor tenorsaxofonist Boris van der Lek (°1965) zal deze passage niet zijn eerste Hnitaconcert zijn. Hij speelde er in 1992 met The Houdini's, kort voor hij met Herman Brood de podia onveilig zou maken. Slagwerker Erik Kooger is ook lid van het Michiel Borstlap Trio en speelde voorts met o.a. de saxofonisten Teddy Edwards en Scott Hamilton.
Deelder, ook bekend van jazzcompilaties als Deelder draait (2002) en Deelder blijft draaien (2004), is een onafscheidelijk deel van deze live band. Hij zingt, drumt en declameert, onderwijl snedige opmerkingen in het rond strooiend.
Het concert wordt ingeleid en afgesloten met een dj-set waarin Jules Deelder een selectie uit zijn omvangrijke jazzcollectie ten gehore brengt.
 
     
 

Meer info op www.dedeeldeliers.nl

 
     

 

 


   
   
 


  Amusant concert, afsluiter van een tour ook en de bedoeling was dan ook om er hier een feestje van te maken. Zondagavond echter en de meesten hier moeten morgen weer op de werkvloer dus da's wel geen 100% succes maar wat mij betreft zit het er dicht tegenaan. Enkelen geven zich complexloos over en slaan vooraan aan het dansen, da's zoals we het graag hebben en ware het niet da'k hier met de camera rond liep, dan stond ik er zeker ook bij ! De aanwezige 'real jazz' liefhebbers houen zich echter in, zien het wel geamuseerd aan maar laten achteraf blijken het al met al toch wat minnetjes te vinden. Ach wat, puur entertainment is het én van een hoog niveau bovendien als je bekijkt wie hier op de podiumvloer staat ! Natuurlijk is het oerhollands spektakel zo, met Bas van Lier als aangever,voorgaander van de uitspraken van  'cabaretier', coole Jules, de woordentovenaar die graag en gretig met rake en onrake onzin strooit. Muzikaal is het wel niet allemaal vanhetzelfde niveau maar d'er zitten best aardige nummers in de tempohoge set die geen pauze heeft.Een volle twee uur gáán Jules en de zijnen in een bloedhete voorzomerse zaal, petje af hoor voor deze kranige net zeventiger  
 
 
 

Winus voor eigen rekening

 
 
 

 

 
     
 

Jules Deelder stem,dr,dj - Bas Van Lier Hammond, stem, Boris van der Lek tenorsax Erik Kooger dr

 
     
 

 

De Deeldeliers. Entertainment zonder klasse. Lekkere muziek om op te dansen, dat wel. Zouden ze beter niet te veel bij lullen, dacht ik. Maar de dansers waren ondervertegenwoordigd in de Hnita, het werd geen lekker feestje. Ik ben ook schuldig, ik danste op mijn vierkante meter achter mensen wie ik hun zicht op het podium niet wou ontnemen. Ik hield mij in al was het soms echt super groovy zonder geweldig te zijn. Hier stond vooral een kijkend en luisterend publiek, daar begreep ik de ballen van.


 

 


Op het podium een goeie drummer, die zich ook inhield. Hij deed dat voor de goede zaak.

 


Voor de man wiens naam de Deeldeliers het meest uitspelen. Jules Deelder is de troef, het uithangbord om zaken mee te doen, want veel meer dan een commercieel project stelde dit niet voor. Wat lekkere jazzy muziek, maar het soort jazz dat niet improviseert, waar niets spannends aan is. Een beetje improvisatie kwam er geleidelijk aan te pas in het gelul van Jules en Bas. Deeldeliers is immers ook een beetje theatraal voorstellinkje. Flauwe dialoogteksten, wat poëzie waar wel soms iets tussen zit dat spreekt. Maar als geheel, wel, zoals Tom Lanoye eens zei over Herman Brusselmans, iets in de zin van: 'in het huis van de literatuur is er ook het kleinste kamertje'. Hier met kakken bijv op de PC Hooft Prijs, omdat Deelder nog geen enkele literaire prijs in ontvangst mocht nemen. "Ik heb geen kut. Ik ben niet homoseksueel." Best grappig, maar allesbehalve scherp. En scherp, zo herinnerde ik mij Deelder graag. Dat is er nu een beetje af.




Zat hij daar op snare drum lekker mee de maat te slaan en moest een goeie drummer zich beperken tot weinig meer. Speelde een “balladekeizer” leuk sax en toegegeven, ik mocht zijn timbre wel bij ballades, dacht zelf even aan Ben Webster. En ik likte een paar keer de vingers af bij Hammond-uithalen van Bas. Muzikaal bouwden ze ook iets op - maar ik herhaal, het had niets van spannende jazz. Pure emotie was ook ver te zoeken. Maar goed. Naar een hoogtepunt toewerkend hielden ze het beste bijna tot het laatste. Een versie van een geweldig nummer van Hank Mobley, zijn 'Uh-Huh'. De zaal reageerde enthousiast en Bas begon nog een Hollands verkoperspraatje voordat ze 'Deeldelirium' speelden. Het pakte, de verkoop na het concert vlotte. Zoete broodjes, nou nou. Hup Holland, hup. Uh-Huh !


 

 

Danny De Bock

 

 

 
     

 

 




 

 

International Jazz Day 2015, edition 4 !

 

 

 

 

   
 

 

In november 2011 heeft de UNESCO beslist dat op dertig april wereldwijd de dag van de jazz  gevierd wordt. International Jazz Day wordt geleid door Irina Bokova, de directeur-generaal van de UNESCO, en jazz pianist Herbie Hancock, die ambassadeur is van de UNESCO.

International Jazz day verenigt scholen, gemeenschappen, historici en vooral jazz liefhebbers om het over het verleden, de toekomst en de impact van jazz te hebben. Elk jaar wordt een stad uitgekozen om enkele festiviteiten te houden. De vorige jaren was dat Istanbul en Osaka, dit jaar ging alles door in Parijs waar vele internationale artiesten  de plaatselijke grote show verzorgden.

 

 

   
 

...In een bijzonder warme sfeer van vriendschap en vrede tussen de volkeren zagen wij en ongetwijfeld honderdduizenden anderen  gans de voortreffelijke show streaming over het web en de boodschap van hoop, verdraagzaamheid en solidariteit was duidelijk...

Kan men het anders noemen dan een stomende ritmesectie met o.a. een sterke Terry Lyn Carrington aan drums, Marcus Miller, James Genus of Marc Johnson aan de bassen, een  Mino Cinelu aan percussie ! die een keure van solisten begeleidden als o.a.Wayne Shorter, Lee Ritenour, Eliane Elias, Antonio Farao, Dhafer Youssef en nog vele anderen  (volledigheid vind je wellicht op de International Jazz Day pagina's) !

Daarbij zagen we o.a.Hugh Masekela en Avishai Cohen aan de trompetten en onder de deelnemende zangers/zangeressen konden ons bekoren: de very sympa verschijningen van Al Jarreau,  Dee Dee Bridgewater,Dianne Reeves,Annie Lennox en Kellylee Evans.

Kers op de taart was de eindboodschap van Lennon's 'Imagine', dat deze keer niet beter kon klinken dan in een verstillend beginnende maar naar grootsheid aanzwellende schoonheid in de intussen traditionele eindsong , prachtfinale ! Volgend jaar dus in the White House, Washington D.C. voor weer een ongetwijfeld geweldige, dan vijfde editie !...

 

Winus

 
 
 
  Heb je door omstandigheden het concert gemist ? Zie het alsnog hier ! ( en skip de 4' countdown...)  
 
 
   
 
 

 

 

 

 
     

 

 


 

- persbericht -

 

Aka Moon "BalkAlefba" (CD-release) Les Nuits in Cirque Royale, Brussel

 

 

 

   
 

 

 

 

Aka Moon stelt op 12 mei 2015 zijn nieuwe dubbel album met live-opnames van Aka Balkan Moon en AlefBa voor aan het publiek, met een speciaal concert tijdens Les Nuits in Cirque Royale te Brussel.
Ter gelegenheid van de release van een dubbel live-album, van de projecten Aka Balkan Moon en Alefba, grijpt dit concert de kans aan om een nieuwe muzikale symbiose voor te stellen.
Een nieuwe, ongeziene ontmoeting brengt Aka Moon samen met muzikanten uit de Arabische wereld en de Balkan, alsook de unieke persoonlijkheden van Magic Malik en Tcha Limberger.
De leden van beide projecten vinden hier een zeldzame gelegenheid om in dialoog te treden met een ongekend kleurenpallet aan stemmen en instrumenten.
Sommige muzikanten komen uit Egypte, Syrië, Irak of Bulgarije…
Een unieke en symbolische beleving van onze gemeenschap, een visionaire ervaring van een wereld waar iedereen woont in resonantie met de anderen.



Aka Moon

 

Fabrizio Cassol (artistieke leiding & saxofoon), Stéphane Galland (drums), Michel Hatzigeorgiou (bas)


Guests


 Tcha Limberger (zang, viool - België), Magic Malik (fluit, zang – Ivoorkust, Guadeloupe & Frankrijk), Nedyalko Nedyalkov (kaval - Bulgarije), Mustafa Saïd (oed, zang – Egypte & Libanon), Amir El Safar (trompet, santoor, zang – Irak & USA), Khaled El Hafez (zang - Syrië), Tima Nedyalkova (zang - Bulgarije)



De creaties Aka Balkan Moon en AlefBa werden gerealiseerd met de steun van de Fondation de Royaumont, KVS, Bozar & Aubergine Artist Management.
Het dubbelalbum verschijnt in mei bij Outhere Music, in de collectie van Fabrizio Cassol ‘Instinct’ (www.outhere-music.com)

 

 

 

 
 
 
     
   
     
 

 

Aka Moon : Live : 'Aka Balkan Moon' - ' Alefba'

 

 

 

 

 

out657

 

Fabrizio Cassol (artistieke leiding & saxofoon), Stéphane Galland (drums), Michel Hatzigeorgiou (bas)

 

  CD1 ->Tcha Limberger (zang, viool - België), Fabian Fiorini (piano - België), , Nedyalko Nedyalkov (kaval -

Bulgarije),Tima Nedyalkova (zang - Bulgarije), Vladimir Karparov (Soprano saxophone), Stoyan Yankulov (Tupan Drum & morsing

 CD2 ->Tcha Limberger (zang, viool - België), Emmanuel Baily (guitar),Magic Malik (fluit, zang – Ivoorkust, Guadeloupe & Frankrijk),Mustafa Saïd (oud, zang – Egypte & Libanon), Amir El Safar (trompet, santoor, zang – Irak & USA), Khaled El Hafez (zang - Syrië), khaled aljaramani (oud,zang),Sheikh Ehab Younes (zang),Misirli Ahmet (darbuka)

 

 

Nét uit en voorgesteld tijdens 'Les Nuits' in Cirque Royale te Brussel : Aka Moon's prestigieuze dubbele live album dat in 'a  Aka Moon's tradition' intussen, werelden muzikaal verenigt. Krijgen we we met 'Aka Balkan Moon' vooral de Balkan, zeg maar Bulgaarse smaak te pakken, dan gaat 'Alefba', op CD2 de Arabische toer op. Alhoewel opgenomen in verschillende omstandigheden, CD 1 in Flagey en CD2 in de kathedraal van Doornik (Tournai) baden beiden in eenzelfde sfeer want live gebracht met een keure van diverse artiesten uit binnen en buitenland zoals dat meestal gaat op concerten van Aka Moon. Op beide Cd's vinden we uit eigen land Tcha Limberger terug, onze Belgische zigeunermuzikant , multi-instrumentalist, vooral violist en zanger en uit eigen land staat ook Fabian Fiorini die we verleden jaar op Middelheim zagen als orchestrale aanvoerder van MikMâäk, hier bij op het podium als 'watervalklaterende',percussieve pianist en dat dan op de Balkan CD. Naar deze gaat trouwens mijn voorkeur uit, heb ik meer affiniteit mee, al zijn d'er best songs op 'Alefba' ook die mij zeer aanspreken. Aka Moon vertelt immers steeds een verhaal van broederlijkheid, vertolkt een muzikale symbiose van culturen in een 'best of' van beide werelden. Met Aka Moon zit je in je fauteuille (of liefst) in de concertzaal en toch is het steeds ook weer (ver) reizen.  Op 'Aka Balkan Moon' krijgen we in 7 nummers dat Balkan verhaal verteld, soms passioneel en gedreven zoals in 'Baba' naar een Bulgaarse folksong. Tima Nedyalkova voert hier het etnische woord naast echtgenoot Nedyalko Nedyalkov, de kaval speler, zeg maar Turkse fluit die dikwijls ook de nummers inleidt. Vertellend is dat zoals in 'Dali', dartel fladderend is dat in  'Mome Kalino'.Wereldmuziek in de ware zin van het woord, etnisch, da's zeker maar met die duidelijke Aka Moon groove die de sound 'volwerelds' maakt. Daarbij herkennen we het gedreven drumwerk van Stéphane Galland, steeds ook wat bepalend geweest voor die Aka Moon sound. Wordt je soms wat te ver gevoerd in die Balkan wereld trouwens,zoals in 'Mome Kalino' dan blijft men daar niet op doordrammen maar dan leidt dat bvb  hier tot het zwierige, feestelijke 'A.K.A. Stésté', percussie en bas gaan daar samen met het scatten van.. Tcha Limberger?, mét weerwoord van diens viool, mooi en uitgelaten alvorens 'Upon Mi-si-la' zacht schommelend die eerste CD dan mag afsluiten. Erg mooi en eigenlijk is 'Alefba' niet zo verschillend hoor, al zijn  er duidelijk wél andere kenmerken.Zo doet de gitaar van Emmanuel Baily  op 'Alefba' terugdenken aan de samenwerking van Aka Moon ooit met de in  2008 aan kanker overleden Pierre Van Dormael. Oosterse klanken en het zwierige fluitspel van Magic Malek maken van 'Monkey' aan de start van deze tweede plaat grotendeels een etnisch werkstuk en het is pas met de 2e track 'Brume du Matin' dat er aansluiting gemaakt wordt met de bekende Aka Moon groove. De typische Arabische gezangen van Khaled  Aljaramani en Khaled Alhafez staan naast de jazzy trompet van Amir ElSaffar, dat alles in een mix die niet vloekt, das kunstig ! 'Hadi' is dan de Arabische beiaard, gespeeld op het Perzische santoor, een tokkelinstrument, niet direct een klokkenspel dus, mij lijkt de klank en 'de feel' er alleen maar op en het geheel blijft eigenlijk hier teveel in zijn wereldmuziekvorm ook . 'Sinaï' daarna heeft mij echter direct terug gewonnen, percussief aan de start met de darboeka, de vaastrommel uiit het Midden Oosten en de drums van Stéphane, strepen en punten op de bas door Michel Hatzigeorgiou en natuurlijk de blaaspartijen door de meesterlijke Fabrizio Cassol , de gitaarlicks van Emmanuel Baily, écht, voor mij is dit de topper uit deze plaat ! Vermelden we nog het tussenspel van oudspeler Khaled Aljaramani waarna de blazers ons via de groove naar het einde toe leiden.Vooral toch een percussietrack...'Comedia' stuurt dan van traditioneel naar pure jazz in hoog tempo en deze CD mag daarna wat eigenaardig afsluiten met de geïmproviseerde vocals van Sheikh Ehab Younes tegen een achtergrond van versnellende percussie en snaarinstrumenten tot het doek valt.... Héél mooie muziekstukken zijn het op deze dubbel -CD met een live gevoel dat je aangrijpt, op hoog niveau gemusiceerd, een dubbele van Aka Moon die smaakt !

 


Winus

 

 
     

 

 

 


 

 

 



CD presentatie



Marjan Van Rompay Group : 'Comfort, Solace, Peace'




- perstekst -



   
 


'Meisjes die voor de saxofoon vallen en het nachtelijke jazzcircuit induiken, zijn op één hand te tellen. Marjan Van Rompay is één van hen.'
"Silhouette, een bescheiden titel voor een plaat die op je bovenste plank verdient te staan". - Dat schrijft een enthousiaste Jef Neve in zijn jubelende hoestekst voor de eerste CD van Marjan.
"Wat de Vlaamse altsaxofoniste Marjan Van Rompay laat horen, is uitermate verbazingwekkend, vertoont gedegen vakmanschap, zet geen moment aan tot verveling en roept herinneringen op aan memorabele albums van Amerikaanse jazzhelden uit de jaren vijftig en zestig"- Jazzenzo, 24 januari 2013.

 

Lees hier onze 'Silhouette' - recensie  

 


 


Sinds het warm onthaal van hun debuutcd Silhouette is er heel wat water naar de zee gevloeid. Tijdens een jaar waarin nieuw leven en overleven een wel erg aanwezige rol hebben gespeeld, schreven Marjan en haar man Janos Bruneel (contrabas) nieuwe nummers die hoop, schoonheid en optimisme uitstralen. Samen met Thomas Decock (gitaar), Wout Gooris (piano),Toon Van Dionant (drums) en Anke Verlinden (zang) stellen zij u heel graag hun nieuwe album Comfort, Solace, Peace voor.


  volgt nog ...

 

 
     

 






2014 remembered ...


   
Nee, we laten 2014 nog even niet los en bekronen hierbij virtueel het Gentse el NEGOCITO Records tot meest productieve, artistieke avant garde jazzlabel van 2014...
     




 
 
 

 eNR027

 
     
  Machtelinckx /Badenhorst / Jensson / Wouters : 'Flock'   
     
     
     
  Ruben Machtelinckx, gitaar, baritongitaar, banjo; Hilmar Jensson, gitaar; Joachim Badenhorst, sax, klarinetten; Nathan wouters, contrabas   
     
  Ruben Machtelinckx nam in 2012 Faerge op met Joachim Badenhorst, Hilmar Jensson en Nathan Wouters. Een schijfje met muziek zo bijzonder en geslaagd als de combinatie van instrumenten en muzikanten. De composities voor twee gitaren, contrabas en klarinetten ontsnapten aan het snelle levensritme dat nu voor vele mensen dagelijkse kost is. Van gejaagdheid geen spoor en al evenmin van zweverige spiritualiteit. De positieve kritieken logen er niet om, Faerge was een opmerkelijke cd.
Machtelinckx viel ook op met Linus, zijn duo met saxofonist Thomas Jillings. Daar kwam ook een cd van, 'Onland'. Linus was nog soberder dan Faerge, maar hoewel de muzikale lijnen heel licht en dunnetjes kleurden, sorteerden ze groot effect. Dit jaar willen Machtelinckx en Jillings met Linus iets minder uitgepuurd proberen met Oyvind Skarbo en Frederik Leroux. Opnieuw veel gitaar.
Maar terug naar Machtelinckx met Jensson, Badenhorst en Daems. Na 'Faerge' kwam 'Flock'. De opvolger waarmee deze groep alweer wat rijper klinkt. Het blijft muziek die heel gevoelig omspringt met nuances. Afwegingen worden heel kalm gemaakt, wat niet belet dat in de rustige muziek soms een donkere spanning schuilt. Een titel als 'McMurdo' doet zoiets al vermoeden; fijn repetitief getokkel krijgt als tegengewicht een zwaar akkoord, wat de spanning beladen maakt. Het lijkt wel of de gitaristen hier herinneringen ophalen aan iets uit de platenkast van hun vaders, een LP van Pink Floyd, 'Wish You Were Here'. En eigenlijk, misschien hebben ze ook wel wat invloed meegekregen van Dire Straits of Mark Knopfler. Bij de titeltrack die zacht en teder de cd opent, als een gitaar met enige weemoed de gevoelige verteltoer opgaat (vanaf 1'20") lijkt het of er wat verder een zanglijn van Knopfler bovenop zal passen. Maar alles blijft instrumentaal en dat voelt heel juist aan. Dit subtiel spelen met mijmeringen en bespiegelingen behoeft geen zang, het kan zonder woorden meeslepend worden. Dat lijkt te lukken omdat de muzikanten een grote gevoeligheid aan de dag leggen. Meermaals zit daarin een zekere, soms onbestemde melancholie verweven. In de handen van vrienden die makkelijk op dezelfde golflengte zitten, kan dat behoorlijk pakkend worden. Al naargelang de eigen stemming en het gekozen volume goed voor een hersenmassage, zalvende troost of een zoete aanval van spleen. 
 
     
  Danny De Bock   
     
   
 
     
 

 eNR018

 
 
  Sweet Defeat : 'Sweat Defeat'   
     
     
  Tom Wouters, klarinetten; Lode Vercampt, cello; Bert Dockx, gitaar   
     
  Sweet Defeat vaart onder de vlag van kamerjazz, een term die verfijning en een zekere lichtheid laat verwachten. Zeer zeker komt de muziek van dit trio daaraan tegemoet, al meteen met serene opener 'Backdrop Teardrop'. Vercampt strijkt de cello en speelt pizzicato met de ernst van de klassiek geschoolde muzikant die hij is, Wouters laat de klarinet zowel vrolijk als triestig klinken en Dockx laat de snaren van zijn gitaar in de stemming meetrillen. Het eerste nummer is een rustig vertrekpunt waarna het trio vele kanten uitgaat, als richtingwijzer blijft het nog vaag.
In wat volgt krijgt de kamerjazz geregeld een draai, vaak met uitgesproken humoristische kwinkslagen, soms met theatrale uitvergrotingen van gevoelens. Al gauw krijgt de luisteraar er bestuiving met rockmuziek bij en doet de gitarist (zoals ook in andere bezettingen waarin Dockx speelt) denken aan Marc Ribot, maar je hoort heel duidelijk dat hier een ander talent speelt. 'Cocooning Bitch' doet het lichtvoetig. 'The Throbbing - Fruit - Exposure' pakt feller en donkerder uit.
Omdat nu eens de verfijning de bovenhand krijgt en elders de rocktouch, de theatraliteit of ook wel eens de absurditeit, krijg je behoorlijk wat afwisseling bij Sweet Defeat. Bij 'Jingle Toe' loeren The Residents bijna om de hoek, maar Wouters komt met een heel ander stemgeluid aanzetten. 'The Squirrel Apologizes' komt heel cartoonesk boos over. 'Formule Spatula' doet dan weer aan als vrolijke, zuiderse folk die wil rocken. 'Maybe This Is Shit' is intriest...
Of ze het nu simpel lijken te houden of duidelijk hun technische bagage uitspelen, in de compactheid van de bezetting en de nummers klinkt de bijzondere chemie door van een hechte samenwerking en een sprankelende creativiteit. "Opatuur, you lit the fuse, man!" staat in kleine letters op de achterflap. Duidelijk een verwijzing naar hun eerste samenspel. Dankzij el Negocito Records is Sweet Defeat nu voor meer oren beschikbaar. 
 
     
  Danny De Bock   
     
     




 

 

Flygmaskin: 'Fall'

 

 

 

 




 

   
 

 

Julien De Borman: diatonisch accordeon
Sebastien Willemeyns: piano
Pierre Greco: contrabas
Wouter Roggemans: drums



Flygmaskin is een wat vreemde naam voor deze groep muzikale vrienden. Het is als een gevleugeld tuig dat een jaar of twee geleden uit het brein van pianist Sebastien Willemyns is ontsproten. Het vliegt met lyrische kronkels in het nieuwe CD-album « Fall ». Van origine is hij van klassieke oorsprong en vliegt verder op zijn eigen koers : de landingsbaan is lang niet in het zicht voor dit ongewoon kwartet dat jazz met lyriek, ritme en betovering pepert.
Om zijn betoverende composities volop tot zijn recht te doen komen, verzamelde de pianist Sebastien drie complementaire instrumentalisten rond zich. Op diatonisch accordeon vinden we Julien de Borman (Turdus Philomelos en Klezmic Zirkus). Voeg daar een gelouterde jazzritme-sectie aan toe met Wouter Roggemans (drums, percussie) en Pierre Greco (contrabas) en het ‘vliegmasjien’ heeft alles in huis om ons mee te voeren op een onverwachte reis.
Sébastien Willemyns heeft goed geluisterd naar Keith Jarrett of Esbjörn Svensson. Op de Cd staan ook enkele lange stukken van 10 en 13 min en voorzien van de nodige climax en repetitieve elementen. Alle muzikale stukken roepen telkens een andere sfeer op.
Zelf omschrijven ze zichzelf als volgt : “De polsslag van de drums en de snaartrillingen van de bas kloppen onder de huid. Het accordeon ademt in en uit, van tenen tot vingertoppen. De piano stapt en danst, nu trots, dan broos glijdend tussen luide klanken en geruisloosheid. « Fall » is het bewijs dat muziek, zoals het vogeltje op de tak of het neerstrijkend blad in de herfst, met zachtheid en precisie landen kan.”

 

 

Michel Proesmans

 

 

 
   
     
     



 


   

In de nasleep van het STORM ! Festival  te oostende pikte Danny 'Wanted' van JP Estiévenart (2013) even terug op uit de W.E.R.F. cataloog en dat wij JP reeds lang een fijne trompettist vinden die zich dikwijls al zeer beloftevol in de kijker speelde en dát in diverse uiteenlopende gezelschappen, dát mag hierbij best wel duidelijk wezen !

     


Jean-Paul Estiévenart © JASSEPOES

 

 

Jean-Paul Estiévenart : 'Wanted'

 

 

 

W.E.R.F. 115

 

 

 

 

 

   
 

 

 

 

Jean-Paul Estiévenart trumpet - Sam Gerstmans double bass - Antoine Pierre drums - Perico Sambeat alto saxophone

 


De schitterende trompettist Avishai Cohen vertelde tijdens zijn concert op Storm! in februari over een cd die hij had gehoord toen hij vorig jaar in Oostende was komen optreden. Het diende als inleiding om drie trompetspelers op het podium uit te nodigen, onder wie Jean-Paul Estiévenart, want diens cd was dat toen. 'Wanted' kreeg na release lovende recensies. Intussen, ruim een jaar later, is een JazzLab Series-toer gevolgd. Deze reeks concerten bracht geheel terecht de cd opnieuw onder de aandacht. Het is een album dat om een vervolg vraagt, het bevat alleen maar knappe nummers.
Het eerste, 'The man' is er één om meteen vrolijk van te worden. Het trio speelt het met een geweldige drive naar een triomfantelijk einde. Dan op een goedgemutst, levendig stuk een traag en gevoelig laten volgen, het is een aanpak die je op veel knappe jazzplaten tegenkomt. 'Between the curves' is ook een knap nummer, maar wat mij betreft zit hier in de opeenvolging een struikelblok. Voor mij slaat de sfeer te hard om. Het zet hoe dan ook de verscheidenheid op de cd in de verf, maar zelf verkies ik om 'Am I crazy?' te horen na 'The man'. Door daar de volgorde even om te wisselen wordt het album voor mij al een sterker geheel. Maar laat u niet afleiden door mijn persoonlijk bezwaartje, want deze cd heeft zoveel kwaliteiten.
Ten eerste is er Estiévenart zelf. Weinig trompettisten slagen erin om zo meeslepend vertellerig of opzwepend te blazen. Het zijn getalenteerde harde werkers die dat kunnen, zoals ook nog Avishai Cohen. Met hem heeft hij Estiévenart qua aanpak soms wel wat gemeen. Zij spelen met een articulatie om U tegen te zeggen en gebruiken die om indrukwekkende ideeën neer te zetten. Daarbij lijken ze alle twee vast te houden aan traditie, met een voorliefde voor bop en postbop, vermengd met de vrijere ideeën van Ornette Coleman en Don Cherry. Nummers als 'Am I crazy' en 'Wanted' van Estiévenart zouden bijna van Cohen kunnen zijn. Beide spelen ze nu ook graag in een trioformule met contrabas en drums, waarbij de begeleiders regelmatig meer mogen invullen dan een louter ondersteunende rol. De bijdragen van de bassist en de drummer zijn doorslaggevend om tot een volle, complexe sound te komen. Sam Gerstmans en Antoine Pierre doen dat hier uitstekend. De verleiding is groot om te spreken van een rijke blend, een uitgebalanceerd samenspel van smaken, zoals bij een heerlijke drank.
Een bijkomende overeenkomst is het toevoegen van een gastmuzikant. Cohen nodigt bijv. al eens zus Anat uit of Gerald Clayton. Met het Estiévenart trio speelt op enkele nummers de Spaanse saxofonist Perico Sambeat mee. Die heeft o.a. met Michael Brecker, Pat Metheny en Brad Mehldau gespeeld. Op 'Bird' levert dat lichtjes vuurwerk op en 'Witches Waltz' werkt betoverend door de interactie tussen de vier muzikanten.

 

 

Danny De Bock


 
     
     

 

 

 


 


- persbericht -

 

Pascal Schumacher : 'Left Tokyo Right'


      


   
 

Pascal Schumacher, inmiddels één van Europa’s belangrijkste vibrafonisten, brengt in maart 2015 zijn nieuwe album uit, getiteld Left Tokyo Right(Laborie Jazz). De muziek, een direct gevolg van een verblijf van twee weken in Tokyo, klinkt verrassend anders dan eerdere albums van Schumacher. Met een keur aan internationale gasten creëerde de Luxemburger een open en grenzeloos geluid, flirtend met minimalistische en hedendaags klassieke muziek. De kers op de taart is een hommage aan Ryuichi Sakamoto’s 'Merry Christmas Mr Lawrence'.
Schumacher volgde lessen bij grootheden als Gary Burton, Frits Landesbergen en Mike Mainieri. Na zijn studie is het hem gelukt een volstrekt eigen geluid te creëren. Technisch is hij fantastisch, en dat stelt hem in staat ook heel klein en fragiel te spelen. Door zijn achtergrond als klassiek slagwerker klinkt Pascal anders dan de meeste jazzvibrafonisten. Complexe weefsels van motieven, gelaagde arrangementen, omkeringen, ostinato's en onregelmatige maatvormen laat hij gemakkelijk klinken. Met die technische finesse is zijn spel razend knap, maar ook breekbaar en sfeervol.

 

Dat hij een bandleider van deze tijd is, bewijst hij vooral door het integreren van composities van popgroepen als Coldplay en Snow Patrol in zijn repertoire. Schumachers kwartet bestaat sinds 2002 en bevat vooraanstaande jonge Europese musici, zoals de Duitse pianist Franz von Chossy, bassist Pol Belardi en drummer Jens Düppe. Met dit ensemble stijgt Schumacher live tot grote hoogten. De muzikanten dagen elkaar voortdurend uit om elkaars grenzen te verleggen. Left Tokyo Right is alweer het zesde album van het kwartet. Ter gelegenheid van de albumrelease toert de band in 2015 door vijf continenten: Europa, Azië, Australië, en Noord en Zuid Amerika.

 "An imaginative band, with the talent to use that imagination creatively. The resulting music puts the quartet at the forefront of European jazz." (All About Jazz)



« Left Tokyo Right » is the name of my new solo album.
“Right” is the Asakusa district of Tokyo, the temples, women in kimonos, taiko drummers, the traditional “old” Japan.
“Left”’ are the Akihabara and Shibuya districts of Tokyo, neon lights, J-pop, the super-mo¬dern, flashy, “new” Japan.
I like both of these strong cultural aspects. I believe the Japanese society is at once both more modern and more traditional than the European society.
All of these things make strong impressions on me, and I feel very attracted by this huge contrast.


 P Schumacher

 

Pascal stelt hier uitgebreid zijn band, guests en nieuwe album voor : 


Release Concert Belgie


25 maart 2015 | Flagey Brussel 



Release concert Nederland


27 maart 2015 | Lantarenvenster Rotterdam 


 

 
 
     
     
 
   
 

 
     
 

 
 

 

Pascal Schumacher: 'Left Tokyo Right'

 

 

Pascal Schumacher: vibraphone & glockenspiel - Franz Von Chossy: piano & fender rhodes - Jens Duppe: drums & nambu-Tekki - Pol Belardi: bass - Magic Malik: Flute & Voice - Sylvain Rifflet: saxophone & clarinet - Aliénor Mancip: Harp - Verneri Pohjola: trumpet & flugelhorn

 

 

Lang geleden gezien, lang niet meer gehoord maar wegens ervaring uit het verleden absoluut overtuigd door 's mans talent schuif ik 'Left Tokyo Right' in de player waarna piano en/of vibrafoon gelijkmatig opgaan of zijpaden volgen in 'Nambu-Tekki' maar waar eigenlijk voornamelijk het thema gevolgd wordt. Meteen blijkt daarbij ook mijn (over) gevoeligheid van mijn kapotte gehoor voor de vibrafoonklanken dat mij al gauw op de proef stelt. Toch ook niet meteen een te onthouden nummer...Door toevoeging van de Franse welbekende fluitist 'Magic' Malik Mezzadri, welbekend in jazzmiddens, o.a. bij ons als sideman bij Aka moon e.v.a. wordt 'Sakura San'  dan absoluut beter. Improvisatie en het betere drum en baswerk verfijnen het klankbeeld, geven stuwing ook en wanneer Verneri Pohjola aan de trompet komt wordt je aandachtig in dit wat voortbouwende tempo op de vorige track. Toch blijkt al meteen weer de wat simplistische lijn die ook verder doorgetrokken wordt in 'Ichigaya' alwaar Sylvain Rifflet aan sax in korte bochten tussendoor gaat. Het blijft echter ook hier bij een regenbuitje aan muzikale klanken dat uiteindelijk uitmondt in gedruppel...Helaas totnogtoe niks écht boeiends gehoord moet ik zeggen... 'Lilia' van de Braziliaanse Milton Nascimento (de beste versie is die met Wayne Shorter uit 1990 !) is aangepast verstillend en de Braziliaanse feel is hier bijna helemaal uit, al kan je't niet helemaal wegdenken ook. Eén van de beste tracks op deze CD als je't mij vraagt want de vibrafoon is heel genietelijk en ook : hupsekee ! punten er hier weer bij voor de volgende mooie bijdrage van Magic Malik op fluit. 'Left Tokyo Right' , de titelsong die verwijst naar de twee contrasterende regio's in Tokyo is een modernere popdeun die weliswaar een punt maakt al ga ik ook hier niet te bewierrokend hoog van de toren blazen. Fade out en al vergeten, sorry...Dramatiek is er aan het begin van 'Decoy' , gekleurd door de donkere pianoklanken van Franz Van Chossy, tijdwegtikkende percussie ook en een vibrafoon die de eindeloosheid onderstreept, de piano vervolgens op zijn beurt een stadse drukte? Tijdloosheid of ben ik weggelokt, afgeleid, decoyed ? Het overbekende 'Mery Christmas, Mr. Lawrence', geschreven door hoofdrolspeler Ryuichi Sakamoto uit de gelijknamige film uit 1983 met o.a. David Bowie krijgt hier een lauwe, korte versie van de band, weliswaar wel dramatisch opgebouwd maar helaas niet voorzien van de nodige tijdsstructuur om dit degelijk uit en af te bouwen ook. Meer tijd gaat er zitten in ' Wabi-Sabi' dat zich wat elektronisch ontwikkelt ook maar weer ziijn het de lijnen van fluitist Magic Malik die de boel een beetje uit de verveling moet redden. Gelukkig wordt er dan afgesloten met het vrolijkere en levendige ''Matcha Desire', een geslaagde finale, een frisse, knapperige vrucht op een geheel van té platte vruchtenmélange. Helaas moet ik dus besluiten en da's natuurlijk alweer zeer persoonlijk : te weinig boeiend, zelfs vermoeiend...

 

Winus

 

 
     
 
     


 

Samuel Blaser Trio in de Lokerse Jazzklub, 14 maart 2015


   
 

 

 


Samuel Blaser, trombone; Marc Ducret, el. gitaar; Peter Bruun, drums


Samuel Blaser Trio is het vervolg op het Quartet dat enkele jaren geleden meermaals in de Hnita Hoeve te zien was en daar ook 'As The Sea' kwam opnemen. Die working band min Bänz Oester en Gerald Cleaver, maar plus Peter Bruun resulteerde in dit trio. Deze unit trekt intussen ook al 2 jaar geregeld samen op toer en dat was in de Lokerse Jazzklub goed te horen. De drie klonken bijzonder goed op elkaar ingespeeld.



      

 

In een flink stuk van de eerste set dook nog materiaal op dat sterk leek op wat het kwartet ook bracht. Composities van Blaser die de muzikanten voor serieuze uitdagingen stellen om aan het improviseren te slaan. Daar waren weer de abstracte bewegingen van eb en vloed. Letterlijk slaan was daar ook bij, niet alleen van de kant van de drummer, maar ook van de gitarist die eigen variaties op slapping toepaste.
Daarna volgde de ontwikkeling van vrolijker thema's en kreeg de muziek een dansbaar gehalte. Bewegingen van opwellen en aanzwellen bleven afwisselen met andere van uitdeinen en vertragen - om dan het thema weer op te pikken en er opnieuw van weg te spelen. Het was fascinerend hoe de muzikanten daarbij invloeden verwerkten van genres die ver uit elkaar liggen en coherente gehelen bleven smeden. Het kon heel sterk richting funk of een soort van fusion gaan en elders naar heavy metal, maar ook belanden in haast pure klassieke muziek. Een titel als 'L'ombra di Verdi' was dan ook niet bij de haren gesleurd. De oervorm van vraag en antwoord van de blues en de jazz kwam er in een 21ste eeuwse update ook aan te pas, terwijl elders de drie zich met groot speelplezier verstrengelden in elkaars ideeën.
De intensiteit van de eerste set werd doorgetrokken in de tweede. Nog meer kwam de muziek over als een warmbloedig omhelzen van de mooie kanten van het leven, het grijpen van kansen om het leven te vieren en te dansen. Het technisch vernuft van de muzikanten was sowieso al een lust voor oog en oor, maar nadat Ducret al in de eerste set bijna stond te dansen, kwam ook Blaser fysiek meer in beweging, naar zijn kompanen toe. Na afloop vertelde Blaser dat deze formule voor hem nog beter werkt dan het kwartet daarvoor. Dat was duidelijk te zien en te horen. De interactie tussen deze drie vraagt om een dringende release van opnamen !






Danny De Bock

 

 
     

 

 


 


CD presentatie


Ab Baars Trio (& NY Guests) 


© FrancescaPatella


Ab Baars Trio (& NY Guests) 



   



   
 

 

d' Er kwamen recentelijk aardig wat projecten uit in het land van 'Creative and Improvised Music', from the Netherlands...Nederland dus en één van de hoofdrolspelers in het genre is ongetwijfeld rietblazer Ab Baars. Met zijn trio + extensions, zijn NY Guests kwam onlangs de gelijknamige CD uit ('Ab Baars Trio & NY Guests'), een opgemerkt project met meer structuren tot zelfs melodisch en funky, rond gedichten van veelschrijfster Joyce Carol Oates en dan specifiek haar minder bekende essaybundel 'On Boxing'. Het trio vindt hier versterking in de expressieve stem(men) van Fay Victor en Anneke Brassinga en de hoornblazer Vincent Chancey.Dit album betreft een liveregistratie vanuit het Bimhuis in Amsterdam en dateert al van eind November 2012. Daaromtrent volgt spoedig hier ook onze (kort)recensie...

Zaterdag 7 maart trad Ab Baars echter op met Evan Parker en Vache in de Singer te Rijkevorsel en bij deze komen we nu al graag op 'State Blue' van het trio terug, CD eigenlijk iets later uitgekomen afgaande op de labelnummering ...

 
 
     


   

 

AB BAARS TRIO: 'State Blue'


- voorgesteld -


Ab Baars Trio Slate Blue is a collection of newly written compositions by Ab Baars. These compositions and improvisations were inspired by the music of French composer Olivier Messiaen for which Baars has a deep passion. The Ab Baars Trio stands as one of the longest running musical units in the Netherlands. Spearheaded by Ab Baars in 1990, along with fellow Dutch musicians Martin van Duynhoven and Wilbert de Joode the ensemble has developed into one of the most thrilling ensembles in modern jazz.

     

 


   
 


WIG24



Ab Baars tenorsax, clarinet, shakuhachi - Wilbert De Joode bass - Martin Van Duynhoven drums



'State Blue' lijkt wel het verslag van een uitstap van het Ab Baars Trio, op het tegengestelde van een citytrip. Met titels als 'Oestermes', 'Water', Kauw', 'Raaf', Hout' komen we dicht bij de natuur en schilderachtige onderwerpen. Vaak geeft dat levendige resultaten met een hang naar swing en de neiging om die voortdurend zelf onder druk te zetten. Deze muzikanten zijn al zo lang op elkaar ingespeeld dat ze dat op heel hechte eigen wijze doen.
Als Ab Baars Trio op verstilling speelt, klinkt dat heel poëtisch of lyrisch. Trage nummers zijn hier geen ballads. Of het moet zijn in 'Fanfare', waarin de contrabassist een lange solo speelt. Dat lijken slow motion mijmeringen bij herinneringen, ergens, een keer, met een fanfare die langskwam, klanken ebden weg en keerden wat later terug.
In 'Raaf' weerklinkt grote nervositeit en flink wat viriliteit. Bij 'Oestermes' is de spanning ronder en vindt de dramatiek meer humor. Ab Baars Trio, als vanouds, brengt spannende, intense muziek.



Danny De Bock

 
     

 

   

 

AB BAARS TRIO  & NY Guests:   'Invisible Blow'


- voorgesteld -


Invisible Blow is inspired by poems describing the unexpected knock-out blows in life. Invisible blow is a boxing term, a boxing match can be considered as a metaphor for life. The texts were chosen by Ab Baars with the assistance of Anneke Brassinga. Joyce Carol Oates' essay collection 'On Boxing' served as a source book.

     

 


   
 


WIG23


Ab Baars, tenorsaxofoon, klarinet, shakuhachi- Wilbert De Joode bass - Martin Van Duynhoven, drums -  Fay Victor - stem - Vincent Chancey Franse hoorn - Anneke Brassinga (leest)



'Invisible blow' is een term uit de bokswereld. Daar staat het voor een uithaal van de ene bokser die de andere niet had zien aankomen. Dit muzikaal project uit 2012 trok de term de ruimere levenssfeer in en zo stond het voor zware tegenslagen die mensen niet zien aankomen. Daarbij putten de muzikanten inspiratie uit het werk van andere artiesten : schrijvers, muzikanten en... Muhammad Ali.
Op deze cd weerklinkt dan ook heel wat onrust, maar gebeuren net zo goed veel mooie dingen. Van bij het begin, met 'Small Prayer', roept de groep een dramatische sfeer op. Bij die sfeerschepping kan je door het arrangement denken aan Charlie Mingus en door de vocalen van Fay Victor aan 'The Last Poets'. De spanning en de schreeuwen monden uit in een gespannen rust. Waarop met 'Consolatio' een beetje wijsbegeerte voor dummies lijkt te volgen als vragen worden opgegooid als "Where is there?", maar ook het universele thema van de dood wordt aangedragen: "Why fear the end?". Het nummer wordt een leuk, speels stukje. Het volgende klinkt dan weer ernstiger gespannen. Na een schurend stukje strijkwerk op contrabas komen de blazers aanzetten en leest Anneke Brassinga een Nederlandse vertaling van 'Interotte Speranze' van Claudio Monteverdi. Een instrumentaal nummer een Nederlandse titel geven is één ding, met een Nederlandstalige tekst wegkomen in een vnl. Engelstalige context is weer wat anders. Maar dit komt over. Neemt de zangeres uit Brooklyn het leeuwendeel van de vocalen voor haar rekening, Anneke Brassinga duikt nog een keer op in 'Ontbreken'. En weer komt dat Nederlands sterk tot zijn recht. Tussen verhalen van dramatiek, uithalen van verontwaardiging en vrolijke zang. Begeleid door het Ab Baars Trio dat intussen bijna 25 jaar opnamen uitbrengt en Vincent Chancey, de andere gast uit New York in dit gezelschap. En die man hebt u vast al eerder gehoord. Nadat hij aan de slag ging bij het Sun Ra Arkestra speelde hij Franse hoorn bij o.a. Lester Bowie, Cassandra Wilson, Elvis Costello, Dave Douglas... Hij zorgt ook in dit ensemble, als blazer naast de bijzondere Ab Baars, voor uitmuntende bijdragen.
Het samenspel van blazers, ritmesectie en vocalen is op deze registratie van live opnames in het Amsterdamse Bimhuis aldoor indrukwekkend. Zowel in drukke als in rustige stukken is de timing en de toon van de verschillende muzikanten er één van geweldige klasse. Onweerstaanbaar, zeg maar. Op het eind lijkt het wel bijna of ze op waren en de magie was, maar neen, volgt nog een plagerig 'The Mummy'. Zo noemde Muhammad Ali zwaargewicht George Foreman die hij zonder te dansen K.O. sloeg en het is het zich vastbesloten vrolijk makend sluitstuk van een krachtige show. Zalig diegenen die het live hebben aanschouwd. Hier is een cd die je gehoord moet hebben.


 

Danny De Bock

 
     

 

 





 

 

CASSANDRA WILSON’S BUITENGEWONE BILLIE HOLIDAY HOMMAGE 'COMING FORTH BY DAY’ VERSCHIJNT OP 3 APRIL

 

 

   
 

 

 

 

Ze werkte hiervoor oa. samen met producer Nick Launay (Nick Cave)
+ enkele Bad Seeds, T Bone Burnett en Van Dyke Parks

 

 

CASSANDRA WILSON brengt op 3 april* via Legacy/Sony Music haar Billy Holiday hommage album uit ‘Coming Forth by Day’, waar oa Van Dyke Parks en een paar Bad Seeds aan meewerkten.


(*enkele dagen voor 7 april, wat Billie’s 100e verjaardag zou geweest zijn)

 

 

Het abum is een hommage aan de het genie en de schoonheid van Holiday’s muziek, ‘een nieuwe kijk op haar muzikale nalatenschap met het oog op de luisteraar van vandaag’ aldus Cassandra. De titel ‘Coming Forth by Day’ is een vertaling van de titel van het ‘Egyptische Dodenboek’, een verwijzing naar Billie Holiday’s reis door het hiernamaals.

Samen met producer Nick Launay (vaste medewerker van Nick Cave), heeft Cassandra Wilson een aantal nummers uitgekozen die de hele – tragische en te korte - carrière van Billie Holiday in kaart brengen. Het zijn vaak erg bekende nummers maar soms ook meer obscure tracks. Het album sluit af met een originele compositie van Wilson: het dromerige “Last Song (For Lester)”, een imaginair afscheidslied voor Billie’s vriend (en minnaar) Lester Young.

Als je de namen van de medewerkers van dit album leest, zitten er op het eerste zicht wel een paar verrassingen bij: producer Nick Launay, werkte niet alleen met Nick Cave deze laatste jaren maar ook met Arcade Fire en de Yeah Yeah Yeahs. 2 gitaristen van dienst zijn T Bone Burnett en Nick Zinner (Yeah, Yeah, Yeahs), levende legend Van Dyke Parks stond in voor de strijkers arrangementen, de ritmesectie is die van The Bad Seeds (drummer Thomas Wydler en bassist Martyn P. Casey), naast vaste Cassandra getrouwen Jon Cowherd ( piano) en Kevin Breit (gitaar).



‘Coming Forth By Day’ track list :


1. Don’t Explain
2. Billie’s Blues
3. Crazy He Calls Me
4. You Go To My Head
5. All Of Me
6. The Way You Look Tonight
7. Good Morning Heartache
8. What A Little Moonlight Can Do
9. These Foolish Things
10. Strange Fruit
11. I’ll Be Seeing You
12. Last Song (For Lester)

 

 

 

 

Kooplink: ‘Coming Forth By Day’


Vanaf April stelt ze haar nieuwe album uitgebreid voor in de US, een Europese tour is gepland dit najaar (TBC).

 

 
     

 

 

 

 

 


CD presentatie


Ifa y Xango : 'twice left handed/shavings'





- voorgesteld -


   

THE BAND


Ifa y Xango bestaat uit enkele muzikanten, verblijvende in België en Brazilie. De groep werd opgericht in 2010 toen de zeven leden van het ensemble hun eigen geschreven muziek wilden vertolken. Sinds hun debuutplaat “Abraham”, tevens geselecteerd als "Best debut album" door de New York City Jazz Record in 2013, is de groep uitgebreid met drie nieuwe muzikanten. Ifa y Xango stelt hun tweede plaat “twice left handed \\ shavings” voor, ontstaan uit hun voorliefde voor experimentele elektronische muziek, trance muziek en musique concrèteon op het label el NEGOCITO Records. Het album wordt uitgebracht als limited edition vinyl op de concerten in het voorjaar van 2015. Ifa y Xango maakt deel uit van het Troika collectief.



 


THE TRACKS


twice left handed (Side A)


kamchatka
fjaka
gamma
moedwil


shavings (Side B)


shavings



Recorded live in one room.
All music by Ifa y Xango,
except "kamchatka" by Laurens Smet and "gamma" by Seppe Gebruers



The PERSONNEL


João Lobo, Sep Francois, Ruben Pensaert: Percussion and Drums

Seppe Gebruers: Electronic keyboards and live processing

Niels van Heertum, Filipe Nader, Viktor Perdieus: Woodwind and brass instruments

Bert Cools, Ruben Machtelinckx, Laurens Smet: Electric guitars, bass guitars and keyboards


THE ALBUM CREDITS

 


Recording engineer: Ted Masseurs
Studio: Audioworkx

Mixing engineer: Werner Pensaerts
Studio: Linster studio

Mastering engineer: Darcy Proper
Studio: Wisseloord Studio

Production: el NEGOCITO Records & Troika vzw

Artwork: Laurens Smet and Jelle Gebruers




THE RELEASE CONCERTS




     




 

 

CD presentatie

 

 

WALABIX invite MARIS

 

 

© Jazz Lab Series

 

 

 

 

- voorgesteld -

 

 

   
 

 

Na een ontmoeting met de Vlaamse trompettist Bart Maris in de' Hot Club de Gand' in april 2013 , nodigde Walabix  deze onverzadigbare improvisator uit op het nieuwe album, en registreerde dat live vanuit 'Le Petit Faucheux'  Het is het het tweede opus van deze groep in kwintetvorm .


Walabix is een liefdesverhaal dat dat al meer dan zeven jaar duurt voor deze jonge muzikanten , improvisatoren en componisten . Als winnaar vanop de springplank 'Orléans Jazz 2009' heeft de groep voortdurend tussen de  scènes door zijn muziek aangeboden aan die wil luisteren , en ontving hun eerste album 'Nus' de zegen van de gespecialiseerde pers.

 

(Breaking Jazzman / Jazzmagazine)

 

 

Bart Maris - trumpet, bugel, piccolo trumpet
Quentin Biardeau - sopraan & tenor saxophone
Valentin Ceccecaldi - cello
Gabriel Lemaire - alto & baritone saxophone, clarinet sib
Adrien Chennebault - drums



 

Recording: Mathieu Pion & Terence Briand live at le Petit Faucheux, France from 16 til 18 may 2014
Mixing & Mastering: Mathieu Pion at Studio CSolfa
Production: Tricollectif, BeCocq Records & el NEGOCITO Records
Original Art on Cover: André Robillard
Photo & Lay-out: Jean-Pascal Retel

 

 

 
     

 

 

 

 

   
   
     
 

 

WALABIX invite MARIS


Bart Maris, trompet; Quentin Biardeau, sopraan- en tenorsaxofoon; Valentin Ceccaldi, cello; Gabriel Lemaire, alt- en baritonsax, klarinet; Adrien Chennebault, drums

 

In Walabix heeft Bart Maris vier Franse wapenbroeders gevonden. Voor de opnames van deze cd hadden ze begin mei 2014 een warm-up tour.
De intro op sax doet exotisch aan en valt heel even, vaag, te associëren met Rudresh Mahanthappa. Die gedachte, als ze al opduikt, moet gauw baan ruimen, reeds voordat percussie en trompet zich aandienen. 'Ingram' klinkt als een vrije improvisatie van vijf muzikanten die hun tijd nemen om met een eigen drive iets op gang te trekken - een setting waarin Bart Maris zich als een vis in het water voelt, een improvisator tussen geestesgenoten. Samen ontbinden ze hun duivels, samen gaan ze loos en samen binden ze ook weer in.
Het openingsnummer lijkt er één om duivels uit te drijven, want daarna volgt met 'Iciba' iets van een aparte schoonheid. Iets wat past bij ochtenddauw, zo je wil een tegenhanger voor de standard 'Softly As In A Morning Sunrise', of verhaalt over een wandeling met rubberlaarzen in een polderlandschap - en dan kan je denken aan de cd 'Krommekeer' van Bart Maris met Lode Vercampt die een persoonlijk verslag leken te brengen van (een deel van) hun roots. In betrekkelijke rust, of liever, aan een rustig tempo in betrekkelijke rust gaat de muziek verder met 'Hotclu', dat heel dicht in de buurt komt van een duet van cello en trompet. Nog meer in de lijn van 'Krommekeer'.
Met 'Astrol' belandt de cd in de sfeer van vroege free jazz met verwijzingen naar Ornette Coleman met Don Cherry, Charlie Haden, Billy Higgins. Voor wie een beetje vertrouwd is met het parcours van Bart Maris komt dat niet als een verrassing, eerder als een vorm van thuiskomen. 'Legram' dat rustig aanvangt met ingetogen gestreken cello voert de luisteraar daarna met zachte drums en cymbalen over pizzicato cello pus grote holle trom en mooie blazers naar een intiem samenspel. Waarop glorieus 'Mat' volgt. Even lijkt het of een doedelzak zich in het spel mengt in een stuk waarin krachtige klanken zich in elkaar verstrengelen. Het leidt tot een collectief hoogtepunt dat wegheeft van een heldhaftig strijdlied.
De cd sluit af met een soort coda, getiteld 'Anve'. Het is een passend slot voor drie kwartier vrije muziek waarin Walabix en Maris een heerlijke ontmoeting verklanken. Dit doet reikhalzend uitkijken naar hun JazzLab Series tour deze maand.

 

Danny De Bock

 

 

 
     
  prelisten some samples here !  
     
     
   
 
 

 

 


 

 

 

CD presentatie


Trolleybus : 'Buiten Dienst'

 

 

 

 

 

- voorgesteld -


   
 

 

Here inside the TROLLEYBUS we are extremely exited with our new release "Buiten Dienst"
(Dutch for "out of service")



Trolleybus is a free-improvisation trio that plays with (prepared) instruments, objects, sounds and voice in surprising ways.
The line up of Trolleybus consists of :


 

 

Yedo Gibson (Royal Improvisers Orchestra, Naked Wolf, EKE) saxophones, french horn, helicon, frula, trombone and bass clarinet

Nora Mulder (7090, RIO) piano
Renato Ferreira (Royal Improvisers Orchestra, The Lock) double bass

 


The ensemble is based in Amsterdam and is one of the groups that moves inside the tumult of the scene here.


We hope that you enjoy our recording !

 

info: http://trolleybustrio.wordpress.coM
email: trolleybustrio@gmail.com

 

 
 


 

Yedo Gibson saxophones, french horn, helicon, frula, trombone and bass clarinet
Nora Mulder piano
Renato Ferreira double bass

 

...'busje komt zo en ziedaar:  Uit de Amsterdamse vrije improvisatie scène schuift hier een aardig plaatje binnen, geen melodieuze thema's maar stemmingen,sfeertjes die soms grappige accenten leggen door gebruik te maken van divers 'speelgoed', ook soms blijkbaar 'echte' instrumenten, verder cartoonstemmetjes, knor, piep en ratelgeluiden. Haal je onbevlekte kinderzieltje hiervoor naar buiten en beleef dit tijdens bezigheden zoals muurschilderen ofte plafondstaren. Beter nog : beleef dit best live,mijn ervaring is dat zulks het best werkt ook...

 

Winus


 
   
     
     

 

 



 


CD presentatie


Naked Wolf : 'Naked Wolf'

 

 

 

 

 

 

- voorgesteld -

 

 

   
 

 

Naked Wolf tovert ruimtevullende aardse grooves om tot catchy zangstructuren op hun muzikale trip met de potentiële reikwijdte van een rockband of een zacht kamerorkest. Met vrije improvisaties en jazz lonkend naar pop en wereldmuziek serveren ze het publiek een speelse en energetische uitdaging voor eenders luistergewoontes.
Het succes op de festivals van Cerkno (Slovenië), North Sea Jazz (Nederland) en Wels (Oostenrijk) viert dit internationale gezelschap met hun eerste cd onder het motto: 'Feel free to dance'. Niet zo vreemd als je bedenkt dat uit de vrije improvisaties van dit zestal zomaar een uiterst dansbare groove kan ontstaan. Hoekige, hypnotische ritmes die worden neergezet door de Oostenrijkse drummer Gerri Jager, basgitarist Luc Ex en de pompende baritonsax van Yedo Gibson uit Brazilië zorgen voor de pulserende vibe. De laatste vormt met de trompet van de Australische Felicity Provan de compacte blazerssectie; het akoestische element binnen de band. De elektronica van de effectpedalen van de Finse gitarist Mikael Szafirowski en de apparaten van Seb El Zin zorgen daarbij voor het harde, maar vooral verrassende muzikale contrast. Naked Wolf varieert lange uitgesponnen passages met snelle afwisselingen in stemming en ritmiek. De ene keer heftig, de andere keer verstild, maar altijd met referenties aan uiteenlopende genres als jazz, pop, wereldmuziek en noise.


Mika Szafirowski (Finland) - el. guitar Yedo Gibson (Brazilië) - sax
Felicity Provan (Australië) - trumpet / vocals Seb El Zin (Frankrijk) - vocals
Gerri Jager (Oostenrijk) - drums
Luc Ex (Nederland) - acoustiek bassgitaar Ofir Klemperer - piano, ms2o, vocals


"Ponderous rock rhythms meet free improvisations, jazz meets pop and world music, catchy song structures
meet an ecstatic sound machine that produces high- voltage artificial sound storms far removed from the
jazz mainstream, presenting a cheeky, boisterous challenge to our listening habits." Südtirol Jazzfestival


Album credits :


Recording: Zlaya Hadzich & Kasper Frenkel at Electric Money Studio, Amsterdam (21st & 22nd of March 2013) Mixing: Sandor Caron & Naked Wolf at Movement top Studio, Amsterdam
Mastering: Dagoose
Production: el NEGOCITO Records & Naked Wolf
Design & Lay-out: Dries Verstraete


Band referenties :


Luc Ex: The Ex, Roof, Bouge, 4Walls, Luc Ex' Assemblee, Rubatong, Rket, Kamagurka & Ridders v.d. Apocalyps Bony Fish,...
Jan Mika Szafirowski : Royal Improvisers Orchestra, Rooie Waas, NHC, Bony Fish, Pumporgan, ...
Felicity Provan: Gravitones, Dull Schicksal , Ig Henneman Tentet , Sean Bergin & M.O.B.
Seb El Zin: ITHAK, Anarchist Republic of Bzzz,,....
Gerri Jager: Knalpot, Eke, Sgt. Fuzzy, Bakker, Goudsmit & Jager, Regenorchester XV...

Yedo Gibson: Royal Improvisers Orchestra, Caetitu, Abaetetuba and EkE
Ofir Klemperer: the Astronauts on Earth Orchestra, Gamila, The Den Haag Allstars Ensemble, ...

 

 
     

 

 

 

 

   
 
 
 


Naked Wolf: 'Naked Wolf'

 

Mika Szafirowski (Finland) - el. guitar Yedo Gibson (Brazilië) - sax
Felicity Provan (Australië) - trumpet / vocals Seb El Zin (Frankrijk) - vocals
Gerri Jager (Oostenrijk) - drums
Luc Ex (Nederland) - acoustiek bassgitaar Ofir Klemperer - piano, ms2o, vocals

 

 

Geen plezierige muziekjes , deze 'Naked Wolf' , eerder geluiden die je zou plaatsen achter het 'Ijzeren Gordijn' of 'de muur' van weleer (en die daar best mochten gebleven zijn ook?...) Getransformeerd naar de hoogtechnologische wereld van vandaag blijkt dit een platwalsend leger met een enorme machinale overmacht, gevaarlijk en onmeedogend zodat ik al meteen van bij het eerste nummer 'Umpteenth Funeral March' denk...nee, het uitkrijs :'Genade, ik geef me over ! Zelfs met de poëtisch klinkende lyrics van Felicity Provan gaat het iets minder hard maar evengoed wél vlijmscherp in de bocht tot ook het tekstblad van  'Don't Quiver' er uitgerukt wordt. Soms, zoals in 'Kera Cahol' lijkt het er op dat we wat meer melodie krijgen en volgt een wat dramatisch stemmenkoor, aangesterkt door strijdlustige instrumenten, de Kazakken zijn onderweg ! ...al met al toch een beklijvend nummer. Want 'Metals in Water' begint dan weer aan industriëel gehouw waarbij de lopende band aan het slippen gaat en het gefabriceerde daarbij stoterig verder of van de band loopt. Een arbeiderskoor zorgt daarbij  voor de 'arbeidsvreugde' waarna het gehouw herneemt. Soms zware electronicalijnen zijn het tegen een ritmisch hernemend tempo zoals in 'Pockets' of 'laat ons effe wat blazen?...uitfreaken? ...'brock 'n troll' , gelijk in 'TripTrap' ? ...heavy noise waarbij bariton tegen trompet in de ring gaat en voor de rest is dit genadeloos (en vreugdeloos) headbangen, niet voor mij dus...'Cosmos Soda' schept mogelijks nog meer chaos met geluiden die inspireren tot horrortekenfilm, niks voor jonge kinderen en laat op de avond zou ik vrezen voor m'n eigen slaap ook... een bang verhaal dus, deze 'Naked Wolf' waar in de afsluiter 'The Wolf and his Coat' trollen hun kettingen spannen voor een luguber avondtafereel. Een minder goddelijke apotheose dus waar toch ook enig tegengewicht zit in 'speelse' pianobewegingen en 'frivole' trompet waarna alles heel gepast zowat dood valt....

 

Nee, happy of vrolijk wordt ik hier niet van maar ik acht het wel mogelijk dat dit live wél wat kan betekenen, als happening, spektakel dus, als dit gepast , met de nodige belichting én in de juiste sfeer, op de scène gezet wordt maar de CD zelve, als luisterstuk ?


Winus



 
  prelisten some samples here !  
     
     
   
     

 

 



CD presentatie

INTERNATIONAL RELEASE



 


Steven Camperman Horizon Trio :  'Catch it if you can'

 

 

 

ZR1311001


- voorgesteld -


   
 

 

Steven Kamperman (NL) • alto clarinet, compositions Sanem Kalfa (TR) • voice 1st prize Montreux Competition 2010 George Dumitriu (RO) • guitar, violin

 

Not just the next world-jazz crossover, Steven Kamperman's HORIZON TRIO offers a fresh approach to integrating western improvised jazz and eastern music. The elements are modal, inspired by both oriental and occidental scales. But the resulting compositions are nothing less than adventurous modern music, with unusual forms, surprising turns and sparkling intensity.
The HORIZON TRIO intertwines compositions and improvisations, the musicians' free spirit hinting at their origins in the Dutch jazz-improv scene.
The HORIZON TRIO balances advanced forms with an intuitive and dynamic approach, ranging from intimate whispering to rocky expressiveness.Lyrical, but with a bite.
Clarinet player and composer Steven Kamperman was at the heart of the pioneer world jazz formation Baraná, playing around the world, from Mexico to Siberia. Singer Sanem Kalfa won the international Montreux Jazz Vocal Competition in 2010. Guitarist George Dumitriu won sixteen prizes as a young classical violinist before developing into a versatile and
adventurous jazz guitarist. With their original music and the poetic lyrics of the young Turkish writer Orhan Gunes, the musicians of the HORIZON TRIO take you beyond the horizon to a fascinating world of their own.

Available on i-Tunes, Amazon, Spotify, etc.
Benelux Distribution by Wild Dog
International bookings by Bureau Kurstjens Www.nanoukurstjens.nl

 
     

 




     
     
     
     
 

 

Steven Kamperman's Horizon Trio : 'Catch If You Can'

 

Steven Kamperman (NL) • alto clarinet, compositions Sanem Kalfa (TR) • voice  George Dumitriu (RO) • guitar, violin

 

 

 

'Catch if you can' van de Nederlandse Steven Kamperman is een eigentijdse mixture van wereldse ritmes, natuurlijke gevoelens, verwevenheid van Oost en West, flirt met jazz, rock en wereldmuziek, is melodisch met ruimte voor korte improvisaties en jawel, kan mij danig bekoren. Dat rockende vind je dan wel vooral terug in de titeltrack die barst van energie met vocals die woordenloos blijven  en waar de gitaar het rockgehalte bepaalt. 'Blended in the same Sky' , track 8, is er ook zo één die meteen met een rockriff start en waarbij de gitaar het ritme aangeeft en soms zelfs wild wordt daar waar de basklarinet eerder voor mooie interventies tekent. De songs bewegen zich nogal afwisselend door verschillende tempo's waarvan de ritmische mij het meest behagen. Zo is 'Deli' onstuimig van aard, heeft een 'sexdrift' die werkt naar een hoogtepunt, weer ingehouden wordt en dan herneemt tot de extase. In eenzelfde aard kan je ook 'Uh' benoemen, passioneel, stoterig en dat houdt het daarom ook maar 2'44' uit, denk ik dan. Ook de 'aftiteling', laatste nummer 'Roket' ofte 'Rocket' zoekt weer stoterig zijn weg , al is dat dan meer vertellend waarbij eerst de gitaar en daarna de basklarinet het woord mag voeren alvorens samen, in trio, te besluiten. Je denkt heel dikwijls bij het luisteren aan dansen daarbij en dat kan ook wel es 'geanimeerd', tekenfilmgewijs zoals bij 'Yazz Bitti' waar de lekkere vocals van Sanem Kalfa in duel gaan of uitnodigen tot conversatie met de andere twee , instrumentele, artiesten. Heel dikwijls dus zoals nu nodigen de nummers inderdaad daarbij uit tot dansen, al denk je daarbij  wel vooral aan gesluierd en georchestreerd, geleid door een choreograaf. Dat zulks ook weemoedig en triest kan, dat beaamt 'Penguence' , een wat triest verhaal volgens de klaagzang van Sanem Kalfa en onderstreept door het vioolspel van George Dumitriu. Poëtischer kan het echter ook zoals in 'Ipekyolu' of  'Deli' dat zich zwiermatig in gang zet en zich tussentijds mooi walsgezind ontwikkelt. Flarden jazz kom je ook tegen en dan vooral in 'Oh Where to eat in Istanbul?' alwaar gitaar en basklarinet het thema herhalen en Sanem woordeloos scatmatig volgt. Voldoende afwisseling dus om te blijven boeien in een verhaal dat verschillende culturen en stijlen omarmt. Alle composities zijn van de hand van saxofonist/klarinettist Steven Kamperman en eveneens vermeldenswaard zijn de poëtische teksten van de hand van de jonge Turkse Orhan Günes uit Amsterdam. Aardig daarbij is dat die teksten tweetalig (Turks én Engels) werden opgenomen in het bijgesloten CD booklet.  Voor de liefhebber van wereldmuziek en andere,avontuurlijke muziekjes, deze aardige 'WorldJazz' plaat !

 

Winus

 
     
  Wereldse Jazzfusion  startend met een rockriff ?'Blended in the same Sky' was er hier zo eentje...  
     
   
   

 


 

 

- persbericht -


 



     
  Avishai Cohen Trio: 'From Darkness'  
   
 
     
   
   RD4616  
     
 

Avishai Cohen (bas) - Nitai Hershkovits (piano) - Daniel Dor (drums)

 
   
 
  Avishai Cohen die destijds als jonge snaak begon in het Chick Corea Sextet van 1996 tot 2003 bouwt gestaag verder aan zijn unieke stijl van het basspelen. Hij is zeker ook belangrijk als componist en minder als zanger vind ik. Hij heeft al ruim 15 platen gemaakt als enkeling en nu volgt een derde plaat in trio bezetting.
Alle nummers zijn van eigen hand behalve ‘Smile ‘ :  is van Charlie Chaplin natuurlijk. Deze plaat is erg ritmisch en minder rustig dan de vorige ‘Duende’ die met strijkers was opgesmukt. Hier het naakte trio dus zonder zang en zonder strijkers. Je hoort direct die kenmerkelijke sound en voortstuwende bas en het spelplezier druipt ervan af. We krijgen weer een mix van stijlen: Afrikaans, Arabisch, latin, klezmer… Er zijn ook een paar ballades tussen gekropen zoals ‘Ballad for an Unborn’ of het wiegeliedje ‘Almah Sleeping’.
Muziek is voor Avishai, de bassist, het belangrijkste in het leven: muziek zegt hem meer dan woorden alleen. Hij kreeg de muziek als het ware opgelepeld via zijn ouders. Hij wil vrij zijn en doen wat hij wil en dit kan de jazz voor hem betekenen. Hij laat ook de vrijheid aan zijn medemuzikanten. Het is een hechte trio plaat geworden met die erg typische levendige sound. Met zijn 40 min speelduur is de plaat korter dan verwacht. Je zal ze live moeten meemaken om te zien hoe ze die korte nummers gaan stretchen.
 
 
  Michel Proesmans 
 
   
 
     
     
  NU VRIJDAG 13 MAART in de ROMA  
     

 


 





 
 
      
  ©  FB MHO  
 

 

 
  Nieuwjaarsconcert MHO, zondag 25 Januari 2015 - OC Hofstade

 
 



Wat is er gepaster om een eerste maand 2015 af te sluiten en terug te denken aan 2014 dan een Nieuwjaarsconcert ? En wie of wat is dan het meest gepast om zo’n nieuwjaarsconcert te brengen in volle glorie ? Een harmonie natuurlijk en, omdat het er voor mij ook al wel es harmonieus mag aan toe gaan ook, tussen al die hedendaagse jazz avant garde, nichten en kozijnen, trok ik op zondag 25 Januari naar het ontmoetingscentrum van Hofstade alwaar het Mechels Harmonie Orkest zijn vele aanhangers uitnodigde. Het moet gezegd, het is indrukwekkend, zo’n band van ongeveer 70 muzikanten die zich hier in 4 rijen kwamen opstellen ! Indrukwekkend ook het vakmanschap van al die mensen die o.l.v. de opgemerkte, bevlogen en gepassioneerde dirigent Erwin Pallemans hun ding brachten. Dat is, dat zijn meestal werken uit de klassieke hoek waarvan sommige of althans passages ervan bekend klinken want dit werk, daar ben ik niet zo mee vertrouwd… Alleszins liet ik me gauw en vol overgave graag meeslepen na het inleidende welkomstwoord van voorzitster Monique Foerier in een boeiende set die verder professioneel aan mekaar gepraat werd door Rudi Torfs en waar al meteen het vuurwerk werd aangestoken met ‘Firework’ (J. Van der Roost). ‘Banks of Doon’ werd daarna opgedragen aan de vorig jaar overleden bassiste Vera Veroustraete , ‘Dichter & Boer’ van F. Von Suppé klonk bijwijlen verrassend bekend en dat was een stuk op aanvraag van saxofoniste Krishna Claes, ons goed bekend uit diverse bezettingen, showband en pop en dat was omwille van haar 20-jarig lidmaatschap van deze harmonie, een terugdenkmoment dus en hier zat er voor haar bijkomend ook een solo bij… ‘Celtic Flutes’ bracht dan weer twee andere opmerkelijke solisten naar voor, de bedreven en ervaren Liane Lazeroms naast de jongste uit het orkest : de 13-jarige Manu Donders en dat was, o zo mooi... Voor mij moest het beste echter nog komen en helaas duurde mij ‘Divertimento’ (O.Waespi) vééls te kort maar dat bleek dus maar één beweging te zijn uit een suite die in z’n totaal wel twintig minuten duurt en daar was helaas vandaag niet de tijd voor. Jammer, maar de ‘Benny Goodman Memories’ maakte daarna veel goed ! Prachtig was het en het algemene klankbeeld zat bijzonder goed ook in deze zaal ! Niet evident en je begrijpt dat er weinige zalen geschikt zijn om zo’n groot orkest te kunnen bevatten. Hier klonk het echter uitstekend al hadden de dwarsfluitsolisten van daarstraks wel hun eigen micro mogen hebben… Een enkele, kleine opmerking maar want het geheel schitterde ! Gepast werd er afgesloten met de bekende ‘Radetzky Marsch’ van Strauss waarna als toegift daar nog de ‘Tritsch Tratsch Polka’ bovenop kwam, dat kenden we ook ! Lekker ! Zo ook de diverse hapjes die ter gelegenheid van dit concert nadien tijdens de receptie rond kwamen. Smakelijk , en wees maar zeker da’k nog andere concerten van dit voortreffelijke orkest wil meemaken ! ( en al een ‘chance’ dat de pitteleir hier niet vereist is, bij de grote symfonische concerten is dat wel es anders…)


Volgende afspraak: 30/05 Lenteconcert en in een bijkomend deel zitten daar gabbers bij die we inmiddels goed kennen : de Basily Gipsy Band uit Nederland !



Winus

 

 
     

 

 


 

 

 

 

   
   
 


Jeremiah Cymerman, Evan Parker, Nate Wooley :  'World of Objects'



 


 

Wie Evan Parker live wil horen kan hem zaterdag 24 januari bezig zien en horen in het Zuiderspershuis in Antwerpen. Daar brengt hij een set met Steve Noble en John Edwards.
Een van de recente live-opnamen waarop Evan Parker meespeelt, is 'World of Objects', opgenomen in The Stone in New York. Hier krijg je drie muzikanten te horen die zich gedragen als pioniers en grenzen aftasten en verleggen. Parker neemt al enkele decennia een geëerde status in van grensverleggend saxofoonspeler. Sinds enkele jaren worden ook Cymerman en Wooley hoog aangeschreven om hun zoektochten naar nieuwe mogelijkheden om het vocabularium voor klarinet en trompet uit te breiden. Met zijn drieën gaan ze behoorlijk ver, in twee lange stukken van rond de 20 minuten (27'40" en 16'11") en een kort afsluitend coda (5'31").
Cymerman en Wooley mogen we situeren in zones waar ook Peter Evans en Sam Pluta zich ophouden. Zij houden er van om uit hun instrumenten onwaarschijnlijke klanken te halen en daarbovenop via elektronica klanken en patronen te herscheppen. In deze omgeving gedijt Evan Parker probleemloos. Wooley en Parker hoor je hier met de inspiratie van het moment hun pure ding doen, terwijl Cymerman zowel de organische als elektronische toer opgaat. Zonder wild om zich heen te schoppen creëren de drie een meeslepend geheel dat zich heel geleidelijk ontwikkelt. Daarin willen zich wel eens wilde bewegingen manifesteren, omwille van opwinding in de dialoog bijv. Maar vooral klinkt hier geconcentreerde, meestal rustige voortgang van een verhaal.
Klarinet, sax en trompet komen naar voor met heerlijke noten. Het is zeker niet zo dat de blaasinstrumenten hier nooit herkenbaar klinken; deze muzikanten kunnen sterk voor de dag komen als klarinettist, saxofonist en trompettist. De uitbreiding van hun taal staat ten dienste van een merkwaardige en vernieuwende vertelstijl. Cymerman voert daarbij soms als sluipend gif, elders als een frontale noise-aanslag verontrustende gebeurtenissen aan, waarop Parker en Wooley met grote souplesse reageren. Het resultaat is een vrij donkere, coherente vertelling, waarin soms verrassingen oplichten of aanzwellen. Vrij van goedkoop sentiment, gratuit geweld of inhoudsloos spektakel voltrekt zich een betoverende voorstelling.


 

John Escreet, John Hebert, Tyshawn Sorey, Evan Parker :  'Sound, Space and Structures'






De Britse pianist John Escreet is bij ons beginnen op te vallen toen hij in de Hnita kwam spelen met The Story. Hij brengt intussen al jaren ook onder zijn eigen naam met verschillende bands cd's uit. Met john Hebert en Tyshawn Sorey heeft hij een werking band sinds 2010. Deze 'Sound, Space and Structures' in samenwerking met levende legende Evan Parker kwam er toen Parker een programma samenstelde in The Stone in New York. De jongere Brit wou al langer met de oudere samenspelen en plots lukte het, op uitnodiging van Parker. Escreet zag zijn kans om kort daarna samen een cd op te nemen.
Parker is een jazzicoon, hij ontwikkelde sinds de jaren '60 een eigen taal op saxofoons en trok de werelden van de saxofoon verder open. Zijn productiviteit is bijna niet bij te houden. Samen met Escreet, Hebert en Sorey improviseert hij hier vrij korte stukken, de meeste blijven onder de vijf minuten. De vier tonen zich vooral van hun bedachtzame kant, vaak sober en uitgepuurd.
Op het eerste stuk, Part I, gaat Escreet hamerend te keer op piano en roffelt en slaat Sorey nerveus, maar beheerst op de drums. Het heeft wat weg van een spannende, heel energieke begingeneriek voor een film. En alsof daarna de film echt van start gaat, begint de verhaallijn dan heel rustig met een trage intro op contrabas.
Geleidelijk komt er afwisseling en een grillige dynamiek op gang, soms rustig en poëtisch, soms wat minder rustig en ook nog poëtisch. Individueel en samen werken de muzikanten eigenzinnig harmonieuze ideeën uit. Daarbij lijkt de rust van een park en het gezang van vogels soms niet ver weg. Die heel natuurlijk aandoende geluiden gaan soms ook andere kanten dan schone en vredige uit. Soms schijnen ze zich ook ver van New York op te houden, bijv in part IV doet het tokkelen van Escreet op de naakte snaren van de piano Oosters aan. Het zal niet verwonderen dat ook de drukte van de grootstad toch binnensijpelt, zoals oa in Part VII waar de nervositeit heel menselijk overkomt.
Beweren dat deze cd de vier muzikanten op hun best laat horen is hier niet aan de orde. Maar er valt best te genieten van deze weloverwogen improvisaties.





Het zijn maar een paar van flink wat cd's die vorig jaar uitkwamen en waar Evan Parker op meespeelt. Live is hij zaterdag 24 januari 2015 te bewonderen in het Zuiderspershuis in Antwerpen. 




Danny De Bock


 
     








   
 

 

Brussel en jazz


Brussel jazzhoofdstad van Europa? Een kleine greep uit het enorme aanbod: de jaarlijkse Brussels Jazz Marathon die fans uit de hele wereld aantrekt; talrijke festivals waaronder Brosella Folk & Jazz nabij het Atomium; een oud treinstation omgebouwd tot jazzclub; een muziekinstrumentenmuseum met de grootste collectie saxofoons ter wereld en verschillende platenlabels die hier hun vestiging hebben. Jazz weerklinkt in talrijke clubs en zelfs in de metro of op straat tijdens de internationale jazzdag. En Brussel is natuurlijk de geboortestad van Toots Thielemans. “We’ve got that thing called swing”.

Van in het prille begin had Brussel trouwens een link met jazz. De minstrel shows, de rage van de bigbands gevolgd door de opkomst van bebop en free jazz tot de huidige stromingen, alles passeerde en passeert hier nog altijd de revue.
De twee Brusselse muziekconservatoria vormen ondertussen al jaren een draaischijf voor jong internationaal jazztalent.

Brussel heeft iets te bieden voor elke jazzliefhebber. Van old school dixieland tot de meest gedurfde en vrije experimenten, men hoort het hier allemaal. Maar waar is de actie en wanneer gebeurt het? Er zijn de bekende concertzalen die jazz op de affiche plaatsen en dit meedelen via eigen communicatiekanalen (Flagey, AB, BOZAR,…). Er zijn de vertrouwde jazzclubs met een vast programma en een eigen cliënteel (Jazz Station, The Sounds, The Music Village, Archiduc,…). Maar er bestaan ook andere interessante initiatieven die soms net onder de radar van de grote mediakanalen blijven.

De website www.jazz.brussels bundelt alle info en achtergrondverhalen.


De initiatiefnemers



Brussels Jazz Platform is een initiatief van Brosella, Brussels Jazz Orchestra, Flagey, Jazztronaut en Jazz Station ondersteund door visit.brussels en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Brosella organiseert jaarlijks drie grote evenementen: Djangofolllies, een festival waarbij de muzikale erfenis van Django Reinhardt centraal staat aan de hand van concerten verspreid over Brussel en de rest van het land; Brosella Folk & Jazz, een tweedaags festival dat er sinds 1977 naar streeft om muzikale vakjes te doen vervagen; en de Brosella Guitar Fair, een verzamelaarsbeurs voor gitaar- en snarenliefhebbers. Daarnaast werken ze nauw samen met de jazzafdeling van de Kunsthumaniora van Brussel voor diverse evenementen en workshops.


www.brosella.be


Brussels Jazz Orchestra (BJO) werd opgericht in 1993 in de Brusselse jazzclub Sounds. Twee Grammy-nominaties en samenwerkingen met internationale sterren als Joe Lovano en Kenny Werner verzilverden hun reputatie. BJO is “artist in residence” in Flagey.


www.brusselsjazzorchestra.be



Flagey, gehuisvest in de vroegere omroepgebouwen van de Belgische openbare radio en tv, is een van de belangrijkste en grootste cultuurhuizen van Brussel waar muziek, film, geluids- en videokunst aan bod komen. Ze beschikken over vier concertzalen en een filmzaal. Vanaf januari 2015 organiseren zij tevens het Brussels Jazz Festival.


www.flagey.be

 

Jazztronaut, actief sinds 1985, organiseert onder meer sinds 1996 de Brussels Jazz Marathon, een jaarlijks jazzevenement met internationale uitstraling dat Brussel als jazzstad profileert, het Skoda Jazz Festival, de VW Spring Sessions en verzorgt het management van enkele vooraanstaande Belgische jazzartiesten waaronder Philip Catherine.


www.jazztronaut.be www.brusselsjazzmarathon.be www.skodajazz.be

 

Jazz Station is gevestigd in een volledig gerenoveerd treinstation van begin vorige eeuw en is een waar jazzlaboratorium. Jazz leeft er onder verschillende vormen: concerten, lezingen, openbare repetities, tentoonstellingen en kindernamiddagen. Ze leggen de focus op Belgische musici maar organiseren ook de Jazz Nights, driedaagse concertavonden waarbij telkens een ander Europees land centraal staat. Hier bevindt zich tevens een documentatiecentrum en een jazzarchief.


www.jazzstation.be



De coördinatie van het Brussels Jazz Platform gebeurt vanuit de burelen van visit.brussels, die de promotie van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest verzorgt met als doel het imago van de hoofdstad van 500 miljoen Europeanen te versterken. In het kader hiervan speelt jazz ontegensprekelijk een hoofdrol.


www.visit.brussels

 

 

 

 

De werking



In de opstartfase concentreert het Brussels Jazz Platform zich op het in kaart brengen van het bestaande jazzaanbod in Brussel. Dit doet ze door de uitwerking van enkele communicatietools.



Website


Een nieuwe website onder www.jazz.brussels centraliseert alle informatie voor de jazzliefhebbers:
• een Agenda met de concerten van de komende maanden
• een kaart met de locaties en een woordje uitleg over de Jazz Hotspots: zalen, clubs, café’s, expo’s en ook (muziek)winkels
• een overzicht van de Jazz Festivals in Brussel
• een reeks portretten van jazz personages onder Jazz Community
• enkele tips voor de weken die volgen onder Highlights




Maandelijkse agenda


Een maandelijkse agenda die verspreid wordt via culturele distributienetwerken, en in enkele toonaangevende jazzclubs in binnen- en buitenland, informeert over het rijke jazzaanbod in Brussel.




Wekelijkse nieuwsbrief


In samenwerking met agenda.be wordt een een wekelijkse nieuwsbrief verstuurd naar de jazzfans die zich daarvoor inschrijven, met daarin het jazzaanbod van de komende week aangevuld met tips en/of een portret in de rubriek Jazz Community.




Facebookpagina


Om ook de sector zelf te activeren creëren we een Community-pagina op Facebook. Daar worden dagelijks links, foto’s, aankondigingen voor en reportages van concerten gedeeld

 

 www.facebook.com/jazz.brussels




Bannercampagnes


In 2015 worden enkele van de belangrijkste jazz evenementen extra in de spotlights gezet door een bannercampagne in de straten van Brussel.

 


Advertenties


Via advertenties in buitenlandse gespecialiseerde magazines wordt er extra nadruk gelegd op de jazz van en in Brussel.

 

 

 

 

Belangrijke Jazz Evenementen Brussel 2015

 

 

   
 
09 > 24.01.2015 River Jazz Festival
www.riverjazzfestival.be


13 > 23.01.2015 Brussels Jazz Festival
www.flagey.be


15 > 31.01.2015 Djangofolllies
www.brosella.be


22 > 24.05.2015 Brussels Jazz Marathon (20ste editie)
www.brusselsjazzmarathon.be


19.06.2015 Jazz Jette June
www.jazzjettejune.be


11 & 12.07.2015 Brosella Folk & Jazz
www.brosella.be


08 > 19.09.2015 Marni Jazz Festival
www.theatremarni.com


25 & 26.09.2015 Saint-Jazz-ten-Noode
www.saintjazz.be


30.09 > 03.10.2015 10 jaar Jazz Station
www.jazzstation.be


01.10 > 30.11.2015 Skodajazz Festival (30ste editie)
www.skodajazz.be
 
 
 

 

 

 
     

 

 


 

 


CD presentatie

 

 

Christoph Irniger – Pilgrim : 'Italian Circus Story'



 

 

 

 

- voorgesteld -

 

 

 

   
 

 

Italian Circus Story (Intakt Records, 2014) is het tweede album van de groep Pilgrim van de Zwitserse tenorsaxofonist Christophe Irniger. Hierop maakt Pilgrim met een gezonde dosis zelfbewustzijn en veel zin voor avontuur een boeiende muzikale rondreis. Het zijn geen toeristen op zoek naar bekende plekken maar avonturiers die niet bang zijn van risico's en die voortdurend azen op nieuwe ervaringen. Het is een ontdekkingstocht zonder
gids, zonder reisverzekering, zonder retourticket. De soundtrack meandert tussen raadselachtige reflectie en wilde erupties en creëert daarbij een solide, compacte, eigen sound die niet makkelijk thuis te brengen is.
De tracks op Italian Circus Story ademen een ontspannen mediterrane sfeer. De composities laten veel ruimte voor spontaniteit en improvisatie, geven elke stem van de aparte line-up een herkenbare plaats en creëren onderweg verschillende deelensembles. Sommige stukken zijn zorgvuldig in detail uitgeschreven, andere zijn slechts schetsen of minimale aanwijzingen.

 

 

 Jazzcriticus Franz X Zipperer schrijft : “Voor Christophe Irniger zijn geschreven noten niet meer dan een opschrift, het onderwerp van een ongeschreven verhaal of een deur naar andere, vrije muzikale horizonten.Elke muzikant die een thema oppikt zal het verhaal telkens weer anders vertellen. De tracks op de cd klinken dan ook even spontaan als tijdens een concert. En het is een prachtvoorbeeld van hoe het geheel meer kan zijn dan de som van de delen."


Pilgrim is opgericht in 2010 en heeft in wisselende bezettingen een reputatie verworven als een van de boeiendste ensembles in de hedendaagse Europese jazz. De vijf muzikanten van de huidige line-up komen uit verschillende uithoeken van Zwitserland. Ze spelen ook in diverse groepen over de hele wereld en hebben al kunnen samenwerken met grootheden als Dave Douglas, Nasheet Waits, Dave Liebman en Joey Baron.

 

“Christophe Irniger is in topvorm op dit album. Jazzkenners zeggen dat hij momenteel tot de meest veelbelovende muzikanten van de hedendaagse Zwitserse jazz behoort.” (Rolf Thomas)



Muzikanten



Christophe Irniger (tenorsax, geboren in 1979) is op elfjarige leeftijd op zijn instrument begonnen. Hij studeerde muziekpedagogie aan de Zurich Jazz School en performance aan de Muisikhochschule Luzern waar hij met onderscheiding afstudeerde bij Christoph Grab en Nat Su. Hij volgde ook les bij Dave Liebman, Enrico Rava, Kurt Rosenwinkel, Ari Hoenig, Mark Turner en Nils Wogram. Irniger geeft les aan de Zurich Music School en leidt naast Pilgrim ook een trio/kwartet en de groep Cowboys From Hell.


Stefan Aeby (piano, geboren in 1979) studeerde aan het Conservatorium en de Universiteit van Freiburg en vervolmaakte zich als muzikant bij gerenommeerde leraars als Art Lande, Don Friedman en Marc Copland. Hij speelde en speelt met onder anderen Gabriele Mirabassi, Chris Potter, Claudio Puntin, Samuel Blaser, Bänz Oester, Stéphane Belmondo, Rick Margitza en Tom Harrell. Hij is actief in verschillende ensembles waarmee hij over de hele wereld toert.


Dave Gisler (gitaar, geboren in 1983) studeerde eerst klassieke gitaar en ontwikkelde zich tot jazzgitarist aan de Musikhochschule Luzern waar hij les kreeg van Kurt Rosenwinkel. Hij is co-leider van de groep NoReduce en speelde met onder anderen Nasheet Waits, Dave Douglas, Nat Su, Lukas Niggli, Jeff Davis en Heiri Känzig.


Rafaelle Bossard (contrabas, geboren in 1982) studeerde bij gerenommeerde contrabassisten als Heiri Känzig en leidt een eigen band, Junction Box. Bossard speelt ook in
de groep Mats-Up van trompettist Matthias Spillman en in het collectief NoReduce.


Michael Stulz (drums, geboren in 1977) studeerde aan de New Yorker Drummers Collective en geeft les op het jazzdepartement van de Musikhochschule Luzern. Hij is ook te horen in meer dan tien verschillende working bands over de hele wereld.


www.christophirniger.com

 

 
     



 

 

 
 
 

 
     
     
 

 

Christoph Irniger Pilgrim : 'Italian Circus Story'

 

 

Christoph Irniger, ts - Stefan Aeby, p - Dave Gisler, g - Raffaele Bossard, b - Michi Stulz, dr

 

 

De kleine tour die de Zwitsers de bergen afrukte en ze  naar die paar jazztempels in de Lage Landen bracht zit er weer op, al heb je in Maart nogmaals de kans om ze mee te maken, op 26/03 welbepaald, in het Jazzstation te Brussel. Wat ze hier achterlieten was de 2e CD van het vijftal met 7 composities van de leider , de saxofonist Christoph Irniger, de 'Italian Circus Story' CD die ze hier kwamen voorstellen en, ongeacht de wat zware indruk dat er soms blijft hangen, mag die d'er best wezen. Zo komt 'Jake the Snake' dan wel wat dreigend aanrollen maar die gaat wel statig verder als een zelfbewust krijger, onverschrokken en aangemoedigd door het 'voetvolk' . Het is allemaal erg sferisch, wordt doorspekt met gitaarlicks, aangestreken bas (Raffaele Bossard) en percussiedrumwerk (Michi Stulz) en dan kan het een stotterend verhaal worden zoals in 'Man Like' dat afgeremd wordt door Stefan Aeby op piano om dan samen met Christoph te besluiten. Die piano gaat inderdaad ook wel  in mooie lijnen zoals bij het begin van titelstuk ''An Italian Circus Story' dat zich verder ontwikkelt in sferen  op de gitaar die bijwijlen, door effecten, heel 'elektronisch' wordt. Een erg actieve ritmesectie zit daarbij voor een monotone saxpartij en naar het midden van het stuk toe gaat alles wat stilvallen dan...Die sax blijft echter rustig verder vertellen, sleept om zo te zeggen de boel terug in gang en het verhaal ontwikkelt zich daarna wat dramatisch, barst in plechtigheid uiteen en nijgt mij wat te veel naar bombast , toch wordt er aardig besloten. Niettemin vind ik 'Back in the Game' dan aardiger. Hier wordt er traag ingezet door de piano die ook na het bijvallen van de sax mooi mag verder schrijden, weer een beetje plechtig dus maar voor mij één van de beste nummers op de plaat.

 

Want 'Entering the Concert Hall' gebeurt weer heel schokkerig, met dramatische piano-aanslagen, ratata drums, hoekige bewegingen en je volledige aandacht opeisend. Te vermelden is toch weer dat zeer sferische gitaarwerk van Dave Gisler, snel en uitermate passend in die groepssound. Desalniettemin een wat vermoeiend nummer en ook 'Mondays' schept niet echt rust, heeft wel soms de neiging om in een 'klassiekere' plooi te vallen maar doet dat niettemin niet. Hier heeft de bas van Raffaele Bossard het voor het zeggen waarna de song zich langs valleien laat wegdijen om uit te monden in de wat filmische lyriek van 'Body Dope' waar het licht na de duisternis schijnt, een herbronnen met een sprankelende Stefan aan de toetsen en Christoph beaamt, ...een mooie finale van deze suite is het, een 'Italian Circus Story' die je aandacht verdient, het weze gezegd !


Winus

 

 
     
   
     
     

 

 



 

 

CD presentatie

 

Augusto Pirodda  Quartet : 'A Turkey is Better Eaten'

 

 


 


- voorgesteld -


   
 

Een Trio-cd opnemen met als sidemen bassist Gary Peacock en drummer Paul Motian? Nee, het is niet enkel Keith Jarrett gegeven. De Italiaanse Brusselaar Augusto Pirodda moet zowat het best bewaarde geheim in de Belgische jazzscène zijn.

"What I hear in your music is the essence of improvisation. Spontaneity is only possible if we forget about ourselves and listen. You, Sluijs, Cabras and Patrman really express this essence with joy, passion and energy." Gary Peacock



Augusto Pirodda weet zijn medemuzikanten goed uit te kiezen. De Italiaanse bassist Manolo Cabras speelt al meer dan 20 jaar aan de zijde van Pirodda. Cabras speelt concerten en nam cd's op met o.m. Toots Thielemans Quartet, Manuel Hermia trio (in 2012 op tournee met JazzLab Series), Erik Vermeulen Trio… De Tsjechische drummer Marek Patrman reist heel Europa af, maar is tevens een niet weg te denken speler in de Belgische jazzscène. Cabras en Patrman zijn de spreekwoordelijke 4 handen op één buik. Ze vormen de ritmesectie van onder meer Ben Sluijs Quartet, Jeroen Van Herzeele Quartet en Erik Vermeulen Trio. Ben Sluijs, één van Belgiës meest lyrische en poëtische jazzsaxofonisten, maakt het kwartet compleet.

Het pianospel van Pirodda (vaak simpel en melodisch, maar bij momenten ook onstuimig en nerveus) valt opvallend goed samen met de muzikale gevoeligheid van Ben Sluijs. Het contrast tussen deze twee werelden maakt hun muziek heel open en onvoorspelbaar. Cabras en Patrman, die zowel een toonaangevende dan wel ondersteunende rol kunnen aannemen, zorgen ervoor dat piano en sax een maximale vrijheid genieten. Kortom, het Augusta Pirodda Quartet maakt muziek dat voortdurend evolueert en zich voedt met de creativiteit van alle muzikanten.


"Augusto Pirodda is een minimalist. Hij speelt weinig, maar welgekozen noten. 'Kiezen' is misschien het verkeerde werkwoord. Pirodda is een vastberaden improvisateur die op het moment vertrouwt. De noten die hij kiest, zijn de eersten; en vanaf dat moment leiden intuïtie en emotie zijn vingers." – Thomas Conrad, Jazzwerkstatt



Mix & Master: Manolo Cabras
Production: el NEGOCITO Records
Design & Lay Out: Dries Verstraete

Release 28/11/2014
Available on cd and 12" vinyl

 
 
     





 
 
     
 
 
 

Augusto Pirodda Quartet : 'A Turkey is Better Eaten'


Augusto Pirodda, piano; Ben Sluijs, altsaxofoon; Manolo Cabras, contrabas; Marek Patrman, drums

 

Ben Sluijs past heel lekker in dit quartet van fijnzinnige muzikanten, dat bewezen niet alleen de live concerten van de JazzLab Series, deze CD is eens temeer een getuigenis, luister maar mee als ik over de tracks loop en dan vind je ongetwijfeld ook 'If I wear a Bell '  een vrolijke starter waarbij het pianospel van Augusto start als een klokkenspel in de wind, Ben de conversatie aangaat en Manolo opmerkingen toevoegt. Het is eveneens deze kunstzinnige bassist die titelsong 'A Turkey is Better Eaten', een groepscompositie/improvisatie (want geen enkele uitvoering klinkt hetzelfde) inzet waarna Marek Patrman aan het versnellen gaat, gevolgd door Gusto in een race achter de kalkoen aan want het beest moet natuurlijk eerst gevangen worden alvorens je die aan het spit kan rijgen ! Ben staat daarbij figuurlijk klaar met het vangnet, de spanning stijgt met het roffelen van Marek en neem het maar van mij aan : het beest wordt gevangen ook ! 'Falling Fragments' daarna is dat stukje kort interludium waarbij Marek de klok onrustig van de muur tikt...de piano en de sax scheppen daarbij wat rust ondanks het vergeefs protesteren van de drummer....Dat je daarna ijl ontwaakt met 'Psalm nr.5' mag niet verbazen. Het stuk start in een donkere stemming waarbij onder ruisend cymbalenspel de sax en de piano gelijkgestemd aan het dagdromen gaan...Manolo bromt rustig op de achtergrond maar Marek is weer overduidelijk aanwezig in deze eigen compositie. Vooral Ben blijft daar heel rustig bij en samen met Gusto wordt minzaam naar het einde gegaan.' Jaja, ik heb het zo wel begrepen', klinkt het daarna met 'Blah blah ...Bley', en da's een erg mooie track met eerst een erg beweeglijke Ben, gevolgd door Gusto die daar breedsprakerig achteraan gaat. Het is Manolo die zich wat later solerend naar voren dringt en samen sluit het quartet in een mooie beweging af. 'Pea Road' is dan weer de drive van de ritmesectie die maakt dat dit een kunststukje wordt...dit... lopen over erwten?...Vervolgens is 'Scotty' dan weer een korte compositie van Manolo waarbij hij ,en enkel hij, zangerig het woord neemt...of zat er hier en daar toch een tikje van Patrman tussen? In ieder geval start Different Corners' daarna als een kip (of houden we het op een kalkoen?) die schichtig rond zich heen kijkt...een nieuw hok, dat wordt verkennen ! waarbij Ben de begin honneurs voor zich neemt tot de rest van 'het kiekenkot' er bij komt...Pirodda valt nerveus in tot wat later Patrman met roffels en cymbalenspel komt overtroeven tot de rust uiteindelijk weer keert... Gelukkig staat 'Per Claudia' daar dan die de zon weer vrolijk laat rijzen en hier is vrolijkheid troef, dat hoor je aan het opgetogen spel van  een Gusto en Ben. Manolo en Marek geven dat fijntjes de gepaste omkadering, mooi en licht ! Want daarna neemt 'Deep Sea' je piano-druppelgewijs mee naar de donkerte van het water. Manolo is hier de 'drijvende kracht'.. of wordt dat  zo niet gezegd als je onder water bent ?... Een verstillend stuk, een diepe duik... Waarna  van de weeromslag verrassend levendig afgesloten wordt  met ESDA', feestelijk swingend met eerst Ben op z'n alto waarna Gusto daar sprankelend op ingaat. De drumsolo van Marek Patrman gaat dan even later  een wat klassieke finale vooraf. Eigenlijk nogal onverwacht maar niet minder in dank aanvaard, deze uptempo track ! Zo ook  is deze ganse CD een prettig luisterwerk waar je ongebreideld je fantasie kan op loslaten, dank je wel daarvoor, Augusto !

 

 

Winus

 

 
  prelisten some samples here !  
     
   
     
     




 

 

 

Double Bill : Augusto Pirodda Quartet / How Town in KC NONA, Mechelen

 

10 Januari 2015


   
 

 

 

 

Augusto Pirodda Quartet

 

Augusto Pirodda, piano; Ben Sluijs, altsaxofoon; Manolo Cabras, contrabas; Marek Patrman, drums


 

Het nieuwe Augusto Pirodda Quartet sloot hun JazzLab tour en de cd-voorstelling van 'A turkey is better eaten' af in Mechelen. Met Manolo Cabras en Marek Patrman speelde de pianist al jaren in een trio-bezetting. Deze ritmetandem die in verscheidene groepen opduikt, maakte ook al vaak deel uit van groepen met Ben Sluijs. Nu blijken Pirodda en Sluijs ook goed bij elkaar te passen. Dat hoeft niet echt te verwonderen als je bedenkt dat Ben Sluijs in duo met pianist Erik Vermeulen al jaren hoge toppen scheert. Vermeulen is op zijn manier een eigenzinnige en fijngevoelige muzikant die graag improviseert en vaak met weinig noten een maximaal effect sorteert. In zijn eigen stijl doet ook Pirodda dat.

 

           

 
Om te beginnen kregen we 'If I wear a bell', wel in uitgeklede versie. Het concert begon met traag, sober spel dat een intrigerende lyriek ontwikkelde. Daarbij lieten zij elkaar rustig de verhaallijn verder zetten, die zich niet liet voorspellen, maar een logische weg volgde. Vooral Pirodda en Patrman hielden vast aan een minimalistische benadering, springerige lijntjes die Sluijs en Cabras er bij tekenden verlevendigden de stukken. Die van Sluijs klonken prominent en zangerig, die van Cabras bijna onderhuids als warm pompend bloed. Een krachtig aanzwellende drumsolo die explosief uitdraaide, was de aankondiging van meer afwisseling tussen sober en krachtig spel. Die variatie ging van zacht als een briesje tot swingend als een tiet.

 

        

 

..Met Cabras in enorm goeden doen, hij had deze avond stuwende ideeën in overvloed. Heel geleidelijk bouwde de groep een volle sound op die de uitvoeringen van 'Blah Blah... Bley' en het latin getinte 'Ola' met een breed klankkleurenpallet de pan deden uitswingen. Pirodda en kompanen waren duidelijk in hun sas.

 

Danny De Bock

 

 

 de JASSEPOES kortrecensie van 'A Turkey is Better Eaten'  vindt je hier

 

 

 

How Town

 

Sarah Klenes, zang; Elina Silova, zang; Laura Polence, zang, Lennart Heyndels, contrabas en zang + composities

 

 

 

Een stuk minder jazz-gericht kwam How Town voor de dag, maar niet minder innemend. Bassist Lennart Heyndels heeft echt wel iets met jazz, maar er zit ook een apart singer songwriter in deze jongen. Hij laat het leeuwendeel van de zangpartijen wel over aan de zangeressen, maar hij out zich ook zelf als zanger. How Town brengt liedjes die je niet meteen in hitparades moet verwachten, maar toch een verfrissend popgehalte lijken te bevatten.

 

         


Door de begeleiding met contrabas zijn de songs nooit puur a capella in de huidige betekenis van de term en al evenmin is het kerkelijke koormuziek. Maar zonder sacraal te worden blinken de nummers uit in bijna hemelse schoonheid. Dat is voor een groot deel te danken aan de schitterende stemmen die elk een eigen karakter uitstralen en samen een heerlijke drievuldigheid vormen. Heyndels speelt hier niet de verpletterend virtuoze bassist, maar heel efficiënt speelt hij warme bastonen uit terwijl de vocalistes als stemmenkunstenaressen zijn songs vertolken. Het speelplezier dat de vier er samen in vinden kan heel aanstekelijk werken. Getuige bijv. hun deelname aan de wedstrijd vorige zomer bij Theater Aan Zee, waar ze ahw met een wildcard, in feite als invallers voor een groep die verstek gaf, aan de haal gingen met de overwinning.




De double bill met een heuse jazzgroep was dan ook een uiterst geslaagde deze avond in NONA. Beide groepen vertrokken met een zeer sobere aanpak en pakten de geesten en harten in van de meeste aanwezigen.
How Town werd net als Augusto Pirodda Quartet teruggeroepen voor een bisnummer en daarvoor had Lennart met de drie fijne dames Ellingtons 'Mood Indigo' in petto. Zij brachten het sneller dan Ella Fitzgerald placht te doen, in een lekker tempo dat de pijn van de bezongen eenzaamheid maskeerde, maar niet minder in de verf zette.
How Town stelde hun nieuwe EP voor, 'No Marvel (that I mistake my view)' en begon met dit concert aan een reeksje cd-voorstellingen.

 

Danny De Bock

 

 
     

 


 

 

 

 

CD presentatie

 

BackBack: 'Backback III'

 

 

 



- voorgesteld -


   
 

 

'BackBack is het flamboyante Gentse jazztrio rond gitarist Filip Wauters met de impact en de sound van een donderende rockband. Een uniek, aanstekelijk brouwsel op basis van jazz, rock, free jazz en funk. Hun grooves herinneren meer dan eens aan het Amerikaanse trio Morphine. De bezetting waarin bariton - saxofoon en elektrische gitaar in een snedig duel verwikkeld zijn, doet dan weer denken aan de confrontatie tussen John McLaughlin en John Surman op McLaughlin's weergaloze debuutplaat Extrapolation.'
Glimps 2014
De bezetting is ongewijzigd gebleven met Giovanni Barcella (drums), Marc de Maeseneer (bariton- en tenorsax) en Filip Wauters (El. Gitaar, compositie).
De kenmerkende sound van Backback blijft dus intact (baritonsax, el. gitaar en drums... geen basgitaar)
9 originele composities van Filip Wauters.
Ditmaal is er gekozen voor een minimalistische benadering (alles in 1 ruimte op 8 sporen) en een DIY-aanpak (alles helemaal zelf op te riemen in de repetietieruimte in Assenede).
De productie is iets meer gelaagd dan op de vorige albums met bescheiden productie ingrepen, maar de nadruk ligt nog steeds op live spelen en improvisatie.
Gastperformance van Christian Mendoza (piano).



Album credits :

 

Recorded in Assenede feb, march & june 2014
Mixed by Filip Wauters
Mastering by Karel De Backer
all compositions by Filip Wauters, except "outro" by Wauters, De Maeseneer & Barcella Produced by Filip Wauters
Photo by Dree Jespers Artwork by Jespers & Jespers


 

Band referenties :

 

 

Filip Wauters : Arno, Het Zesde Metaal, Trixie Whitley, Score Man, The Whodads, ...
Marc de Maeseneer : Lady Linn, Admiral Freebee, The Whodads, 011a Vogala, ...
Giovanni Barcella : Moker, Jeroen van Herzeele Quartet, Dick van der Harst, Charles Gayle Trio, ...

 

 

Discography :

 

Backback "Backback" 2006
Backback "Backo" 2009
 Backback "III" 2014

 

(Ook te krijgen op 12" vinyl)

 

 

 
     


 

 

     
   
 


BackBack : 'BackBack III'

 

 

Het zal al wat jaren geleden zijn maar we zagen ze vroeger reeds in KC Nona en toen lieten ze al een goeie indruk na met hun energieke, ongewone triobezetting zonder bass. Een krachtige blend van vrije improvisatie, jazz en rock, ja , ons kan het bekoren ! Intussen zitten we aan het 3e album in eenzelfde bezetting en dat klinkt soms als ware het filmscores bij één of andere detective film of feuilleton zoals bij starter 'Joe' of in 'Heat', de sequel daarvan. Beheerster kan het ook zoals in het aftastende, behoedzame 'Black' of 'Anneke', een tragere 'ballad' alwaar Marc De Maeseneer een zware lijn op de achtergrond bromt met de baritonsax en Filip (Wauters) daar de woorden bij tekent op gitaar. Giovanni Barcella aan drums is, zoals we hem kennen van bij bvb. Moker, steeds zeer beweeglijk aanwezig daarbij, roert in de potten en schept subtieler uit in die tragere stukken. Viriel en cirkusachtig kan het er aan toe gaan zoals in 'Stoepestraat' waar de mannen een gevaarlijke act opvoeren in de piste en da's een meer geïmproviseerd stuk. Blijven we in die circusomgeving dan kan dat ook met wat gevaarlijk balanceren op de slappe koord en hier wordt het trio bijgestaan door de bijzondere pianist Christian Mendoza. Koord dansen zonder stukken maken heet dat in 'Tautavel' en dan overtrekt het weer : Filip danst in de regen, de sax zet ook wat danspassen neer en Giovanni loopt daar met de paraplu tussendoor, da's de track '128' en da's een lekkere groove die je mee je hoofd laat bewegen. 'Rumble' klinkt ook als een echte song, wordt aankondigend energiek ingezet door Giovanni en dan gaat BackBack de polonaisetoer op ! Drie passen vooruit en twee achteruit, drie passen vooruit en twee achteruit... de sax gaat uitgelaten aan het soleren en pfoeh !, daar krijg je het écht wel warm van ! Het is dat we aan het eind van de plaat zijn dat de polonaise van daarjuist op een zijspoor gekomen is en daar, in de 'Outro' komt alles stilletjes aan terug tot rust, geluiden sterven uit...

 

Eigenzinnig, lekker stukje muziek, zeg ik, dat lusten we wel !

 

Winus

 

 

 
  prelisten some samples here !  
     
   
     

 

 


 

 

© JASSEPOES

 

 

 

up again !

 

 

back to start !